kourdistoportocali.comMagazineΟ Πούτιν ξέρει

Τα σενάρια αρχίζουν να γίνονται τρομακτικά

Ο Πούτιν ξέρει

Οι δολοφονίες των Κέννεντυ και η κοινή "κατάρα" με την οικογένεια Μπάιντεν

Λίγες ώρες αφότου ο Βλαντιμίρ Πούτιν ευχόταν “καλή υγεία” στον Jo Biden ο τελευταίος θα σωριάζονταν 3 φορές καθώς προσπαθούσε να ανέβει τη σκάλα του Air Force One.

Είχε προηγηθεί ο χαρακτηρισμός δολοφόνος που έκανε ο Biden για τον Πούτιν μιλώντας στην εκπομπή του George Stefanopoulos. Μία συνέντευξη που εκ των υστέρων θα μπορούσε να είχε δοθεί για να σταλεί το συγκεκριμένο μήνυμα.

Από τον Ian Ford

Τι εννοούσε όμως ο Biden καθώς αποκαλούσε δολοφόνο τον Πούτιν;

Ποια θύματα του Ρώσου Προέδρου θα μπορούσε να έχει υπόψη του ο Biden ώστε να αποκαλεί φονιά τον Πούτιν;

Τα σενάρια αρχίζουν να γίνονται τρομακτικά.

Τι παραπάνω γνωρίζει ο Πούτιν για τη (κλονισμένη) υγεία του Biden ώστε να του εύχεται ειρωνικά καλή υγεία;

Τι παραπάνω γνωρίζουν οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών. Γιατί τα αμερικανικά και όχι μόνο ΜΜΕ όταν αναφέρονται στην οικογένεια Biden κάνουν λόγο για την ίδια κατάρα με εκείνη τη κατάρα των Κέννεντυ;

Βρισκόμαστε στο Φθινόπωρο του 2019 όταν τα media βάζουν στο μικροσκόπιο τη κατάσταση της υγείας του Biden ο οποίος ήταν το φαβορί για το χρίσμα των Δημοκρατικών.

“Τι έχει ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ; Τις προάλλες το αριστερό μάτι του Τζο Μπάιντεν ήταν κατακόκκινο ενώ χθες άρχισε να βήχει ακατάπαυστα στη διάρκεια ομιλίας του και έκανε λεκτικές «γκάφες», αποκαλώντας τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ… Χαμπ.

Ο 76χρονος Τζο Μπάιντεν, το μεγάλο φαβορί για το χρίσμα με τους Δημοκρατικούς, βρίσκεται στο επίκεντρο των αμερικανικών ΜΜΕ ενόψει των ενδιάμεσων αμερικανικών εκλογών του Νοεμβρίου.

Το πρωί του Σαββάτου, σε ομιλία του στο συνέδριο των Δημοκρατικών στο Νιου Χάμσαιρ, ο Μπάιντεν άρχισε να βήχει και ο βήχας δεν σταμάταγε. Επιπλέον, μπέρδευε τα λόγια του, όπως σχολιάζει ο αμερικάνικος ιστότοπος «Washingtonexaminer».

-Έβηχε ακατάπαυστα στη διάρκεια ομιλίας του και έκανε λεκτικές «γκάφες», αποκαλώντας τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ… Χαμπ.”

-Το αριστερό μάτι του πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, ήταν γεμάτο αίμα στη διάρκεια δημόσιας εμφάνισής του. Πιθανότατα έσπασε ένα αιμοφόρο αγγείο στο μάτι ενώ συμμετείχε σε εκδήλωση του CNN για την κλιματική αλλαγή. Με το μάτι του Μπάιντεν να αιμορραγεί, δεν άργησαν να φουντώσουν οι φήμες για την κατάσταση της υγείας του. Μήπως πάσχει από υψηλή αρτηριακή πίεση, αιμορραγικές διαταραχές, ή ακόμη και υπερβολική εφίδρωση;», σχολίαζαν τα αμερικανικά ΜΜΕ.

Πάμε λίγο πίσω στη θητεία Τραμπ:

Τι γνωρίζει ο Τράμπ (και ο Πούτιν) για τις δολοφονίες των Κέννεντυ; Οι σχέσεις του δολοφόνου Όσβαλντ με τη Ρωσία

H Ρωσία φοβόταν μήπως κάποιος ανεύθυνος στρατηγός των ΗΠΑ αποφάσιζε εκδικητικά να εκτοξεύσει πύραυλο εναντίον της μετά τη δολοφονία του John F Kennedy, ενώ η αστυνομία του Ντάλας γνώριζε ότι απειλούνταν η ζωή του Lee Harvey Oswald, του άνδρα που πυροβόλησε τον τότε Αμερικανό Πρόεδρο.

Αυτές είναι μερικές από τις πληροφορίες που περιλαμβάνουν τα χιλιάδες απόρρητα αρχεία για τη δολοφονία Kennedy που είδαν το φως της δημοσιότητας μετά την έγκριση του Donald Trump. Ο Πρόεδρος ανέβαλε, ωστόσο, την αποκάλυψη κάποιων πιο “ευαίσθητων” εγγράφων, υποκύπτοντας στις πιέσεις της CIA και του FBI. Ο Trump εξήγησε ότι το έκανε για λόγους εθνικής ασφάλειας, αλλά επέτρεψε τη δημοσιοποίηση 2.800 άλλων αρχείων.

Ιστορικοί που ανέτρεξαν στα αρχεία προειδοποιούν ότι είναι απίθανο να περιλαμβάνουν συγκλονιστικές αποκαλύψεις ή να δώσουν απαντήσεις στα ανεξέλεγκτα σενάρια συνωμοσίας για τη δολοφονία του 1963.

Τα έγγραφα που πήραν το “πράσινο φως” από τον Trump δείχνουν ότι τις ημέρες μετά την 22α Νοεμβρίου του 1963, οι ομοσπονδιακοί πράκτορες κυνηγούσαν μανιωδώς πληροφορίες, φήμες και ίχνη σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ορισμένα αναφέρονται στους δεσμούς του σκοπευτή Lee Harvey Oswald με τους Ρώσους, ενώ το υλικό ρίχνει επίσης άπλετο φως στις ποικίλες δραστηριότητες της κυβέρνησης Kennedy, όπως τις συγκεκαλυμμένες της προσπάθειες να ανατρέψει την κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα.

Σε μία σύνοψη των περιστατικών που είχε φτιάξει το 1975 ο εκτελεστικός διευθυντής της Επιτροπής της CIA για την πιθανή εμπλοκή πρακτόρων σε σχέδια εξόντωσης ξένων ηγετών, αναφέρεται ότι η CIA είχε εξετάσει τη δυνατότητα να συνεργαστεί με μέλη της μαφίας ούτως ώστε να σκοτώσουν τον Κουβανό ηγέτη.

“Η Επιτροπή είχε αποφανθεί ότι πράκτορες της CΙΑ είχαν εμπλακεί σε κάποια σχέδια σε αυτή τη χώρα με συγκεκριμένους πολίτες και άλλους που ήθελαν να δολοφονήσουν τον Κάστρο. Η Επιτροπή διαπίστωσε επίσης ότι η CIA είχε εμπλακεί στη μεταφορά όπλων από αυτή τη χώρα προς πρόσωπα στη Δομινικανή Δημοκρατία, που αναζητούσαν τρόπους να δολοφονήσουν τον Στρατηγό Trujillo”, αναφέρει ένα έγγραφο.

Σε μια συνάντηση, για παράδειγμα, της 14ης Σεπτεμβρίου του 1962 που επισημαίνεται στα αρχεία, μια ομάδα συνεργατών του Kennedy, συμπεριλαμβανομένου του αδερφού του, Robert, γενικού εισαγγελέα, είχαν θέσει επί τάπητος τις επιλογές τους εναντίον της κομμουνιστικής κυβέρνησης του Κάστρο. Στη συνάντηση ειπώθηκε ότι η CIA θα εξέταζε τη δυνατότητα σαμποτάζ σε τμήματα αεροσκαφών που θα μεταφέρονταν στην Κούβα από τον Καναδά.

Ο John Fitzgerald Kennedy, 35ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, δολοφονήθηκε την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου του 1963, στην πλατεία Ντίλι στο Ντάλας του Τέξας.

Μια επιτροπή έρευνας που συστάθηκε μερικές ημέρες μετά τη δολοφονία είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δράστης ήταν ο πρώην πεζοναύτης Lee Harvey Oswald και ότι ενήργησε μόνος του. Αλλά αυτή η επίσημη εκδοχή δεν ικανοποίησε ποτέ όσους διατύπωσαν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας εναντίον του 35ου Αμερικανού προέδρου.

Ο Oswald συνελήφθη και κατηγορήθηκε ότι σκότωσε τόσο τον Kennedy, όσο και έναν αστυνομικό νωρίτερα, κατηγορίες που αρνήθηκε. Δύο ημέρες αργότερα, δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ζωντανής μετάδοσης στην τηλεόραση από τον Jack Ruby και ενώ τελούσε υπό κράτηση.

Ο διευθυντής του FBI, J. Edgar Hoover είχε δείξει εμφανώς την απογοήτευσή του σε μία πρώην απόρρητη έκθεση που εντοπίζεται στα αρχεία. Ανέφερε τότε: “Δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω στην υπόθεση Oswald εκτός από το ότι είναι νεκρός”. Αλλά λίγη ώρα μετά τη δολοφονία του Oswald, ο Hoover σκέφτηκε ότι θα αναδύονταν θεωρίες συνωμοσίας που θα ξεπερνούσαν αυτή του μοναχού εκτελεστή. “Αυτό που με απασχολεί, το ίδιο και τον (αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα) κ. Katzenbach είναι να ανακοινώσουμε κάτι ώστε να πείσουμε το κοινό ότι ο Oswald είναι ο πραγματικός δολοφόνος”, είπε. Ξεχωριστά ανέφερε: “Χθες το βράδυ λάβαμε μια κλήση από το γραφείο μας στο Ντάλας από έναν άνδρα ο οποίος σε ήρεμο τόνο μας είπε ότι είναι μέλος της επιτροπής που οργάνωνε τη δολοφονία του Oswald”.

Χιλιάδες βιβλία και ταινίες εξερευνούν αυτές τις θεωρίες συνωμοσίας, που ενοχοποιούν από αντιπάλους των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο (Σοβιετική Ένωση, Κούβα), ως τη μαφία, πράκτορες κρατικών αμερικανικών υπηρεσιών, ή ακόμη και τον αντιπρόεδρο του Kennedy, τον Lyndon Johnson.

Σε ένα άλλο αρχείο, ο Hoover υπογραμμίζει ότι η υπηρεσία γνώριζε την αντίδραση των Σοβιετικών στη δολοφονία. Το σχετικό έγγραφο φαίνεται να υποστηρίζει την αξίωση του Yuri Nosenko της KGB να θεωρηθεί ο Οswald ως πνευματικά ασταθής.

“Σύμφωνα με την πηγή μας, Σοβιετικοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ο Lee Harvey Oswald δεν έχει καμία σχέση με τη Σοβιετική Ένωση. Τον περιέγραψαν ως έναν νευρωτικό μανιακό ο οποίος πρόδωσε την ίδια του τη χώρα. Τόνισαν ότι ο Oswald δεν ανήκε ποτέ σε κανέναν οργανισμό της Σοβιετικής Ένωσης και δεν είχε αποκτήσει ποτέ σοβιετική υπηκοότητα”.

Οι Σοβιετικοί φέρονται επίσης να πίστευαν ότι επρόκειτο για πραξικόπημα. Ότι δεν ήταν η ενέργεια ενός άνδρα αλλά μια προσεκτικά σχεδιασμένη εκστρατεία στην οποία έπαιξαν ρόλο πολλοί άνθρωποι. Οι Σοβιετικοί φοβούνταν έναν πόλεμο στον απόηχο της δολοφονίας: “Η πηγή μας ανέφερε περαιτέρω ότι οι Σοβιετικοί αξιωματούχοι φοβούνταν ότι χωρίς ηγέτη, κάποιος ανεύθυνος στρατηγός των ΗΠΑ θα εκτόξευε πύραυλο κατά της Σοβιετικής Ένωσης”, αναφέρει το σχετικό έγγραφο.

Η KGB υποψιαζόταν τον αντιπρόεδρο Johnson ως “υπεύθυνο” της δολοφονίας του Kennedy, ενώ φοβόταν ότι μπορεί να κατηγορηθεί η Μόσχα.

Σημειώνεται ότι το αμερικανικό Κογκρέσο είχε δώσει εντολή το 1992 όλα τα έγγραφα που συνδέονται με την έρευνα για τη δολοφονία του Kennedy να δοθούν στη δημοσιότητα και όρισε ως καταληκτική προθεσμία την 26η Οκτωβρίου 2017. Ο Trump είχε δηλώσει το Σάββατο ότι θα επέτρεπε να δημοσιοποιηθούν όλα τα έγγραφα.

Στις κ. Εφη Πενταλιού (fellow, LSE IDEAS στο London School of Economics) θα δημοσίευε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις δολοφονίες Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του υποψηφίου για το χρίσμα των Δημοκρατικών Ρόμπερτ Φ. Κένεντι με φόντο μια αμερικανική κοινωνία σε παρακμή. Η ανάλυση της κ. Πενταλιού οδηγεί σε συνειρμούς με όσα συμβαίνουν σήμερα στην αμερικανική κοινωνία και στη πολιτική σκηνή.

Το νομοθετικό έργο του προέδρου Λίντον Τζόνσον για τα πολιτικά δικαιώματα των μειονοτήτων είχε πυροδοτήσει απαιτήσεις για ακόμη πιο ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Παράλληλα, το πρόγραμμά του για τη Μεγάλη Κοινωνία είχε προσκρούσει στις εντάσεις του Βιετνάμ, προκαλώντας τη βίαιη αντίδραση ομάδων λευκών Αμερικανών. Ερευνες της κοινής γνώμης το 1967 έδειξαν ότι, μέσα και από την εκτενή ειδησεογραφική κάλυψη των γεγονότων, είχε επέλθει μια ώσμωση μεταξύ των διαμαρτυριών για την κοινωνική ανισότητα και για το Βιετνάμ, και η κοινή γνώμη πλέον αντιτασσόταν στον πόλεμο. Η αντίθεση στον πόλεμο ξέφυγε από τα όρια των πανεπιστημιουπόλεων και μπήκε στη ζωή του μέσου Αμερικανού, προκαλώντας διαφωνίες που διαιρούσαν ακόμη και οικογένειες. Στην αντιπολεμική στάση συνέκλιναν πλέον φοιτητές και αρνητές θητείας, αλλά και κληρικοί, πανεπιστημιακοί και βετεράνοι του πολέμου. Το Βιετνάμ είχε επίσης διαιρέσει το Δημοκρατικό Κόμμα σε αντιμαχόμενες ομάδες που δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Για τον μέσο Αμερικανό, ήταν μια εποχή βαθιάς ανασφάλειας.

Στις αρχές του 1968, οι αμερικανικές και νοτιοβιετναμέζικες δυνάμεις απέκρουσαν μεν την «επίθεση του Τετ», αλλά η αμερικανική κοινωνία πείσθηκε ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί. Οπως έδειχναν σχετικές δημοσκοπήσεις, η αντίθεση του κοινού στον πόλεμο ανέβηκε περίπου στο 50%. Πολλοί Δημοκρατικοί έψαχναν για νέα ηγεσία ενόψει των προεδρικών εκλογών και η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Ρίτσαρντ Νίξον για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών επιτάχυνε τις εξελίξεις. Στο κλίμα αυτό ενθαρρυνόταν από πολλούς να επιζητήσει το χρίσμα των Δημοκρατικών ο Ρόμπερτ Κένεντι, γερουσιαστής της Νέας Υόρκης και αδελφός του δολοφονημένου 35ου προέδρου. Ο ίδιος δίσταζε, και μάλιστα σχολίασε ότι «παίζω ρώσικη ρουλέτα κάθε πρωί που ξυπνάω». Οι δισταγμοί του προκάλεσαν σαρκαστικά σχόλια, όπως «Κένεντι: γεράκι, περιστέρι – ή κότα».

Ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις 16 Μαρτίου 1968, την ημέρα της σφαγής Βιετναμέζων αμάχων στο Μάι Λάι από τον αμερικανικό στρατό. Ο Κένεντι δήλωσε: «Δεν είμαι υποψήφιος απλώς για να αντιταχθώ σε κάποιον συγκεκριμένο πολιτικό, αλλά για να προτείνω νέες πολιτικές. Είμαι υποψήφιος επειδή πιστεύω ότι η χώρα αυτή έχει πάρει έναν επικίνδυνο δρόμο, επειδή έχω σαφείς απόψεις για το τι πρέπει να γίνει, και επειδή αισθάνομαι ότι είμαι υποχρεωμένος να κάνω ό,τι μπορώ. Είμαι υποψήφιος για να αναζητήσω νέες πολιτικές – πολιτικές που θα τερματίσουν την αιματοχυσία στο Βιετνάμ και στις πόλεις μας, πολιτικές που θα κλείσουν το χάσμα που υπάρχει μεταξύ λευκών και μαύρων, πλούσιων και φτωχών, νέων και μεγαλύτερων, στη χώρα αυτή και σε όλο τον κόσμο». Στις 31 Μαρτίου, ο Τζόνσον παραδέχθηκε την προσωπική ήττα του σε αυτό που αποκάλεσε «bitch of a war» και ανακοίνωσε ότι δεν θα επιζητούσε την επανεκλογή του.

Οι δύο άνδρες είχαν μια δηλητηριώδη προσωπική σχέση. Το 1953, είχε σημειωθεί ένα επεισόδιο μεταξύ τους, όταν ο Τζόνσον υπηρετούσε ως αρχηγός της μειοψηφίας στη Γερουσία και ο «Μπόμπι» Κένεντι ήταν ένας νεαρός σύμβουλος στη μόνιμη Υποεπιτροπή Διερευνήσεων, η οποία είχε πρόεδρο τον αλήστου μνήμης αντικομμουνιστή γερουσιαστή από το Ουισκόνσιν, Τζόζεφ Μακάρθι. Από εκείνη τη στιγμή, όπως σημειώνει ο Ρόμπερτ Κάρο, ένας από τους βιογράφους του Τζόνσον, ξεκίνησε «αυτό που υπήρξε πιθανότατα η μεγαλύτερη βεντέτα στην αμερικανική πολιτική του 20ού αιώνα». Η σχέση τους έγινε ακόμη πιο δύσκολη όταν ο Ρόμπερτ –τον οποίο ο Τζόνσον σκωπτικά αποκαλούσε «Sonny Boy»– έγινε υπουργός Δικαιοσύνης του αδελφού του και ο πιο στενός του σύμβουλος.

Η προεκλογική εκστρατεία του 1968 κυριαρχήθηκε από δύο θέματα: την αναζήτηση ενός τέλους στον πόλεμο του Βιετνάμ και τις εκκλήσεις να επιβληθεί, ακόμη και με δρακόντεια μέτρα, η τάξη στα κέντρα των αμερικανικών πόλεων. Μόνον ο «Μπόμπι» επέλεξε να προβάλει την επιλογή της συμφιλίωσης και της ανεκτικότητας. Ο Κένεντι θεωρούσε ότι τα προβλήματα της Αμερικής προέρχονταν από την ηθική παρακμή και ότι «η εθνική ψυχή των ΗΠΑ κινδύνευε». Χρησιμοποίησε ως σύνθημά του τα λόγια του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο: «Κάποιοι βλέπουν τα πράγματα όπως είναι και ρωτούν γιατί … Εγώ ονειρεύομαι πράγματα που δεν υπήρξαν ποτέ και ρωτώ γιατί όχι».

Ηταν έτοιμος να παραδεχθεί τις ευθύνες τις δικές του και του αδελφού του για το Βιετνάμ, αλλά παράλληλα τόνιζε ότι το μέλλον δεν μπορούσε να αποτελεί όμηρο του παρελθόντος. Οπως το έθεσε, «το παλιό λάθος δεν είναι δικαιολογία για τη διαιώνισή του». Παράλληλα, αν και πιστό μέλος του κατεστημένου του Δημοκρατικού Κόμματος, είχε επαφή με όσους απαιτούσαν κοινωνική δικαιοσύνη και καλύτερες σχέσεις μεταξύ λευκών και Αφροαμερικανών. Φαινόταν ικανός να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της λευκής και της μαύρης Αμερικής: εμφανίστηκε ως ένας ενωτικός υποψήφιος και ως η επιτομή του σύγχρονου αμερικανικού φιλελευθερισμού.

Απέδειξε το πολιτικό θάρρος του στις 4 Απριλίου 1968, την ημέρα που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ακτιβιστής των πολιτικών δικαιωμάτων των μειονοτήτων και τιμημένος με το βραβείο Νομπέλ, δολοφονήθηκε στο Μέμφις του Τενεσί από τον Τζέιμς Ερλ Ρέι, φυγάδα των κρατικών φυλακών του Μισούρι. Την ημέρα εκείνη, ο Κένεντι θα μιλούσε σε προεκλογική συγκέντρωση στην Ινδιανάπολη της Ιντιάνα. Εμαθε ότι ο Κινγκ είχε δεχθεί επίθεση λίγα λεπτά πριν μπει στο αεροπλάνο για την Ινδιανάπολη, και το νέο του θανάτου του μόλις προσγειώθηκε. Απέρριψε τις προτροπές των συνεργατών του να ακυρώσει την ομιλία του. Και την εποχή της ανόδου της «μαύρης ισχύος», στην καρδιά ενός άθλιου γκέτο στην Ινδιανάπολη, όρθιος σε ένα ημιφορτηγό, μίλησε σε ένα κοινό που απαρτιζόταν κυρίως από Αφροαμερικανούς, οι οποίοι έμαθαν το νέο της δολοφονίας από τον ίδιο. Εκφώνησε μια αυθόρμητη ομιλία, η οποία σήμερα θεωρείται ως μία από τις πλέον αξιόλογες στην αμερικανική ιστορία:

«Αυτό που χρειαζόμαστε στις ΗΠΑ δεν είναι ο διχασμός· αυτό που χρειαζόμαστε στις ΗΠΑ δεν είναι το μίσος· αυτό που χρειαζόμαστε στις ΗΠΑ δεν είναι η βία και η ανομία, αλλά η αγάπη, και η σοφία, και το έλεος του ενός προς τον άλλο, και μια αίσθηση δικαιοσύνης προς αυτούς που ακόμη υποφέρουν στη χώρα μας, είτε είναι λευκοί είτε μαύροι […] Μπορούμε να πετύχουμε σε αυτή τη χώρα. Θα έχουμε δύσκολες στιγμές […] Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των λευκών και η συντριπτική πλειοψηφία των μαύρων σε αυτή τη χώρα θέλουν να ζήσουν μαζί, θέλουν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μας, και θέλουν δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους στη γη μας». Χρησιμοποίησε κείμενο του Αισχύλου για να κατευνάσει τα πλήθη εκείνο το μοιραίο βράδυ: πάθος μάθος·/ αυτός, ώς και στον ύπνο, στην καρδιά μας/ στάζει τον πόνο, που θυμίζει/ με τρόμο τα παθήματά μας/ κι αθέλητα μας συνετίζει.

Εκείνη τη νύχτα, ο θυμός και η απόγνωση των μαύρων παρέδωσαν στις φλόγες τα κέντρα σχεδόν όλων των αμερικανικών πόλεων, αλλά η Ινδιανάπολη παρέμεινε ειρηνική.

Εθνικός νευρικός κλονισμός

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 5ης Ιουλίου, ήταν η σειρά του «Μπόμπι» να πεθάνει από τις σφαίρες ενός δολοφόνου. Δολοφονήθηκε στην κουζίνα του ξενοδοχείου Ambassador στο Λος Αντζελες, αφού την προηγούμενη ημέρα είχε κερδίσει την προκριματική εκλογή της Καλιφόρνιας. Ηταν μόλις 42 ετών. Πυροβολήθηκε πολλές φορές σχεδόν εξ επαφής από έναν Παλαιστίνιο μετανάστη, 24 ετών, με το όνομα Σιρχάν Σιρχάν.

Τα τεράστια πλήθη των πενθούντων που συγκεντρώθηκαν στη διαδρομή του τρένου από τη Νέα Υόρκη στην Ουάσιγκτον καθυστέρησαν την άφιξή του στο Union Station, και έτσι, σε μια εξαιρετικά σπάνια νυκτερινή τελετή ενταφιασμού, ο Ρόμπερτ Κένεντι τελικά τάφηκε κοντά στον αδελφό του, στο κοιμητήριο του Αρλινγκτον. Ο Νόρμαν Μέιλερ ισχυρίστηκε ότι στις ημέρες που ακολούθησαν τον θάνατο του Ρόμπερτ Κένεντι, η Αμερική υπέστη «έναν εθνικό νευρικό κλονισμό».

Η δολοφονία του Κένεντι, μόλις δύο μήνες μετά τη δολοφονία του Κινγκ, ενέτεινε την αυτο-αμφισβήτηση της Αμερικής. Επεισε πολλούς Αμερικανούς ότι η βία είχε γίνει ένα μόνιμο τοξικό συστατικό της αμερικανικής πολιτικής και κοινωνίας. Η αμερικανική αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση μειώθηκαν δραστικά. Και οι δύο άνδρες είχαν επιζητήσει την αλλαγή, αλλά κατά την επιδίωξή της είχαν καταλήξει νεκροί. Ωστόσο, ο θάνατος του Κένεντι προκάλεσε απόγνωση σε μεγαλύτερα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας απ’ ό,τι του Κινγκ. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Ντάλεκ, «η δολοφονία του RFK ήταν ένα τρομερό πλήγμα στην αυτοεικόνα της Αμερικής». Για άλλους, σήμερα, αυτό ήταν το πρώτο επεισόδιο της ισλαμικής τρομοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πολλοί παρατηρητές περιέγραψαν το γεγονός ως τον θάνατο του ονείρου για μια πιο δίκαιη και ευγενή Αμερική, που θα βρισκόταν σε ειρήνη με τον εαυτό της, και ως τη γέννηση μιας πιο βίαιης και σκοτεινής Αμερικής. Περισσότεροι υποθέτουν ότι θα κέρδιζε την προεδρική εκλογή του 1968, αν και δεν υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στοιχεία που υποστηρίζουν μια τέτοια υπόθεση. Οι πιθανότητες να κερδίσει ή να χάσει ήταν περίπου ίσες, καθώς πολλοί ισχυροί παράγοντες συνέκλιναν εναντίον του, ενώ ο κύριος αντίπαλός του, ο Χιούμπερτ Χάμφρεϊ (ο αντιπρόεδρος του Τζόνσον), είχε την υποστήριξη του μεγαλύτερου μέρους του κατεστημένου του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ο Κένεντι έγινε ένας μάρτυρας, και ως τέτοιος ενσάρκωσε ουτοπικά όνειρα και ευχολόγια, τα οποία εν πολλοίς αποσκοπούσαν να ξεπεράσουν την απώλεια της ελπίδας που προκάλεσε η προεδρία του Νίξον, αλλά κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα είχε κυβερνήσει ο ίδιος. Ο Ρόναλντ Στιλ έχει περιγράψει με εξαιρετικό τρόπο αυτό το αίσθημα: «Πιστεύω ότι ο Μπόμπι Κένεντι εξακολουθεί να στοιχειώνει τη φαντασία μας, επειδή εκπροσωπεί αυτό που θα μπορούσε να έχει υπάρξει». Σε αυτό το περιβάλλον της ανεκπλήρωτης υπόσχεσης, μερικές από τις λιγότερο γοητευτικές πτυχές της προσωπικότητάς του –σκληρότητα, ανελέητη στάση, οπορτουνισμός, απιστίες, αλαζονεία και η τάση του να κάνει εχθρούς– φαίνεται ότι λησμονούνται. Αλλά ενόψει αυτής της τραγωδίας, το ερώτημα δεν είναι πλέον ποιος ήταν ο Κένεντι, αλλά –όπως το έθεσε ο δημοσιογράφος των New York Times Αντονι Λιούις– το εάν «είναι η ιστορία το προϊόν απρόσωπων κοινωνικών και οικονομικών δυνάμεων, ή μήπως τα άτομα μπορούν να αλλάξουν την πορεία της;».

Αν η δολοφονία του Ρόμπερτ Κένεντι κατέστρεψε το όνειρο του αμερικανικού φιλελευθερισμού, πάντως άφησε επίσης τις δυνάμεις της αμερικανικής Δεξιάς πιο ισχυρές από ποτέ, καθώς η «σιωπηρή πλειοψηφία» επιζητούσε εναγώνια την ασφάλεια, την ομαλότητα και την επιστροφή σε μια πιο ήσυχη τάξη. Στις εκλογές, οι Αμερικανοί επέλεξαν τον Νίξον, και γρήγορα ανακάλυψαν ότι πήραν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήλπιζαν.

“Τίποτα δεν μπορεί να μας ρίξει, Joe… Όλα θα πάνε καλά”. Η Neilia Biden ήταν 30 ετών, πολύ νέα, πολύ χαρούμενη και πολύ σίγουρη ότι η ζωή θα συνέχιζε να είναι γενναιόδωρη μαζί της. Έξι χρόνια πριν είχε παντρευτεί τον Joe Biden και είχαν αποκτήσει τρία παιδιά: τον Beau, τον Hunter και τη Naomi. Εκείνος ήταν ένας πολλά υποσχόμενο νεαρός νομικός που μόλις είχε γίνει γερουσιαστής. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; “Όλα θα πάνε καλά”, του είπε εκείνο το βράδυ του Δεκεμβρίου του 1972, λίγες ώρες από το τροχαίο δυστύχημα που θα άλλαζε τη ζωή τους. Ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπαν ο ένας τον άλλον.

Ήταν 18 Δεκεμβρίου κι η Neilia μαζί με τα παιδιά της είχαν πάει για τα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα ψώνια, όταν το αυτοκίνητό της συγκρούστηκε με ένα άλλο όχημα σε μια διασταύρωση. Η ίδια και η 3 μηνών κόρη της σκοτώθηκαν ακαριαία. Οι γιοι της, 4 και 2,5 ετών, τραυματίστηκαν σοβαρά. “Η πρώτη ανάμνηση που έχω από τη ζωή μου είναι να βρίσκονται σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου δίπλα στο αδερφό μου” θυμόταν αργότερα ο Hunter. “Ήμουν σχεδόν 3 ετών. Ο αδερφός μου ήταν ένα χρόνο και μια ημέρα μεγαλύτερος και θυμάμαι ότι μου κρατούσε το χέρι, με κοίταζε στα μάτια και μου έλεγε “σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ” ξανά και ξανά”. Ο πατέρας τους, Joe Biden, δεν έφυγε λεπτό από το πλευρό των γιων του -έδωσε μάλιστα τον όρκο του γερουσιαστή μέσα στο νοσοκομείο. Μιλώντας για αυτή την περίοδο της ζωής του κατά την αποφοίτηση σπουδαστών του Yale το 2015 είπε: “Πολλοί άνθρωποι περνούν δυσκολίες στη ζωή τους. Εγώ βρήκα τη λύτρωση εστιάζοντας στα αγόρια μου”.

Μετά το θάνατο της συζύγου και της κόρης του, η αδερφή του Vaerie μετακόμισε στο σπίτι του, στο Wilmington της Βόρειας Καρολίνας για να τον βοηθήσει με τα παιδιά, αλλά κυρίως για να τον “πείθει να σηκωθεί από το κρεβάτι κάθε πρωί” όπως δήλωσε ο ίδιος στο New Yorker το 2014. Κάθε πρωί πήγαινε στην Ουάσινγκτον κι επέστρεφε το βράδυ, απέχοντας από οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση που θα μπορούσε να τον βοηθήσει να εξελίξει την πολιτική καριέρα του. “Ήθελα να είμαι αυτός που θα βάλει τα παιδιά για ύπνο κάθε βράδυ και θα τα αγκαλιάζει κάθε πρωί”, έχει πει.
Η δεύτερη ευκαιρία και το νέο χτύπημα της μοίρας

Το 1977, πέντε χρόνια μετά το θάνατο της Neilia ο Joe Biden παντρεύτηκε την 26χρονη καθηγήτρια αγγλικών Jill Jacobs. Εκείνη δέχτηκε να τον παντρευτεί μετά την 5η πρόταση γάμου που της έκανε. “Τα παιδιά είχαν χάσει τη μητέρα τους, δεν ήθελα να χάσουν κι εμένα, γι’ αυτό έπρεπε να είμαι 100% σίγουρη”, δήλωσε πριν από μερικά χρόνια η ίδια σε συνέντευξή της. Το νέο ζευγάρι απέκτησε μια κόρη του 1981, την Ashley. “Μου έδωσε ξανά ζωή”, αναφέρει ο Biden στην αυτοβιογραφία του με τίτλο Promises To Keep που δημοσιεύτηκε το 2007. Τα αμέσως επόμενα χρόνια ανέλαβε υψηλές θέσεις, ενώ ήταν υποψήφιος στους προκριματικούς για το χρίσμα των δημοκρατικών το 1986 – τελικά αποσύρθηκε μετά από κατηγορίες λογοκλοπής σε μια από τις ομιλίες του.

Οι γιοι του, ο Beau και ο Hunter Biden έγιναν για τον αμερικανικό λαό το πρότυπο του “καλού” και του “κακού” γιου. Ο πρώτος έγινε Γενικός Εισαγγελέας του Ντελαγουέρ και ήταν εκείνος που ο Biden ήλπιζε πως θα ακολουθήσει τα χνάρια της δικής του πολιτικής καριέρας. Ο δεύτερος έγινε δικηγόρος, όμως περισσότερο απασχολούσε την οικογένεια και τον Τύπο με τον εθισμό του στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Το 2013, ο Beau που στο μεταξύ είχε αποκτήσει δύο παιδιά, ανακοίνωση ότι είχε καρκίνο στο κεφάλι. Πέθανε λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα, στις 30 Μαΐου 2015, βυθίζοντας ξανά τον πατέρα του στη θλίψη. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν ελάχιστες ομιλίες του Joe Biden στις οποίες δεν κάνει έστω μία αναφορά στον πρωτότοκο γιο του.

Ο Αμερικανικός λαός άρχισε να παρομοιάζει την οικογένεια Biden με τους Kennedy, θεωρούσε ότι είναι εξίσου “καταραμένη”. Αλλά και εξίσου σκανδαλώδης! Δυο χρόνια μετά το θάνατο του Beau, ο Hunter που είχε στο μεταξύ χωρίσει με τη σύζυγό του, ανακοίνωσε δημόσια ότι είναι ερωτευμένος με τη χήρα του μεγάλου αδερφού του. Σε συνέντευξή του, στη New York Post δήλωσε: “Η Hallie κι εγώ είμαστε πολύ τυχεροί που βρήκαμε αμοιβαία αγάπη και υποστήριξη σε αυτή τη δύσκολη στιγμή”. Οι δυο τους μετακόμισαν στο ίδιο σπίτι μαζί με τα πέντε παιδιά τους -τρεις κόρες από τον πρώτο γάμο του Hunter και τα δύο παιδιά του Beau, τη Natalie και τον… Hunter. Τελικά, χώρισαν έναν χρόνο αργότερα.

Ο μικρός γιος του όμως δεν σταμάτησε με τη συμπεριφορά του να σαμποτάρει τις πιθανότητες του πατέρα του να αναλάβει το χρίσμα για τις προεδρικές εκλογές του 2020. Το 2016 συνελήφθη σε έναν καταυλισμό αστέγων στο Λος Άντζελες να αγοράζει ναρκωτικά. Το 2018,. μια νεαρή στριπτιζέζ ισχυρίστηκε ότι το παιδί της είναι δικό του, κάτι που επιβεβαιώθηκε μετά από τεστ DNA. Φήμες θέλουν να υπάρχουν πολλά ακόμα σκάνδαλα με πρωταγωνιστή το Hunter τα οποία το κόμμα των δημοκρατικών προσπάθησε να αποσιωπηθούν κατά την προεκλογική περίοδο. Αν ο Biden καταφέρει να εκλεγεί, δεν αποκλείεται να δουν το φως της δημοσιότητας σαν μέσο αντιπολίτευσης. Ωστόσο, το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό δεν θα είναι ό,τι χειρότερο έχει ζήσει ο Joe Biden. Ο άνθρωπος που μέχρι σήμερα όσες υποχρεώσεις κι αν έχει αρνείται να κάνει οτιδήποτε κάθε χρόνο στις 18 Δεκεμβρίου, τιμώντας τη μνήμη της πρώτης συζύγου και της κόρης τους.

 

Την άνοιξη του 2014 η Ουκρανία αντιμετώπιζε σοβαρά πολιτικά προβλήματα με την απόσχιση της Κριμαίας και την προσχωρησή της στη Ρωσία. Υπήρχαν φόβοι για αποσχισμό και άλλων τμημάτων της χώρας.

Μέσα σε αυτό το χαοτικό πολιτικό περιβάλλον, η μέχρι τότε άγνωστη ουκρανική εταιρεία Burisma γνώρισε μεγάλη άνοδο.

Η ίδια η εταιρεία χαρακτηρίζεται ως κορυφαίος παραγωγός φυσικού αερίου.

Μέλος του διοικητικού συμβουλίου έγινε ο Χάντερ Μπάιντεν, γιος του πολιτικού των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν, πολιτικού αντιπάλου του Αμερικανού προέδρου Ντόναλτ Τραμπ.

Η εταιρεία υπάρχει από το 2002 και ελέγχει σύμφωνα με δικά της στοιχεία, το ένα τρίτο της ιδιωτικής παραγωγής φυσικού αερίου στην πρώην Σοβιετική Δημοκρατία.

Ο Χάντερ Μπάιντεν δεν ήταν όμως ο μοναδικός διάσημος στο διοικητικό συμβούλιο της Burisma. Ακόμη και ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας Αλεξάντερ Κβασνιέβσκι ήταν εκείνη την εποχή μέλος του διοικητικού συμβουλίου και εξακολουθεί να είναι. Εκτός αυτού, ακόμα δυο Αμερικανοί είναι στο διοικητικό συμβούλιο: ο πρώην επενδυτικός τραπεζίτης Άλαν Άπτερ και ο Τζότζεφ Κόφερ Μπλακ, πρώην αξιωματούχος της CIA υπό τον Τζορτζ Μπους, ειδικευμένος στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Αν και δεν έχει αποδειχθεί μέχρι τώρα ότι ο Χάντερ ενεπλάκη σε βρώμικες υποθέσεις, η καριέρα του δείχνει ότι το επίθετό του τού άνοιξε πόρτες που θα παρέμεναν σε άλλη περίπτωση κλειστές. Ειδάλλως, γιατί μια εταιρεία φυσικού αερίου να προσφέρει θέση στο ΔΣ της σε κάποιον που δεν είχε καμία εμπειρία στο αντικείμενο;

1000x-1

Ο Χάντερ Μπάιντεν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν το 1992, εποχή κατά την οποία απέκτησε τη ροπή προς το αλκοόλ και το κάπνισμα και ενίοτε προς την κοκαΐνη, όπως ο ίδιος είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του στο περιοδικό The New Yorker.

Το 1996 έκανε το διδακτορικό του στη Νομική Σχολή του φημισμένου Πανεπιστημίου Γέιλ και τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στο Γουίλμινγκτον, για να ξεκινήσει μια καριέρα που εξαρχής πυροδότησε ερωτήματα για σύγκρουση συμφερόντων. Την ίδια εκείνη χρονιά, το 1997, αγόρασε ένα ιστορικό κτήμα όπου ζούσε με τη γυναίκα του, τις κόρες τους και τον αδελφό του Μπο, ενώ ανέλαβε εκτελεστικός αντιπρόεδρος της τράπεζας MBNA, που ήταν επί χρόνια χρηματοδότης αρκετών προεκλογικών εκστρατειών του πατέρα του, Τζο Μπάιντεν.

Τον επόμενο χρόνο απευθύνθηκε στον δικηγόρο Γουίλιαμ Όλντακερ, που είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον πατέρα του, για να τον βοηθήσει να βρει ένα πόστο στην κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον.

Ο Όλντακερ έφερε τον Χάντερ σε επαφή με τον τότε υπουργό Εμπορίου Γουίλιαμ Ντάλεϊ, ο οποίος τον προώθησε σε διευθυντική θέση στο υπουργείο. Ο Χάντερ μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ουάσιγκτον και καθώς ο πατέρας του άρχισε να ανελίσσεται στα κορυφαία αξιώματα, ο ίδιος επιδόθηκε σε διάφορες επιχειρηματικές προσπάθειες που προκάλεσαν ξάφνιασμα στους παροικούντες την πρωτεύουσα.

Τον Σεπτέμβριο του 2008 ίδρυσε μια εταιρεία συμβούλων, τη Seneca Global Advisors, και τον Ιούνιο του επόμενου έτους μετείχε στην ίδρυση της εταιρείας ιδιωτικών κεφαλαίων Rosemont Seneca Partners. Mέσω των εταιρειών και των εταίρων του ο Χάντερ Μπάιντεν απέκτησε, σύμφωνα με το New Yorker, υψηλές επιχειρηματικές διασυνδέσεις στην Κίνα και στη Ρωσία.

Η ταραχώδης προσωπική ζωή του Χάντερ Μπάιντεν έδωσε τροφή για ποικίλα δημοσιεύματα σε ταμπλόιντ στη διάρκεια που ο πατέρας του ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, αλλά και μετά. Το 2012 κατατάχθηκε στους εφέδρους του Πολεμικού Ναυτικού, σε ηλικία 44 ετών, για να αποπεμφθεί δύο χρόνια αργότερα επειδή βρέθηκε θετικός σε τεστ για κοκαΐνη.

Μετά την τραγωδία που έπληξε το 2015 την οικογένεια Μπάιντεν, με τον θάνατο του 46χρονου αδελφού του Μπο από καρκίνο, η προσωπική ζωή του Χάντερ συνέχισε να τροφοδοτεί τα πρωτοσέλιδα. Πριν προλάβει να ανακοινώσει επίσημα τον δεσμό του με τη χήρα του αδελφού του, Χέιλι, στα τέλη Φεβρουαρίου του 2017 η πρώην σύζυγός του, Κάθλιν, κατέθεσε καταγγελία στο δικαστήριο της Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο της έκδοσης διαζυγίου, ότι ο Χάντερ ξόδευε αλόγιστα τα χρήματά του σε ναρκωτικά, πόρνες, στριπτιζάδικα και δώρα προς τις ερωμένες του και ότι η οικογένεια δεν είχε πλέον λεφτά για να πληρώνει τους λογαριασμούς. Υποστήριξε ότι ο Χάντερ είχε δώσει οδηγίες στο γραφείο του να μειώσουν αισθητά τη μηνιαία διατροφή των 10.000 δολαρίων που της κατέβαλε, ενώ ο ίδιος συνέχιζε κρυφά να σπαταλά τα λεφτά του, ότι μετέφερε σε προσωπικούς του λογαριασμούς 122.179 δολάρια από το βιβλιάριο της οικογένειας και ξόδεψε τα λεφτά «σε λιγότερο από δύο μήνες».

Άγνωστο παραμένει πότε ακριβώς διέκοψαν τον δεσμό τους ο Χάντερ Μπάιντεν κι η χήρα του αδελφού του, αλλά ο χωρισμός τους έφθασε στα σκανδαλοθηρικά έντυπα στις αρχές του περασμένου Μαΐου, λίγες μέρες πριν το TMZ αποκαλύψει τον «κρυφό» γάμο του γιου τού Τζο Μπάιντεν με το μοντέλο Μελίσα Κοέν από τη Νότια Αφρική.

Παρά τον ντόρο, όμως, για την προσωπική του ζωή, το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Χάντερ Μπάιντεν είναι τα αιωρούμενα ερωτήματα για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Ερωτήματα στα οποία οι μυστικές υπηρεσίες θα μπορούσαν να έχουν τις απαντήσεις ή να τις έχουν ήδη κατασκευάσει…

O ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ

Η KGB ξόδεψε 40 χρόνια προετοιμάζοντας τον Ντόναλντ Τραμπ για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στις ΗΠΑ. Ο τελευταίος αποδείχθηκε τόσο πρόθυμος να αναπαράγει αντι-δυτική προπαγάνδα, που στη Μόσχα υπήρξαν… εορτασμοί για την επιτυχία τους, υποστηρίζει ένας πρώην κατάσκοπος της KGB μιλώντας στον Guardian.
Ο Γιούρι Σβετς, που ήταν πράκτορας της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουάσινγκτον στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, συγκρίνει τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ με τους «πέντε του Κέιμπριτζ», τον δάκτυλο σοβιετικών κατασκόπων στη Βρετανία που διέρρεε κρατικά μυστικά στη Μόσχα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου αλλά και στα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Ο 67χρονος πλέον Σβετς, ήταν μια από τις κυριότερες πηγές του Americal Kompromat, του νέου βιβλίου του δημοσιογράφου Κρέγκ Ούνγκερ, συγγραφέα των βιβλίων House of Trump και House of Putin. Το βιβλίο εξερευνά επίσης τη σχέση του πρώην προέδρου με τον Τζέφρι Έπσταϊν και τα κυκλώματα παιδεραστίας.
Νοσοκόμα είχε προβλήματα στην όρασή της μετά τον εμβολιασμό στο Βέλγιο

«Πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις στις οποίες άτομα στρατολογούνται ήδη από την εποχή που είναι απλώς φοιτητές και στη συνέχεια ανελίσσονται σε σημαντικές θέσεις. Κάτι τέτοιο έγινε με τον Τραμπ», υποστηρίζει ο Σβετς σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Guardian από το σπίτι του στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ.

Ο Σβετς, που κατείχε σημαντική θέση στην KGB, προσποιούνταν ότι ήταν ανταποκριτής του ρωσικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Tass στην Ουάσινγκτον στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Το 1993 μετανάστευσε μόνιμα στις ΗΠΑ και απέκτησε αμερικανική υπηκοότητα. Σήμερα εργάζεται ως ερευνητής ασφαλείας επιχειρήσεων ενώ έχει συνεργαστεί με τον Αλεξάντερ Λιτβινένκο, που δολοφονήθηκε στο Λονδίνο το 2006.
Ο Ούνγκερ περιγράφει τον τρόπο που ο Τραμπ μπήκε στο ραντάρ των Ρώσων για πρώτη φορά το… 1977, όταν παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Ιβάνα Ζελνικόβα, ένα μοντέλο από την Τσεχία. Ο Τραμπ έγινε στόχος μιας κατασκοπικής επιχείρησης, υπό την επίβλεψη της υπηρεσίας πληροφοριών της Τσεχοσλοβακίας σε συνεργασία με την KGB.

Τρία χρόνια αργότερα, ο Τραμπ άνοιξε την πρώτη του μεγάλη επιχείρηση, το ξενοδοχείο Grand Hyatt New York. Τότε αγόρασε 200 τηλεοράσεις για να το εξοπλίσει από τον Σεμιόν Κίσλιν, έναν σοβιετικό μετανάστη και συνιδιοκτήτη εταιρείας ηλεκτρονικών ειδών στην Πέμπτη Λεωφόρο.

Σύμφωνα με τον Σβετς, η εταιρεία ελεγχόταν από την KGB και δουλειά του Κίσλιν ήταν να εντοπίζει δυνητικά χρήσιμους Αμερικανούς. Σύντομα αναγνώρισε ότι ο Τραμπ, ένας νεαρός και ανερχόμενος επιχειρηματίας, θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύτιμος. Ο ίδιος ο Κίσλιν αρνείται ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με την KGB.

Στη συνέχεια, το 1987, ο Τραμπ και η Ιβάνα επισκέφθηκαν τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη για πρώτη φορά. Ο Σβετς υποστηρίζει ότι εκεί τον τροφοδότησαν με επιχειρήματα της KGB, ενώ αξιωματούχοι της υπηρεσίας τον κολάκεψαν και έβαλαν στο μυαλό του την ιδέα να ασχοληθεί με την πολιτική.

Ο πρώην πράκτορας, θυμάται: «Για την KGB ήταν μια επίθεση μέσω της γοητείας. Συνέλεξαν πολλές πληροφορίες για την προσωπικότητά του, οπότε γνώριζαν τι άνθρωπος ήταν. Αισθάνονταν ότι ήταν εξαιρετικά ευάλωτος διανοητικά και ψυχολογικά και επιρρεπής στην κολακεία».
«Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν. Έπαιξαν το παιχνίδι τους και προσποιήθηκαν ότι είχαν εντυπωσιαστεί βαθύτατα από την προσωπικότητά του και ότι πίστευαν ότι αυτός ο τύπος θα έπρεπε να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ κάποια στιγμή. Του είπαν ότι άνθρωποι όπως εκείνος μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Τον τάισαν συγκεκριμένα επιχειρήματα και έτσι συνέβη. Ήταν μεγάλο επίτευγμα για την KGB εκείνη την εποχή».

Λίγο μετά την επιστροφή του στις ΗΠΑ, ο Τραμπ άρχισε να εξερευνά το ενδεχόμενο να θέσει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές με το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Πραγματοποίησε, μάλιστα, και συγκέντρωση στο Νιου Χάμσαϊρ. Την 1η Σεπτεμβρίου, πρόβαλε ολοσέλιδη σχετική διαφήμιση στους Times της Νέας Υόρκης, την Washington Post και την Boston Globe με τίτλο: «Κανένα από τα προβλήματα της αμυντικής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ δεν είναι αδύνατο να λυθεί με λίγο τσαγανό».

Η διαφήμιση περιείχε ορισμένες βαθιά ανορθόδοξες απόψεις για την ψυχροπολεμική Αμερική του Ρόναλντ Ρίγκαν, κατηγορώντας τη σύμμαχο Ιαπωνία ότι εκμεταλλευόταν τις ΗΠΑ και εκφράζοντας σκεπτικισμό για τη συμμετοχή των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ. Είχε μορφή ανοιχτής επιστολής και προς τους Αμερικανούς «για τους λόγους που η Αμερική θα πρέπει να σταματήσει να πληρώνει για την υπεράσπιση κρατών που έχουν την οικονομική δυνατότητα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους».

Η παράξενη εμπλοκή του προκάλεσε έκπληξη και… χαρά στη Ρωσία. Λίγες μέρες αργότερα, ο Σβετς, που είχε επιστρέψει πλέον στη χώρα του, βρισκόταν στα κεντρικά γραφεία της KGB στο Γιασένεβο, όταν έλαβε τηλεγράφημα που χαιρέτιζε τη διαφήμιση ως επιτυχή δράση που εκτελέστηκε από το νέο «απόκτημα της KGB.
«Ήταν ένα γεγονός που δεν είχε προηγούμενο. Γνωρίζω καλά τις δράσεις της KGB από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 μέχρι και τη δεκαετία του ’80 και στη συνέχεια τις αντίστοιχες δράσεις της Ρωσίας. Όμως δεν έχω ακούσει τίποτα σαν αυτό ή που να μοιάζει έστω με αυτό –μέχρι και να γίνει ο Τραμπ πρόεδρος της χώρας- γιατί ήταν απλώς ανόητο. Ήταν δύσκολο να πιστέψω ότι κάποιος θα δημοσίευε κάτι τέτοιο με το όνομά του και ότι θα κατάφερνε να επηρεάσει πραγματικούς, σοβαρούς ανθρώπους στη Δύση, αλλά τα κατάφερε και τελικά αυτός ο τύπος έγινε πρόεδρος», σημειώνει ο Σβετς στον Guardian.

Η εκλογική νίκη του Τραμπ το 2016 κέρδισε επίσης τους ρωσικούς επαίνους. Ο ειδικός σύμβουλος Ρόμπερτ Μίλερ δεν κατάφερε να αποδείξει την ύπαρξη συνωμοσίας ανάμεσα σε μέλη της εκστρατείας του Τραμπ και της Ρωσίας. Όμως το λεγόμενο Moscow Project, μια πρωτοβουλία του Ταμείου Δράσης του Κέντρου για την Αμερικανική Πρόοδο, διαπίστωσε ότι η εκστρατεία του Τραμπ και η ομάδα του είχε τουλάχιστον 272 γνωστές επαφές και τουλάχιστον 38 γνωστές συναντήσεις με Ρώσους αξιωματούχους.

Ο Σβετς, που πραγματοποίησε τη δική του έρευνα, εξηγεί στον Guardian: «Για μένα, η έκθεση Μίλερ ήταν μια μεγάλη απογοήτευση επειδή οι άνθρωποι πίστευαν ότι θα είναι μια εξονυχιστική έρευνα όλων των δεσμών του Τραμπ με τη Μόσχα, όταν στην πραγματικότητα επρόκειτο αποκλειστικά για μια έρευνα γύρω από ζητήματα που σχετίζονται με ποινικά αδικήματα. Δεν ασχολήθηκε με την κατασκοπική πτυχή της σχέσης μεταξύ Τραμπ και Ρωσίας».
Προσθέτει: «Ουσιαστικά, αυτό αποφασίσαμε να διορθώσουμε. Για αυτό έκανα την έρευνά μου και μετά συνεργάστηκα με τον Κρεγκ. Επομένως πιστεύουμε ότι το βιβλίο θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ο Μίλερ».

Ο Ούνγκερ, συγγραφέας επτά βιβλίων και πρώην συντάκτης στο περιοδικό Vanity Fair, δήλωσε για τον Τραμπ: «Ήταν ένα απόκτημα. Δεν επρόκειτο για κάποιο μεγαλεπήβολο, μεγαλοφυές σχέδιο που προέβλεπε να καλλιεργήσουν τον Τραμπ και να τον κάνουν πρόεδρο μετά από 40 χρόνια. Όταν ξεκίνησε, περίπου το 1980, οι Ρώσοι προσπαθούσαν να στρατολογήσουν όσους περισσότερους μπορούσαν, κυνηγώντας δεκάδες ανθρώπους».

«Ο Τραμπ ήταν ο τέλειος στόχος από πολλές απόψεις. Η ματαιοδοξία και ο ναρκισσισμός του τον καθιστούσαν φυσικό στόχο για στρατολόγηση. Τον διαμόρφωναν επί 40 χρόνια, μέχρι και τις εκλογές».

SHARE

Περισσότερα

MORE MAGAZINE

TOP LINE

Νew York Times> Τρόφιμοι γηροκομείου πέθαναν παρότι είχαν εμβολιασθεί με το εμβόλιο της Pfizer
Ο Bill Gates την αποθεώνει αλλά δεν έχουν όλες οι ζωές (των μαύρων) την ίδια αξία
Γιατί η δικτατορία τύπου Πούτιν είναι μονόδρομος για την Ελλάδα. Πάνω από 4.000 ευρώ οι μισθοί στη ΔΕΗ!
Για πρώτη φορά ο Economist μετρά τους πραγματικούς θανάτους παγκοσμίως από Covid-19
Εις το όνομα του πατρός
Eπιτέλους μεταρρυθμίσεις στη σωστή κατεύθυνση. Στο 22% ο φορολογικός συντελεστής
Στη Σχοινούσα ο Βασίλης Κικίλιας συνάντησε τη μούσα των εμβολίων
Mία ανθρώπινη ιστορία στους καιρούς της πανδημίας
Η προπαραλήγουσα ποτέ δεν περισπάται όταν η λήγουσα είναι μακρά
Δρ. Alex Spyropoulos για τα εμβόλια> Ο σπουδαίος Έλληνας γιατρός δίνει απαντήσεις για τις θρομβώσεις
Summer 2021> Θα πεθάνουμε εμείς ή θα πεθάνει ο Τουρισμός. Αυτή είναι η επιλογή
Do you want to buy property in Greece? We are going to tell you where!