Oι σοφοί άνθρωποι μιλάνε με συμβολισμούς. Χθες βράδι θέλησε να οδηγήσει ο ίδιος το πούλμαν με τους παίκτες της ΑΕΚ από το Αεροδρόμιο στην OPAP Arena.
Aπό τον Βασίλη Μπόνιο
Και υπήρχε ο συμβολισμός μιας ολόκληρης ζωής εδώ. Ο Δημήτρης Μελισσανίδης στο Τιμόνι του πούλμαν που ήταν έτοιμο να υποδεχθεί την ομάδα μετά τη νίκη-τίτλο στη Θεσσαλονίκη επί του Άρη.
Το Τιμόνι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή του. Ο ίδιος αποδείχτηκε σπουδαίος κουμανταδόρος του Τιμονιού της ζωής του.
Μιας ζωής που ήταν κάτι σαν τους Άθλους του Ηρακλή ή την Οδύσσεια. Αυτό το Όχημα που δεν θα μπορούσε να έχει πιο ταιριαστό όνομα από το “Τίγρης” πέρασε μέσα από την ίδια την Κόλαση, από καταιγίδες και φουρτούνες, επεβίωσε σε κακοτράχαλους δρόμους γεμάτους παγίδες και αγριεμένους ωκεανούς έτοιμους να τον κατασπαράξουν.
H ζωή δεν του χαρίστηκε. Τη κατέκτησε. Χρειάστηκε να περάσει πολλές φορές ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη και κάθε φορά έβγαινε ακόμη πιο δυνατός. Και έτσι έχτιζε το μύθο του. Τον φωνάζουν Τίγρη και αυτό επίσης το κατέκτησε γιατί μόνο μία Τίγρης μπορεί να επιβιώσει στη παγκόσμια ζούγκλα. Γιατί περί αυτού πρόκειται.
-Τίποτε στη ζωή δεν είναι εύκολο όταν ξεκινάς, όχι από το μηδέν αλλά από το μείον…
Κι αυτός ο Τίγρης πράγματι ξεκίνησε από το μείον. Όπως ακριβώς και ο πατέρας του, ο Γιώργος ή Ζώρας Μελισσανίδης. Ο πατέρας του Δημήτρη Μελισσανίδη το 1938 εγκατέλειψε την εστία του στον Καύκασο και βρέθηκε ανέστιος στην Κοκκινιά. Όπως ακριβώς οι Πόντιοι, έτσι κι εκείνος βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη με έναν μπόγο στην πλάτη και την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, στην καρδιά. Όλα έχουν τον συμβολισμό τους και την αξία τους, όπως εξελίσσονται στον χώρο και τον χρόνο.
Όσον αφορά τον Δημήτρη Μελισσανίδη, ο χώρος ήταν ίσως αυτός που του ταίριαζε περισσότερο. Λαϊκές συνοικίες όπως ο Κορυδαλλός και η Κοκκινιά με αλάνες, παράγκες, σπιτάκια με μικρές αυλές γεμάτες λουλούδια και προσφυγιά.
Κανένα σενάριο ταινίας όσο ευφάνταστο κι εάν είναι δεν μπορεί να αποδώσει τη ζωή του Τίγρη. Τζαμάικα, Αραβικός Κόλπος, Σιγκαπούρη, Κίνα, πετρέλαια, ο ΟΠΑΠ, μάχες και πάλι μάχες έως την καταξίωση.
Όταν ο Δημήτρης Μελισσανίδης έκανε τη δική του σχολή οδηγών, για την ακρίβεια μια σειρά από σχολές οδηγών ξεκινώντας από τον Κορυδαλλό, τη Νίκαια, στη Κηφισιά και το Παλαιό Φάληρο και έκανε μαθήματα με το μίνι κούπερ κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξή του. Ξεκινώντας από εκείνο το Τιμόνι βρέθηκε καταμεσής στους αγριεμένους Ωκεανούς του κόσμου δαμάζοντας τα κύματα.
Κάποτε είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο περιοδικό Επίκαιρα, στον δημοσιογράφο Δημήτρη Ανδριόπουλο:
«Ο πατέρας μου ήταν Πόντιος και αριστερός. Αυτό, για την εποχή εκείνη ήταν αρκετό ώστε να μην προσανατολίζεται κανείς και να μην ελπίζει στο δημόσιο. Εν πάση περιπτώσει, το δημόσιο δεν το σκέφτηκα ποτέ ως λύση για μένα. Πάντα μου άρεσε ο ανταγωνισμός, η αίσθηση ότι θα αγωνιστείς στην ελεύθερη αγορά, θα σκεφθείς, θα επινοήσεις τις λύσεις που δεν έχει επινοήσει ο άλλος και θα νικήσεις. Αυτό έκανα στη σχολή οδηγών, που ήταν η πρώτη μόνιμη επαγγελματική μου απασχόληση, αυτό έκανα και αργότερα, όταν ασχολήθηκα με τη ναυτιλία και τα πετρέλαια. Η σχέση που είχα πάντα με τη δουλειά μου, ό,τι δουλειά και να έκανα, δεν ήταν σχέση διεκπεραίωσης και απλής διαχείρισης. Πάντα ήθελα να επιλέγω την καινοτομία, μ’ άρεσαν αυτό που λέμε οι “μπροστινές κινήσεις”. Πρέπει να έχεις μια, ας πούμε, “ερωτική” σχέση με τη δουλειά που κάνεις. Η δημιουργία, η πρωτοπορία, να σκεφθείς και να εφαρμόσεις κάτι καινοτόμο και πρωτοποριακό πριν από τον άλλον, είναι μερικά από τα στοιχεία, από τα λεγόμενα “μυστικά” της επιτυχίας. Πάντα στη ζωή μου προσπαθούσα να πετύχω εκείνο που δεν είχαν καταφέρει οι άλλοι.»
Το 2015 είχε συμπεριληφθεί στη λίστα του Forbes με τους 500 πιο πλούσιους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο, με περιουσία 3.4 δισεκατομμύρια δολάρια . Βρέθηκε όμως και στη λίστα με τους 100 κορυφαίους επιχειρηματίες της ναυτιλίας από τη Lloyd’s (2013).
Ο Έλληνας επιχειρηματίας κατάφερε να περάσει το κατώφλι των παλατιών και των εμίρηδων. Στις βίλες των κορυφαίων εκπροσώπων του επιχειρηματικού και πετρελαϊκού λόμπι. Τα τάνκερ του, η μητρική εταιρεία Aegean Marine Petroleum και όχι μόνο αυτή, ήταν το διαβατήριό του.
-Στη ζωή για να πετύχεις χρειάζεται ρίσκο αλλά και ικανότητα
Ο Έλληνας επιχειρηματίας έχει τη φήμη ενός ανθρώπου που συνδυάζει την τόλμη, το ρίσκο και την εκρηκτικότητα. Αν δεν διέθετε τα συγκεκριμένα στοιχεία στον χαρακτήρα του καθώς και αν δεν ήταν «εργασιομανής», ίσως και να μην είχε καταφέρει να κτίσει μία αυτοκρατορία. Δεν θα είχε αποκτήσει ένα στόλο πάνω από 70 δεξαμενόπλοια, σταθμούς ανεφοδιασμού πλοίων με καύσιμα από την Καραϊβική μέχρι το Γιβραλτάρ, την Aegean Oil με τα 700 πρατήρια βενζίνης στον ελλαδικό χώρο και με το μερίδιο του 11% της αγοράς.
Βέβαια, η ζωή δεν είναι πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα. Ακόμα και ο πιο επιτυχημένος βρίσκεται πολλές φορές σε δίνη προβλημάτων και παιχνιδιών ανταγωνισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος από την εποχή που πρωτοξεκίνησε με μια μικρή μπάριζα να δραστηριοποιείται στο χώρο των πετρελαιοειδών και των καυσίμων, συνήθιζε να λέει «χτυπήθηκα επτά φορές, για να σηκωθώ οκτώ».
Ο αυτοδημιούργητος Δημήτρης Μελισσανίδης έχει προβεί σε μερικά από τα μεγαλύτερα deal της ελληνικής ναυτιλιακής σκηνής και έχει καταφέρει να «χτίσει» 18 σταθμούς ανεφοδιασμού σε διάφορα σημεία του πλανήτη, στο Γιβραλτάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σιγκαμπούρη, τον Παναμά, το Χιούστον, στη νευραλγική περιοχή του Πράσινου Ακρωτηρίου κ.α.
Όταν ρωτούν τον Δημήτρη Μελισσανίδη ποια είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του, εκείνος απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη «η οικογένειά μου, η σύζυγός μου Τζένη και ο γιος μας, Γιώργος».
Ο Δημήτρης Μελισσανίδης διάλεξε δυο από τις πιο άγριες ζούγκλες του πλανήτη για να δοκιμάσει τα όριά του. Τα πετρέλαια και το ποδόσφαιρο. Εδώ όπου είχε στηθεί η τράπουλα αλλά ο ίδιος μπήκε σαν σίφουνας, παθιασμένο θηρίο και ζήτησε σεβασμό των κανόνων. Γραφτών και αγράφων. Μαζί με το πάθος η μοναδική του ενσυναίσθηση, η εξυπνάδα, το μοναδικό ταμπεραμέντο ενός πολυμήχανου ανθρώπου που βίωνε στιγμές ενός σύγχρονου Οδυσσέα. Και να που ο Οδυσσέας γεύεται ήδη δύο Ιθάκες. Τις προάλλες πάντρεψε το γιο του Γιώργο, χθες εγκαινίασε την OPAP Arena και τώρα ετοιμάζεται να γιορτάσει το πρώτο Πρωτάθλημα της ΑΕΚ στο γήπεδο που από όνειρο και όραμα έγινε πραγματικότητα.
Αυτές ήταν οι Ιθάκες του Τίγρη. Δύο στα δύο.
Στα εγκαίνια του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας είχαν φτάσει ήδη χιλιάδες οπαδοί της ομάδας και εκείνος χόρεψε ποντιακά. Έτσι εγκαινίασε το όνειρό του τιμώντας τις ποντιακές του ρίζες. Τους γονείς του, τον Ζώρα και τη Βέρα.
Χθες βράδι στο Τιμόνι του πούλμαν υποδέχονταν την πρωταθλήτρια. Ένα ακόμη πρωτάθλημα ήρθε να προστεθεί στη συναρπαστική ζωή του μύθου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Ιστορία της Οικογένειας
Η οικογένεια του Ζώρα Μελισσανίδη –πατέρα του Δημήτρη, του Ιάκωβου και της Όλγας– καταγόταν από την Τραπεζούντα και υπέστη τέσσερις φορές σκληρούς διωγμούς έως ότου φτάσει στην Ελλάδα το 1937. Την πρώτη φορά το 1850 από την Τραπεζούντα στο Λερί της Χαλδίας· τη δεύτερη το 1895 από το Λερί στο Καρς· την τρίτη το 1918 από το Καρς στον Καύκασο· και μετά από εκεί, το 1937 στην Ελλάδα.
Και μετά από περιπέτειες που θα μπορούσαν να γίνουν ταινία –όπως κάθε ιστορία της προσφυγιάς– ήρθε η πατρίδα, η Κοκκινιά, και η εκδίκηση των ονείρων για μια οικογένεια που γνώρισε τη φτώχεια αλλά πέρασε στη φωτεινή πλευρά χωρίς ποτέ να ξεχάσει από πού ξεκίνησε.
Ο Ζώρας (Γιώργος) Μελισσανίδης γεννήθηκε στο Βλαδικαυκάς το 1920, σ’ ένα στρατόπεδο του τσαρικού στρατού όπου διέμεναν ως πρόσφυγες. Η ζωή ήταν σκληρή και η κατάσταση ρευστή λόγω της επανάστασης των Μπολσεβίκων.
Ανήσυχο πνεύμα, ο Ζώρας έμαθε να παίζει λύρα αλλά και κάτι άλλο που δεν θα αποτολμούσε κανένας Έλληνας. Στα 16 του χρόνια πήρε άδεια οδηγού φορτηγού αυτοκινήτου.
Με τη λύρα, παίζοντας σε γάμους και βαπτίσεις, έβγαλε τα πρώτα του χρήματα. Το 1937 η οικογένεια παίρνει την περιπόθητη άδεια και φεύγει από το Βλαδικαυκάς, μέσω Οδησσού, για την Ελλάδα. Φτάνει ατμοπλοϊκώς στον Πειραιά, στη συνέχεια πηγαίνει στη Χαλκίδα, όπου διέμεινε για λίγο, και μετά στην Κατερίνη. Τελικά η πείνα της Κατοχής την φέρνει στη Φλώρινα. Εκεί ο Ζώρας οργανώθηκε στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών, συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος και συνέχισε τη δράση του, για την οποία το επίσημο ελληνικό κράτος τον επιβράβευσε με αναμνηστικό δίπλωμα και μετάλλιο για την προσφορά του. Μετά την Απελευθέρωση, ως στιγματισμένος κομμουνιστής, γνώρισε τη φυλακή και την εξορία στην Τρίπολη.
Όταν απελευθερώθηκε, κατέληξε στη Νίκαια όπου έφτιαξε τη δική του οικογένεια. Στην Κοκκινιά όλοι γνώριζαν τη σχολή οδηγών του Ζώρα, και πολλοί οφείλουν την εκμάθηση της οδήγησης σ’ αυτόν. Εκείνο το διάστημα γνωρίζει τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, τη Βέρα, και αποκτούν τρία παιδιά – τον Δημήτρη, την Όλγα και τον Ιάκωβο. Και σ’ όλα στα ποντιακά γλέντια δίνει το παρών με τις δύο αγάπες του, τη Βέρα και τη λύρα. Όταν έχασε τη σύντροφο της ζωής του, πούλησε το σπίτι τους και με τα χρήματα πήγε στην Παναγία Σουμελά για να χτιστεί στη μνήμη της ένας ξενώνας.
Παρά τις αντιρρήσεις της μονής και των στελεχών του ιδρύματος να μην διαθέσει ό,τι έχει και δεν έχει, ο Ζώρας επέμεινε κι έτσι το όραμά του έγινε πραγματικότητα.
Περνούσε τα καλοκαίρια στις πλαγιές του Βερμίου, στον ξενώνα που έκτισε, και τα απογεύματα γυρνούσε ένα προς ένα τα ποντιακά χωριά της Μακεδονίας, όπου γνώριζε καλλιτέχνες και απλούς ανθρώπους, συμμετείχε σε παρακάθια και αποκτούσε πολλούς φίλους.
Η ζωή του ήταν συνυφασμένη με τις αγαθοεργίες και την οικονομική ενίσχυση των πολιτιστικών σωματείων που στηρίζουν την παράδοση. Δεκάδες ποντιακοί σύλλογοι, σωματεία και ιδρύματα ενισχύονταν συχνά από τον Ζώρα Μελισσανίδη, με χρήματα που έπαιρνε… δανεικά από τον γιο του Δημήτρη.
Πέθανε στα σκαλιά του Ασκληπιείου Βούλας στις 14 Μαΐου του 2002, καθώς πήγαινε να τον δει ο φίλος του και σημερινός πρόεδρος της ΑΕΚ γιατρός Βαγγέλης Ασλανίδης. Στην κηδεία του στη Σουμελά, όπου ετάφη, χιλιάδες συνέρρευσαν για να του πουν το στερνό αντίο, ανάμεσα τους πολλοί που είχαν ευεργετηθεί και κλαίγανε για το χαμό του.
