Μελέτες που εκτιμούν την αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά της γρίπης έχουν ένα σημαντικό ελάττωμα, σύμφωνα με μια νέα δημοσίευση.
Από τον Zachary Stieber/The Epoch Times
Σύμφωνα με τη δημοσίευση του Dr. Eyal Shahar, ομότιμου καθηγητή επιδημιολογίας στο Κολλέγιο Δημόσιας Υγείας Mel and Enid Zuckerman του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, αυτές οι μελέτες είναι μεροληπτικές λόγω του τρόπου με τον οποίο χειρίζονται τις πρώτες ημέρες μετά τον εμβολιασμό.
Ορισμένες ταξινομούν άτομα ως μη εμβολιασμένα εάν αρρώστησαν ή επισκέφτηκαν νοσηλευτικό ίδρυμα εντός 13 ημερών από τον εμβολιασμό. Σε άλλες, οι ασθενείς δεν καταμετρήθηκαν εάν εμφάνισαν συμπτώματα ή επισκέφθηκαν μια μονάδα υγείας τις 13 ημέρες μετά τον εμβολιασμό.
Οι μελέτες εξέτασαν ασθενείς που πήγαν σε μια μονάδα υγείας με αναπνευστικά συμπτώματα και υποβλήθηκαν σε εξετάσεις για γρίπη όσον αφορά την εκτίμηση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου, δηλαδή μετά τις 13 ημέρες.
Η πιο πρόσφατη, που δημοσιεύτηκε από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ, εκτίμησε ότι το εμβόλιο κατά της γρίπης ήταν περίπου 40% αποτελεσματικό στα παιδιά και 22% έως 34% αποτελεσματικό στους ενήλικες. Ο αντίστοιχος συγγραφέας αυτής της εργασίας, ο οποίος εργάζεται για το CDC, δήλωσε σε ένα αυτοματοποιημένο μήνυμα ότι θα λείπει από το γραφείο του μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου.
Το ελάττωμα μπορεί να διορθωθεί συμπεριλαμβάνοντας εκτιμήσεις αποτελεσματικότητας για τις πρώτες ημέρες μετά τον εμβολιασμό, ανέφερε ο Shahar στην εργασία του, η οποία κυκλοφόρησε ως προδημοσίευση αφού τέσσερα επιστημονικά περιοδικά αρνήθηκαν να τη δημοσιεύσουν.
Το CDC δεν απάντησε στην Epoch Times μέχρι την ώρα δημοσίευσης σε αίτημα για σχολιασμό.
Δύο εξωτερικοί ερευνητές που διάβασαν την εργασία δήλωσαν ότι συμφωνούν με τα συμπεράσματά της.
«Ο αποκλεισμός των εμβολιασμένων που έχουν μολυνθεί εντός των 14 ημερών ή η μετακίνησή τους σε λίστες μη εμβολιασμένων δημιουργεί μεροληψία αθανάτου χρόνου (immortal time bias) για τους εμβολιασμένους, επειδή εξ ορισμού δεν μπορούν να έχουν λοίμωξη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου», δήλωσε στην Epoch Times σε email η Dr. Tracy Beth Hoeg, πρώην αναπληρώτρια διευθύντρια του Κέντρου Αξιολόγησης και Έρευνας Φαρμάκων του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).
«Επιπλέον, υπάρχει και το συστηματικό σφάλμα λόγω μεταβλητής σύγκρουσης: Εξαρτούν τη μελέτη από εκείνους που συμπεριλήφθηκαν στην εμβολιασμένη ομάδα και επιβίωσαν 14 ημέρες χωρίς μόλυνση. Όταν αφαιρείτε εκείνους που είναι, για οποιονδήποτε λόγο, πιο ευάλωτοι στη μόλυνση, μένετε με εκείνους που είναι πιο ανθεκτικοί στη μόλυνση στην εμβολιασμένη ομάδα για την πραγματική μελέτη/ανάλυση δεδομένων».
Η συμπερίληψη λοιμώξεων που συνέβησαν λίγο μετά τον εμβολιασμό θα έλυνε τα προβλήματα, αλλά οι μελέτες με αρνητικά αποτελέσματα υποφέρουν από άλλα προβλήματα, είπε η Hoeg. Τα δεδομένα αποτελεσματικότητας θα πρέπει να βασίζονται σε τυχαιοποιημένες μελέτες με πολύ λίγες εξαιρέσεις, είπε.
Ο Dr. Harvey Risch, ομότιμος καθηγητής επιδημιολογίας στο Τμήμα Επιδημιολογίας και Δημόσιας Υγείας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Yale, δήλωσε ότι ο αποκλεισμός των δύο εβδομάδων μετά τον εμβολιασμό βασίζεται στο σκεπτικό ότι χρειάζεται περίπου αυτός ο χρόνος για να δημιουργήσει ένα εμβόλιο ανοσία.
«Το πραγματικό πρόβλημα είναι βαθύτερο. Όλες αυτές οι μελέτες έχουν δύο πιθανά αποτελέσματα: όφελος και βλάβη», δήλωσε ο Risch στην Epoch Times μέσω email.
«Μετά από δύο εβδομάδες, η πρόληψη της μόλυνσης αποτελεί όφελος. Ωστόσο, η μόλυνση κατά τη διάρκεια των πρώτων δύο εβδομάδων αποτελεί βλάβη. Ας υποθέσουμε υποθετικά ότι ένα εμβολιασμένο άτομο είχε 100 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να μολυνθεί κατά τη διάρκεια των πρώτων δύο εβδομάδων, μετά τις οποίες αυτό εξαφανίστηκε και ξεκίνησε το όφελος του εμβολίου. Θα ήταν προφανές ότι το εμβόλιο παρείχε τόσο βλάβη όσο και όφελος.
Όμως, για να μάθει κανείς για την αποτελεσματικότητα του εμβολίου, θα έπρεπε να εξετάσει μόνο το όφελος; Φυσικά και όχι – η μεγάλη αρχική βλάβη θα έπρεπε επίσης να σταθμιστεί. Σε μελέτες πιθανής βλάβης, τα συμβάντα βλάβης ξεκινούν αμέσως, όχι μετά από δύο εβδομάδες ως προς το όφελος. Εάν τα εμβόλια προκαλούν βλάβη, η λογιστική καταγραφή αυτού του κινδύνου ξεκινά αμέσως μετά τον εμβολιασμό.
«Έτσι, το συμπέρασμα εδώ είναι ότι η δημόσια υγεία γενικά δεν έχει αναγνωρίσει τη μόλυνση τόσο ως λοίμωξη που πρέπει να προληφθεί ως όφελος εμβολίου, όσο και ως βλάβη που συμβαίνει πριν τα εμβόλια μπορέσουν να δημιουργήσουν τα ευεργετικά συστατικά των ανοσολογικών τους αποκρίσεων».
