Σε ποσοστό πάνω από 300%-σύμφωνα με σχετικές εκτιμήσεις- αυξήθηκε η παράνομη κατοχή όπλων στη χώρα μας καθώς μία διάχυτη ανασφάλεια διαπερνά την ελληνική κοινωνία η οποία μετά από μεγάλο διάστημα σε nirvana συνειδητοποιεί ότι κάτι συμβαίνει στον πλανήτη και στη χώρα μας κι αυτό το κάτι δεν είναι φυσικά η παρακολούθηση του κινητού του Νίκου Ανδρουλάκη.
Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας συνειδητοποιούν τη διάχυτη αόρατη απειλή (για κάποιους είναι πολύ συγκεκριμένη) και σπεύδουν να οργανώσουν με κάθε τρόπο την άμυνά τους- καταφύγια κλπ.
Έτσι οι Ελληνες σπεύδουν να προμηθευθούν όπλα πάσης φύσεως, κυνηγετικά, κλπ.
Μοιάζει να είναι επιλογή επιβίωσης για πολλές ελληνικές οικογένειες και τον δρόμο εδώ για μια ακόμη φορά τον δείχνει το Ισραήλ. Εδώ όπου και τα κορίτσια υπηρετούν 3 χρόνια στο στρατό και μπορείς να τις δεις να κυκλοφορούν με τα αυτόματα στους πιο κοσμοπολίτικους δρόμους του Tel Aviv.
Στις φωτογραφίες που τράβηξε το Κουρδιστό Πορτοκάλι στο Tel Aviv τη νύχτα που ένας Άραβας τρομοκράτης σκότωσε 3 Ισραηλινούς πολίτες και τραυμάτισε άλλους 10 στο πιο κοσμοπολίτικο δρόμο της πόλης μπορείτε να διακρίνετε τις νεαρές Ισραηλινές στρατιωτίνες. Αυτή η εικόνα των κοριτσιών με τα αυτόματα περασμένα στους ώμους είναι καθημερινή στο Tel Aviv.
Eίναι κεντρική επιλογή επιβίωσης για τους Ισραηλινούς πολίτες. Και όπως διαπιστώνουμε από τους αριθμούς είναι μία επιλογή που έχει αποτέλεσμα μια και ο πληθυσμός τους αυξάνεται σε αντίθεση με τον ελληνικό.
Εκεί η άμυνα είναι και οικογενειακή υπόθεση εκτός από κεντρική επιλογή της κυβέρνησης.
Ας το λάβουν υπόψη τους αυτό και οι οικογένειες των Ελλήνων.
Σημειώνουμε ότι όπως μπορείτε να διαβάσετε κι εδώ ο πληθυσμός του Ισραήλ εκτοξεύεται ενώ ο ελληνικός πληθυσμός μειώνεται και τα στοιχεία που αφορούν τη χώρα μας εμφανίζονται ακόμη πιο απογοητευτικά καθώς μόνο το 2022 θα φύγουν από τη ζωή από “άγνωστη αιτία” πάνω από 20.000 συμπολίτες μας.
Μιλάμε για έναν ακήρυκτο πόλεμο εντός των τειχών που οδηγεί στη μείωση του πληθυσμού όπως δείχνουν οι αριθμοί της ΕΛΣΤΑΤ.
Με αφορμή λοιπόν την απόφαση όλο και πιο πολλών συμπολιτών μας να αναζητήσουν τρόπους επιβίωσης σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο δυστοπικό το αφιέρωμα που ακολουθεί.
Ανάμεσά στα ρεπορτάζ που ακολουθούν και το ενδιαφέρον αφιέρωμα τoυ COSMOTE HISTORY στα Όπλα του Αγώνα>
Το Top 10 των Όπλων Πεζικού του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η μεγαλύτερη, πιο αιματηρή σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν, αυτοκρατορίες αυξήθηκαν και άλλες διαλύθηκαν, και καμία γωνιά του πλανήτη δεν είχε γλιτώσει την καταστροφή, τη φωτιά και το θάνατο που άφησε στο πέρασμά του αυτός ο πόλεμος. Αν και είναι συχνά αναφέρεται στην ιστορία ως ο πρώτος τεχνολογικός πόλεμος, σε πολλές από τις μάχες του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, πολέμησαν όπως και στις άλλες μάχες και πολέμους, οι άνδρες με τα όπλα τους. Όπλα που έσωσαν τις ζωές τους και αφήρεσαν εκείνες των εχθρών τους. Όπλα που καθόρισαν την εικονογραφία ενός παγκόσμιου πολέμου, στις πόλεις της Ευρώπης, τις ερήμους της Αφρικής, και τις πνιγηρές ζούγκλες του νότιου Ειρηνικού.
Αυτά είναι τα Top Ten όπλα πεζικού του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου:
- Karabiner 98K
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το κύκνειο άσμα για το γερμανικό αυτό τυφέκιο. Είχε κυριαρχήσει στις ένοπλες συγκρούσεις από το τέλος του 19 ου αιώνα, και ακόμα χρησιμοποιούνταν από ορισμένα στρατεύματα μετά τον πόλεμο. Το Karabiner 98k ήταν ένα όπλο του γερμανικού στρατού που παρέμεινε στην παραγωγή μέχρι και τη γερμανική παράδοση το 1945.
- Το M1 Carbine
Δεν ήταν το πιο ισχυρό όπλο στον πόλεμο, αλλά ήταν ελαφρύ, μικρό, ακριβές και στα σωστά χέρια, εξίσου θανατηφόρο με ένα πιο ισχυρό όπλο. Οι Αλεξιπτωτιστές των ΗΠΑ εκτίμησαν επίσης την αμερικάνικη M1 Carbine για την ευκολία χρήσης της, και συχνά πήδηξαν στη μάχη οπλισμένοι με την πτυσσόμενη έκδοσή της. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατέληξε να παράγει έξι εκατομμύρια Καραμπίνες M1 στον πόλεμο, περισσότερο από κάθε άλλο όπλο των ΗΠΑ. Παραλλαγές του M1 κατασκευάζεται ακόμη και σήμερα για χρήση από στρατιωτικούς και πολίτες.
- Το MP40
Παρά το γεγονός ότι δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε μεγάλους αριθμούς το γερμανικό MP40 έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος του γερμανικού στρατού των Ναζί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Φαίνεται σε κάθε πολεμική ταινία σαν κάθε Γερμανός να έχει ένα MP40! Συνήθως χρησιμοποιήθηκε από αλεξιπτωτιστές, επικεφαλής ομάδων και καταδρομείς. Το MP40 ήταν σε υπηρεσία σε όλο τον πόλεμο και ήταν σύμβολο για την αποτελεσματικότητα του Γερμανού στρατιώτη.
- Η χειροβομβίδα Δεν ήταν όλα τα μεγάλα όπλα στο Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο τουφέκια και πιστόλια. Οι Πεζικάριοι στηρίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό στις χειροβομβίδες τους. Ισχυρό και ελαφρύ όπλο, με τέλειο μέγεθος για ρίψη, οι χειροβομβίδες ήταν ένα ανεκτίμητο εργαλείο για την επίθεση σε θέσεις. Απλά τραβούσαν τον πείρο, και την εκσφενδόνιζαν σε ένα πολυβολείο ή καταφύγιο. Από την εικονική Αμερικανική χειροβομβίδα «ανανά», ως στη γερμανική χειροβομβίδα «stick», τα θανατηφόρα, βίαια εκρηκτικά όπλα, προξενούσαν εκτεταμένες ζημιές στον εχθρό.
6. Το πυροβόλο όπλο Sten
Μετά την καταστροφική ήττα και αποχώρηση από Δουνκέρκη το 1940, ο βρετανικός στρατός αντιμετωπίζει μια σοβαρή έλλειψη στρατιωτικού εξοπλισμού. Καθώς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν εκεί το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού τους, στις παραλίες καθώς έφευγαν, οι βρετανικές ένοπλες δυνάμεις είχαν την ευκαιρία να αναβαθμίσουν πρότυπο όπλα έκδοσή τους. Προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τα υποπολυβόλα Thompson, αλλά η ζήτηση στις ΗΠΑ περιόρισε την προσφορά. Η απάντηση ήταν να καταλήξουν σε ένα βρετανικό οπλοπολυβόλο. Αυτό ήταν το όπλο Sten. Δεν ήταν ένα τέλειο όπλο, αλλά σε κοντινή απόσταση ήταν ικανό για απίστευτη καταστροφή. Ήταν επίσης πολύ εύκολο στη συναρμολόγηση και αποσυναρμολόγηση, καθιστώντας το ένα ιδανικό όπλο για τις δυνάμεις αντίστασης και τους καταδρομείς. Το Sten λειτούργησε τόσο καλά ως όπλο εξέγερσης που έμεινε σε χρήση, από παραστρατιωτικές και αντάρτικες δυνάμεις, ακόμα και ως το 1994.
- Το Luger PO8
Κάθε στρατιώτης το έψαχνε για σουβενίρ κατά τη διάρκεια του πολέμου και τίποτα δεν ήταν πιο ακριβό από ότι το γερμανικό πιστόλι Luger P08. Μπορεί να φαίνεται λίγο παράξενο να περιγράψει κανείς ένα θανατηφόρο όπλο ως «όμορφο», αλλά το Luger P08 ήταν πραγματικά ένα έργο τέχνης και παραμένει μεταξύ των συλλεκτών όπλων το πιο περιζήτητο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κομψά σχεδιασμένο, κατασκευασμένο με απίστευτα υψηλές προδιαγραφές, και εξαιρετικά ακριβές για πιστόλι, το Luger P08 ήταν το απόλυτο σύμβολο της εικόνας των Ναζί. Σχεδιασμένο ως ένα αυτόματο πιστόλι, αντικαταστάτης του περίστροφου, το Luger ήταν βραβευμένο για το μοναδικό σχεδιασμό και τη μεγάλη διάρκεια ζωής του. Παρότι η Γερμανία, είχε μπει στη διαδικασία της σταδιακής κατάργησης του Luger P08 πριν από τον πόλεμο, εντούτοις παραμένει σήμερα το πιο δημοφιλές συλλεκτικό γερμανικό όπλο του πολέμου.
- Το Μαχαίρι Μάχης KA-BAR
Για τους Αμερικανούς στρατιώτες, τίποτα δεν ήταν πιο χρήσιμο από ότι τα μαχαίρια τους. Τα μεγάλα μαχαίρια, τα οποία ήταν απόλυτα κατάλληλα για τις αιματηρές μάχες χαρακωμάτων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν ήταν και πολύ χρήσιμα στις διαφορετικές συνθήκες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως ένα μαχαίρι ήταν σχεδόν πάντα απαραίτητο σε ένα στρατιώτη στο δάσος. Θα μπορούσε να σκάβει τρύπες, να ανοίγει δοχεία και να κόβει οτιδήποτε. Το KA-BAR σχεδιάστηκε αρχικά για τους κυνηγούς αλλά τελικά έγινε ιδιαίτερα αγαπητό στους πεζοναύτες, που πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου κατά της Ιαπωνίας στις ζούγκλες. Το KA-BAR είναι ακόμα σήμερα σε χρήση από τους πεζοναύτες, στρατό και το ναυτικό, των ΗΠΑ και είναι αναμφισβήτητα το καλύτερο μαχαίρι μάχης που εφευρέθηκε ποτέ.
Το οπλοπολυβόλο Thompson
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πρώτη εκτεταμένη σύγκρουση, όπου το υποπολυβόλο χρησιμοποιήθηκε ως όπλο μάχης. Υπάρχουν πολλά όπλα σε αυτή τη λίστα, αλλά κανένα δεν συγκρίνεται με το αμερικανικό οπλοπολυβόλο Thompson. Μετά φήμη που απέκτησε στον ιρλανδικό εμφύλιο πόλεμο και στα χέρια των γκάνγκστερ αλλά και των αστυνομικών στην επιβολή του νόμου, το Thompson εγκρίθηκε από τον αμερικανικό στρατό λίγο πριν από την έναρξη του πολέμου. Παρά το βάρος του, ήταν ένα πολύ δημοφιλές όπλο για υπαξιωματικούς, καταδρομείς και αλεξιπτωτιστές. Η χρήση του όπλου διακόπηκε μετά τον πόλεμο, αλλά τα Thompsons συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο στα χέρια των στρατευμάτων, όπως και του Ελληνικού Στρατού μέχρι τη δεκαετία του 1980, αλλά και παραστρατιωτικών οργανώσεων. Ακόμη έλαβε δράση στον πόλεμο της Βοσνίας.
Το PPSh-41
Ένα θαύμα μαζικής παραγωγής, το PPSh-41 ήταν απλό στην κατασκευή (κατά την διάρκεια του πολέμου Ρωσίας τα εργοστάσια παρήγαγαν 3000 όπλα την ημέρα), και απλό στη χρήση. Από το χειμερινό πόλεμο με τη Φινλανδία ως την υπεράσπιση του Στάλινγκραντ, τα σοβιετικά στρατεύματα αντιμετώπιζαν τους εχθρούς τους σε στενότερη επαφή, καθιστώντας χρήσιμα τα τουφέκια δράσης με κοχλία. Ήταν εφοδιασμένα με ένα τύμπανο περιοδικό, με 71 γύρους, και έδωσε υπεροχή στους Ρώσους στις μάχες εκ του συστάδην. Το PPSh-41 ήταν τόσο αποτελεσματικό που ο ρωσικός στρατός εξόπλισε ολόκληρα συντάγματα και μεραρχίες με αυτό.
- Το Μ1 Garand
Κάθε πεζικάριος από την αρχή του πολέμου, ήταν οπλισμένος με τυφέκιο. Ήταν ακριβή και αξιόπιστα, αλλά απαιτούσαν μετά από κάθε βολή ο στρατιώτης να αφαιρεί χειροκίνητα τον κάλυκα και να φορτώνει εκ νέου το όπλο με το χειρισμό ενός κοχλία. Αυτό ήταν ιδανικό για μακρινές αποστάσεις, αλλά περιόριζε πολύ τη δράση του στρατιώτη στις κοντινές μάχες. Ο στρατός των ΗΠΑ, θέλοντας να αυξήσει τη δράση των στρατιωτών του, έφερε σε λειτουργία ένα από τα πιο διάσημα όπλα του, το Μ1 Garand. Ο Στρατηγός Patton επαινούσε συχνά την δημιουργία και την αξία του όπλου αυτού. Ήταν εύκολο στη χρήση και τη φροντίδα του, επαναφόρτιζε γρήγορα, και έδωσε στις ΗΠΑ πλεονέκτημα και ανωτερότητα πυρός μπροστά σε κάθε δύναμη που αντιμετώπιζε. Το Μ1 έγινε πιστός σύντροφος του στρατού των ΗΠΑ και ήταν σε ενεργό υπηρεσία μέχρι το 1963. Σε άλλες χώρες, όπως και στην Ελλάδα, παρέμεινε σε χρήση ως τη δεκαετία του 1980.
Mannlicher-Schönauer> Το τυφέκιο θρύλος
ΤΟ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ» MANNLICHER
Από τον Α’ Βαλκανικό έως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
Aπό το es1940.gr
Μετά την ατυχή κατάληξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Ελληνικός Στρατός βρέθηκε σε οικτρή θέση, τόσο από την άποψη του διαθέσιμου στρατιωτικού υλικού, όσο και από την άποψη της διαθεσιμότητας πόρων για την κάλυψη των εξοπλιστικών, αλλά και των καθαρά λειτουργικών, αναγκών του. Οι ελληνικές κυβερνήσεις που ακολούθησαν, ελπίζοντας σε μια μακρά περίοδο ειρήνης και προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν τα οξύτατα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί, έθεσαν σε δεύτερη μοίρα το ζήτημα της πολεμικής ανασυγκρότησης της χώρας. Ετσι, από το 1922 έως και το 1935 τα κονδύλια που διατέθηκαν για τον σκοπό αυτόν υπήρξαν πενιχρά, χωρίς να καλύπτουν συχνά ούτε τις πλέον στοιχειώδεις ανάγκες.
Ενδεικτικό της κατάστασης που είχε δημιουργηθεί ήταν το συμπέρασμα που διατυπωνόταν στο υπ’ αριθμόν 122 Πρακτικό του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου της 14ης Δεκεμβρίου του 1932, το οποίο κατέληγε ως εξής: «Εξ όλων των ανωτέρω προκύπτει ότι η κατάστασις της αμύνης της χώρας είναι αυτόχρημα τραγική».
Στο κρίσιμο ζήτημα του φορητού οπλισμού, μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία ο Ελληνικός Στρατός βρέθηκε να διαθέτει μέρος μόνο του παλαιού οπλισμού του, ο οποίος όμως παρουσίαζε μεγάλη ανομοιογένεια τύπων και διαμετρημάτων, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του είχε υποστεί σημαντικές φθορές που πολλές φορές καθιστούσαν ακόμη και αδύνατη την επιχειρησιακή αξιοποίησή του. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έκθεσης της Διευθύνσεως Πυροβολικού του Υπουργείου Στρατιωτικών, κατά το 1923 στο απόθεμα του Ελληνικού Στρατού διατίθεντο τα ακόλουθα όπλα: 2.300 πολυβόλα Saint Etienne Mle 1907 T1916, 230 πολυβόλα Schwarzlose M07/12, 170 πολυβόλα Maxim MG08, 6.000 οπλοπολυβόλα Chauchat Mle 1915, 96.050 τυφέκια Mannlicher-Schoenauer M1903 και M1903/14, 8.650 αραβίδες Mannlicher-Schoenauer, 16.000 βουλγαρικά τυφέκια Mannlicher διαφόρων τύπων των 8mm, 700 βουλγαρικές αραβίδες Mannlicher διαφόρων τύπων των 8mm, 35.150 τουρκικά και γερμανικά τυφέκια Mauser των 7,65 mm και 7,92 mm, 42.000 τυφέκια και αραβίδες Berthier, 16.000 τυφέκια Lebel Mle 1886/93, 60.000 τυφέκια και αραβίδες Gras, 2.900 πιστόλια Ruby και 550 περίστροφα Nagant M1895.
Εκτός από τον φορητό οπλισμό, σημαντικότατες ελλείψεις παρατηρούντο στο υλικό πυροβολικού, καθώς και σε όλων των ειδών τα οχήματα, τα υλικά και τα εφόδια, αλλά και στις στρατηγικής σημασίας υποδομές, όπως οι οχυρωματικές εγκαταστάσεις, οι οδοί, οι σιδηροδρομικές τροχιές, τα στρατόπεδα κλπ. Ακόμη και στο επίπεδο του προσωπικού και της εκπαίδευσης όμως, τα προβλήματα που υπήρχαν ήταν οξύτατα.
Οι προμήθειες φορητού οπλισμού κατά την περίοδο 1923-1940
Παρά τη δεινή κατάσταση που επικρατούσε, κατά την περίοδο από το 1923 έως το 1935 οι πιστώσεις που διατέθηκαν για την κάλυψη των ανωτέρω αναγκών δεν ξεπέρασαν συνολικά τα τρία δισεκατομμύρια δραχμές. Ενώ, μόνο όταν ο Ιταλο-αιθιοπικός Πόλεμος άρχισε να προκαλεί σοβαρές ανησυχίες για τις προοπτικές της Ελλάδας, το φθινόπωρο του 1935, η Κυβέρνηση Τσαλδάρη αποφάσισε να διαθέσει περί τα τρία δισεκατομμύρια δραχμές σε βάθος δύο ετών. Ετσι, στα 14 χρόνια που μεσολάβησαν από το 1922 μέχρι το 1936, οι μόνες προμήθειες φορητού οπλισμού που είχαν υλοποιηθεί αφορούσαν 1.750 πολυβόλα, 6.000 οπλοπολυβόλα, 125.000 τυφέκια και αραβίδες Mannlicher-Schoenauer και 11.000 περίπου πιστόλια και περίστροφα.
Τον Οκτώβριο του 1936, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, αντιστράτηγος Παπάγος, υπέβαλε υπόμνημα στο οποίο ανέλυε τα κονδύλια που κρίνονταν απαραίτητα για την κάλυψη των αναγκών του Στρατού. Σύμφωνα με αυτό, για την κάλυψη των αναγκών των υφιστάμενων σχεδίων επιστράτευσης, ήταν απαραίτητη η διάθεση περίπου 11 δισεκατομμυρίων δραχμών, χωρίς όμως να καλύπτεται και πάλι το σύνολο των αναγκών που υπήρχαν. Ετσι, από το 1935 μέχρι τον Οκτώβριο του 1940 διατέθηκαν συνολικά, τόσο από τακτικές πιστώσεις του Υπουργείου Στρατιωτικών όσο και από το Ταμείο Εθνικής Αμυνας, περί τα 15 δισεκατομμύρια δραχμές, συμπεριλαμβανομένων των τριών δισεκατομμυρίων που διατέθηκαν από την Κυβέρνηση Τσαλδάρη.
Από το 1936 και μέχρι την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, η Κυβέρνηση Μεταξά προχώρησε σε σημαντικές παραγγελίες και παραλαβές οπλισμού, ο οποίος αποδείχθηκε ιδιαίτερα κρίσιμος για την τελική έκβαση του αγώνα. Στον τομέα του φορητού οπλισμού, παραγγέλθηκαν και παραλήφθηκαν: 50.000 βραχύκαννα τυφέκια Mauser M1930 των 7,92 mm (η αρχική παραγγελία αφορούσε 100.000 τυφέκια του τύπου, όμως δεν κατέστη δυνατή η ολοκλήρωσή της, λόγω της κατάληψης του Βελγίου από τους Γερμανούς), 400 πολυβόλα Hotchkiss Mle 1914 των 7,92 mm και 200 οπλοπολυβόλα Hotchkiss Mle 1922 των 7,92 mm. Από πλευράς πυρομαχικών παραγγέλθηκαν και παραλήφθηκαν 35.600.000 φυσίγγια οπλοπολυβόλου Hotchkiss των 6,5 mm, 30.550.000 φυσίγγια πολυβόλου Hotchkiss των 7,92 mm, 21.500.000 φυσίγγια τυφεκίου Mauser των 7,92 mm και 21.735.000 φυσίγγια τυφεκίου Lebel.
Επιπλέον, έγινε προμήθεια διαφόρων παρελκομένων, ανταλλακτικών, εργαλείων και μηχανημάτων για τον διαθέσιμο οπλισμό. Ταυτόχρονα, δε, με την παραγγελία και την προμήθεια όπλων και πυρομαχικών από το εξωτερικό, προχωρούσε και η επισκευή, μετασκευή και ανασκευή παλαιότερων όπλων και πυρομαχικών από την εγχώρια βιομηχανία αλλά και από τις Εφορείες Υλικού Πολέμου, όπως ονομάζονταν τότε οι τεχνικές υπηρεσίες του Στρατού, ώστε να καταστεί δυνατή η επιχειρησιακή αξιοποίησή τους. Παράλληλα με την προσπάθεια για την κάλυψη των αναγκών στο επίπεδο των φορητών όπλων, αντίστοιχες ενέργειες έγιναν τόσο για την κάλυψη των αναγκών σε βαρέα όπλα, όσο και για την προμήθεια οχημάτων, την ανάπτυξη συγκοινωνιακών υποδομών, την κατασκευή οχυρωματικών έργων, την εκπαίδευση του προσωπικού και την αναμόρφωση των σχεδίων εκστρατείας και επιστράτευσης, αλλά και της σύνθεσης του Στρατού.
Η επιλογή του τυφεκίου Mannlicher–Schoenauer από τον Ελληνικό Στρατό
Οπως αναφέρθηκε ανωτέρω, κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο το Mannlicher-Schoenauer αποτέλεσε το κύριο τυφέκιο του Ελληνικού Στρατού. Η έναρξη των διαδικασιών για την επιλογή και την αξιολόγησή του ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν –ενώ ακόμη ο Ελληνικός Στρατός παρέμενε εξοπλισμένος κυρίως με τα γαλλικά μονόσφαιρα τυφέκια Gras– είχε αρχίσει να καθίσταται προφανής η αναγκαιότητα για την αντικατάστασή τους. Ετσι, το 1895, η Επιθεώρηση Πυροβολικού διέταξε τη συγκρότηση επιτροπής με αντικείμενο την επιλογή του καταλληλότερου νέου όπλου. Το τυφέκιο που καταδείχθηκε, με μεγάλη πλειοψηφία, ήταν το τυφέκιο Mannlicher των 6,5 mm που κατασκεύαζε η Steyr. Στα δύο χρόνια που ακολούθησαν, τόσο το ζήτημα της αναγκαιότητας αντικατάστασης των Gras, όσο και εκείνο του καταλληλότερου νέου όπλου, αποτέλεσαν αντικείμενο έντονων διαφωνιών. Οι περισσότερες απόψεις, πάντως, έτειναν στην κατάδειξη, ως καταλληλότερων, των τυφεκίων Mannlicher. Ο Ελληνο-τουρκικός Πόλεμος του 1897 διέκοψε κάθε σχετική ενέργεια, ενώ οι μάχες που διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου κατέδειξαν, και στην πράξη, τους περιορισμούς που συνεπαγόταν η εξακολουθούμενη χρήση του παρωχημένης τεχνολογίας ελληνικού οπλισμού.
Τον Φεβρουάριο του 1898, μετά τη λήξη του πολέμου, η Επιθεώρηση Πυροβολικού επανήλθε στο ζήτημα, διατάζοντας και πάλι τη συγκρότηση αρμόδιας επιτροπής. Αυτήν τη φορά, όμως, αποστολή της ήταν η αξιολόγηση πέντε συγκεκριμένων τυφεκίων: του σουηδικού Mauser των 6,5 mm, του βελγικού Mauser των 7 mm, του ισπανικού Mauser των 7 mm, του χιλιανού Mauser των 7 mm και του ρουμανικού Mannlicher των 6,5 mm. Μετά την εξέταση των όπλων, παρουσία αντιπροσώπων των κατασκευαστριών εταιριών, τα μέλη της επιτροπής κατέληξαν στο συμπέρασμα πως το σουηδικό Mauser και το ρουμανικό Mannlicher συγκέντρωναν τα βέλτιστα χαρακτηριστικά.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, το τυφέκιο που θα έπρεπε να προμηθευθεί ο Ελληνικός Στρατός αποτέλεσε το αντικείμενο των συνεδριάσεων αρκετών ακόμη επιτροπών, σε κάποιες από τις οποίες μάλιστα προήδρευε ο ίδιος ο διάδοχος Κωνσταντίνος. Το 1904, σε συνεδρίαση της επιτροπής του Ταμείου Εθνικής Αμυνας –και ενώ πρώτα εκφράστηκαν σημαντικές αντιρρήσεις εξαιτίας του γεγονότος ότι το Mannlicher-Schoenauer δεν είχε γίνει αποδεκτό από κάποια άλλη χώρα– εγκρίθηκε η υιοθέτηση του τυφεκίου Mannlicher-Schoenauer Μ1903 ως νέου υπηρεσιακού τυφεκίου του Ελληνικού Στρατού. Προτού υποβληθούν, όμως, οι πρώτες παραγγελίες για την προμήθεια του όπλου, αποφασίστηκε η διεξαγωγή νέων δοκιμών. Αυτές περιελάμβαναν την εκτέλεση 10.000 βολών και φυσικά την αξιολόγηση των διαφόρων χαρακτηριστικών του όπλου στο πεδίο βολής. Τελικά, η διεξαγωγή των δοκιμασιών μετατράπηκε σε διαγωνισμό ανάμεσα στο τυφέκιο Mannlicher-Schoenauer και στο τυφέκιο Mauser Μ1904. Μετά και από αυτά τα αποτελέσματα, το αυστριακό τυφέκιο αναδείχθηκε ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος.
Δημιουργία και εξέλιξη του τυφεκίου Mannlicher–Schoenauer M1903
Το τυφέκιο Mannlicher-Schoenauer ενσωμάτωνε μια ιδιαίτερη καινοτομία, μέσω της οποίας επιδιωκόταν να αντιμετωπιστούν οι συχνές εμπλοκές που παρατηρούντο λόγω της χρήσης φυσιγγίων που έφεραν εξέχουσα στεφάνη στο πυθμένιό τους. Τα φυσίγγια, λόγω της στεφάνης τους, παρεμποδίζονταν τόσο κατά την κίνησή τους προς τη θαλάμη του όπλου όσο και κατά την κίνησή τους μέσα στη φυσιγγιαποθήκη, προκαλώντας προβλήματα στην τροφοδοσία και στη γενικότερη αξιοπιστία των τυφεκίων.
Μία από τις λύσεις που προτάθηκαν αποτελούσε η χρήση ενός είδους «περιστροφικού ανελκυστήρα» ώστε τα φυσίγγια να προβάλλονται ακριβώς απέναντι από τη θαλάμη του όπλου, χωρίς να είναι απαραίτητη η πλάγια ανοδική κίνηση για την έξοδό τους από τη φυσιγγιαποθήκη. Παρόλο που θεωρητικά η λύση είχε βρεθεί, η πρακτική εφαρμογή της αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολη, με τον Οττο Σενάουερ να περιλαμβάνεται σε εκείνους που ανέπτυξαν σχετικούς μηχανισμούς με τον πλέον επιτυχημένο τρόπο.
Ετσι, στα τέλη της δεκαετίας του 1880, ο Φέρντιναντ Μάνλιχερ προχώρησε στην κατασκευή δύο τύπων τυφεκίων, τα οποία ενσωμάτωναν την περιστροφική φυσιγγιαποθήκη που είχε εφεύρει ο Σενάουερ. Με τη μετεξέλιξη και βελτίωσή τους κατασκευάστηκε το Mannlicher-Schoenauer Μ1900, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επισήμως στην Παγκόσμια Εκθεση του Παρισίου, το 1900. Την αποκλειστική διάθεση του όπλου, τόσο στο ελεύθερο εμπόριο όσο και στη στρατιωτική αγορά, κατοχύρωσε η Steyr.
Αρχικά, η εταιρία επεδίωξε να προωθήσει το όπλο στην Αυστροουγγαρία, η οποία όμως το απέρριψε αφού πολύ πρόσφατα είχε ξεκινήσει την παραγωγή του τυφεκίου Μ1895, έχοντας καταβάλει ήδη μεγάλο μέρος του απαιτούμενου κόστους. Την ίδια περίπου περίοδο, η Πορτογαλία αξιολόγησε το όπλο, χωρίς όμως να προχωρήσει στην υιοθέτησή του, κυρίως λόγω του υψηλού κόστους που απαιτείτο για την κατασκευή του. Παρά τις πρώτες αυτές «αποτυχίες», η καινοτομία που είχε επιφέρει το όπλο της Steyr ήταν ιδιαίτερα σημαντική και σίγουρα δεν ήταν δυνατόν να περάσει απαρατήρητη. Ετσι, η Ελλάδα, μέσω της μακροχρόνιας διαδικασίας που περιγράφηκε ανωτέρω, υιοθέτησε το τυφέκιο ως Mannlicher-Schoenauer Υποδείγματος 1903. Εκτοτε, λόγω της υιοθέτησής του μόνο από τον Ελληνικό Στρατό, το όπλο έμεινε γνωστό ως Greek Mannlicher (Ελληνικό Μάνλιχερ).
Ελληνικές παραγγελίες
Η πρώτη παραγγελία για την κατασκευή, από τη Steyr, 30.000 τυφεκίων Mannlicher-Schoenauer Υ1903 για λογαριασμό του Ελληνικού Στρατού, υπογράφηκε στις 15 Νοεμβρίου 1905. Η παράδοση των όπλων ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1907, ενώ προηγουμένως είχε κυρωθεί η υιοθέτησή τους, με βασιλικό διάταγμα της 19ης Φεβρουαρίου 1907. Οι μονάδες του πεζικού, του μηχανικού και των ευζωνικών ταγμάτων εξοπλίστηκαν με τα τυφέκια πεζικού, ενώ οι μονάδες του ιππικού, του πυροβολικού, του μεταγωγικού καθώς και οι νοσοκόμοι, με τις αραβίδες. Οι μαθητές της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων καθώς και της Σχολής Υπαξιωματικών έφεραν τυφέκια πεζικού. Από τον Οκτώβριο δε του 1910, καθορίστηκε πως οι νοσοκόμοι στο εξής θα έφεραν περίστροφο, αντί αραβίδας Mannlicher-Schoenauer. Η επίσημη ονομασία του όπλου ήταν «τυφέκιο (ή αραβίδα) Μάνλιχερ Υποδείγματος 1903» ή απλά «Μάνλιχερ Σενάουερ». Με νεώτερες παραγγελίες που ακολούθησαν, ο Ελληνικός Στρατός προμηθεύθηκε μέχρι τα μέσα του 1913 περί τα 113.474 τυφέκια και τις 25.201 αραβίδες.
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, σημαντικός αριθμός από τα τυφέκια και τις αραβίδες που είχε κατά τα παρελθόντα χρόνια προμηθευθεί η Ελλάδα απωλέσθηκαν, υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν ολοσχερώς. Προκειμένου να αναπληρωθούν αυτά τα όπλα, αλλά και να βελτιωθεί το επίπεδο του εξοπλισμού του Στρατού, στις 24 Ιουλίου 1913 υπογράφηκε νέο συμβόλαιο με τη Steyr, το οποίο προέβλεπε την κατασκευή 200.000 τυφεκίων Mannlicher-Schoenauer. Τα όπλα αυτά ενσωμάτωναν μικρής σημασίας τροποποιήσεις, οδηγώντας στην ονομασία τους ως Υ1903/14. Η παράδοση του συνόλου των όπλων έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 24 Ιουλίου 1918. Η δολοφονία, όμως, στο Σεράγεβο του αρχιδούκα Φραγκίσκου-Φερδινάνδου της Αυστρίας, διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγαρίας, η οποία αποτέλεσε την αφορμή για το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (Α’ ΠΠ), ήρθε να ανατρέψει τον αρχικό προγραμματισμό. Από τα όπλα του παραπάνω συμβολαίου μικρός μόνο αριθμός (ο οποίος υπολογίζεται περί τις 15.000) έφθασε στην Ελλάδα μέχρι την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου. Εκτοτε, η Steyr αποδείχθηκε ανίκανη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, αναγκασμένη να διαθέσει τα ήδη έτοιμα όπλα, αλλά και όσα μελλοντικά κατασκεύασε, στις αυστροουγγρικές Αρχές. Στο σύνολό τους, μάλιστα, τα όπλα αυτά εξόπλισαν τη νεοσύστατη Πολωνική Λεγεώνα.
Μετά τη λήξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας και κατόπιν διαγωνισμού, επελέγη η ανάθεση συμβολαίου για την κατασκευή 100.000 τυφεκίων Υ1903/14/27 στην ιταλική Breda. Μέρος από τα τυφέκια που αγοράστηκαν από την Breda και ξεκίνησαν να παραδίδονται από το 1927, αποτελούσαν ανασκευασθέντα ιταλικά λάφυρα του Α’ ΠΠ. Το 1930, η Ελλάδα υπέβαλε μία ακόμη παραγγελία, αυτήν τη φορά στη Steyr, η οποία αφορούσε 25.000 αραβίδες Mannlicher-Schoenauer Υ1903/14/30. Το τελευταίο ελληνικό συμβόλαιο για την αγορά τυφεκίων Mannlicher-Schoenauer υπογράφηκε το 1939 και πάλι με τη Steyr. Με αυτήν την ανάθεση αποκτήθηκαν 15.000 όπλα Υ1903/14/30, τα οποία διατέθηκαν στη Χωροφυλακή.
Κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου, οι Ιταλοί Στρατιώτες έφεραν τυφέκια και αραβίδες Mannlicher-Carcano υποδείγματος 1891, τα οποία είχαν γίνει παραδεκτά από τον Ιταλικό Στρατό το 1892. Αυτά έβαλαν το φυσίγγιο των 6,5 x 52 mm, η ισχύς του οποίου είχε αξιολογηθεί ως ανεπαρκής κατά τον Ιταλο-Αιθιοπικό Πόλεμο, οι προσπάθειες για την αντικατάστασή του όμως διακόπηκαν λόγω της έναρξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1940, τα τυφέκια του ανωτέρω τύπου ήταν μάλλον παρωχημένα, ενώ η ποιότητα κατασκευής τους ήταν υποδεέστερη εκείνης των ελληνικών τυφεκίων και αραβίδων MannlicherSchoenauer. Παρόλα αυτά, σημαντικός αριθμός τυφεκίων και αραβίδων Mannlicher-Carcano, που προέρχονταν από λάφυρα, χρησιμοποιήθηκαν για την κάλυψη των αναγκών του Ελληνικού Στρατού.
Τροποποιήσεις του Mannlicher–Schoenauer
Κατά την υπηρεσία του Mannlicher-Schoenauer Υ1903 στον Ελληνικό Στρατό, καταγράφηκαν δύο αξιοσημείωτες –ελληνικής έμπνευσης– προσπάθειες για την τροποποίησή του. Η πρώτη υπήρξε η αποκαλούμενη «τροποποίηση Φιλιππίδη», από το όνομα του εφευρέτη της, η οποία επρόκειτο να ενσωματωθεί στα τυφέκια Υ1903/14, τα οποία παραγγέλθηκαν προς κατασκευή στην Breda το 1925. Ωστόσο, λόγω καθυστερήσεων στην υποβολή των σχεδίων στην εταιρία, τελικά οι σχεδιαζόμενες τροποποιήσεις δεν εφαρμόστηκαν.
Σε κάθε περίπτωση, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο Φίλιππος Φιλιππίδης, σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής, από τις αρχές του 20ού αιώνα και πριν την προμήθεια του Mannlicher-Schoenauer, είχε σχεδιάσει τυφέκιο με προορισμό τον Ελληνικό Στρατό. Πρωτότυπο του όπλου, μάλιστα, είχε κατασκευαστεί υπό την επίβλεψη του ιδίου στα εργοστάσια της Steyr, ενώ τα σχετικά δικαιώματα ευρεσιτεχνίας είχαν κατοχυρωθεί από το 1906. Οι αλλαγές, δε, που επρόκειτο να εφαρμοστούν το 1925, σχετίζονταν πιθανότατα με το αρχικό σχέδιο του Φιλιππίδη, το οποίο, έχοντας περάσει αυστηρές αξιολογήσεις, είχε αποδειχθεί ιδιαίτερα αξιόπιστο. Οι τροποποιήσεις αυτές αφορούσαν την αντικατάσταση της «περιστροφικής» φυσιγγιαποθήκης του, καθώς και την τροποποίηση του κινητού ουραίου, επιτυγχάνοντας την απλοποίηση του μηχανισμού και την αύξηση της ταχυβολίας του όπλου.
Η δεύτερη προσπάθεια αποτέλεσε επινόημα του έφεδρου ανθυπολοχαγού Ρήγα Ρηγόπουλου, λίγο πριν την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, και έμεινε γνωστή ως «τροποποίηση Ρηγόπουλου». Ο Ρηγόπουλος είχε σχεδιάσει προσθαφαιρούμενη συλλογή που περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, διαφορετικού τύπου κινητό ουραίο, γεμιστήρα 20 φυσιγγίων και μηχανισμό για την παλινδρόμηση και την επανάταξη του κλείστρου, η οποία μετέτρεπε το όπλο σε αυτόματης βολής. Τον φορητό αυτόν μηχανισμό, σύμφωνα με το σκεπτικό του εφευρέτη, θα μπορούσαν να φέρουν μαζί τους οι στρατιώτες και, όποτε κρινόταν απαραίτητο, να τον προσαρμόζουν στο όπλο τους. Ετσι θα ήταν ουσιαστικά δυνατή η χρήση των όπλων ως οπλοπολυβόλων, αυξάνοντας σημαντικά την ισχύ πυρός του τμήματός τους. Παρά το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Στρατού, η κατασκευή πρωτοτύπου του όπλου ματαιώθηκε λόγω της κατάληψης της χώρας από τις γερμανικές δυνάμεις.
Θα αποτελούσε σημαντική παράλειψη, αν σε οποιαδήποτε αναφορά στον οπλισμό του Ελληνικού Στρατού δεν γινόταν μνεία στην ιδιόμορφη σχέση που –ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων– αναπτύσσεται ανάμεσα στον στρατιώτη και το όπλο του, καίτοι πρόκειται για ένα άψυχο αντικείμενο. Για τον στρατιώτη, το όπλο του αποτελεί το μέσο εκείνο που διαφυλάσσει τη ζωή του, ενώ παράλληλα η ισχύς που του προσδίδει, αποτελεί την έμπρακτη απόδειξη της εμπιστοσύνης με την οποία τον περιβάλλει η πατρίδα για τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας της, αλλά και της ρητής εντολής της για τον, μέχρις εσχάτων, αγώνα για την εξόντωση του εχθρού. Ως αποτέλεσμα, ο δεσμός αυτός αποκτά μια μυστηριακή ιερότητα που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με εκείνη που περιβάλλει την πολεμική σημαία. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της σχέσης δεν θα μπορούσε παρά να αποτελεί η περίπτωση του ταγματάρχη (ΠΒ) Κωνσταντίνου Βερσή.
Μετά τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού με τις Γερμανικές Ενοπλες Δυνάμεις, ο ταγματάρχης Βερσής ενημερώθηκε για την οδυνηρή υποχρέωσή του να παραδώσει τον οπλισμό τη μοίρας του στον εχθρό. Αφού έδωσε εντολή να συγκεντρωθεί το προσωπικό της μονάδας στον χώρο που βρίσκονταν τα πυροβόλα της, μίλησε στους στρατιώτες του και τους κάλεσε να ψάλλουν τον εθνικό ύμνο. Στη συνέχεια και αφού πρώτα ασπάσθηκε τα τιμημένα πυροβόλα του, διέταξε να πυροδοτηθούν τα εκρηκτικά που είχαν τοποθετηθεί για την καταστροφή τους, ώστε να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού, ενώ εκείνος άρχισε να απομακρύνεται έφιππος. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ακούστηκε ο ήχος από την εκπυρσοκρότηση του περιστρόφου του. Ο γενναίος ταγματάρχης, ο οποίος για τη δράση του κατά τη μάχη του Καλπακίου είχε προταθεί για την απονομή του Αριστείου Ανδρείας, είχε αυτοκτονήσει. Η ημερησία διαταγή της μονάδας του ανέφερε τα ακόλουθα: «Ούτος, μη ανεχθείς παράδοσιν εις τον εχθρόν των πυροβόλων του, ηυτοκτόνησεν την 23ην Απριλίου παρά το 7ον χιλιόμετρον νοτίως Ιωαννίνων, εις ύψος Πεδινής-Ραψίστας». Έμεινε, έτσι, για πάντα πιστός στον προαιώνιο όρκο των αρχαίων Αθηναίων «Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά».
*Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο “Τα όπλα των Ελλήνων” του Χρήστου Ζ. Σαζανίδη
Tel Aviv, Παρασκευή 8 Απριλίου 2022. O Meir Dizengoff υπήρξε ο Ιδρυτής και ο πρώτος δήμαρχος της πόλης του Tel Aviv. Προς τιμή του μία από τις πλέον κεντρικές και κοσμοπολίτικες σήμερα λεωφόρους της πόλης φέρνει το όνομά του. Χθες βράδι ήταν η 2η φορά στη διάρκεια των τελευταίων 10 χρόνων που η λεωφόρος Dizengoff θα μετατρέπονταν σε σκηνικό θανάτου.
Από τον Βασίλη Μπόνιο
Η τελευταία επίθεση με πυροβολισμούς στην οδό Dizengoff ήταν το 2016, όταν δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν όταν ένας Ισραηλινός Άραβας άνοιξε πυρ στο μπαρ Simta, λίγα τετράγωνα μακριά από το μπαρ Ilka-της χθεσινοβραδινής τρομοκρατικής επίθεσης.
Ο δράστης, Nashat Melhem, πήρε ένα ταξί για να διαφύγει από τη σκηνή και αργότερα πυροβόλησε και σκότωσε τον οδηγό. Ο Melhem σκοτώθηκε λίγες μέρες αργότερα από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Σήμερα το πρωί πολίτες του Ισραήλ άφηναν λουλούδια και άναβαν κεράκια στο τόπο της επίθεσης, ωδή στους ανθρώπους που έφυγαν. Η πόλη προσπαθεί να ξαναβρεί τους ρυθμούς της. Από νωρίς το πρωί οι πιο τολμηροί άρχισαν ξανά να διασχίζουν τη λεωφόρο, τα καφέ να ανοίγουν δειλά δειλά. Τα υπόλοιπα καταστήματα επίσης. Οι αστυνομικές δυνάμεις αλλά και ειδικές μονάδες του IDF εξακολουθούν να σαρώνουν την περιοχή. Στο μεταξύ όλο και πιο πολίτες κυκλοφορούν στο δρόμο με τα αυτόματα όπλα περασμένα στους ώμους. Ανάμεσά τους εντυπωσιακός αριθμός νεαρών κοριτσιών.
— The Clockwork Orange Times (@kportocali) April 8, 2022
Κατανοούμε απολύτως την επιλογή τους. Αντικρύσαμε τον τρόμο με τα μάτια μας. Τα ουρλιαχτά, τις σειρήνες της αστυνομίας, τα ασθενοφόρα, την οδύνη της απώλειας. Είναι δικαίωμα και καθήκον των πολιτών να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους.
Έτσι βλέπεις παιδιά έως 25 χρόνων που υπηρετούν στον Ισραηλινό στρατό αλλά και νέους πολίτες να οπλοφορούν στους δρόμους της πόλης. Ανάμεσά τους δεν είναι λίγα τα κορίτσια που κυκλοφορούν με τη στολή του IDF και το όπλο στους ώμους.
— The Clockwork Orange Times (@kportocali) April 8, 2022
Δεν έχουμε ξανασυναντήσει πολίτες να μιλάνε με τόσο παθιασμένα λόγια και αγάπη για τη πόλη τους, το Tel Aviv. Tη θεωρούν τη πιο ωραία πόλη του κόσμου, τους εαυτούς τους προνομιούχους που ζουν εδώ, το αναγνωρίζουν και το δηλώνουν. Δεν πρόκειται για μια αγάπη επιβαλλόμενη-αλλά για μια πηγαία αγάπη.
— The Clockwork Orange Times (@kportocali) April 7, 2022
Οι περισσότεροι από τους Ισραηλινούς που συναντώ αγαπούν την Ελλάδα και ονειρεύονται να βρεθούν στη χώρα μας. Μου μιλάνε για τον Νίκο Βέρτη και τη Μύκονο. Όπως ο νεαρός barman του wine bar Felix στο οποίο είχαμε κλείσει τραπέζι αλλά για δύο περίπου ώρες μετατράπηκε σε καταφύγιο. Ο νεαρός ιδιοκτήτης μας είπε
-Θα μείνετε μέσα με δική σας ευθύνη. Δεν μπορούμε να εγγυηθούμε για την ασφάλειά σας...
Λογικό. Από τα παράθυρα μπορούσες να διακρίνεις τη καταιγιστική δράση που βρισκόταν σε εξέλιξη στους δρόμους.
Τα smart phones είχαν πάρει φωτιά. Μία ώρα σχεδόν μετά την επίθεση άρχισαν να καταφθάνουν τα ισραηλινά τηλεοπικά συνεργεία τα οποία ακολουθούσαν τις μονάδες του ισραηλινού στρατού στη διάρκεια των ερευνών στους καθέτους τις Dizengoff.
Μας έκανε εντύπωση η συνύπαρξη των ισραηλινών τηλεοπτικών συνεργείων και του στρατού στη διάρκεια της καταδίωξης. Σε ώρα δράσης. Δεν μπορούσαμε να φαντασθούμε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα. Oι Times του Ισραήλ σχολίαζαν στον ιστότοπό τους ότι υπήρχε εκνευρισμός από τους άνδρες του IDF για τα τηλεοπτικά συνεργεία τα οποία όμως κατέγραφαν σχεδόν κάθε σκηνή.
(Δείτε εδώ σχετικά)
Στο σημείο του συμβάντος μετά τα μεσάνυχτα στελέχη της αστυνομίας έκαναν ενημέρωση στους Ισραηλινούς δημοσιογράφους. Ο στρατός είχε αποκλείσει τα γύρω τετράγωνα. Μια Ισραηλινή πολίτης εξηγούσε στους άνδρες του στρατού ότι προσπαθούσε 3 ώρες να φθάσει σπίτι της που βρισκόταν στο επόμενο τετράγωνο. Πιάσαμε κουβέντα. Οταν είπα ότι είμαι Ελληνας πετάγεται ένας στρατιώτης που έκανε τους ελέγχους και λέει
-Τι λες ρε πατρίδα; Κι εγώ είμαι Έλληνας. Ο μπαμπάς μου είναι Έλληνας και η μητέρα μου Ισραηλινή. Την ερωτεύτηκε παντρεύτηκαν και έτσι βρίσκομαι εδώ τώρα.
Απίστευτο παιδί με απόλυτη γνώση ότι προστάτευε την ελευθερία της πατρίδας του και της οικογένειάς του. Τελικά πήγαμε στο ξενοδοχείο με την συνοδεία του IDF. Το όνομα του παληκαριού ήταν Danielle Κatritsis-o ψηλός στη φωτογραφία πιο κάτω.
Η περιπέτεια συνεχίζεται…
