Κυριακή 13 Ιουλίου 2025
Καθώς η Ελλάδα και ο δυτικός κόσμος βιώνουν με πρωτοφανή παθητικότητα την επιχείρηση Μείωσης του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού με το σύνολο του πολιτικού προσωπικού υποταγμένο στις επιταγές του deep state κι ακόμη και τους φιλόδοξους αμφισβητίες να μην τολμούν να αντικρύσουν κατάματα τη πραγματικότητα που εμφανίζει την Ελλάδα να συστήνει Εθνική Επιτροπή Ευθανασίας, στη Νέα Ζηλανδία κάτι κινείται.
Η πρώην πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Jacinda Ardern, για την οποία χρήστες του X. με σχετικά video ισχυρίζονται ότι είναι χρήστης κοκαίνης, και της οποίας η αντίδραση στην πανδημία με το σύνθημα «να είσαι γρήγορος, να είσαι σκληρός» έτυχε διεθνούς κριτικής, πρόκειται να καταθέσει ενώπιον της Βασιλικής Επιτροπής της χώρας για την COVID-19, πιθανότατα αναζωπυρώνοντας τη συζήτηση για τον χειρισμό της κρίσης από την κυβέρνησή της.
Από τον Rex Widerstrom/The Epoch Times
Το παγκόσμιο μήνυμά της «να είσαι ευγενικός» χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα στις αρχές της πανδημίας, κερδίζοντας υποστήριξη τόσο στη Νέα Ζηλανδία όσο και στο εξωτερικό.
Ωστόσο, τα σκληρά lockdown και οι αυστηρές πολιτικές στα σύνορα, οι οποίες αρχικά εμπόδιζαν τους πολίτες να επιστρέψουν και αργότερα επέτρεπαν την επανείσοδο μόνο μέσω ενός συστήματος που έμοιαζε με λαχειοφόρο αγορά λόγω περιορισμένης… χωρητικότητας, προκάλεσαν εκτεταμένες αντιδράσεις.
Οι διαμαρτυρίες κορυφώθηκαν με 23ήμερη κατάληψη του χώρου του Κοινοβουλίου της Νέας Ζηλανδίας, η οποία κατέληξε σε αναγκαστική απομάκρυνση από την αστυνομία.
Πρόσφατα, ο γνωστός επιχειρηματίας τεχνολογίας της χώρας, Ian Taylor, της έγραψε μια «ανοιχτή επιστολή» στην οποία κατέγραψε την αλλαγή και την αμφιθυμία που παραμένει.
Ξεκίνησε αναγνωρίζοντας ότι καθώς η Νέα Ζηλανδία βγήκε σχεδόν αλώβητη από το πρώτο lockdown, ήταν «η ζήλια του κόσμου… Κατακλύστηκα από μηνύματα από διεθνείς συναδέλφους που ρωτούσαν αν μπορούσαν να πείσει την Jacinda να έρθει να τους φροντίσει».
«Αλλά καθώς περνούσε ο καιρός, η πραγματικότητα άρχισε να ξεθωριάζει. Τα συνθήματα δημοσίων σχέσεων “να είστε ευγενικοί” και “είμαστε όλοι μαζί σε αυτό” φαίνονταν όλο και πιο κούφια καθώς οι διαιρέσεις βάθαιναν και οι υποσχέσεις ξεθώριαζαν».
Η Ardern τώρα είναι πιθανό να κληθεί να απαντήσει σε ερωτήματα σχετικά με τις αποφάσεις της για το lockdown, την καραντίνα και τις υποχρεωτικές εντολές για μάσκες και εμβόλια κάποια στιγμή τον Αύγουστο.
Εν τω μεταξύ, η δεύτερη φάση της έρευνας για την πανδημία στη Νέα Ζηλανδία ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα με καταθέσεις από οργανισμούς και επαγγελματίες του τομέα της υγείας, κοινοτικές ομάδες και επικριτές των εντολών υποχρεωτικής χρήσης μάσκας. Οι ακροάσεις μεταδίδονται ζωντανά.
Cocaine is a hell of a drug.@jacindaardern https://t.co/iPn78sypOb
— Sherif Osman® (@SherifOsmanClub) July 1, 2024
«Ακόμα δεν βγαίνουν έξω»
Ο Barry de Geest, ένας επιζών του φαρμακευτικού σκανδάλου της θαλιδομίδης, δήλωσε ότι πολλά άτομα με αναπηρία εξακολουθούν να φοβούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω του άγχους από τα κυβερνητικά μηνύματα και την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
«Εξακολουθούν να μην βγαίνουν στην κοινότητα επειδή απλά είναι τρομοκρατημένοι για το τι θα μπορούσε να συμβεί», είπε.
Ο de Geest τόνισε τις διακρίσεις που αντιμετώπισαν τα άτομα με αναπηρία που εξαιρέθηκαν από τη χρήση μάσκας. «Ο αριθμός των ανθρώπων που έκλαιγαν επειδή… ήταν απέναντι τους άνθρωποι που τους έλεγαν “βάλτε τη μάσκα σας”, “σκεφτείτε μας”, υπήρχαν τόσα πολλά τέτοια», είπε.
Πρόσθεσε ότι όσο περισσότερο επιβάλλονταν τα lockdown, τόσο πιο απομονωμένα ένιωθαν τα άτομα με αναπηρία. «Δεν δόθηκε καμία φροντίδα στην κοινωνική πλευρά του πώς υποστηρίζονταν αυτοί οι άνθρωποι», είπε. «Ήταν περισσότερο θέμα να υπάρχουν σύνορα και σημεία ελέγχου και τέτοια, παρά να λέμε: “Πώς μπορούμε να διασκεδάσουμε τους ανθρώπους επειδή δεν μπορούν να πάνε σινεμά, δεν μπορούν να βγουν για δείπνο;” Αυτό επηρέασε σημαντικά τους ανθρώπους».
Μια διεθνής ομάδα ερευνητών κοινωνικών επιστημών, η CARUL Collective, δήλωσε στην έρευνα ότι τα lockdown έρχονταν σε αντίθεση με το μήνυμα της κυβέρνησης περί «να είσαι ευγενικός».
Ο ερευνητής Nick Long περιέγραψε τα lockdown ως υπερβολικά απλοϊκά.
«Είναι σημαντικό να υπάρχει σαφήνεια, αλλά η σαφήνεια δεν χρειάζεται να μεταφράζεται σε μια απότομη, ενιαία προσέγγιση», είπε.
Η συνάδελφός του, Antje Deckert, δήλωσε ότι η ενθάρρυνση της κυβέρνησης προς τους ανθρώπους να αναφέρουν άλλους που παραβιάζουν τους κανόνες κατά της COVID ήταν «εξαιρετικά αναποτελεσματική» επειδή «κανένας από τους συμμετέχοντες στην έρευνά μας δεν είπε ότι η αστυνόμευση από συμπολίτες τους τους ώθησε να υπακούν στους περιορισμούς της COVID-19».
Αυτή η άποψη επαναλήφθηκε κατά την κατάθεση του προέδρου του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Northland, ο οποίος ανέφερε ότι μια συνεργατική προσέγγιση θα είχε λειτουργήσει καλύτερα από τις υποχρεωτικές εντολές προκειμένου να πειστούν οι άνθρωποι να εμβολιαστούν.
Ο Tim Robinson δήλωσε στην Βασιλική Επιτροπή ότι, αντί για την «αυταρχική» ταυτότητα της εντολής, θα ήταν πιο αποτελεσματικό να συνεργαστούν με τους παρόχους υγείας για να συζητήσουν το εμβόλιο με τις κοινότητες και τις επιχειρήσεις του Northland.
«Οποιοσδήποτε με τον οποίο συναναστράφηκα ή συνεργάστηκα κατά τη διάρκεια ολόκληρης αυτής της περιόδου είπε: “Κοιτάξτε, έχω πολύ περισσότερες πιθανότητες να πείσω κάποιον ότι ο εμβολιασμός είναι καλή ιδέα εάν δεν υπάρχει καμία απειλή που να τον συνοδεύει”», είπε.
Νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα, ο Σύνδεσμος Εργοδοτών και Κατασκευαστών (EMA) δήλωσε ότι οι εντολές εμβολιασμού είχαν προκαλέσει νομική σύγχυση για τις επιχειρήσεις.
«Είχαμε τις ιδιαίτερες συνθήκες απασχόλησης, [και] παράλληλα, την Χάρτα Δικαιωμάτων, επομένως οι άνθρωποι είχαν το δικαίωμα να πουν ναι ή όχι στη θεραπεία, και η θεραπεία περιελάμβανε ενέσεις», δήλωσε στην έρευνα ο διευθυντής εργασιακών σχέσεων και ασφάλειας του EMA, Paul Jarvie.
«Αυτές οι επιχειρήσεις που είχαν την υποχρέωση οι εργαζόμενοι τους να ήταν εμβολιασμένοι, δημιουργούσαν αμέσως ζητήματα σχετικά με την εργατική νομοθεσία. Αν κάποιος δεν [εμβολιάζονταν], τι έπρεπε να το ξάνουμε;» ρώτησε.
Η Διευθύνουσα Σύμβουλος του Heart of the City στο Auckland, Viv Beck, δήλωσε ότι παρά το γεγονός ότι επιτρέπονταν οι ανέπαφες παραδόσεις, οι επιχειρήσεις παρουσίασαν πτώση 95% στις πωλήσεις κατά τη διάρκεια των lockdown επιπέδου τέσσερα και πολλές εξακολουθούν να διαπραγματεύονται σε επίπεδα χαμηλότερα από ό,τι πριν από την πανδημία. Οι επιδοτήσεις μισθών που καταβλήθηκαν εκείνη την εποχή βοήθησαν, αλλά δεν κάλυπταν άλλα λειτουργικά έξοδα και ενοίκια.
Jacinda Ardern> Μετά την παραίτησή της ανέλαβε να την περιθάλψει το “2023 Angelopoulos Global Public Leaders Fellow”
H είδηση προκαλεί αναβλύζοντα ρίγη συγκινήσεως.
Ερχεται μάλιστα από τη Νέα Ζηλανδία μέσα από τα χείλη της πρώην πρωθυπουργού και τυραννικής επιβολέως των θανάσιμων και αναποτελεσματικών εμβολίων COVID-19 κ. Jacinda Ardern.
Η κ. Ardern αποχαιρετώντας για το επόμενο εξάμηνο τους συμπολίτες της απεκάλυψε ότι αισθάνεται απίστευτα ταπεινή που
“προσκλήθηκα να συμμετάσχω στο Harvard University αργότερα αυτό το έτος ως 2023 Angelopoulos Global Public Leaders Fellow και ως Hauser Leader στο Kennedy School’s Center for Public Leadership.
Έτσι το ζεύγος Αγγελοπούλου και κυρίως η Γιάννα Αγγελοπούλου θα μπορεί να δηλώνει υπερήφανη πως μετά τον κ. Αλέξη Τσίπρα επιμελήθηκε την εκπαίδευση και της ηγέτιδος Jacinda καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται ενίοτε ως δραματική κωμωδία.
Με την ευκαιρία σας θυμίζουμε πως είχε περιγράψει η Γιάννα στο βιβλίο της την στενή επαφή με το Harvard University, τον Bill Clinton και το πάθος της να επωάζει ηγέτες. Ένα πάθος που μοιράζεται με τον Γερμανό οικονομολόγο-μηχανικό και ιδρυτή το WEF, κ. Klaus Martin Schwab, ο οποίος αρέσκεται εξίσου να επωάζει τους ηγέτες του μέλλοντος.
«Οταν άρχισα να ασχολούμαι με το Kennedy School του Harvard, ένιωθα μεγάλη έμπνευση από το μότο του: «Διαμορφώνουμε τους ηγέτες που θα αλλάξουν τον κόσμο». Με παρακίνησε όμως και ο Bill Clinton, που άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι για τη δημόσια διοίκηση και τον ρόλο που μπορεί να παίξει μέσω του Harvard και του Kennedy School. (…) Είμαι περήφανη που πριν από δέκα χρόνια έγινα πρότυπο ηγεσίας για τη χώρα μου, σε μια προσπάθεια που ένωσε το έθνος μπροστά στο κοινό συμφέρον. Ομως οι κυβερνήσεις, κυρίως με τους σκληρούς οικονομικούς περιορισμούς που υπάρχουν σήμερα, είναι συχνά πολύ αναποτελεσματικές και πολιτικά ανασφαλείς για να χρησιμοποιήσουν τη δύναμή τους για το δημόσιο καλό και για όσους υποφέρουν. Ο Bill Clinton με ενέπνευσε να βρω ένα νέο μονοπάτι και ελπίζω ότι το πρόγραμμα θα εμπνεύσει και άλλους να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Η δημόσια διοίκηση ήταν το ονειρό μου σαν παιδί και η δουλειά μου ως ενήλικας. Επέστρεψα σε αυτή την αρένα λίγο τραυματισμένη αλλά σοφότερη από τις εμπειρίες μου. Είμαι σίγουρη ότι όχι μόνο μπορώ να κάνω τη διαφορά αλλά και ότι μπoρώ να κάνω τη διαφορά στις ζωές των εξαιρετικών ηγετών που με τη σειρά τους θα κάνουν τη διαφορά στις ζωές των ανθρώπων».
Πάμε τώρα στη Jacinda>
View this post on Instagram
A quick update! When I did my final interviews before leaving Parliament, I said that alongside working as a special envoy to the Christchurch Call, and joining the Earthshot board, I would also be doing some speaking, teaching, and learning. Here’s a little more detail on that….
I’m incredibly humbled to be invited to join Harvard University later this year as 2023 Angelopoulos Global Public Leaders Fellow and as a Hauser Leader in the Kennedy School’s Center for Public Leadership.
Harvard have been a really important partner in the Christchurch Call work, and my semester there later this year will also be an opportunity to take up the first tech governance leadership fellowship at the Berkman Klien Center. Not only will this be a chance to work collaboratively with the center’s research community, but also work on the challenges around the growth of generative AI tools.
I’ll also be sharing my experiences through speaking both here and abroad, while also taking time over the next year to learn too.
While I’ll be gone for a semester (helpfully the one that falls during the NZ general election!) I’ll be coming back at the end of the fellowships. After all, New Zealand is home!
Leaked New Zealand Health Data: Had the Government told the truth about fake vaccine harms; lives would have been savedhttps://t.co/sDee99pQ5w
— David Icke (@davidicke) April 26, 2023
Παγκόσμιο Χρέος, πρόθυμα puppets και μείωση του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού
Όταν ξέσπασε η planδημία κορυφαίο στέλεχος της BlackRock σχολίασε ότι η προέλευση της planδημίας ήταν η φούσκα του παγκοσμίου χρέους-περί τα 400 τρις στη πραγματικότητα.
Μετάφραση>
-Είχε φθάσει η ώρα να πάρουν τα δραστικά μέτρα για τον έλεγχο και τη μείωση του πληθυσμού (ιδιαίτερα του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού) τα οποία είχαν απαιτήσει να ληφθούν από το βήμα του ΟΗΕ ήδη από τη δεκαετία του ’90 εκείνοι που τους “ανήκει” ο κόσμος.
Όταν ένα κράτος χρωστάει 400 δις ευρώ και όταν το ίδιο κράτος βρίσκεται στη 2η θέση της παγκόσμιας κατάταξης δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ-τα κουνούπια πρέπει να πεθάνουν ή να αντικατασταθούν με “φτηνούς” μετανάστες-εισβολείς ανεξάρτητα εάν πρόκειται για μόνο 8 εκατ. κατοίκους.
Στη κατεύθυνση αυτή ότι σκοτώνει τη παραδοσιακή οικογένεια (από τη planδημία και τα εμβόλια των ξαφνικών θανάτων, της εμμηνόπαυσης, της στειρότητας, έως τις εργαστηριακές φωτιές και πλημμύρες και τα γεμάτα ερωτηματικά “ατυχήματα” τύπου Τεμπών και φυσικά οι gay γάμοι-υιοθεσίες και ότι άλλο σκεφτεί ο Klaus στη κατεύθυνση της μείωσης του κοστοβόρου δυτικού πληθυσού), είναι “ευπρόσδεκτα” ως κίνηση καλής θέλησης από ένα κράτος που θυσιάζει τους πολίτες του επειδή είναι βαθιά διεφθαρμένο και ως εκ τούτου υπάκουο στους δανειστές του. Σαν τον οικογενειάρχη που εκπορνεύει τη γυναίκα και τη κόρη του επειδή το απαιτεί ο δανειστής του.
Αυτό και ακόμη χειρότερο-και πρόθυμο του θανάτου σου-είναι το ελληνικό κράτος.
Όσο για τη παπάτζα με τους gay γάμους και τις υιοθεσίες που ψήφισαν 175 θανάσιμα puppets της ελληνικής βουλής αρκεί το σχόλιο του Γιώργου Πανόπουλου από το οποίο δεν περισσεύει λέξη>
Μέσα στο ταρατατζούμ του ομοφυλόφιλου γάμου μια σημαντική παρατήρηση: τον εορτάζουν κυρίως στρέιτ γυναίκες, «προοδευτικοί» άντρες, οι απολιτικίκ «μοδάτοι» και οι woke ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές ενώ η πλειονότητα των ομοφυλόφιλων σιωπά, παραμένει σκεπτική, δεν ανατρίχιασε στην ιδέα ότι μπορεί να παντρευτεί. Γιατί άραγε; Γιατί καταρχάς δεν έχουν όλοι οι ομοφυλόφιλοι στο μυαλό τους το γάμο και δεν τον θεωρούν κατάκτηση-κατακτήσεις είναι η ισονομία, η ισότητα, η ορατότητα.
Δεν θέλουν να αναπαράγουν ένα ετεροκανονικό θεσμό που παραπαίει, ούτε να διευρύνουν αστειάκια τύπου- «στα δικά σας οι λεύτερες» και «πότε θα παντρευτείς να δω εγγονάκια» που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο ως χαριτωμενιές. Ούτε να κάνουν το σωσίβιο σ’ ένα θεσμό που τα διαζύγια κοντεύουν να είναι ίσα, ή και παρά πάνω από τους γάμους.
Όπου νομιμοποιήθηκε ο ομοφυλόφιλος γάμος έτρεξαν μαζικά οι ομοφυλόφιλοι άντρες και γυναίκες να παντρευτούν; Όχι. Ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου είναι νόμιμος σε 37 χώρες σε όλο τον κόσμο. Στις 24 χώρες που έχουμε στατιστικά στοιχεία (Ιούνιος 2023), οι γάμοι ομοφυλοφίλων κυμαίνονται από 1% έως 3,4% στο σύνολο των γάμων. Το σύμφωνο συμβίωσης με διάφορες ρυθμίσεις αρκεί για να ξεκαθαριστούν πιθανές νομικές και οικονομικές επιπλοκές.
Οι σύγχρονοι ακτιβιστές λένε ότι ο γάμος είναι η μεγάλη νίκη της ορατότητας και των διεκδικήσεων. Αποτελεί τρομακτική προσβολή στα επιτεύγματα των ακτιβιστών που άνοιξαν το δρόμο για τα γκέι δικαιώματα να προσποιούμαστε ότι οι ομοφυλόφιλοι καταπιέζονταν σήμερα περισσότερο από ποτέ και ο γάμος αποτελεί το ύψιστο επίτευγμα. Οι γκέι πρωτοπόροι του ’60, του ’70 και του ’80 θεωρούσαν ότι ένα από τα προνόμια του να είσαι ομοφυλόφιλος/η είναι το να μην παντρεύεσαι.
Το ότι ο γάμος υποστηρίζεται από σελέμπριτις και εύπορους ομοφιλόφιλους που επιδιώκουν και την κοινωνική αναγνώριση για να ολοκληρώσουν το στάτους τους αποτελεί μια ελιτίστικη διάσταση που δεν αφορά τον μέσο ομοφυλόφιλο- άντρα ή γυναίκα- που θεωρεί ότι δεν χρειάζεται εξωτερική κρατική παρέμβαση για να αισθανθεί άνετα με τις επιλογές του.
Πάμε τώρα, σιγά-σιγά να καταλάβεις γιατί πεθαίνεις, γιατί ξεσπάνε οι εργαστηριακές πυρκαγιές, οι πλημμύρες, η προπαγάνδα του τρόμου της κακοκαιρίας, κλπ, εργαλεία που υπηρετούν το αφήγημα της κλιματικής κρίσης για την οποία δεν θα πρέπει να υπάρχουν αγρότες, εσύ θα πρέπει να παραμείνεις εφτασφράγιστος και χεσμένος από το φόβο σπίτι σου ώσπου να πεθάνεις.
Ο κοινός τόπος όλων των παραπάνω βρίσκεται εδώ>
Νέα επιτυχία της ελληνικής οικονομίας: Στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ! Μετά από δύο αναδιαρθρώσεις του χρέους, τρία μνημόνια & ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας είμαστε σε χειρότερη κατάσταση από εκεί που ξεκινήσαμε το 2010… https://t.co/QsdzGIDxVQ
— Leonidas Vatikiotis (@LeonidasV) February 16, 2024
Νέα επιτυχία της ελληνικής οικονομίας: Στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ!
Μετά από δύο αναδιαρθρώσεις του χρέους, τρία μνημόνια & ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας είμαστε σε χειρότερη κατάσταση από εκεί που ξεκινήσαμε το 2010…Η Ελλάδα έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό δημόσιου χρέους στο 177,4% του ΑΕΠ.
Government Debt to GDP
🇯🇵Japan: 264%
🇬🇷Greece: 173%
🇪🇷Eritrea: 164%
🇮🇹Italy: 142%
🇺🇸US: 129%
🇧🇭Bahrain: 120%
🇱🇰Sri Lanka: 114%
🇪🇸Spain: 112%
🇫🇷France: 112%
🇨🇦Canada: 107%
🇬🇧UK: 97.1%
🇵🇰Pakistan: 89%
🇯🇲Jamaica: 86.2%
🇦🇷Argentina: 85%
🇺🇦Ukraine: 78.4%
🇨🇳China: 77.1%
🇫🇮Finland:…— World of Statistics (@stats_feed) February 16, 2024
Συνεχίζουμε ως εξής>
Μερικούς μήνες πριν…
Έλληνες και ξένοι βιομήχανοι κουνούσαν σκωπτικά τα κεφάλια τους καθώς αποχωρούσαν από το γραφείο της επικεφαλής της Κομισιόν Ursula von der Leyen. Ενώ η ατζέντα της συνάντησης ήταν τα προβλήματα της ευρωπαικής βιομηχανίας στα πρώτα λεπτά και σχεδόν πριν τις τυπικές συστάσεις άκουσαν έκπληκτοι την von der Leyen να τους παρακινεί να βοηθήσουν την Ουκρανία.
Προφανώς εδώ υπήρχε διαφορετική ατζέντα την οποία οι βιομήχανοι αγνοούσαν -τουλάχιστο έως πρόσφατα- μια και πλέον έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ανοχής οι Γερμανοί βιομήχανοι έστειλαν το μήνυμα της δυσαρέσκειάς τους στον σημερινό καγκελάριο Olaf Scholz.
O Scholz τοποθετήθηκε στη θέση της Merkel σε μία προσπάθεια να διασωθεί η υστεροφημία της τελευταίας από αυτό που ο The Spectator αποκάλεσε το Τέλος της Δημοκρατίας με το γνωστό άρθρο του του Joel Kotkin> Welcome to the end of democracy που αναδημοσίευσε πρώτο στην Ελλάδα το Κουρδιστό Πορτοκάλι και το οποίο χρησιμοποίησε ο Καραμανλής στη γνωστή ομιλία του.
Ποια είναι η ατζέντα στην οποία ομνύουν όλοι σχεδόν οι ηγέτες της σχολής του Klaus Martin Schwab.
Η Ατζέντα του 2030, της Μεγάλης Επαναφοράς όπου μία παγκόσμια διακυβέρνηση θα είναι επικεφαλής ενός πληθυσμού 2 δις οντοτήτων απόλυτα ελεγχόμενων, μέσα από τα βιομετρικά τους δεδομένα, και ανά πάσα στιγμή νεκρών με ένα click στην οθόνη που θα υποστηρίζει η τεράστια βάση δεδομένων.
Έως τώρα οι εμπνευστές αυτού του είδους της τυρρανικής παγκοσμιοποίσης είχαν καταφέρει μέσα από τη προπαγάνδα περί δήθεν θεωριών συνωμοσίας να εξοβελίσουν τις όποιες αναφορές στις πραγματικές συνομωσίες τους.
Έτσι σχεδόν πριν ξεκινήσει η planδημία τους εφανίστηκε στην ναυαρχίδα της ιδιοκτησίας τους, τους New York Times, αρθρογραφία λάσπης και συκοφάντησης προσώπων όπως ο Joseph Mercola, o Ρobert Kennedy Jr, o Αlex Berenson.
Ατυχώς γι΄αυτούς δεν μπορούσαν να υπολογίσουν ότι κακό σπυρί στο πισινό τους θα προέκυπτε ο πιο πλούσιος και ίσως ο πλέον ανεξέλεγκτος στο κόσμο που ακούει στο όνομα Elon Musk. Δεν μπορούσαν ακόμη να φαντασθούν ότι ο κατ΄εξοχήν συστημικός επιφανής Εβραίος καθηγητής Jeffrey Sachs θα υποστήριζε ότι ο ιός COVID-19 δεν ήταν απλά εργαστηριακός ιός αλλά βιολογικό όπλο.
Δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι πρώην στέλεχος της BlackRock και χρηματιστής-star της Wall Street, ο Edward Dowd θα δήλωνε πως όταν ξέσπασε η planδημία ο ίδιος και μερικοί από τους πλέον μυημένους της Wall ήταν βέβαιοι πως η φούσκα του παγκόσμιου χρέους ήταν η προέλευσή της!
Στη συνέχεια ο Edward Dowd λάτρης των μαθηματικών και των διαγραμμάτων επικοινωνούσε με ενώσεις ασφαλιστικών εταιρειών και γραφείων κηδειών στις ΗΠΑ για να καταγράψει την εκτόξευση της καμπύλης των θανάτων μήνες μετά την εκστρατεία εμβολισμών ελέγχου και μείωσης του πληθυσμού COVID-19.
Mε την ίδια ζέση ο νεαρός Εβραίος δικηγόρος Aaron Siri της Νέας Υόρκης ανάγκαζε μετά από επίπονους δικαστικούς αγώνες την Pfizer και την FDA να δώσουν στη δημοσιότητα τα ντοκουμέντα της έγκρισης του εμβολίου της Pfizer παρά τις ολέθριες παρενέργειές τους. Ντοκουμέντα που η Pfizer και ο FDA επιχείρησαν να κρατήσουν σε εμπάργκο για σχεδόν 100 χρόνια-έναν αιώνα.
Today, following my historic Congressional testimony on our government’s suppression of free speech, I am proud to announce our Defenders of Democracy network. This will enable us to bypass censorship and legacy media to reach the American people directly. We can’t sit around… pic.twitter.com/HmPTwpTXNr
— Robert F. Kennedy Jr (@RobertKennedyJr) July 20, 2023
Στις 18 Οκτωβρίου 2019 στη Νέα Υόρκη έλαβε χώρα το διαβόητο EVENT 201, μία δήθεν προσομοίωση πανδημίας χορηγοί τς οποίας ήταν το διαβόητο WEF, το Ιδρυμα Gates και το Πανεπιστημιακό Johns Hopkins.
Tαυτόχρονα στη Wuhan της Κίνας ξεκινούσαν οι Παγκόσμιοι Αγώνες των Στρατιωτικών κάτι σαν mini Ολυμπιακοί. Πάνω από 10.000 αθλητές και συνοδοί από 100 και πλέον διαφορετικές χώρες συμμετείχαν στους αγώνες. Πολλοί από αυτούς εμφάνισαν τότε συμπτώματα COVID-19. Παραπονέθηκαν στα υπ. Άμυνας των χωρών τους αλλά κανένα υπουργείο δεν τους εξέτασε ώστε να διαπιστωθεί εάν είχαν αναπτύξει αντισώματα σε αυτό που αργότερα θα γινόταν γνωστό ως COVID-19.
To Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στην Έκθεσή του για την προέλευση του ιού ανέφερε ότι οι Αγώνες της Wuhan χρησιμοποιήθηκαν για τη διασπορά του ιού καθώς οι αθλητές και οι συνοδοί επέστρεφαν στις 100 και πλέον διαφορετικές χώρες τους. Οι Καναδοί αθλητές μάλιστα επέστρεψαν απομονωμένοι στο πίσω μέρος του αεροπλάνου.
Θα ακολουθούσε η δυστοπική εφαρμογή των απαγορεύσεων και των εμβολίων για έναν καταφανώς κατασκευασμένο εργαστηριακό ιό για μια planδημία που βρωμούσε κατασκευή και μεγάλη επαναφορά μέσα από τις τόσες συμπτώσεις της με το WEF.
Η υπακοή στο τυραννικό αφήγημα της κατασεκυασμένης planδημίας είχε ανάγκη θανάτο και τρόμο. Έτσι ούτε εκ έστιν αριθμός συμπολιτών μας που μπήκαν σε νοσοκομεία της Ελλάδα αλλά και Ευρωπαίοι και Αμερικανοί πολίτες που οδηγήθηκαν στα νοσοκομεία των χωρών τους υπέστησαν διασωληνώσεις και σοκ οξυγόνου που τους οδήγησαν στον θάνατο ώστε οι υπόλοιποι να τρέξουν έντρομοι να εμβολιαστούν.
Στο μεταξύ η προπαγάνδα του τρόμου στα ελεγχόμενα ΜΜΕ ανέβαζε διαρκώς την ένταση. Ανάμεσά τους και θαλασσοδανεισμένα ελληνικά ΜΜΕ, ακόμη και κάποια που είχαν χρηματοδοτηθεί από κεντροευρωπαίους ιδιοκτήτες εταιρειών βιοτεχνολογίας τα εμβόλια COVID-19 των οποίων ήταν επίσης υποψήφια για κυκλοφορία στην αγορά αλλά τη τελευταία στιγμή δεν έλαβαν έγκριση υπέρ της Pfizer και της Moderna.
To χρεοκοπημένο παγκόσμιο μαγαζί των 400 τρις χρέους θέλει έλεγχο και μείωση του πληθυσμού. Οι εμπνευστές τους σε αντίθεση με την ψευδαίσθηση που υπάρχει εκεί έξω αντιμετωπίζουν την ελληνική βιομηχανία αλλά και την ελληνική ναυτιλία σχεδόν με μίσος και αυτό είναι εμφανές στα διαρκή χλευαστικά ρεπορτάζ διεθνών ΜΜΕ.
Από τη στιγμή που οι ίδιοι αναγκάζονται να τυπώνουν διαρκώς χρήμα που δεν αντιστοιχεί σε αποθέματα χρυσού, από τη στιγμή που οι ΗΠΑ έχουν να εξοφλήσουν τα χρέος τους, που σήμερα έχει φθάσει τα 32,5 τρις, από το 1835 δεν τους ενδιαφέρει εάν οι ελληνικές βιομηχανίες είναι κερδοφόρες έαν οι Έλληνες εφοπλιστές είναι κυρίαρχοι και οι πλέον επιτυχημένοι στις θάλασσες του κόσμου.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι ο όλεθρος και η μείωση του πληθυσμού. Για να το επιτύχουν αυτό παράγουν διαρκώς ΤΡΟΜΟ με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ανά το κόσμο. Εργαλεία τους σε αυτή τη κατεύθυνση είναι οι ελεγχόμενοι από τον Γερμανό μηχανικό Klaus Martin Schwab ηγέτες.
Ηγέτες τύπου Zacinda Ardem και Justin Trudeau oι οποίοι πρόθυμα και με τον πιο τυρρανικό τρόπο υλοποίησαν το επίσημο αφήγημα της planδημίας στις χώρες τους και τώρα που οι συμπολίτες τους κατά χιλιάδες σωριάζονται ξαφνικά στην αιωνιότητα (ανάμεσά τους τουλάχιστο 400 εμβολιασμένοι με εμβόλια COVID-19 Kαναδοί γιατροί) η Zacinda Ardem βρήκε καταφύγιο στο πρόγραμμα του Harvard για τους Ηγέτες που χορηγεί η ελληνική Οικογένεια Αγγελοπούλου, ο Trudeau ακροβατεί επικίνδυνα με ένα οδυνηρό τέλος και οι Emmanuel Macron και Rishi Sunak πίσω από κλειστές πόρτες αγωνιούν για τη πολιτική τους επιβίωση.
Ο ιδρυτής του WEF απαίτησε να εμβολιαστούμε άπαντες. Το ίδιο και ο Bill Gates και ο Tony Blair οι δε 3 πρώην πρόεδροι Clinton, Obama και Bush εμφανίστηκαν σε κοινό video να μας παροτρύνουν να εμβολιαστούμε ενώ ο Biden έλεγε 17 φορές τη μέρα στους Αμερικανούς να πάνε να εμβολιαστούν. Για το καλό μας.
Στο μεταξύ τώρα που εκατοντάδες χιλιάδες εμβολιασμένοι πεθαίνουν ξαφνικά αυτό που απομένει να μας πουν οι προλαλήσαντες είναι ότι πάνω τους περιμένουν τα ουρί του παραδείσου.
Πάμε να δούμε τώρα πως εκλέγονται οι ηγέτες.
18 Iανουαρίου 2023. Το σχετικό άρθρο στον Guardian φέρει την υπογραφήτου κ. Larry Elliott. Η εφημερίδα περιγράφει την ηγεσία του Klaus Schwab και τους “ανύπαρκτους” που τον περιβάλλουν σαν μία φωλιά από οχιές!
” Το μέλλον του Klaus Schwab –του κ. Davos για περισσότερο από μισό αιώνα– έχει γίνει σημείο συζήτησης στη φετινή συνάντηση αφού οι υπάλληλοι του World Economic Forum εξέφρασαν έντονη κριτική για την προεδρία του και την έλλειψη στρατηγικής όσο αφορά την διαδοχή του.
Μια ομάδα σημερινών και πρώην μελών του προσωπικού του WEF που επικοινώνησε με τον Guardian είπε ότι ο 82χρονος Schwab ήταν νόμος για τον εαυτό του (συμπεριφέρεται με ανεξέλεγκτο τρόπο, αγνοώντας νόμους, κανόνες ή συμβατικούς τρόπους-was a law unto himself) και είχε περικυκλωθεί από μηδενικά και ανύπαρκτους (nobodies) που δεν ήταν ικανοί να διευθύνουν την οργάνωση που ίδρυσε στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
«Ο Klaus βρίσκεται στο τιμόνι του WEF για 52 χρόνια. Όταν γεννήθηκε (το 1938), 122 από τις 195 πολιτείες στον κόσμο αυτή τη στιγμή δεν υπήρχαν καν. Ο Klaus δεν δίνει λόγο σε κανέναν, είναι εντελώς ανεξέλεγκτος. Είναι εντελώς άλογο σε κανέναν εντός και εκτός της οργάνωσης», ανέφερε η ομάδα.
Η Davos’s elite του Davos θα χρειαστεί να κάνει λίγη αναζήτηση ψυχής σε έναν κόσμο που καταρρέει-σημειώνει χαρακτηριστικά ο Larry Elliott στο άρθρο του στον Guardian.
«Είμαστε μια ομάδα νυν και πρώην υπαλλήλων του WEF. Θέλουμε να παίξουμε τον ρόλο μας στην προώθηση της συζήτησης σχετικά με τον ρόλο που διαδραματίζει αυτή η οργάνωση στον κόσμο».
Η ομάδα είπε ότι ήθελε να παραμείνει ανώνυμη.
«Είμαστε διστακτικοί να βγούμε μπροστά, καθώς ο Klaus είναι πολύ καλά συνδεδεμένος και μπορεί να μας κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη ακόμα και αφού φύγουμε από το WEF».
Οι εικασίες για το μέλλον του Schwab έχουν ενταθεί αυτή την εβδομάδα μετά από ένα άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση toy Politico που ανέφερε ότι οι στρατηγικοί εταίροι του WEF –οι εταιρείες που χρηματοδοτούν την επιχείρηση των 390 εκατομμυρίων δολαρίων (315 εκατομμύρια £) ετησίως– ήταν δυσαρεστημένοι με την έλλειψη στρατηγικής διαδοχής.
Η ομάδα των μελών του προσωπικού του WEF είπε ότι είχαν δημοσιεύσει τις επικρίσεις τους στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης LinkedIn, αλλά είχαν αφαιρεθεί μετά από αίτημα του WEF, κάτι που ο οργανισμός αρνείται.
Οι αναρτήσεις, που κοινοποιήθηκαν στον Guardian, ανέφεραν: «Δεν υπάρχει πολύ μέλλον για το WEF πέρα από τον Klaus, όχι μόνο επειδή δεν υπάρχει ξεκάθαρος διάδοχος, αλλά και επειδή το διοικητικό του συμβούλιο είναι μια τέτοια φωλιά οχιάς όπου η ανώτερη ηγεσία θα είναι ένας στον λαιμό του άλλου τη στιγμή που ο γέρος θα πεθάνει ξαφνικά».
Ένας εκπρόσωπος του WEF είπε: «Το συμβούλιο των διαχειριστών αποφασίζει για τυχόν μελλοντικούς διορισμούς θεσμικής ηγεσίας. Το forum έχει μια ισχυρή δομή θεσμικής διακυβέρνησης για να διασφαλίσει τη συνεχή ικανότητά του να υποστηρίζει πλήρως την αποστολή του».
Ο πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Tony Blair είναι μία από τις κορυφαίες διεθνείς προσωπικότητες που έχουν συνδεθεί με τον ρόλο.
Η ομάδα των προηγούμενων και των σημερινών υπαλλήλων του WEF αμφισβήτησε την ικανότητα του οργανισμού να λειτουργεί χωρίς τον Schwab στο τιμόνι.
«Στους περισσότερους οργανισμούς η επόμενη γενιά κορυφαίων ηγεσιών είναι αμυδρά ορατή στα υψηλότερα επίπεδα διοίκησης, αλλά στο WEF ο Klaus έχει περικυκλωθεί με μια τέτοια ομάδα από “ανύπαρκτους” στην κορυφή που είναι δύσκολο να δει κανείς πώς κάποιος από αυτούς θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί στα σοβαρά από κάποιον που έχει βαρύτητα εντός ή εκτός του οργανισμού.
«Ο Klaus επιλέγει τους ηγέτες του χρησιμοποιώντας τα ίδια κριτήρια που χρησιμοποιεί ο Πούτιν για να επιλέξει βουλευτές για την κρατική Δούμα: πίστη, δόλος, σεξουαλική απήχηση. Η ποιότητα των ανθρώπων στην κορυφή αντικατοπτρίζει τον τύπο των ανθρώπων που εργάζονται για τον υπόλοιπο οργανισμό».
Ο επικεφαλής μιας βρετανικής εταιρείας συμφώνησε ότι δεν φαίνεται να υπάρχει διάδοχος της Schwab. «Η εντύπωσή μου είναι ότι θα αυτός πεθάνει με τις μπότες του-όντας πάντα εν ενεργεία», είπε το στέλεχος.
Ένας άλλος που συμμετέχει χρόνια στις συνόδους του forum του Davos εξέφρασε την έκπληξή του που ο Schwab επέτρεψε να βγουν στην επιφάνεια εικασίες για το μέλλον του. «Θα έπρεπε να γνωρίζει ότι θα συνέβαινε και να λάβει μέτρα για να το αποτρέψει».
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ είναι ένα ελβετικό ίδρυμα και δεν έχει μετόχους.
Aυτά έγραφε τον Ιανουάριο του 2023 ο κ. Larry Elliott στον Guardian.
Δείτε τώρα το video που ακολουθεί>
Φυσικά η ταραχώδης πορεία της παγκοσμιοποίησης συνεχίζεται. Η The Wall Street Journal φιλοξενεί τα τελευταία 24ωρα ρεπορτάζ για τη φτωχοποίηση των Ευρωπαίων. Φτωχοί, άρα εξαρτημένοι από τον Κρατικό Μηχανισμό.
H elite για να διασκεδάσει την πλήξη της κατασκευάζει τους δράστες και τα θύματα. Τους Αυτοκράτορες και τους Επαναστάτες. Οι λαοί είναι ένας πειθήνιος όχλος. Το διαπιστώσαμε και στην planδημία. Η Ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται γιατί οι σεναριογράφοι παραμένουν οι ίδιοι. Γιατί θα αποτύχει και αυτή η απόπειρα της παγκοσμιοποίησης; Γιατί απλά θίγονται τα συμφέροντα ενός μεγάλου και ισχυρού τμήματος της elite και επειδή το Εκκρεμές αλλάζει στρατόπεδα.
Ο όχλος; Δεν τον χρειαζόμαστε! (Yuval Harari). Κάποιες ενδεικνυόμενες “τελικές λύσεις” είναι τα ναρκωτικά, τα video games και τα εμβόλια ευθανασίας. Οι δε υπάκουοι ηγέτες θα πρέπει με ανθρωποθυσίες να δείχνουν κάθε τόσο την υπακοή τους στην Ατζέντα.
Κι εδώ που τα λέμε έχουν ένα δίκιο. Ο ανόητος όχλος αναπαράγεται επειδή ένα βράδι Σαββάτου ο Μπάμπης και η Σούλα εισέρχονται στο μπουζουξίδικο του Αντωνίου Ρέμου. Μεθάνε. Επιστρέφουν σπίτι. Κάνουν έρωτα. Γεννιέται το καγκουρόπουλο-διάδοχος. Το κράτος της Κολομβίας των Βαλκανίων καλείται να μεγαλώσει ουκ έστιν αριθμός τέτοια καγκουρόπουλα που αναπαράγονται αστραπιαία σαν selfies. Στη συνέχεια σύγχρονοι μπαμπάδες φοράνε μάρσιπο και σπρώχνουν ανέμελοι τα καροτσάκια. Τα Παιδιά του Ρέμου.
Σε σταδιακή κατάργηση της εθνικής ιστορίας κάθε ευρωπαϊκής χώρας υπερ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η έκθεση Verheyen που εγκρίθηκε με 19 ψήφους υπερ έναντι 7 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θέτει την ευρωπαϊκή ιστορία πάνω από την ιστορία των…
— Maria Denaxa (@mdenaxa) February 13, 2024
Ο SPECTATOR KAI O KAΡΑΜΑΝΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Tρίτη 21 Φεβρουαρίου 2023.
-Εγώ δεν είμαι Πλεύρης να απαιτώ να εμβολιαστούν οι συμπολίτες μου την ώρα που βλέπω να πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλο από τα προκατασκευασμένα εμβόλια ενός εργαστηριακού ιού που πετάχθηκε από τις ελίτ εναντίον του δυτικού κόσμου…Εγώ δεν θα συμπράξω σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας όπως είναι ο έλεγχος και η μείωση του πληθυσμού…
Με αυτές τις σκέψεις ο ανιψιός του πρωθυπουργού που έβαλε τη χώρα στην Ε.Ε. αποχαιρέτησε το σημερινό κόμμα της ΝΔ αλλά δεν είναι βέβαιο ότι αποχαιρετά ταυτόχρονα και την πολιτική καθώς οι εξελίξεις του κοντινού μέλλοντος θα οδυνηρά δραματικές για τα αντίπαλα στρατόπεδα καθώς πλέον τα πρόσωπα πίσω από τη κουρτίνα δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν.
Η με κάθε τρόπο επιχείρηση μείωσης του πληθυσμού με εργαλειοποίηση των ελεγχόμενων κυβερνήσεων (και των αρμοδίων υπουργών) είναι πλέον πασιφανής. Το ξέσπασμα της εν βρασμώ κοινωνίας, οι διαστάσεις του και οι συνέπειές του δεν μπορούν να προβλεφθούν.
Σας θυμίζουμε μία από τις τελευταίες εμφανίσεις του Καραμανλή στα Ανώγια στην εκδήλωση μνήμης του Γιάννη Κεφαλογιάννη και τα σχετικά σχόλια του Κουρδιστού Πορτοκαλιού>
Τον χειροκροτούσαν για σχεδόν 5′ ως αντίδραση στον Κυριάκο. Ο ίδιος κάτι προσπάθησε να ψελλίσει αλλά έντρομος απ΄όσα διαισθάνεται ότι συμβαίνουν στο κόσμο τις μικρές ώρες της νύχτας και καθώς ο παφλασμός των κυμάτων της Ραφήνας συνοδεύει τις σκέψεις του εξήντλησε το ακροατήριο στο γνωστό εθνικό θέμα με τη Τουρκία.
-Με εκπτώσεις σε θέματα εθνικής κυριαρχίας δεν εξαγοράζεται η ειρήνη. Το αντίθετο. Οι εκπτώσεις τέτοιου είδους απλώς μεγαλώνουν την βουλιμία και εντείνουν τις ηγεμονικές επιδιώξεις και τον επεκτατισμό των γειτόνων…Οι ΗΠΑ δεν έχουν κίνητρο για ειρήνη στην Ευρώπη. Η ΕΕ πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία…
O Kώστας Καραμανλής υποδύεεται ή αγνοεί ότι ΗΠΑ και η Ε.Ε. ταυτίζονται πλήρως. Οσο για μία πίθανή σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας είναι κάτι παραπάνω από επιθυμητή για ευνόητους λόγους.
Ο κ. Καραμανλής πολύ σωστά κάνει και διαβάζει Κουρδιστό Πορτοκάλι. Διαβάζοντάς μας έχει κάποιες πιθανότητες επιβίωσης.
Ο Joel Kotkin-συνέχισε ο Καραμανλής-, διάσημος οικονομολόγος και κοινωνιολόγος σε άρθρο του στο συντηρητικό περιοδικό “Spectator” τόνιζε στις 7 Ιανουαρίου 2022 : «Η νέα απολυταρχία αναδύεται από μια αδυσώπητη συγκέντρωση πλούτου που έχει δημιουργήσει μια νέα πάμπλουτη ελίτ. Η οικονομική κληρονομιά της τελευταίας δεκαετίας είναι η υπερβολική εταιρική ενοποίηση, μια μαζική μεταφορά πλούτου στο ανώτερο 1% από την μεσαία τάξη».
(Το Κουρδιστό Πορτοκάλι ήταν το μόνο ΜΜΕ που αναφέρθηκε στο συγκεκριμένο άρθρο και φυσικά το αποδώσαμε στα ελληνικά.)
“They Work, I’ve Seen It”: Pfizer CEO Albert Bourla Says He Supports Vaccine Mandates Citing Greece’s Effective Approach
“They put a mandate that if you don’t get vaccinated, and you are above 60-years-old, 100 Euros per month penalty – it’s a fine.”
From the December 2021 WSJ… https://t.co/8qnX4wQCAs pic.twitter.com/7kjnTH1yJh
— Chief Nerd (@TheChiefNerd) February 22, 2023
Είναι αλήθεια ότι η κατανομή του πλούτου περιορίζεται διαρκώς σε λιγότερα χέρια και εξωθούνται στο περιθώριο ολοένα και περισσότερες κοινωνικές ομάδες που ανήκουν στα αστικά-μικροαστικά στρώματα-συνέχισε ο κ. Καραμανλής.
“Υγιής όμως δημοκρατία χωρίς κοινωνική συνοχή δεν είναι εφικτή. Προοπτική ηρεμίας και ομαλότητας με αποκλεισμούς και στέρηση της ελπίδας από τους πολλούς για ένα καλύτερο αύριο, είναι όνειρο θερινής νυκτός.
Αφ΄ ετέρου τα όσα διαδραματίζονται στον χώρο της ενημέρωσης. Δεν ήταν ασύνηθες σε καιρό πολέμου η πληροφόρηση σε ένα βαθμό να είναι ελεγχόμενη, το φαινόμενο όμως απροσχημάτιστης προπαγάνδας και διασποράς fake news είναι ανησυχητικό.
Αν σ΄αυτό προστεθούν τα ήδη εξαπλούμενα φαινόμενα του ανεξέλεγκτου λαϊκισμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο αυθαίρετος αποκλεισμός της αντίθετης άποψης, η υπερσυσσώρευση ισχύος στην ενημέρωση σε λίγα ιδιωτικά χέρια, η κατάσταση επιδεινώνεται κατά πολύ…”
Καλά, εδώ χάνεται η μπάλα Κώστα, αλλά ας το αφήσουμε αυτό με την έννοια ότι θέλει πολύ μελέτη για να διακρίνεις τα fake news και τις θεωρίες συνομωσίας από μια πραγματική συνομωσία. Είναι και Ιούνιος, έχουν σφίξει και οι ζέστες οπότε συνιστάται το να πάτε αδιάβαστοι στο προορισμό σας.
Ακολουθεί το άρθρο του Τhe Spectator και όπως θα διαπιστώσετε αφήσαμε για το τέλος της ανάρτησης το λόγο που ο Joe Biden έχει πολύ πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί από μία καλοδεχούμενη ανάφλεξη Ελλάδας-Τουρκίας η οποία θα συνέβαλε περαιτέρω στην συρρίκνωση του πληθυσμού.
Λοιπόν πάρτε βαθιές ανάσες (θα σας χρειαστούν) και διαβάστε το άρθρο που ακολουθεί. Μπορείτε να το διαβάσετε και απευθείας στα αγγλικά στη Ναυαρχίδα των Συντηρητικών του πλανήτη, o The Spectator.
The people have a right to know who killed John F. Kennedy pic.twitter.com/8YIGRFP8vJ
— neil by mouth (@nbreavington) February 21, 2023
Σε αυτό το άρθρο αναφέρθηκε ο Κώστας με το θρυλικό επώνυμο Καραμανλής, όπως Ματαφιάς.
Το άρθρο έχει μια βαριά υπογραφή.
Toυ Joel Kotkin. Eίναι αυτός εδώ>
Described by the New York Times as “America’s uber-geographer,” Joel Kotkin is an internationally-recognized authority on global, economic, political and social trends. His new book,The Human City: Urbanism for the Rest of Us, was published last year by Agate Press. He is co-editor , with Alan Berger of MIT, of the forthcoming book Infinite Suburbia, a book of essays by 52 authors.
Mr. Kotkin is the Presidential Fellow in Urban Futures at Chapman University in Orange, California and Executive Director of the Houston-based Center for Opportunity Urbanism (opportunityurbanism.org). He is Senior Advisor to the Kem C. Gardner Policy Institute. He is Executive Editor of the widely read website www.newgeography.com and writes the weekly “New Geographer” column for Forbes.com. He is a regular contributor to the Daily Beast and Real Clear Politics.
He is the author of seven previously published books, including the widely praised The New Class Conflict (Telos Press), which describes the changing dynamics of class in America.
Other past books include The Next Hundred Million: America in 2050, published by The Penguin Press. The book explores how the nation will evolve in the next four decades. The City: A Global History and Tribes: How Race, Religion and Identity Are Reshaping the Global Economy, were also published in numerous languages including Spanish, Chinese, Korean, Japanese, German and Arabic.
Mr. Kotkin has published reports on topics ranging from the future of class in global cities to the places with the best opportunities for minorities. His 2013 report, “Post- familialism: Humanity’s Futurean examination of the world’s future demography, was published by the Civil Service College of Singapore and Chapman University and has been widely commented on not only in the United States, but in Israel, Brazil, Canada and other countries.
Over the past decade, Mr. Kotkin has completed studies focusing on several major cities, including a worldwide study focusing on the future of London, Mumbai and Mexico City, and studies of New York, Los Angeles, New Orleans, Houston, San Bernardino and St. Louis, among others. In 2010 he completed an international study on “the new world order” for the Legatum Institute in London, UK that traced trans-national ethnic networks, particularly in East Asia. He also has worked in smaller communities, including a report -working with Praxis Strategy Group – on the rise of the Great Plains for Texas Tech University.
Kotkin has finished major studies on Texas urbanism, the future of localism and the re-industrialization of the American heartland for the Center for Opportunity Urbanism. As director of the Center for Demographics and Policy at Chapman, he was the lead author of a major study on housing, and is currently involved in a project about the future of Orange County, CA that will be completed this winter.
(Θα έχει “ρυθμίσει” τους υπηκόους της από τη γέννηση τους έτσι ώστε «να μεγαλώνουν αγαπώντας τη δουλεία τους» και «να μην ονειρεύονται ποτέ μία επανάσταση»)
Welcome to the end of democracy
[A rising tide of money and administrative power defines the rising autocracy]
Λυπάμαι τους ανθρώπους που ζουν σε απολυταρχικά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά οι ίδιοι αγνοούν σε μεγάλο βαθμό την αυταρχική τάση που αρχίζει να επικρατεί στη Δύση.
Του Joel Kotkin/The Spectator
[Aπόδοση>Κουρδιστό Πορτοκάλι]
Λυπάμαι τους ανθρώπους που ζουν σε απολυταρχικά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά οι ίδιοι αγνοούν σε μεγάλο βαθμό την αυταρχική τάση που αρχίζει να επικρατεί στη Δύση.
Εδώ, μην περιμένετε μια ωμά αποτελεσματική δικτατορία όπως περιγράφεται στο 1984 του Orwell: Mπορεί να παραμείνουμε, όπως είμαστε τώρα, ονομαστικά πολίτες της Δημοκρατίας, αλλά κυβερνιόμαστε από μια τεχνοκρατική τάξη εξουσιοδοτημένη από μεγαλύτερες δυνάμεις επιτήρησης από αυτές που απολαμβάνουν ακόμη και οι πιο θορυβώδεις δικτατορίες.
Η νέα απολυταρχία αναδύεται από μια αδυσώπητη συγκέντρωση πλούτου που έχει δημιουργήσει μια νέα και υπέροχα πάμπλουτη ελίτ. Πριν από πέντε χρόνια, περίπου τετρακόσιοι δισεκατομμυριούχοι κατείχαν το ήμισυ των περιουσιακών στοιχείων όλου του κόσμου. Σήμερα, μόνο εκατό δισεκατομμυριούχοι κατέχουν αυτό το μερίδιο και η Oxfam υπολογίζει τώρα αυτόν τον αριθμό σε μόλις είκοσι έξι.
Στη σοσιαλιστική Κίνα, το ανώτατο 1% του πληθυσμού κατέχει περίπου το ένα τρίτο του πλούτου όλης της χώρας, από 20% πριν από δύο δεκαετίες. Από το 1978, ο συντελεστής Gini της Κίνας, που μετρά την ανισότητα στην κατανομή του πλούτου, έχει τριπλασιαστεί.
Μια έκθεση του ΟΟΣΑ που δημοσιεύτηκε πριν από την πανδημία της Covid-19 διαπιστώνει ότι σχεδόν παντού, το μερίδιο του λιγότερο πλούσιου εθνικού πλούτου έχει μειωθεί. Αυτές οι τάσεις μπορούν να παρατηρηθούν ακόμη και σε σοσιαλδημοκρατίες όπως η Σουηδία και η Γερμανία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το έθεσε συνοπτικά ο συντηρητικός οικονομολόγος John Michaelson το 2018, η οικονομική κληρονομιά της τελευταίας δεκαετίας είναι η «υπερβολική εταιρική ενοποίηση, μια μαζική μεταφορά πλούτου στο ανώτερο 1% από τη μεσαία τάξη».
Αυτή η διαδικασία έχει αναπτυχθεί τόσο στην πραγματική όσο και στην ψηφιακή οικονομία. Στη Μεγάλη Βρετανία, όπου οι τιμές της γης έχουν αυξηθεί δραματικά την τελευταία δεκαετία, λιγότερο από το 1% του πληθυσμού κατέχει το ήμισυ του συνόλου της γης. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο συνολικά, οι γεωργικές εκτάσεις πέφτουν ολοένα και περισσότερο στα χέρια ενός μικρού στελέχους ιδιοκτητών εταιρειών και των υπερ-πλούσιων.
Στην Αμερική, ο μεγαλύτερος κάτοχος γεωργικής γης είναι ο Bill Gates με 200.000 στρέμματα, ενώ ο Ted Turner και ο John Malone είναι επικεφαλής σε κτήματα άνω των δύο εκατομμυρίων στρεμμάτων ο καθένας, δηλαδή μεγαλύτερων σε έκταση από αρκετές αμερικανικές πολιτείες.
Καθώς η παγκόσμια περιουσία έχει συγκεντρωθεί σε ελάχιστους, οι μικροϊδιοκτήτες δέχονται αυξημένη πίεση. Η Αυστραλία απολάμβανε ιστορικά υψηλά ποσοστά ιδιοκτησίας ακινήτων, αλλά το ποσοστό μεταξύ των εικοσιπέντε έως τριάντα τεσσάρων ετών μειώθηκε από το περισσότερο του 60% το 1981 σε μόλις 45% το 2016. Το ποσοστό των κατοικιών στην Αυστραλία έχει πέσει κατά 10% τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια.
Η Morgan Stanley προβλέπει ότι οι ΗΠΑ σύντομα θα γίνουν κυρίως μια «κοινωνία ενοικιαστών», καθώς οι εταιρείες της Wall Street επιδιώκουν να μετατρέψουν τα σπίτια, τα έπιπλα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης σε προϊόντα ενοικίασης.
Η ψηφιακή οικονομία κυριαρχείται ομοίως από μια μικρή ομάδα εταιρειών κολοσσών. Αυτές, ασκούν μαζί τον έλεγχο έως και 90% των κρίσιμων αγορών, όπως βασικών λειτουργικών συστημάτων υπολογιστών, μέσων κοινωνικής δικτύωσης, διαφήμισης στο διαδίκτυο και πωλήσεων βιβλίων.
Καθώς δεν είναι πλέον ικανοποιημένη με τον έλεγχο των αγωγών, η τεχνολογική ολιγαρχία που αυξάνεται, εξαγοράζει παλιά ειδησεογραφικά πρακτορεία και «επιμελείται» τις ειδήσεις σύμφωνα με τα γούστα της. Κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο στην mainstream ψυχαγωγία: Η πώληση της MGM στην Amazon είναι απλώς το πιο πρόσφατο παράδειγμα της κατάκτησης και της εδραίωσης στα μέσα επικοινωνίας.
Όπως οι βάρβαροι πρίγκιπες που διαμόρφωσαν τον Μεσαίωνα, οι νέοι ολιγάρχες κατάφεραν να καταλάβουν τα φέουδα τους με μικρή αντίσταση από τις αδύναμες κεντρικές κυβερνήσεις. Η πανδημία επιτάχυνε αυτή τη διαδικασία. Τα lockdown και οι περιορισμοί στην κινητικότητα αποδείχτηκαν ευεργέτημα για εταιρείες τεχνολογίας όπως η Google, των οποίων τα κέρδη διπλασιάστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Σε αυτό το άκρως ρυθμιζόμενο περιβάλλον, οι πλούσιοι της τεχνολογίας έχουν γίνει απλώς πλουσιότεροι: Επτά από τους δέκα πλουσιότερους Αμερικανούς προέρχονται από τον τεχνολογικό τομέα. Η Apple, με ορισμένους υπολογισμούς, αξίζει τώρα περισσότερο από ολόκληρη τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι ήδη υπέρ-πλούσιοι έχουν γίνει ακόμα πλουσιότεροι. Μόνο ο Jeff Bezos είδε την καθαρή του περιουσία να εκτινάσσεται κατά περίπου 34,6 δισεκατομμύρια δολάρια (25 δισεκατομμύρια £) τους δύο πρώτους μήνες της πανδημίας, ενώ η εταιρεία του απολαμβάνει συνεχή αύξηση εσόδων και κερδών.
Καθώς η μισθοδοσία των στελεχών στο τομέα της τεχνολογίας έφτασε στη στρατόσφαιρα των οικονομικών μεγεθών, οι μικρές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν αυτό που το Harvard Business Review αποκαλεί «υπαρξιακή απειλή». Οι ειδικοί προειδοποιούν τώρα ότι το ένα τρίτο των μικρών επιχειρήσεων, οι οποίες αποτελούν την πλειοψηφία των αμερικανικών εταιρειών και απασχολούν σχεδόν τους μισούς εργαζόμενους, θα μπορούσαν τελικά να κλείσουν οριστικά.
Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν ήδη εξαφανιστεί, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν των μισών από όλες τις επιχειρήσεις που ανήκουν σε μαύρους. Ιδιαίτερη ζημιά έχουν υποστεί οι μικροέμποροι κατά μήκος της Main Street και όσοι εργάζονται για αυτούς, όπως οι εργαζόμενοι σε εστιατόρια και στη φιλοξενία.
Η παλιά μεσαία τάξη αγωνίζεται να ανταγωνιστεί τις διαδικτυακές πλατφόρμες. Όπως έκαναν τα μεγάλα καταστήματα για δεκαετίες, η Amazon χρησιμοποιεί τη διαπραγματευτική της δύναμη για να ελαχιστοποιήσει τα ζητήματα της εφοδιαστικής αλυσίδας μισθώνοντας τα δικά της πλοία και χρησιμοποιώντας μοχλεύσεις προκειμένου να εξασφαλίσει αντικείμενα που δεν μπορούν να αποκτήσουν οι μικρότερες εταιρείες.
Παρόμοια ενοποίηση σημειώνει και η περιουσία. Καθώς η ευημερία της μεσαίας τάξης παραπαίει στη Βρετανία, οι πλούσιες σε μετρητά τράπεζες επιδιώκουν να καταβροχθίσουν την αναδυόμενη αγορά σε αναξιοπαθούντα ακίνητα, διαμερίσματα και ακόμη και μονοκατοικίες. Εν τω μεταξύ, τα μεγάλα σπίτια του κεντρικού Λονδίνου αποκαθίστανται σε βικτοριανή χλιδή από Ρώσους, Κινέζους και Άραβες επενδυτές.
Οι πολιτικές για την αλλαγή του κλίματος θα μπορούσαν επίσης να καλλιεργήσουν τη νέα αυτοκρατορία για μια γενιά. Καθώς οι ολιγάρχες της τεχνολογίας και το οικονομικό κατεστημένο εφαρμόζουν την ιδέα του Davos για μια Μεγάλη Επαναφορά, θα αναγκάσουν σε ένα γρήγορο τέλος τα ορυκτά καύσιμα. Υπάρχουν τεράστιες ευκαιρίες για μεγάλες επενδύσεις από υπερπλούσιες εταιρείες και κερδοσκόπους στην «πράσινη οικονομία», όλα δυνατά με φορολογικές ελαφρύνσεις, δάνεια και εγγυημένες πωλήσεις σε κυβερνητικές μονάδες.
Αυτή η κατάσταση υπόσχεται να δημιουργήσει μια νέα σοδειά μεγαδισεκατομμυριούχων όπως ο Elon Musk, ο πλουσιότερος σήμερα άνθρωπος του κόσμου. Στην εποχή των σούπερ-επιδοτήσεων, ένας απρόβλεπτος κατασκευαστής ηλεκτρικών οχημάτων όπως η Rivian, που έχει αμελητέες πωλήσεις και σταθερές απώλειες, μπορεί να αποτιμηθεί υψηλότερα από τη General Motors, η οποία πουλά σχεδόν επτά εκατομμύρια αυτοκίνητα και έχει 122 δισεκατομμύρια δολάρια (90 δισεκατομμύρια £) έσοδα κάθε χρόνο.
Στον Πράσινο Καπιταλισμό, ο Βρετανός μαρξιστής James Heartfield χαρακτηρίζει αυτόν τον «σοσιαλισμό λιτότητας»: Θερισμός κυβερνητικών διαταγμάτων σε αντίθεση με την πραγματική παραγωγή πραγματικών αγαθών. Ωραία δουλειά αν μπορείς να την αποκτήσεις…
Για τη μεσαία και εργατική τάξη, ωστόσο, η Μεγάλη Επαναφορά μπορεί να αποδειχθεί κάπως λιγότερο ελπιδοφόρα, αν όχι καταστροφική. Για τους περισσότερους ανθρώπους, σημειώνει ο Eric Heymann, ανώτερος οικονομολόγος της Deutsche Bank Research, η ταχεία «πράσινη» μετάβαση θα σημάνει «αισθητή απώλεια ευημερίας και θέσεων εργασίας». Η συνειδητή πολιτική της αποανάπτυξης ως μέσου για τη βίαιη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου θα απαιτήσει να βγουν οι περισσότεροι άνθρωποι από τα αυτοκίνητά τους και να αναγκαστούν να ταξιδεύουν πολύ λιγότερο και να ζουν σε μικροσκοπικά διαμερίσματα.
Η επιβολή θα είναι αναγκαστικά παρεμβατική επίσης. Οι δημιουργοί των συγκεκριμένων σχεδίων στο Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού πιέζουν για οικογενειακούς «προϋπολογισμούς άνθρακα». Προσθέστε τεχνολογία επιτήρησης και καταλήγουμε σε κάτι παρόμοιο με το σύστημα «κοινωνικής πίστωσης» της Κίνας, στο οποίο το δικαίωμά σας στην ελεύθερη κυκλοφορία υπόκειται στην έγκριση της κυβέρνησης.
Οι νέοι απειλούνται ιδιαίτερα από αυτές τις αλλαγές καθώς αντιμετωπίζουν ήδη πολύ δυσκολότερες προοπτικές από οποιαδήποτε μεταπολεμική γενιά. Λίγοι περιμένουν τα πράγματα να βελτιωθούν: Στις χώρες με υψηλότερο εισόδημα, περίπου τα δύο τρίτα των ανθρώπων που ερωτήθηκαν από την Pew Research βλέπουν ένα φτωχότερο μέλλον για την επόμενη γενιά. Σύμφωνα με ερευνητές του Equality of Opportunity Project, περίπου το 90% όσων γεννήθηκαν το 1940 μεγάλωσαν για να αποκτήσουν υψηλότερα εισοδήματα από τους γονείς τους.
Το ίδιο ισχύει μόνο για το 50% όσων γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1980. Μια πρόσφατη μελέτη της Federal Reserve Bank of St. Louis προειδοποιεί ότι οι millennials κινδυνεύουν να γίνουν μια «χαμένη γενιά» όσον αφορά τη συσσώρευση πλούτου. Για να θέσουμε τα πράγματα στην αληθινή τους πτυχή, περισσότεροι από τους μισούς νέους, σε μια έρευνα σε δέκα χώρες, πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι καταδικασμένος από την κλιματική αλλαγή.
Καθώς το κόστος στέγασης και άλλων δαπανών εκτινάσσεται στα ύψη, οι γραμμές ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις σκληραίνουν. Η κληρονομιά ως μερίδιο του ΑΕΠ στη Γαλλία έχει τριπλασιαστεί περίπου από το 1950, με ορισμένους Γάλλους millennials με υψηλότερο εισόδημα να κληρονομούν περισσότερα χρήματα από όσα βγάζουν πολλοί εργαζόμενοι σε μια ολόκληρη ζωή. Η αυξανόμενη σημασία των κληρονομικών περιουσιακών στοιχείων είναι ακόμη πιο έντονη στη Γερμανία, τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις ΗΠΑ, μια χώρα που στηρίζεται πολύ στον κληρονομικό πλούτο, τα παιδιά των γονέων που έχουν ιδιοκτησία βρίσκονται σε πολύ καλύτερη θέση προκειμένου να αποκτήσουν τελικά ένα σπίτι (συχνά με τη βοήθεια των γονιών). Στην Αμερική, οι millennials έχουν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες από τους boomers να υπολογίζουν στην κληρονομιά για τη συνταξιοδότησή τους. Μεταξύ της νεότερης γενιάς, ηλικίας δεκαοκτώ έως είκοσι δύο ετών, πάνω από το 60% αναμένει ότι η κληρονομιά θα είναι η κύρια πηγή εισοδήματός τους καθώς γερνούν.
Πώς όμως θα αντιδράσουν στην προοπτική της μόνιμης ενοικιαζόμενης δουλοπαροικίας και, εν τέλει, της απόλυτης εξάρτησης από το κράτος; Μια πρόσφατη έρευνα της Edelman αποκαλύπτει ότι αυξανόμενοι αριθμοί ανθρώπων δεν εμπιστεύονται πλέον τους θεσμούς και δεν πιστεύουν ότι η σκληρή δουλειά αποδίδει. Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από τους λίγους, το σημερινό πρεκαριάτο των εργαζομένων με χωρίς μέλλον και με σύντομες συμβάσεις, και όσων έχουν εγκαταλείψει εντελώς την εργασία τους, θα μπορούσε να γίνει μια οικονομικά λιγότερο χρήσιμη εκδοχή του προλεταριάτου του Μαρξ: Μια μόνιμη υποτάξη για την οποία απαιτείται επιθετική, σχεδόν στρατιωτική αστυνόμευση.
Την ίδια στιγμή, οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας και οι χρηματοοικονομικοί κολοσσοί -ακόμη και εκείνοι που είναι δύσπιστοι σχετικά με τον ζήλο υπέρ της κλιματικής αλλαγής- βλέπουν την προοπτική των κερδών-ρεκόρ και των αποτιμήσεων σε «αναστάτωση». Η πανδημία επιτάχυνε τη στροφή του λευκού γιακά στην απομακρυσμένη εργασία και η ευρύτερη ζήτηση για αυτοματοποιημένες λύσεις εκτοξεύτηκε στα ύψη. Ένα μέλλον λιγότερο εξαρτώμενο από την ανθρώπινη εργασία ανεβάζει τους τεχνολογικούς ολιγάρχες στο υψηλότερο επίπεδο σε αυτό που ο Λένιν αποκαλούσε «επιβλητικά ύψη» της οικονομίας.
Σε μια ψηφιοποιημένη οικονομία, είναι καλό να ελέγχετε τις κρίσιμες θέσεις. Οι ολιγάρχες το κάνουν έξοχα. Έχουν καταλάβει κυρίαρχα μερίδια βασικών αγορών από την αναζήτηση (Google) έως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook) έως τις πωλήσεις βιβλίων (Amazon). Η Google και η Apple μαζί παρέχουν πάνω από το 95% του λειτουργικού λογισμικού για κινητά, ενώ η Microsoft εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει πάνω από το 80% του λογισμικού που τρέχει προσωπικούς υπολογιστές σε όλο τον κόσμο.
Έχω καλύψει τα πεπραγμένα της Silicon Valley για σαράντα πέντε χρόνια. Σήμερα, διαθέτει λιγότερο το υπερανταγωνιστικό, ελεύθερο πνεύμα που γνώριζα, και μοιάζει περισσότερο με τα τραστ των αρχών του εικοστού αιώνα. Ο Mike Malone, ο οποίος έχει ασχοληθεί με τη Silicon Valley όσο κανείς, βλέπει ότι χάνει μεγάλο μέρος του ήθους της. Οι νέοι δεξιοτέχνες της τεχνολογίας, ισχυρίζεται, έχουν μετατραπεί από «παιδιά με μπλε γιακά σε παιδιά των προνομίων» και έχουν απομακρυνθεί από το ήθος παραγωγής που κάποτε έκανε τη Valley τόσο εμπνευσμένη και ισότιμη.
Μια έντονα ανταγωνιστική βιομηχανία έχει ερωτευτεί τη γοητεία «της σιγουριάς» που υποστηρίζεται από τεράστιο κεφάλαιο και μερικές φορές από την ίδια την κυβέρνηση. Ο ανταγωνισμός δεν είναι πλέον κίνητρο για δημιουργικότητα: Οι ανταγωνιστές απλώς εξαγοράζονται.
Ο πλούτος δεν μπορεί να κυβερνήσει από μόνος του. Η αυτοκρατορία χρειάζεται μια τάξη προσηλυτισμού που μπορεί να δικαιώσει τους κυβερνώντες και να σώσει τις ταλαιπωρημένες ψυχές των κατώτερων τάξεων. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, η Καθολική Εκκλησία υπηρετούσε αυτόν τον ρόλο, δικαιολογώντας ουσιαστικά τη φεουδαρχική τάξη ως έκφραση της θείας βούλησης. Η σημερινή εκδοχή, ένα είδος ιερατείου ή διανόησης, δεν είναι ως επί το πλείστων θρησκευόμενοι και αποτελείται από άτομα της υψηλής γραφειοκρατίας, του ακαδημαϊκού χώρου και των βιομηχανιών πολιτισμού και μέσων ενημέρωσης.
Η πανδημία προσφέρει όφελος και για αυτήν την τάξη. Η έκτακτη ανάγκη επέτρεψε στις κυβερνήσεις να τους παραχωρήσουν άνευ προηγουμένου εκτελεστικές και διοικητικές εξουσίες όχι μόνο στην κεντρική Γαλλία αλλά ακόμη και στη συνήθως ημιευαίσθητη Μεγάλη Βρετανία και Αυστραλία.
Για ορισμένους, τα lockdown χρησίμευσαν ως «δοκιμαστική πορεία» των απαραίτητων μέτρων της υλοποίησης των προτιμώμενων πολιτικών τους για την κλιματική αλλαγή.
Στο νέο σύστημα, ο πραγματικός ταξικός εχθρός δεν είναι οι υπερβολές των υπερπλούσιων, ή ακόμη και οι σπάταλες δαπάνες της κυβέρνησης: Είναι τα καταναλωτικά πρότυπα των μαζών. Αυτό το βλέπουμε στην ανταπόκριση προοδευτικών μέσων ενημέρωσης και ακόμη και πολιτικών όπως η Alexandria Ocasio-Cortez σε καταγγελίες για το αυξανόμενο κόστος των τροφίμων, του ενοικίου και της ενέργειας, όπου βλέπουν ακόμη και τα απαραίτητα ως εφήμερα και τα προβλήματα της εφοδιαστικής αλυσίδας ως συνέπεια της υπερβολικής κατανάλωσης των μαζών.
Όπως στον Μεσαίωνα, όταν η εκκλησία και το στέμμα ανταγωνίζονταν για ηθική και πολιτική εξουσία, οι γραφειοκρατικές και οι μη εκλεγμένες πηγές εξουσίας δεν συμφωνούν πάντα. Αλλά σε μεγάλο βαθμό, ασπάζονται πολύ παρόμοιες ιδεολογίες, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την επιβολή ελέγχου στις πληροφορίες σχετικά με την πανδημία ή την κλιματική αλλαγή.
Ο Ιταλός κοινωνιολόγος των αρχών του εικοστού αιώνα Robert Michels σημείωσε ότι πολύπλοκα ζητήματα, όπως το κλίμα, για παράδειγμα, ενισχύουν αυτό που ονόμασε «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας»: Όσο περισσότερο εξαρτάται από την τεχνογνωσία μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για λύσεις που βασίζονται στην ελίτ, οι οποίες παρακάμπτουν τη λαϊκή συμβολή, και τόσο μεγαλύτερη είναι και η δύναμη που θα ασκήσει η ελίτ για να επιτύχει τους στόχους της.
Ο H.G. Wells ονειρευόταν μια «νέα δημοκρατία» που διοικούνταν από λίγους ενάρετους. Οι ψηφιακές ελίτ μας αυτοχρίζονται και διορίζονται από τους συναδέλφους τους της ελίτ στις επιχειρήσεις και τα μέσα ενημέρωσης. Τα καλά μορφωμένα διευθυντικά στελέχη μεγάλων εταιρειών έλκονται φυσικά από την ιδέα μιας κοινωνίας που κυβερνάται από επαγγελματίες ειδικούς με «φωτισμένες» αξίες, δηλαδή από ανθρώπους που μοιάζουν με αυτούς.
Για να αντιμετωπίσουν αυτό που θεωρούν ως υπαρξιακή κρίση, πολλά από τα μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν τη δημιουργία μιας παγκόσμιας τεχνοκρατίας. «Η δημοκρατία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του πλανήτη», υποστήριξε ένα άρθρο στο Foreign Policy, το 2019. Αυτή η εχθρότητα προς τη δημοκρατία ως εμπόδιο στην «πρόοδο», από πάνω προς τα κάτω, συνδυάζεται με μια άλλη πηγή αντιδημοκρατικής δυσπιστίας. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα οι νέοι, δεν ασπάζονται πλέον τη βασική έννοια της αυτοδιοίκησης. Η πλειονότητα των νέων Αμερικανών τάσσεται τώρα υπέρ της μεγάλης κλίμακας κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Άλλωστε, περίπου το ένα τρίτο από αυτούς αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές.
Οι ηγέτες του νέου τύπου καπιταλισμού έχουν υπογράψει μια υπόσχεση για αποπληρωμή των ορυκτών καυσίμων στη μεγάλη αναζήτηση του Net Zero. Αυτό δεν είναι, όπως πιστεύουν οι δεξιοί και οι αριστεροί ακραίοι, μια συνειδητή συνωμοσία. Αντίθετα, προωθείται από τη φυσική επιθυμία των εταιρειών τεχνολογίας για κέρδη που προέρχονται από την αντικατάσταση του κόσμου που εκπέμπει άνθρακα, όπου είναι δυνατόν, και του ακαταμάχητου δέλεαρ για τους επενδυτές και τις εταιρείες μιας τεράστιας, επιδοτούμενης και κρατικής χρηματοδότησης αγοράς.
Τα περισσότερα στελέχη της τεχνολογίας και των οικονομικών δεν είναι ιδεολόγοι. Ούτε είναι, παρά τα φαινόμενα, κοινωνιοπαθείς. Ωστόσο, αισθάνονται δικαιωμένοι λογοκρίνοντας και ακόμη και απονομοποιόντας όχι μόνο τον Donald Trump ή τη New York Post ή τον Bari Weiss, αλλά και τους διαπιστευμένους εμπειρογνώμονες των οποίων οι απόψεις αποκλίνουν από την αποδεκτή γραμμή του προσωπικού του Google, του Facebook και του Twitter, οργανισμών όπου επιβάλλονται ολοένα και περισσότερο. (Η τοποθεσία αυτών των εταιρειών στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και στην περιοχή Puget Sound, δύο εκ των πιο ανόητα προοδευτικών περιοχών της χώρας, είναι επίσης ένας παράγοντας).
Στην πράξη, αυτό σημαίνει συχνά την εξάλειψη των συντηρητικών απόψεων και όχι μόνο του ακραίου περιθωρίου, σύμφωνα με πρώην εργαζόμενους. Ακαδημαϊκοί ειδικοί όπως η Judith Curry και ο Roger Pielke, με κάπως αντίθετες απόψεις για το κλίμα, αγνοούνται και περιθωριοποιούνται συστηματικά. Σκεπτικιστές όπως ο περιβαλλοντολόγος Mike Shellenberger, ο σύμβουλος του Obama Steven Koonin και ο «σκεπτικιστής περιβαλλοντολόγος» Bjorn Lomborg παραδίδονται σε μεγάλο βαθμό στη λήθη της μνήμης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επειδή περιγράφουν λεπτομερώς τους υπερβολικούς ισχυρισμούς και τις εξευτελιστικές πολιτικές των περιβαλλοντολόγων.
Μας κυβερνά όλο και περισσότερο ένας τέλειος γάμος ταξικής ευκολίας, με περισσότερη δύναμη για τον κλήρο και ολοένα μεγαλύτερες οικονομικές ευκαιρίες για την ολιγαρχία, όλα με το πρόσθετο όφελος να τους ενθαρρύνουμε να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους. Ακόμη και όταν πιέζουν για λιτότητα στις μάζες, ζουν σαν μεσαιωνικοί άρχοντες, επιδίδονται σε πλούσιους γάμους και δημιουργούν κτήματα που θυμίζουν τους Αψβούργους.
Ο Jeff Bezos μόλις ξόδεψε 100 εκατομμύρια δολάρια (80 εκατομμύρια £) σε ένα καταφύγιο στη Χαβάη. Η κόρη του Bill Gates μόλις απόλαυσε έναν γάμο 2 εκατομμυρίων δολαρίων (£ 1,5 εκατομμυρίου).
Ο John Kerry, πρόεδρος και επικεφαλής της ομάδας για το κλίμα του Biden, ωφελούμενος της περιουσίας του ως κληρονόμου, ταξιδεύει με ένα ιδιωτικό τζετ που χρησιμοποιεί τριάντα φορές περισσότερη ενέργεια από το μέσο αμερικανικό όχημα.
Η πράσινη εκδοχή των απολαύσεων μπορεί να τους κάνει να αισθάνονται καλύτερα για τον τεράστιο πλούτο και τις υπερβολές τους, όπως ακριβώς συνέβαινε με τους δολοφόνους και διεφθαρμένους αριστοκράτες του παρελθόντος, ωστόσο, πολλοί προετοιμάζονται επίσης κατά μίας πιθανότητας εξέγερσης του αγρότη. Αυτό περιλαμβάνει τη χρήση ιδιωτικής ασφάλειας, την κατασκευή αποθηκών και την αναζήτηση απομακρυσμένων εκτάσεων στις ΗΠΑ ή στο εξωτερικό, όπως στην αυστηρά ελεγχόμενη Νέα Ζηλανδία.
Ποιο είναι όμως το τελικό παιχνίδι για τους ολιγάρχες και τους συμμάχους τους; Ο δημοσιογράφος τεχνολογίας Gregory Ferenstein πήρε συνέντευξη από 147 ιδρυτές ψηφιακών εταιρειών. Το συμπέρασμά του: «Ένα ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο του οικονομικού πλούτου θα δημιουργηθεί από ένα μικρότερο κομμάτι πολύ ταλαντούχων ή πανέξυπνων ανθρώπων. Όλοι οι άλλοι θα επιβιώσουν με κάποιον συνδυασμό μερικής απασχόλησης και κρατικής βοήθειας».
Σύμφωνα με την εκτίμηση της Silicon Valley, η μάζα των ανθρώπων μπορεί να προσβλέπει στη ζωή ως επιδοτούμενοι καταναλωτές του metaverse του Facebook ή του ονείρου της Google για «εμβυθιστικούς υπολογιστές». Τι θα κάνουμε όμως οι υπόλοιποι; Υπάρχει σαφώς κάποια απογοήτευση με την αναδυόμενη τάξη. Η παγκόσμια εμπιστοσύνη στους θεσμούς, κυρίως στα μέσα ενημέρωσης και στη μεγάλη τεχνολογία, έχει πέσει σε χαμηλή άμπωτη και η οικονομική και γεωπολιτική ανασφάλεια αυξάνεται.
Προσπαθούμε να επιβάλουμε μια πράσινη οικονομία χωρίς να υπάρχει η τεχνολογία ή ακόμη και η ηλεκτρική ενέργεια. Αυτό θα αναγκάσει ορισμένες χώρες να επιστρέψουν στον άνθρακα. Άλλωστε, η Κίνα έχει ήδη εντείνει τη χρήση σταθμών που κινούνται με άνθρακα. Καθώς οι γαλάζιες θέσεις και πολλές δουλειές του λευκού γιακά εξαλείφονται από την αυτοματοποίηση, οι ολιγάρχες και οι σύμμαχοί τους θέλουν να επιβάλουν ένα Καθολικό Βασικό Εισόδημα, για να αποτρέψουν τους αγρότες από το να υποφέρουν υπερβολικά και ενδεχομένως να επαναστατήσουν.
Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να δεχτούν μια ζωή επιδοτούμενης εξάρτησης, που γίνεται υποφερτή από το ψηφιακό ισοδύναμο του ψωμιού και των τσίρκων της Ρώμης. Ο χρόνος θα μπορούσε να είναι μικρότερος από όσο νομίζουμε. Οι ολιγάρχες της τεχνολογίας δημιουργούν κάτι παρόμοιο με αυτό που ο Aldous Huxley αποκάλεσε στο Brave New World Revisited ένα «επιστημονικό σύστημα κάστας».
Δεν θα υπάρχει ένα «καλός λόγος», έγραφε ο Huxley το 1958, ώστε «η κρυφή δικτατορία να πρέπει ποτέ να ανατραπεί». Θα έχει “ρυθμίσει” τους υπηκόους της από τη γέννηση τους έτσι ώστε «να μεγαλώνουν αγαπώντας τη δουλεία τους» και «να μην ονειρεύονται ποτέ μία επανάσταση». Θα διατηρεί μια αυστηρή κοινωνική τάξη και θα παρέχει αρκετή εκτροπή μέσω ναρκωτικών, sex και video για να κρατά το τεχνητά στενό μυαλό τους απασχολημένο και χορτασμένο.
Η συγχώνευση της κυβέρνησης με μεγάλες ολιγοπωλιακές εταιρείες και η τεχνολογικά ενισχυμένη συλλογή ιδιωτικών πληροφοριών, επιτρέπουν στις νέες απολυταρχίες να παρακολουθούν τη ζωή μας με τρόπους που θα ζήλευαν ο Μάο, ο Στάλιν ή ο Χίτλερ. Ένα αυξανόμενο κύμα χρήματος και διοικητικής εξουσίας καθορίζει την ανερχόμενη αυτοκρατορία. Εάν εμείς ως πολίτες, ανεξάρτητα από τον πολιτικό μας προσανατολισμό, δεν επαγρυπνούμε, η δημοκρατία μας θα γίνει ένα ολοένα και πιο κούφιο δοχείο.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην παγκόσμια έκδοση του The Spectator τον Ιανουάριο του 202
