Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2023.
Aκολουθεί η συνέντευξη που είχε δώσει ο Μωυσής Ελισάφ στο «Άλεφ» και στον Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ λίγο μετά την εκλογή του ως δήμαρχος Ιωαννίνων.
«Ο Σαίξπηρ είχε πει λοιπόν, ότι το χειροκρότημα έχει αξία όταν φεύγουμε από τη σκηνή και όχι όταν ανεβαίνουμε στην σκηνή. Τους το είπα αυτό και το επαναλαμβάνω, για να το ακούσω εγώ κυρίως. Ότι τώρα χρειάζεται δουλειά, σύστημα και προσπάθεια, ώστε να εισπράξουμε το χειροκρότημα στο τέλος του έργου. Είμαι αισιόδοξος…» .
Ο Μωυσής Ελισάφ στο «Άλεφ», συζητά με τον Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ
«Ο Σαίξπηρ είχε πει λοιπόν, ότι το χειροκρότημα έχει αξία όταν φεύγουμε από τη σκηνή και όχι όταν ανεβαίνουμε στην σκηνή. Τους το είπα αυτό και το επαναλαμβάνω, για να το ακούσω εγώ κυρίως. Ότι τώρα χρειάζεται δουλειά, σύστημα και προσπάθεια, ώστε να εισπράξουμε το χειροκρότημα στο τέλος του έργου. Είμαι αισιόδοξος…» .
Στις 3 Ιουνίου, ένας καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου των Ιωαννίνων απασχολεί τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην Αμερική και στο Ισραήλ. Είναι ο νεοεκλεγείς δήμαρχος Ιωαννίνων, Μωυσής Ελισάφ, του οποίου η εκλογή χαρακτηρίζεται ως σταθμός στην ελληνική ιστορία, αφού είναι ο πρώτος δήμαρχος εβραϊκού θρησκεύματος.
«Για τον ελληνικό εβραϊσμό, η επιτυχία του Μωυσή Ελισάφ σηματοδοτεί σταθμό στην ιστορία της εβραϊκής παρουσίας, τόσο στην πόλη των Ιωαννίνων, όσο και στην Ελλάδα, αφού για πρώτη φορά Ελληνας εβραϊκού θρησκεύματος εκλέγεται δήμαρχος. Μια επιτυχία που προκαλεί θαυμασμό, αλλά και συγκίνηση. Οι πολίτες των Ιωαννίνων έδειξαν ότι καταδικάζουν το μίσος που γεννάει η μισαλλοδοξία και ο αντισημιτισμός και εκτιμούν την αξία ενός ανθρώπου, ανεξαρτήτως της θρησκευτικής του πίστης.
Στην πόλη που – κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος – εξοντώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά η ισραηλιτική Κοινότητα, εκεί όπου σχεδόν 2000 ομόθρησκοί μας βρήκαν φρικτό θάνατο στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, 75 χρόνια μετά, στην ίδια πόλη, εκλέγεται δήμαρχος ένας απόγονος διασωθέντων του Ολοκαυτώματος. Ο Μωυσής Ελισάφ!
Οι πολίτες των Ιωαννίνων, επέλεξαν έναν άξιο άνθρωπο για να οδηγήσει την πόλη στο δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου. Έστειλαν όμως ταυτόχρονα, ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στον φανατισμό, στη μισαλλοδοξία και τον αντισημιτισμό», τόνισε σε ανακοίνωσή του το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος.
Συνάντησα τον Μωυσή Ελισάφ, το απόγευμα Παρασκευής, 8 Ιουνίου, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας για μια εκ βαθέων συζήτηση μαζί του, που διεξάγεται φυσικά στον ενικό, λόγω της πολυετούς γνωριμίας μας.
«Γιατί εσένα Μωυσή; Γιατί η πλειοψηφία των Γιαννιωτών προτίμησε εσένα, από τους άλλους συνυποψήφιούς σου;».
«Διότι αξιολόγησε προσωπικότητα, πρόγραμμα, ήθος και ύφος κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Πρώτα απ’ όλα λοιπόν το πρόσωπο, για ό,τι κουβαλάω μέσα σε αυτή την πόλη, κατά τη διάρκεια των 40 χρόνων που δούλεψα με τις πόρτες ανοικτές. Για παράδειγμα, δυο φορές την εβδομάδα κάνω εξωτερικό ιατρείο χωρίς χρήματα. Δευτέρα και Παρασκευή, στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Και το κάνω αυτό για 40 χρόνια. Όποιος έχει ένα πρόβλημα, με παίρνει ένα τηλέφωνο, να έρθω αύριο το πρωί; Ναι. Αυτό το ήξερε ο συμπολίτης μου, οτι δεν χρειάστηκε να πληρώσει ποτέ τίποτε».
«Το έκανες μόνο εσύ;».
«Στη δική μου βαθμίδα, δηλαδή ως καθηγητής πανεπιστημίου, νομίζω ναι, άλλος που να κάνει δύο φορές την εβδομάδα στις οκτώ η ώρα το πρωί εξωτερικό ιατρείο, δεν νομίζω να υπήρχε. Επιπλέον, μια κλινική καλά οργανωμένη την οποία διευθύνω εδώ και κοντά 20 χρόνια, όπου επίσης δεν υπάρχει συναλλαγή και όπου, η ποιότητα παροχής υπηρεσίας είναι υψηλή. Και αυτό νομίζω, ότι το έχει εκτιμήσει ο κόσμος. Ότι αυτός είναι εδώ και εξυπηρετεί την κοινωνία. Είμαι ένας καλός πανεπιστημιακός δάσκαλος, διδάσκοντας χιλιάδες μαθητές και φοιτητές που βρίσκονται σήμερα σε όλο τον κόσμο, που μπορούν να βεβαιώσουν του λόγου το αληθές, αν δηλαδή τους δίδαξα, αν ασχολούμουν, αν έμαθα γράμματα σε κάποιος ανθρώπους. Αξιολόγησαν επίσης, έναν ενεργό πολίτη. Ασχολήθηκα πάντα με ανιδιοτέλεια για τα δημόσια πράγματα, ασχολήθηκα με τον πολιτισμό, ήμουν ιδρυτικό μέλος του ηπειρωτικού θεάτρου από το 1976 που δημιουργήθηκε, στη συνέχεια ήμουν δημοτικός σύμβουλος για πολλά χρόνια και μετά πρόεδρος του πνευματικού κέντρου, αφήνοντας ενα επιτυχημένο έργο και έχοντας δημιουργήσει τα τελευταία δυόμιση χρόνια έναν όμιλο πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού στην πόλη, με πολλούς αξιόλογους προσκεκλημένους, όπως τον Γιαννίτση, τον Αλιβιζάτο, τον Χριστόπουλο, τον Συρίγο, τον Σημίτη, την Ακαδημία Αθηνών και πολλούς άλλους».
«Γιατί αποφάσισες να κατέβεις στον στίβο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που δεν διακρίνεται βέβαια από τους κανόνες ηθικής που διαμορφώνονται από την ιατρική επιστήμη, την οποία υπηρετείς για σχεδόν 40 χρόνια;».
«Όταν είσαι ενεργός πολίτης, είναι θέμα ευκαιριών. Να βρεις την κατάλληλη ευκαιρία για να δράσεις, εμένα με ενδιέφερε πολύ η πόλη μου, δούλεψα πολλά χρόνια για την πόλη, γνώρισα πρόσωπα και πράγματα και οι συγκυρίες το έφεραν να κατεβώ, ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Το γιατί κατέβηκα ως υποψήφιος δήμαρχος τώρα, υπήρχαν πολίτες στα Γιάννενα, ανάμεσά τους και ένας πρώην δήμαρχος, που για πολλά χρόνια έδειχναν εμένα ως τον καταλληλότερο να αναλάβει την δημαρχία της πόλης. Το όνομα επανήλθε πολλές φορές και μάλιστα υπήρξε και επίσημη πρόταση από τον Γιώργο Παπανδρέου το 2005, να ηγηθώ εγώ ενός ψηφοδελτίου της κεντροαριστεράς, η πρότασή μου μεταφέρθηκε τότε από τον Γιάννη Ρουμπάτη και από τον Αλέκο τον Παπαδόπουλο, στο Σύνταγμα. Απάντησα τότε, ότι έχω επαγγελματικές υποχρεώσεις, εκείνη την περίοδο βρισκόμουν στην άνοδο, η καριέρα μου στην ιατρική εκτοξευόταν και δεν ήθελα να εγκαταλείψω μια πολλά υποσχόμενη επιστημονική πορεία».
«Ωρίμασαν όμως, κάποια στιγμή οι συνθήκες και αποφάσισες να αναμιχθείς ενεργά. Γιατί επέλεξες την τοπική αυτοδιοίκηση, αντί της κεντρικής πολιτικής σκηνής;».
«Με ενδιέφερε η πόλη μου πάρα πολύ. Ήθελα να αφήσω στην πόλη αυτή κάτι».
Το νήμα της ζωής
«Θέλω να πιάσουμε το νήμα της ζωής σου από την αρχή. Γεννήθηκες το 1954, από τον Σιέμο και τη Χάνα Ελισάφ. Γόνος της πρώτης γενιάς μετά το Ολοκαύτωμα. Ποιές ήταν οι εικόνες που μετέφεραν οι γονείς σου από τη τραγική τους εμπειρία και πως επηρέασαν την πορεία της δικής σου ζωής;».
«Η πρώτη εικόνα ήταν η εικόνα μιας οικογένειας, χωρίς συγγενείς. Η εικόνα μιας οικογένειας, χωρίς παππούδες και γιαγιάδες. Αν κάτι θυμάμαι να μου έλειψε από τα παιδικά μου χρόνια, είναι αυτό που έλειψε σε όλους, οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Η δεύτερη εικόνα είναι από τις μακρόσυρτες συζητήσεις της γιαννιώτικης οικογένειας για τους χαμένους συγγενείς και φίλους. Οι εικόνες αυτές σε κυνηγούν όλη σου τη ζωή, (ο Μωυσής σταματάει τη ροή του γαλήνιου λόγου του και μεσολαβούν λίγα δευτερόλεπτα συγκίνησης, πριν επανέλθει). Καθώς περνούσαν τα χρόνια, όλα αυτά με οδήγησαν στο να μελετήσω, να διαβάσω και να καταλάβω καλύτερα τα πως και τα γιατί της ιστορίας, ήρθε η ένταξη στην αριστερά, η οποία σου δίνει την αίσθηση οτι έχει απαντήσεις για όλα τα ζητήματα, μέχρι να καταλάβεις πολύ γρήγορα ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο τα θεωρούσαν. Μετά ήρθε και η ενασχόλησή μου με τη Κοινότητα, όταν ανέλαβα γύρω στο 2000. Η Κοινότητα είχε τεράστια προβλήματα σε μια πορεία ανεπανόρθωτης φθοράς. Το νεκροταφείο είχε μετατραπεί σε κοινόχρηστο χώρο, σε σκουπιδότοπο, με αδυναμία των τότε κυβερνώντων να κάνουν κάτι ως προς την Κοινότητα, που ήταν απλοί άνθρωποι και που δεν τους έδινε κανείς σημασία. Πήρα τότε την πρωτοβουλία, αφού ήδη είχα γίνει καθηγητής και ανέλαβα ως χρέος ζωής πια, τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και των ζωντανών μνημείων της παράδοσης του ρωμανιώτικου εβραϊσμού. Η ιστορία του εβραϊκού νεκροταφείου, η οποία γράφεται σε ένα βιβλίο της κ. Παρασκευοπούλου, που πιστεύω σύντομα να δει το φως της δημοσιότητας, είναι ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Γιατί όταν εντάχθηκε το νεκροταφείο, το 1994, στο σχέδιο πόλεως και επειδή δεν προβλέπεται στο σχέδιο πόλης να υπάρχει νεκροταφείο, χαρακτηρίστηκε η περιοχή αυτή ως κοινόχρηστος χώρος. Δεν ενημερώθηκε όμως η Κοινότητα ώστε να κάνει ένσταση, βγήκε το ΦΕΚ και όταν κάποτε έπεσε ένας τοίχος και πήγαν να τον επισκευάσουν, ήρθε η αστυνομία και ζήτησε εξηγήσεις. Ήταν ένας σκουπιδότοπος. Πήγα λοιπόν, στον τότε δήμαρχο και του είπα ότι δεν φεύγω από εδώ, εάν δεν δώσεις άδεια να επισκευασθεί ο τοίχος. Είδε ότι δεν έφευγα από το γραφείο και έβγαλε ένα χαρτί μιας δημαρχιακής επιτροπής, που μου επέτρεπε να φτιάξω τον τοίχο. Το χαρτί αυτό δεν είχε κάποια νομική υπόσταση, αλλά τουλάχιστον η αστυνομία με άφησε να κάνω τη δουλειά μου. Τότε όμως ξεκίνησα ένα μαραθώνιο, ήρθε και ο Κωνσταντίνης στα Γιάννενα για να μπορέσουμε να επανέλθει η κυριότητα του νεκροταφείου στην Κοινότητα. Γίνονταν συνεδριάσεις του δημοτικού Συμβουλίου για το θέμα αυτό, σε μια θυελλώδη συνεδρίαση μάλιστα, θυμάμαι ότι με τον δήμαρχο αντάλλαξα κουβέντες και απειλές, μέχρι τις 3.30 το πρωί. Τελικά το 2004, καταφέραμε με απόφαση του δημοτικού Συμβουλίου να επανέλθει η κυριότητα του νεκροταφείου στην Κοινότητα και βέβαια, από τότε ξεκίνησαν πάλι οι βανδαλισμοί, μέχρι το 2009».
Οι προκλήσεις
«Ιατρική – πολιτισμός – πολιτική. Ο Μωυσής Ελισάφ, είναι κατά γενική ομολογία ένας άριστος επστήμονας, ένας άριστος γιατρός. Είναι επίσης, ένας διανοούμενος με πλούτο γνώσης, που ξεπερνά τα όρια της ιατρικής επιστήμης. Θα τα καταφέρει το ίδιο και στην πολιτική;».
«Είναι πραγματικά μια πρόκληση. Νομίζω ότι θα τα καταφέρω, γιατί πιστεύω ότι έχω οργανωτικές ικανότητες. Λίγο πριν τις εκλογές κατάφερα να δημιουργήσω μια ομάδα 200 περίπου ανθρώπων, η οποία κατάφερε να δώσει μια νικηφόρα μάχη, χωρίς μηχανισμούς, χωρίς συμφέροντα, χωρίς οικονομικές στηρίξεις. Δεν υπάρχει σε μένα η λέξη πολιτικό κόστος, δεν ζητάω τίποτε παρά μόνο μια θητεία για να μπορέσω να αφήσω ένα αποτύπωμα, χωρίς να υπολογίσω τη λέξη που καταστρέφει τα πράγματα στην Ελλάδα, δηλαδή το πολιτικό κόστος. Επίσης, δεν έχω εξαρτήσεις από κόμματα, μηχανισμούς και συμφέροντα ώστε να υποκύψω…».
«Έχεις όμως να αντιμετωπίσεις μηχανισμούς και δομές πολλών ετών…».
«Νομίζω ότι, εάν μια ομάδα ανθρώπων- γιατί δεν είμαι και μόνος μου, έχω και μια παράταξη σχετικά καλά οργανωμένη από πολλούς και σημαντικούς ανθρώπους, που είναι έτοιμοι πιστεύω, να προσφέρουν σε αυτή τη διαδικασία. Έχω την αίσθηση, ότι μια ομάδα ανθρώπων που είναι αφοσιωμένοι, οι οποίοι δουλεύουν με ανιδιοτέλεια και όταν μπορείς να εμπνεύσεις αυτούς τους ανθρώπους, χωρίς να λογαριάζεις το πολιτικό κόστος, τότε μπορούμε να πετύχουμε. Ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας είναι η απλή αναλογική, η οποία επιβάλλει συνεργασίες. Δεν ξέρω πόσο έτοιμοι είμαστε για αυτές τις συνεργασίες, οι οποίες πρέπει να κρατηθούν σε επίπεδο αρχών και να μη γίνει συναλλαγή. Συναλλαγές λοιπόν, δεν θα κάνω. Ενδεχομένως, να χρειαστεί να κάνω υποχωρήσεις. Αυτό είναι το μέγιστο πρόβλημα για την επόμενη μέρα. Κατά τα άλλα, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Έχω μια μικρή εμπειρία από όταν ανέλαβα το πνευματικό κέντρο του δήμου, στο οποίο επικρατούσε χάος με 150 εργαζομένους και άφησα μια υγιή επιχείρηση, τόσο ποιοτικά όσο και οικονομικά. Εκεί μπήκα ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Έχω την αίσθηση, ότι εάν κάποιος καθίσει από πάνω και παρακολουθεί και ελέγχει και καθοδηγεί και επιβραβεύει και τιμωρεί και εμπνέει, μπορεί να πετύχει».
«Δεν φοβάσαι τις υπονομεύσεις και τις τρικλοποδιές;».
«Όχι, δεν φοβάμαι. Νομίζω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν λέω ότι είναι εύκολο, είναι πολύ δύσκολο, αλλά έχω εμπιστοσύνη και στον εαυτό μου και στους συνεργάτες μου. Δε λέω ότι δεν θα γίνουν αστοχίες και λάθη, ασφαλώς θα γίνουν. Τέλεια δεν θα γίνουν όλα. Ιδεατές καταστάσεις δεν υπάρχουν.
Ο ρόλος του εβραϊσμού
«Έχεις υπηρετήσει τον εβραϊσμό, με τον δικό σου ιδιαίτερο τρόπο. Δηλαδή, 17 χρόνια πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Ιωαννίνων, μέλος και γενικός γραμματέας του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Με άλλα λόγια, η θρησκευτική σου ταυτότητα στη διάρκεια αυτών των ετών είχε εκφρασθεί και δημόσια. Δεν έκρυψες ποτέ την θρησκευτική σου ταυτότητα. Έχεις πει σε συνεντεύξεις σου, ότι οι πολίτες των Ιωαννίνων δεν σε εξέλεξαν ουσιαστικά για το θρήσκευμά σου, μιας και όπως έχεις τονίσει, το θρήσκευμα είναι μια προσωπική υπόθεση του καθένα. Δεν φοβάσαι όμως, την περίπτωση μιας δύσκολης απόφασης ή μιας δυσάρεστης για πολλούς απόφασης, ή ότι σε περίπτωση μιας αποτυχίας, πως τότε θα επισημάνουν την εβραϊκή σου ταυτότητα; Ότι δηλαδή, ο Εβραίος φταίει;».
«Είναι ένα ενδεχόμενο που υπάρχει, ξέρω ότι κάθε ένας που δεν ήθελε ή δεν επικροτούσε τις δικές μου αποφάσεις στο παρελθόν – και αυτό δεν αφορά μόνο το πανεπιστήμιο – η κατηγορία ήταν τι περιμένετε, Εβραίος είναι. Αυτό το βίωσα σε όλη μου τη ζωή και επειδή ήμουν δημόσιο πρόσωπο, το έχω αντιμετωπίσει ήδη.
«Πως το έχεις αντιμετωπίσει; Τι θα έλεγες δηλαδή σε ένα νέο παιδί, που θα ήθελε να ακολουθήσει το δικό σου δρόμο για να μην έχει αυτές τις αναστολές;».
«Ότι ο τολμών νικά! Ότι οφείλουμε όλοι, όταν πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι, να το κάνουμε και να μην έχουμε καμία αναστολή. Είναι σίγουρο, ότι έχουμε να διανύσουμε πολύ μεγαλύτερο δρόμο από αυτόν που πρέπει να διανύσει κάποιος άλλος, αλλά αξίζει τον κόπο. Ένας δρόμος με περισσότερα εμπόδια».
Η ευθύνη
«Ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός;».
«Κάναμε μια συνάντηση προχθές με τους συνεργάτες μου, για την ανασύνταξή μας ενόψει των νέων καθηκόντων. Ο Σαίξπηρ είχε πει λοιπόν, ότι το χειροκρότημα έχει αξία όταν φεύγουμε από τη σκηνή και όχι όταν ανεβαίνουμε στη σκηνή. Τους το είπα αυτό και το επαναλαμβάνω, για να το ακούσω εγώ κυρίως. Ότι τώρα χρειάζεται δουλειά, σύστημα και προσπάθεια, ώστε να εισπράξουμε το χειροκρότημα στο τέλος του έργου. Είμαι αισιόδοξος. Μετά τη δημαρχία δεν υπάρχει κάτι. Το είπα ξεκάθαρα αυτό».
«Στο τέλος αυτής της περιόδου, μετά την επιτυχία αυτή, εάν θα σου ζητούσα να μου περιγράψεις τις πιο ευχάριστες στιγμές αλλά και τις πιο δυσάρεστες;».
«Ασφαλώς η αναγγελία της νίκης, αλλά πρέπει να σου πω ότι με εντυπωσίασαν οι μεγάλες συγκεντρώσεις που κάναμε, είτε στα Γιάννενα είτε στην Αθήνα. Κάναμε και μια μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων, εκεί όπου κανένας δεν τολμούσε να εμφανιστεί τα τελευταία 20 χρόνια και πετύχαμε. Το δυσάρεστο έχει να κάνει ιδιαίτερα με τις συμπεριφορές ανθρώπων που προδίδουν την εμπιστοσύνη που τους είχες, ξεδιάντροπα τελείως. Υπήρχαν άνθρωποι που σε ενθάρρυναν – αρχικά – να κατεβείς και μετά πήγαν στην άλλη πλευρά και έλεγαν ο Εβραίος. Εντάξει, περίμενες μια άλλη συμπεριφορά. Η προδοσία δεν σε ικανοποιεί. Αυτά όμως ήταν μεμονωμένα άτομα».
«Έχεις την αίσθηση ότι η εκλογή σου συνιστά και μια απάντηση στον λαϊκισμό και τον αντισημιτισμό, που διαχέονται τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη;».
«Έχει η εκλογή μου μια συμβολική σημασία, ότι σε πείσμα του διάχυτου ελληνικού αντισημιτισμού και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας στην Ευρώπη, σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας οι πολίτες εκλέγουν έναν Εβραίο δήμαρχο. Εκλέχτηκε, παρά το γεγονός ότι ήταν Εβραίος και όχι γιατί ήταν Εβραίος».
«Η εκλογή σου πήρε διεθνείς διατάσεις. Το περίμενες αυτό ή αιφνιδιάστηκες; Ήσουν ο μοναδικός δήμαρχος με τόση διεθνή δημοσιότητα».
«Όταν σκεφτόμουν το ενδεχόμενο της επιτυχίας, θεωρούσα ότι θα είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο εντός και εκτός Ελλάδος. Αλλά αυτό ακριβώς που έγινε, δεν το περίμενα. Το βράδυ της Κυριακής, μετά την βεβαιότητα της επιτυχίας, κατά τις 12.30 η ώρα, ρώτησα την συνεργάτιδά μου για τα μέσα επικοινωνίας, βρε Βικούλα, τι παίζει; Καλύτερα να μην σου πω, viral, μου απαντάει. Τότε κατάλαβα το μέγεθος της δημοσιότητας. Φανταζόμουν ότι θα γινόταν ένας ντόρος, για το ότι εκλέχθηκε Εβραίος δήμαρχος στα Γιάννενα, αλλά αυτό δεν το περίμενα. Υπήρξε μια υπερβολική προβολή. Σου αυξάνει την ευθύνη, γιατί καταλαβαίνεις ότι επένδυσαν πάνω σου πάρα πολλοί άνθρωποι. Πολλοί άνθρωποι και εδώ στην Αθήνα, τον έζησαν αυτό τον αγώνα μαζί μου. Υπήρχε λοιπόν, ένας κόσμος ολόκληρος που είχε επενδύσει σε μένα, για να κερδίσουμε το στοίχημα. Και αυτό σου αυξάνει τις υποχρεώσεις σου, δεν έχεις δικαίωμα να αποτύχεις σε αυτή την αποστολή».
«Αγαπητέ Μωυσή, εμείς σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στο δύσκολο έργο που αναλαμβάνεις και βεβαίως, ευχαριστώ πολύ για την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση, την οποία εύχομαι ότι θα απολαύσουν οι αναγνώστες του «Άλεφ».
Πηγή: Αλεφ τ. 73
