Έφυγε και η δημοσιογράφος Κατερίνα Ιωακείμ αφού πάλεψε 8 μήνες με τον καρκίνο

Έφυγε στα 50 της χρόνια και η δημοσιογράφος Κατερίνα Ιωακείμ αφού πάλεψε για 8 μήνες (εν μέσω planδημίας και εμβολιαστιακής εκστρατείας COVID-19), με τον καρκίνο.

Έφυγε την Κυριακή από τη ζωή στα 50 της χρόνια η δημοσιογράφος και ρεπόρτερ του βόλεϊ Κατερίνα Ιωακείμ.

Η Κατερίνα πολέμησε οκτώ μήνες με το καρκίνο.

Την άσχημη είδηση γνωστοποίησε ο επίσης δημοσιογράφος Παντελής Λώλης, ανεβάζοντας στο προφίλ του στο Facebook το εξής κείμενο:

“Τρέμει το χέρι μου γράφοντας το τελευταίο αντίο στην Κατερίνα ΜΟΥ. Η συνάδελφος μου, η φίλη μου, το alter ego μου από το 2000 ως το 2015 στο ρεπορτάζ, πρώτα στον γραπτό τύπο και μετέπειτα στην τηλεόραση της Nova, δεν είναι πια μαζί μας. Τι να θυμηθώ από τη συνεργασία μας… Πόσα βράδια που ψάχναμε την είδηση, πόσα τηλεφωνήματα, πόσες αποστολές μαζί. Τι να πεις κανείς για τις δημοσιογραφικές της ικανότητες. Ρεπόρτερ βόλεϊ με δυνατή υπογραφή, η οποία την τελευταία 10ετία είχε μεταπηδήσει σε κορυφαίες δημοσιογραφικές θέσεις σε ιστότοπους με διαφορετικό αντικείμενο, δείγμα των απεριόριστων ικανοτήτων της. Πανέξυπνη, απίθανο μυαλό…

Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι από το ταξίδι μας τον Οκτώβρη του 2002 στη Σάλτα της Αργεντινής. Στο κέντρο η πάντα χαμογελαστή Κατερίνα ΜΟΥ, η οποία θα βρει στον παράδεισο την Γεωργία Παπαδοπούλου (αριστερά), που “ταξίδευσε” κι αυτή πρόωρα… Θα έχουν να πουν και να θυμηθούν πολλά. Θα συνεχίσουν την κουβέντα για τις “νοσοκόμες” που άρχισαν με τον Στέλιο (σ.σ. Προσαλίκα) σε εκείνη την αποστολή. Ο Στέλιος είναι “υπεύθυνος” για το “Κατερίνα ΜΟΥ”. Όποτε με έπαιρνε η Κατερίνα τηλέφωνο μου έλεγε “Παντελή ΜΟΥ”. Αυτό το “ΜΟΥ” άρεσε στον Στέλιο και μας το είχε κολλήσει σε μένα και στην Κατερίνα.

Στα 50 της χρόνια η Κατερίνα ΜΟΥ, η Κατερίνας μας, λοιπόν έφυγε. Αφήνει πίσω της τον συνάδελφο Γιώργο Σκευοφύλακα. Γιώργο κουράγιο και δύναμη”.

Η ανάρτηση του συντρόφου της Γιώργου Σκευοφύλακα:

H Aλεξάνδρα Τσόλκα αποχαιρετά τη Κατερίνα>

Κατερίνα Ιωακείμ, Αύγουστος 2023

Φωτιά και ζέστη αποπνικτική και το τέλος του κόσμου για την γη και το κλίμα και χαμένοι όλοι σε θλιβερά γελοίους μικρόκοσμους που αποτελούν το οικουμενικό μας, τάχα παντοδύναμο και ένα και μοναδικό ως δόγμα, σύμπαν. Μαθαίνω πως έφυγε και ξαφνικά το παράλογο το απαράδεκτο, το απάνθρωπο, το αδιανόητο εισχωρεί στο μυαλό. Δε μπορεί γιατί εμείς είμαστε πάντα νέες και θα πάμε σε ρεμπετεδικα, μπαράκια, μπουζούκια, σκυλάδικα, στο Μέγαρο, συναυλίες, βόλτες με τ’ αυτοκίνητα, στη δουλειά στα διπλανά γραφεία, για καφέ, για ούζα, για ψώνια, για μεζέδες, για Ιταλικό, για να πούμε για γκόμενους -που πως τα κατάφερνε και όλοι οι ωραίοι, αυτήν θέλανε πάντα! Θα γελάσουμε, θα πειραχτούμε, θα ταξιδέψουμε, θα πούμε πως τα περάσαμε, θα παντρευτούμε, θα χαϊδέψουμε μωρά, θα πάμε σε βαφτίσεις, σχολικές γιορτές, αποφοιτήσεις. Θα γράψουμε πολύ. Θα μετρήσουμε τις λέξεις μας. Θα παραβγούμε στις έννοιες. Θα διαβάσουμε βιβλία, θα δούμε ταινίες. Θα ιδρώσουμε σε χορούς. Θα περπατήσουμε σιωπηλές. Θα δούμε μαζί και αυγές και σούρουπα και φώτα νέον σε γραφεία και νύχτες αφημένες και μεσημέρια χαυνωμένα. Λέω δεν έχω λέξεις και δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα, όμως να που έχω σα φωτογραφίες τις στιγμές. Εσύ να γελάς. Εσύ να είσαι πάντα η γουρλού. Εσύ να συγχωρείς. Εσύ να αγαπάς. Εσύ να κατανοείς. Εσύ νύφη. Εσύ τραγουδάς. Εσύ με ατάκες εύστοχες. Εσύ να φιλάς. Εσύ να χεις δουλειά και να μη μπορείς τώρα. Εσύ σε μια καληνύχτα κάποτε και «τα λέμε». Ναι τα λέμε… Όμως και αν διαλέγω λέξεις, δε μου φτάνουν, βρίσκω αυτό το ποίημα και λέω θα σου άρεσε Κατερίνα. Το έγραψε 28 χρόνων μια Μαίρη Ελίζαμπεθ Φρέι, ανθοπώλισσα το επάγγελμα, σε μια χάρτινη καφέ σακούλα για ψώνια, θέλοντας να παρηγορήσει ένα ορφανό κοριτσάκι. Ξέρω πως και το ποίημα θα σου άρεσε όπως και η μεγάλη καρδιά της ποιήτριας του, γιατί, τέτοια είχες και εσύ:

«… Μην στέκεσαι στον τάφο μου και κλαις

Δεν είμαι εκεί. Δεν κοιμάμαι.

Είμαι οι χίλιοι άνεμοι που τον φυσούν.

Είμαι το χιόνι που αστράφτει σα να κρύβει διαμάντι.

Είμαι το φως του μεσημεριανού ήλιου σε ωριμασμένο σιτάρι.

Είμαι η σιγανή φθινοπωρινή βροχή.

Είμαι όταν ξυπνάς το πρωί

η βιαστική ετοιμασία για τη μέρα.

Είμαι τα ήσυχα πουλιά στο μολυβί ουρανό σε κυκλική πτήση.

Είμαι τα αστέρια που λάμπουν απαλά, μακριά στη νύχτα.

Μην στέκεσαι στον τάφο μου, λοιπόν, και κλαις.

Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα…»…