Στις 7 Οκτωβρίου 2023, στις 6:29 το πρωί, οι σειρήνες τάραξαν την ηρεμία του πρωινού. Υπέθεσα ότι επρόκειτο για άλλη μια συνηθισμένη πυραυλική επίθεση. Μέσα σε λίγα λεπτά, οι ειδήσεις κατέστησαν σαφές ότι η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική.
Από τον Tuvia Book/Times Of Israel
Ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι έχουν περάσει τρία χρόνια από την πιο φονική επίθεση κατά Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα. Ήταν μια μέρα που άλλαξε τα πάντα και έχει χαραχτεί μέσα μου σαν ουλή. Αν μου έλεγε κανείς στις 6 Οκτωβρίου ότι εκατοντάδες αθώοι Εβραίοι θα δολοφονούνταν και θα απάγονταν, θα υφίσταντο βιαιότητες και βιασμούς, και ότι μεγάλο μέρος του κόσμου θα τασσόταν στη συνέχεια με το μέρος των τρομοκρατών που διέπραξαν αυτές τις γενοκτονικές θηριωδίες κατά Ισραηλιτών και άλλων, δεν θα το πίστευα ποτέ. Κι όμως, εδώ βρισκόμαστε.
Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο 1939 και το σήμερα. Ο εβραϊκός λαός διαθέτει πατρίδα και τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του, όπως είδαμε πρόσφατα στην πτήση FZ1073 της Flydubai. Το εβραϊκό αίμα δεν είναι φθηνό. Οι εβραϊκές ζωές δεν είναι αναλώσιμες. Όσο σκοτεινά κι αν ήταν αυτά τα τρία χρόνια, είμαστε ακόμα εδώ, όρθιοι και δυνατοί.
Η μάχη για να επιστρέψω στη δράση
Είχα να φορέσω τη στολή μου δεκαεπτά χρόνια. Είχα ξεπεράσει το ηλικιακό όριο για την εφεδρεία και κανείς δεν με είχε καλέσει. Όμως είχα υπηρετήσει ως νοσοκόμος μάχης στη μονάδα Givati, συνέχιζα να προσφέρω εθελοντικά όλα αυτά τα χρόνια και η δουλειά μου ως ξεναγός με διατηρούσε σε καλή φυσική κατάσταση. Στις 8 Οκτωβρίου, έβγαλα την παλιά μου στολή από τη ντουλάπα. Μου έκανε ακόμα! Έπρεπε να αντεπιτεθώ. Όπως επισήμανε η Erin Molan: Σε μια εποχή που η μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό έχει μεγαλύτερη σημασία από ποτέ και τα ψέματα έχουν γίνει ο αποδεκτός κανόνας, κάποιοι ορθώνουν το ανάστημά τους και αντεπιτίθενται.
Η ιστορία του πώς κατάφερα να με δεχτεί πίσω ο στρατός είναι αστεία, με τον καθαρά ισραηλινό τρόπο: επιμονή, αυτοσχεδιασμός και άρνηση αποδοχής της λέξης «όχι». Είναι επίσης μια εμπειρία που προκαλεί δέος και ταπεινότητα. Ήμουν ένας από τους χιλιάδες Ισραηλινούς και Εβραίους ανά τον κόσμο —που είχαν ξεπεράσει το όριο ηλικίας για ενεργοποίηση— οι οποίοι «καίγονταν» να βοηθήσουν και ένιωθαν ανήμποροι παρακολουθώντας τις εξελίξεις από το περιθώριο. Πάλεψα για να μπορέσω να πολεμήσω. Πολλοί άλλοι θυσίασαν πολύ περισσότερα από εμένα για να κάνουν το ίδιο.
Τρία χρόνια μετά, εξακολουθώ να υπηρετώ στην ίδια μονάδα.
Το Ιππικό της Ιατρικής
Υπηρετώ σε μια μονάδα PALMAR, μια μονάδα ιατρικής διακομιδής από το πεδίο της μάχης. Ξεχάστε τις σκηνές MASH της τηλεόρασης. Εμείς είμαστε το ιππικό της ιατρικής. Κινούμαστε μαζί με τα στρατεύματα και συνεργαζόμαστε με την επίλεκτη Μονάδα Έρευνας και Διάσωσης 669 της Πολεμικής Αεροπορίας. Όταν ένας στρατιώτης τραυματίζεται, εμείς είμαστε ήδη καθ’ οδόν. Όπως έγραψε ο Συνταγματάρχης Richard Kemp: Μέσω της καινοτόμου τεχνολογίας και του άρτια εκπαιδευμένου ιατρικού προσωπικού, η μονάδα Palmar θέτει πρότυπα αριστείας στη στρατιωτική ιατρική φροντίδα, ενσαρκώνοντας τον ηρωισμό και την αυτοθυσία στην αποστολή της να σώζει ζωές και να παρέχει ιατρική υποστήριξη.
Από την έναρξη του πολέμου, οι μονάδες PALMAR έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες από 3.000 διακομιδές, εκ των οποίων πάνω από 400 έγιναν με ελικόπτερο. Ορισμένες απασχόλησαν τα πρωτοσέλιδα, όπως η διάσωση του τραγουδιστή και ηθοποιού Idan Amedi. Οι περισσότερες, όμως, όχι. Σκέφτομαι τον στρατιώτη που είχε υποστεί σοβαρά εγκαύματα και ψιθύρισε, μέσα στον πόνο του, ότι ήλπιζε να γίνει κάποτε πατέρας. Τώρα διανύει τον μακρύ δρόμο της αποκατάστασης. Σκέφτομαι τους αμέτρητους άλλους, των οποίων τα ονόματα δεν θα ακούσετε ποτέ και των οποίων τα πρόσωπα εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Το «Έθνος των Start-up» στο Πεδίο της Μάχης
Το Ισραήλ είναι το «Έθνος των Start-up» και αυτό επεκτείνεται και στο πεδίο της μάχης. Καταφέραμε να διαχειριστούμε επιτυχώς τη λεγόμενη «Χρυσή Ώρα» – τον χρόνο που απαιτείται για τη μεταφορά ενός τραυματισμένου στρατιώτη στο νοσοκομείο. Οι ομάδες μας μεταφέρουν πραγματικό αίμα στο πεδίο της μάχης, διαθέτοντας ενσωματωμένους γιατρούς, χειρουργούς, αιματολόγους και φορητά μηχανήματα υπερήχων. Ψηφιακά συστήματα καταγράφουν κάθε στάδιο της θεραπείας και ενημερώνουν σε πραγματικό χρόνο τα πληρώματα των ελικοπτέρων και το προσωπικό του νοσοκομείου, ώστε η χειρουργική ομάδα να γνωρίζει ήδη τη φύση των τραυμάτων τη στιγμή που φτάνει ο τραυματίας. Η διαδικασία παράδοσης και παραλαβής γίνεται άψογα και σώζει ζωές. Ο διοικητής μας, Αντισυνταγματάρχης D, το συνόψισε ως εξής: Όταν οι στρατιώτες μάς βλέπουν να πλησιάζουμε, ξέρουν ότι μπορούν να επιστρέψουν στη μάχη, επειδή η πόρτα του νοσοκομείου μόλις άνοιξε γι’ αυτούς.
Μαζί, Κάτω από τα Πυρά
Κάθε μονάδα περιλαμβάνει μάχιμους στρατιώτες μαζί με νοσηλευτές μάχης, διασώστες και γιατρούς, γεγονός που καθιστά δυνατή την εκκένωση τραυματιών υπό εχθρικά πυρά. Και οφείλω να αναφερθώ στις γυναίκες των IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις). Όταν κατατάχθηκα αρχικά, οι μονάδες δεν ήταν μεικτές όπως είναι σήμερα. Τώρα είναι, και η συμβολή τους υπήρξε καθοριστική – όχι μόνο σε αυτόν τον πόλεμο, αλλά και στον τρόπο που διεξάγουν τις επιχειρήσεις τους οι IDF. Για να κατανοήσει κανείς τον σύγχρονο στρατό, πρέπει να κατανοήσει αυτό ακριβώς το στοιχείο.
Το Αντίθετο του «Αβοήθητου Εβραίου»
Υπάρχει ένα παλιό αφήγημα περί του «αβοήθητου Εβραίου». Αυτός ο πόλεμος απέδειξε το αντίθετο: ένα έθνος ισχυρό, ανθεκτικό και ακλόνητο, ικανό να αντιμετωπίσει τους πιο άγριους εχθρούς του – παρά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, και όχι εξαιτίας τους.
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι το ποιοι στέκονται στο πλευρό μου. Θρησκευόμενοι και κοσμικοί, αριστεροί και δεξιοί, μετανάστες και «sabras» (Εβραίοι γεννημένοι στο Ισραήλ), Εβραίοι και μη Εβραίοι. Κάποιος αιμορραγεί, ένα ελικόπτερο πλησιάζει και κανείς δεν ρωτά τι ψηφίζεις. Μια κοινωνία που είχε διχαστεί βαθιά ενώθηκε, και στις μονάδες μας παρέμεινε ενωμένη. Αυτός είναι ο Σιωνισμός στην ουσία του: δεν έχουμε άλλη πατρίδα και είμαστε υπεύθυνοι ο ένας για τον άλλον.
Τρία Χρόνια Μετά
Έχω περάσει πάνω από δύο χρόνια στο μέτωπο της Γάζας και λίγο λιγότερο από έναν χρόνο στο μέτωπο του Λιβάνου. Ήταν μια εξουθενωτική εμπειρία, αλλά και το μεγαλύτερο προνόμιο της ζωής μου. Κάθε επιχείρηση εκκένωσης συμπυκνώνει ολόκληρη την ιστορία σε λίγα λεπτά: την ταχύτητα, την ικανότητα, την τεχνολογία και, πάνω απ’ όλα, τους ανθρώπους.
Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι συχνά το χάσμα ανάμεσα στον στρατό και τον έξω κόσμο. Στις στιγμές ανάπαυλας, ο θόρυβος του κόσμου εισχωρεί και η αντίθεση με την ενότητα στις τάξεις μας είναι έντονη και ξένη. Η αποστολή μας στις IDF είναι απλή: να είμαστε οι φύλακες του εβραϊκού μέλλοντος στη γη μας. Μακάρι περισσότεροι άνθρωποι να μπορούσαν να δουν από κοντά πώς είναι αυτό στην πράξη.
Γι’ αυτόν τον λόγο έγραψα το βιβλίο «Heroes of Palmar: How One IDF Unit Revolutionized Combat Medicine in Gaza» (Ήρωες του Παλμάρ: Πώς μια μονάδα των IDF έφερε επανάσταση στην ιατρική πεδίου μάχης στη Γάζα), το οποίο κυκλοφόρησε φέτος, το 2026. Το βιβλίο αφηγείται ιστορίες ελπίδας, ενότητας και σιωνισμού που αξίζει να ειπωθούν. Όπως έγραψε ο Πρέσβης Michael Oren (Ταγματάρχης ε.α. των IDF):
Για όλους όσοι αγαπούν το Ισραήλ και νοιάζονται για εκείνους που έδωσαν τόσα πολλά υπερασπιζόμενοι τη χώρα, αυτό το έργο αποτελεί μια σημαντική καταγραφή της καθοριστικής συμβολής μιας μονάδας των IDF στην πολεμική προσπάθεια στη Γάζα. Αποτελεί μια ισχυρή πηγή έμπνευσης.
Ο Idan Amedi, ένας από τους πολλούς στρατιώτες που έσωσε η μονάδα μου, στάθηκε στη σκηνή κατά τη συναυλία της επιστροφής του, μετά από δεκαοκτώ μήνες αποκατάστασης, και είπε:
Tuvia, σε εσένα και σε όλους τους αγαπητούς ανθρώπους των μονάδων διάσωσης των IDF —χάρη στους οποίους μπορώ να στέκομαι σε αυτή τη σκηνή— σας αγαπάμε!
Το αίσθημα είναι αμοιβαίο. Μετά από τρία χρόνια, εμείς εξακολουθούμε να τους μεταφέρουμε σε ασφαλές σημείο, κι εκείνοι μεταφέρουν το μέλλον του έθνους και του λαού μας. Am Yisrael Chai! (Ο λαός του Ισραήλ ζει!)
