Ο αποβιώσας πρόεδρος του Ισραήλ Σινόν Πέρες τα είχε πει όλα σε δυο κουβέντες:
-Φροντίστε, οι Έλληνες, εκτός από τα ψηλά βουνά να αποκτήσετε και υψηλή τεχνολογία…
Δεκαετίες ολόκληρες υποδυόμαστε ότι έχουμε βαριά βιομηχανία και ότι αυτή είναι δήθεν ο Τουρισμός. Είναι λογικό μια και μας βόλευε να πουλάμε ακόμη και στον εαυτό μας το παραμύθι της δήθεν βαριάς βιομηχανίας που δεν ήταν άλλη από το να κάθεσαι και να τα ξύνεις στον ήλιο. Συγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι βιομηχανία.
Από τον Βασίλη Μπόνιο
Εν αρχήν ήταν οι ρεντρούμηδες, στη συνέχεια έγινε οικοτεχνία με τη κυρά-Σούλα να υποδέχεται τους τουρίστες στο πλυσταριό. Στα χρόνια των Μνημονίων επειδή απ΄όλες τις χώρες του κόσμου κατέφθαναν περίεργοι ταξιδιώτες ώστε να αντικρύσουν από κοντά τον οξυδερκή Έλληνα λαό πράγματι άρχισαν να χτίζονται πολυτελή συγκροτήματα και κατοικίες.
Αλλά ακόμη και αυτών των πολυτελών κατοικιών και εγκαταστάσεων η πλειοψηφία των αποχετεύσεων οδηγεί το σκ… στις θάλασσές μας.
Έτσι το Κουρδιστό Πορτοκάλι έχει βρεθεί Αύγουστο με νοτιά στην Αντίπαρο, στη Μύκονο, στον Αστέρα Βουλιαγμένης. Μια κοινή μυρωδιά-αυτή της σκατ…-, ανεδύετο στον αέρα. Ποιος Covid-19;
Κάθε τυχάρπαστος είδε φως και μπήκε.
Έγινε ρεντρούμης minimal-πολυτελείας. Το αξιοπερίεργο τόσο με τους οξυδερκείς Έλληνες τουρίστες, όσο και με τους ξένους ήταν το εξής: Aπό τη μία ήθελαν να διαμένουν σε πολυτελή ξενοδοχεία και βίλες και από την άλλη συνωστίζονταν-αλά Ρεπούση-στο βρώμικο λιμανάκι της Νάουσας της Πάρου, στα βρώμικα σοκάκια της Μυκόνου και στα ακόμη πιο βρώμικα club. Περί αισθητικής και αυτοπροστασίας ουδείς λόγος.
Ελάτε λοιπόν και φέτος να συνωστιστείτε στις Κυκλάδες ώστε να αποκτήσετε παριανό και μυκονιάτικο κοροναιό.
Αγωνιούν λένε οι παράγοντες της βαριάς βομηχανίας του τουρισμού μας. Κι αυτό γιατί δεν έχουν περάσει παρά λίγες μόνο εβδομάδες από τη δημοσιοποίηση από την Τράπεζα της Ελλάδος της εκρηκτικής ανόδου που σημείωσαν πέρσι οι τουριστικές εισπράξεις, που ξεπέρασαν τα 18 δισ. ευρώ, με ταυτόχρονη σημαντική ενίσχυση τόσο της μέσης δαπάνης ανά τουρίστα, όσο και του αριθμού των επισκεπτών, με περισσότερους από 31 εκατ. αφίξεις από το εξωτερικό.
Δεν μου λέτε: Eίναι έτοιμες οι Υγειονομικές Μονάδες της χώρας να υποδεχθούν φέτος 30 εκατ. coronaistas οι οποίοι θα θέλουν να πεθάνουν στην Ελλάδα για να αλλάξουν παραστάσεις από το βαρετό Λονδίνο, το Μιλάνο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη, το Πεκίνο και πάει λέγοντας.
Εκατομμύρια οξυδερκείς τουρίστες θεωρούσαν βαρετή τη ζωή στις προαναφερόμενες περιοχές και ερχόντουσαν στο λιμανάκι της Νάουσας της Πάρου, εδώ που ο Μπάμπης, ο ξύστης, ο ψαράς, αμολούσε τις ροχάλες του ταυτόχρονα με το πέρδεμα.
Ελάτε λοιπόν να πεθάνετε από τον ντόπιο κυκλαδίτικο ηλιοκαμμένο coronavirus μια και ο βερολινέζικος δεν είναι τόσο αποτελεσματικός.
Επειδή μάλλον υπάρχουν και άλλοι αποτελεσματικοί τρόποι να πεθάνει κανείς με στυλ και άποψη, το πιο πιθανό για μια τουλάχιστο δεκαετία ο ελληνικός τουρισμός να υποστεί οδυνηρή πανωλεθρία. Ξεχάστε λοιπόν τις ανοησίες περί βαριάς βιομηχανίας. Καπούτ, τέρμα τα δίφραγκα.
Για να δούμε φέτος πόσο θα αξίζει το Nammos, o Scorpios και η ταβέρνα της Κούλας, της Σούλας και της Αρχοντούλας.
Γράφει λοιπόν ο εξαίρετος Γιώργος Κράλογλου στο άρθρο του (18 Μαρτίου 2020) στο Capital.gr με τίτλο
Ο τουρισμός δεν είναι βαριά βιομηχανία. Ας τα αφήσουμε αυτά
Βαριά βιομηχανία είχαμε, πριν την κάνουμε δημόσια αφοδευτήρια. Ο δε κορονοϊός μας δείχνει τα όρια του τουρισμού στην οικονομία. Ας μην τα ξεπερνάμε…
Η κομψότερη ερμηνεία που μπορεί να αποδώσει (ήμερες σαν αυτές που περνάμε) τον χαρακτηρισμό (και από παράγοντες της αγοράς) του τουρισμού ως “βαριά βιομηχανία” της Ελλάδας είναι ότι πρόκειται για υπερβολές με συντεχνιακές σκοπιμότητες…
Ασφαλώς και σε καμία περίπτωση δεν θα υποβάθμιζα τη σοβαρότατη σημασία της συμμετοχής του τουρισμού στην αλυσίδα της προσπάθειας για την οικονομική μας ανάκαμψη, όπως και το μέρος της θέσης που επαξίως δικαιούται στην αλυσίδα των κινήσεων για την παραπέρα ανάπτυξη.
Αλλά ως εκεί. Γιατί αν η Ελλάδα παραιτηθεί από την (εκ νέου) διεκδίκηση της θέσης που της αξίζει στον βιομηχανικό χάρτη της Ευρώπης, μέσα από ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο νέας εκβιομηχάνισης, ας προετοιμαζόμαστε, από τώρα, να πάρουμε θέση, ως απέραντο γηροκομείο, στις αυλές, στα σκαλοπάτια και στις παραλίες του τουρισμού της Ευρώπης.
Η ελληνική ιδιωτική βαριά βιομηχανία, από τον χώρο της αμυντικής βιομηχανίας μέχρι την ναυπηγική, τη μεταλλουργική, τη μεταλλευτική, τη σιδηρουργική, τη χημική και τη βιομηχανία ξύλου και χαρτιού ήταν ικανή να κρατήσει και να μεγαλώσει τα εδάφη που με την αξία της κατάκτησε και στην Ευρώπη.
Δυστυχώς όμως υπήρξε θύμα (ανεξάρτητα από τη συγκυρία εισόδου στην ΕΟΚ και τις πετρελαϊκές κρίσεις της 10ετίας του 1970) ενός απαράδεκτου και (σε πολλά επίπεδα) εκδικητικού και άθλιου πολιτικού παιχνιδιού σε βάρος της.
Θύμα της σοσιαλιστικής “σκυταλοδρομίας” του δικομματισμού και της μανίας του κομματικού ελέγχου της οικονομίας με ένα και μοναδικό στόχο άσχετο από την οικονομική ανάπτυξη του τόπου. Τους διορισμούς δεκάδων χιλιάδων κομματικών πελατών. Και τη διαπλοκή με διορισμούς πρώην αφισοκολλητών σε θέσεις κρατικών βιομηχάνων να καμάρωναν και ως διακεκριμένα μέλη των διοικήσεων βιομηχανικών Οργανώσεων (τρομάρα τους…).
Και αυτό βεβαίως και το είχαν καταλάβει πολυεθνικές, με εξαιρετική συμμετοχή στην ελληνική βιομηχανική πραγματικότητα, όπως και οι διεθνείς πετρελαϊκές εταιρίες που προγραμμάτισαν την αποχώρησή τους από την Ελλάδα (σταδιακά από το 1980 μέχρι και το 1995) αλλά ίσως και να αναθεωρούσαν απόψεις αν ο κομματισμός δεν τους είχε βάλει στα πόδια τους τον ελεγχόμενο εργατοπατερισμό, ως συνδικαλιστικό κίνημα…
Μεγάλα ονόματα πολυεθνικών (όπως η Pirelli ή η Goodyear στις οποίες είχαμε αναφερθεί σε πρόσφατο σημείωμά μας) ασφαλώς και σχεδίαζαν μετακινήσεις σε μεγαλύτερες αγορές, αλλά το πρόσχημα για τη “μετανάστευση” από την Ελλάδα, το προκάλεσαν οι επαγγελματίες “σοσιαλιστές” που παρίσταναν τους εργατοπατέρες. Που έφθασαν μέχρι την Ιταλία και αλλού για να ανατρέψουν τις αποφάσεις λουκέτου των πολυεθνικών (όταν διαπίστωσαν τη γκάφα τους), αλλά βρήκαν πόρτα…
Πόρτα βρήκε και η Ελλάδα, όταν, από το 1995 και μετά, παρίστανε την φιλοεπενδυτική χώρα για να μας κουβαληθούν ως “τζάκια” κατάπτυστοι διεθνείς απατεώνες που έφτιαξαν τα θεμέλια της διαπλοκής.
Μια ματιά στα 3-4 απομεινάρια (μόνο για λόγους επιχειρηματικής επιμονής και ίσως και συναισθηματικούς) της ελληνικής βαριάς βιομηχανίας (που κρατάνε μια χαρά τόσο στον παραγωγικό τομέα όσο και στην εξωστρέφεια και μπράβο τους) αρκεί για να απορήσει κανείς, ποιος ο λόγος που η Ελλάδα (μόνο η Ελλάδα μέσα στην Ε.Ε.) δεν κράτησε την θέση που της άξιζε στο ευρωπαϊκό βιομηχανικό στερέωμα.
Η απάντηση, από την πραγματική βιομηχανική ιστορία του τόπου μας, είναι ακόμη πιο πικρή από το ερώτημα.
Η σημερινή βιομηχανική μας ανυπαρξία και η καθήλωση της βαριάς ελληνικής βιομηχανίας (σε όλα τα επίπεδα) είναι πολιτικό πρόβλημα στο 90% και μόνο 10% συγκυριακό (από την ένταξη στην ΕΟΚ και από τις πετρελαϊκές και άλλες οικονομικές κρίσεις).
Η ελληνική βαριά και μεγάλη βιομηχανία (με 1.000.000 και πλέον θέσεις εργασίας, στην κορύφωσή της) είχε τον δυναμισμό να διασφαλίσει ισχυρότερη οικονομική παρουσία της Ελλάδας στην Ε.Ε. (όπως όλα τα άλλα κράτη-μέλη συμπεριλαμβανομένων και των πρώην κομμουνιστικών), αν δεν ήταν θύμα πολιτικής “σφαγής” με μοναδικό “έπαθλο” τον κρατισμό, τους διορισμούς και τη διαπλοκή. Και σήμερα, αντί να δούμε το χάλι και την κατάντια, στο μείγμα της οικονομίας μας, “βαφτίζουμε” βαριά βιομηχανία τον τουρισμό μας, σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Καλά λένε ότι στην Ελλάδα μεγάλη μπουκιά φάε…, μεγάλο λόγο να μη λες.
