kourdistoportocali.comMagazineΧρειάζεται η Ελλάδα τον Παπανδρέου;

Τι δουλειά έχει ο Ραγκούσης να μοιράζει φυλλάδια του Σύριζα

Χρειάζεται η Ελλάδα τον Παπανδρέου;

Ποιοι όμως εκπαίδευσαν τον Αλέξη και τη παρέα του στα κόλπα της εξουσίας πριν καλά καλά την καταλάβουν;

Ηταν καλοκαίρι του 2009 στη Πάρο και πιο συγκεκριμένα στην αγαπημένη παραλία του Γιώργου στη Χρυσή Ακτή. Έμενε τότε στο ξενοδοχείο Ποσειδών του κοινού μας φίλου και αγωνιστή επιχειρηματία Τάκη Αμπατζή.

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Ένα βράδι του Αυγούστου λοιπόν έφτασε στη τρατορία Sabbia D’oro παρέα με τον Γιάννη Ραγκούση. Ηταν και οι δύο χαρούμενοι μια και όλα έδειχναν ότι ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του ετοιμάζονταν για τη μεγάλη απόδραση.

Ένας Καραμανλής ο οποίος είχε ξεκινήσει τη θητεία του χτυπώντας τη γροθιά του στα τραπεζομάντηλα του Μπαιρακτάρη και κραυγάζοντας:

-Eπιτέλους, δεν μπορούν να κυβερνάνε τη χώρα μια χούφτα νταβατζήδες…

και αφήνοντας παράλληλα να εννοηθεί ότι είχε αποφασίσει να τους τσακίσει.

Τη συνέχεια δυστυχώς τη γνωρίζουμε. Ο Καραμανλής εγκατέλειψε νικημένος την εξουσία και ξέρετε γιατί;

Γιατί επέλεξε λάθος ανθρώπους να τον περιστοιχίζουν στο Μαξίμου.

Oι συνεργάτες και οι σύμβουλοι του Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν ότι πιο μέτριο και ανυπόληπτο μπουλούκι είχε περάσει ποτέ από εδώ. Τόσο άχρηστοι και τόσο αποτυχημένοι με το μεγαλείο της ανεπάρκειάς τους να ξεδιπλώνεται στην υπόθεση του συγχωρεμένου Θέμου και του Ζαχόπουλου.

Ο Καραμανλής έφυγε νικημένος από την ανεπάρκεια του εαυτού του. Και να πεις ότι δεν γνώριζε με ποιους είχε να κάνει;

Γνώριζε πολύ καλά. Όπως γνώριζε και το ύφασμα των βουλευτών της ΝΔ εκείνη την εποχή.

Στους κολλητούς του ο πρώην πρωθυπουργός περιέγραφε ως εξής την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ.

Αυτοί είναι του επιχειρηματία Τάδε, αυτοί είναι του επιχειρηματία Τάδε, αυτοί είναι με όποιον επιχειρηματία τους δίνει περισσότερα και αυτοί είναι για τον π….κλαίγαμε…Με αυτή την ομάδα πως να κυβερνήσω; Αλλά βλέπεις αυτή είναι η Ελλάδα…

Ο Καραμανλής λοιπόν αποχώρησε νικημένος και με την ουρά στα σκέλια.

Ήρθε ο φίλος μας ο Γιώργος με το λεφτά υπάρχουν και άρχισαν να τον παίρνουν στο κατόπι οι ρεπόρτερς των Financial Times.

Στο λίγο χρονικό διάστημα που αφέθηκε να κυβερνήσει έδειξε πραγματικά ότι ήθελε να αλλάξει την Ελλάδα. Η Διαύγεια φέρνει τη σφραγίδα του Γιώργου και του Ραγκούση. Δεν ήταν λίγο σε ένα κράτος που εξακολουθεί να παραμένει έρμαιο της χυδαίας μεταπολίτευσης.

Ο Γιώργος και οι υπουργοί του κρεμάστηκαν στο Σύνταγμα από τους Αγανακτισμένους πειρατές του Σύριζα οι οποίοι όταν κατέλαβαν την εξουσία έκαναν μπίζνες από τη πρώτη στιγμή μια και ήταν καλά προετοιμασμένοι. Μπίζνες Βενεζουελάνικες, εξωχώριες, μερακλίδικες. Του Αρτεμίου, του Manolo και των άλλων παιδιών.

Ποιοι όμως εκπαίδευσαν τον Αλέξη και τη παρέα του στα κόλπα της εξουσίας πριν καλά καλά την καταλάβουν;

Μα σχεδόν όλη η εγχώρια ελίτ. Όλη σχεδόν η εγχώρια ελίτ αγάπησε τον Τσίπρα και τον Παππά και τους περιέφεραν από σαλόνι σε σαλόνι. Ολη σχεδόν η εγχώρια ελίτ όταν διαπίστωσε ότι τα “παιδιά” έρχονται γκαζωμένοι στην εξουσία φρόντισαν να τους πάρουν με το μέρος τους. Να τους εκμαυλίσουν.

Τη πλήρωσε ο Ψυχάρης και δύο τρεις άλλοι για τα μάτια του κόσμου και γιατί προφανώς χάλασαν κάποια deals ή γιατί ο Τσίπρας έκανε το χατήρι όσων ήθελαν να βγάλουν από τη μέση τον Ψυχάρη.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που εκπαίδευσαν τον Τσίπρα στα κόλπα της εξουσίας ήταν και ο πρώην πρωθυπουργός Καραμανλής με τον λαβωμένο εγωισμό. Δικάβαλο στη μοτοσικλέτα του αστυνομικού του φρουρού πήγαινε τις νύχτες στη Ραφήνα ο Τσίπρας για να πάρει ένα ακόμη μάθημα. Ο Καραμανλής θέλησε μέσω του Τσίπρα να φονεύσει εκείνους που του στέρησαν την εξουσία αλλά και τους διαδόχους του στη ΝΔ. Μόνο που ήταν η δική του ανεπάρκεια στην επιλογή των στενών συνεργατών του εκείνη που του κόστισε περισσότερο.

Ο Γιώργος τώρα υπήρξε θύμα του λαικισμού και της δημαγωγίας των Συριζαίων αλλά και του δικού του “λεφτά υπάρχουν”.

Αυτό το επικοινωνιακό προεκλογικό εύρημα θα γινόταν η δική του αγχόνη. Ο Γιώργος δεν άντεξε στην πίεση που δεχόταν από εντός και εκτός με αποτέλεσμα να συρθεί στην υπογραφή του πρώτου Μνημονίου.

Θα ακολουθούσαν και τα υπόλοιπα. Ο ίδιος όμως και το ΠΑΣΟΚ θα χρεωνόταν και θα πλήρωνε το μεγαλύτερο τίμημα.

Καθώς διαγράφεται μπροστά μας το 5ο Μνημόνιο το πιο θλιβερό είναι ότι αυτή η χώρα δεν άλλαξε. Το πελατειακό κράτος παραμένει πάντα εδώ. Η μεταπολίτευση εξακολουθεί να δίνει προκλητικά και χυδαία το παρόν της.

Μέσα σ΄αυτό το περιβάλλον και ενώ βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 2020 ο Γιώργος δείχνει να θέλει να επιστρέψει στη πρώτη γραμμή διαλέγοντας να διαφοροποιηθεί σε ένα νομοσχέδιο που όφειλε να υπερψηφίσει μια και ο ίδιος και οι υπουργοί του υπήρξαν θύματα του λαικισμού των Συριζαίων Αγανακτισμένων.

Έχει ανάγκη η πολιτική ζωή του τόπου τον Παπανδρέου; Η απάντηση είναι ναι καθώς έντρομοι παρατηρούμε όσα είμασταν βέβαιοι ότι ελάμβαναν χώρα πίσω από τις κουρτίνες του μαγαζιού του Σύριζα.

Αλλά η Ελλάδα έχει ανάγκη έναν πιο ώριμο και σοφό Παπανδρέου, έναν πιο ψύχραιμο άνθρωπο ο οποίος θα πρέπει να έχει αποτινάξει από πάνω του κάθε είδους λαικισμού.

Ο Παπανδρέου χρειάζεται στη πολιτική ζωή του τόπου. Ο ίδιος διατηρούσε κάποτε προσωπική φιλία με τον Ερντογάν χωρίς κανείς ποτέ να τον εγκαλέσει για προδοσία.

Ναι, η Ελλάδα χρειάζεται τον Παπανδρέου. Οπως τον περιγράφουμε. Οσο για τον Ραγκούση δεν του αξίζει να μοιράζει πόρτα πόρτα φυλλάδια του Σύριζα έχοντας ο ίδιος αφήσει έργο ως υπουργός Εσωτερικών. Τι δουλειά έχει ο Ραγκούσης με τους Αρτερμίου, Καλογρίτσα και πάει λέγοντας;

Ο χώρος το ΠΑΣΟΚ αλλά και η χώρα έχουν ανάγκη έναν ώριμο και σοφό Παπανδρέου. Δεν πρέπει να τον κάψουμε. Αλλά και ο ίδιος θα πρέπει αυτή τη φορά να αποδείξει ότι η εξορία τον έκανε πιο σοφό και ψύχραιμο.

Το πρώτο που πρέπει να αναδείξει ο ίδιος είναι τη σημασία να αφήσουμε επιτέλους πίσω μας το σαράκι της μεταπολίτευσης.

Μια μεταπολίτευση που την περιγράφει πολύ παραστατικά ο Πολιτικός Επιστήμων κ. Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης* στο άρθρο που ακολουθεί>

Το πρώτο βασικό μάθημα που «λάβαμε» σαν νέα γενιά είναι ότι τη στρατιωτική δικτατορία την έριξε το κίνημα του Πολυτεχνείου και όχι τα βίαια γεγονότα στην Κύπρο. Όπως το σκληρό μετεμφυλιακό κράτος χρειαζόταν το αφήγημα του «αντι – κομμουνισμού», έτσι και το μεταπολιτευτικό κράτος χρειαζόταν τον ιδρυτικό μύθο του «Πολυτεχνείου». Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι το μετεμφυλιακό κράτος δεν αντιμετώπισε μία υπαρκτή κομμουνιστική απειλή ούτε ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα δεν απειλείτο από μία αντι – δημοκρατική εκτράχυνση. Το πρόβλημα και με τα δύο αυτά σαθρά συστήματα έγκειται στο ότι καπηλεύτηκαν τα, από τα κάτω αιτήματα του έθνους, και τα χρησιμοποίησαν προς όφελός τους για να παραμένουν στην εξουσία.

Έτσι, εξαιτίας της ύβρεώς του, το μετεμφυλιακό κράτος διελύθη είς τα εξ ων συνετέθη. Για να συμβεί αυτό όμως, χρειάστηκε ο ελληνισμός να πάρει ένα σκληρό μάθημα, πολύ σκληρότερο από ό,τι του αναλογούσε, μία εθνική τραγωδία, τις συνέπειες της οποίας οι Κύπριοι αδελφοί μας βιώνουν ακόμα. Η κάθαρση επήλθε, οι ένοχοι δικάστηκαν, καταδικάστηκαν, και μπόρεσε η Πατρίδα να προχωρήσει μπροστά. Το 2009, αντίστοιχα, η χώρα χρεοκόπησε. Πέντε χρόνια μετά, θα περίμενε κανείς ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα θα χρεοκοπούσε μαζί της και ο τόπος θα ξεκινούσε από την αρχή. Κάτι τέτοιο όμως δε συνέβη. Και δεν έχει συμβεί ακόμα διότι οι νέες γενιές αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται να ζήσουν ξανά μέρες σαν αυτές του 2004. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι η υπαίτια της σημερινής τραγωδίας που βιώνουμε. Είναι λοιπόν, πολύ πιο χρήσιμο από το να γιορτάζουμε τη σημερινή ημέρα με καταθέσεις στεφάνων, να αναστοχαστούμε τη σύγχρονη ιστορία μας, να καταλάβουμε ποια είναι τα συστατικά στοιχεία του στρεβλού ανθρωπότυπου που δημιουργήσαμε, ώστε να μην επαναλάβουμε τα λάθη που διαπράξαμε και να γεννηθούμε ξανά από τις στάχτες μας.

Η γενιά του Πολυτεχνείου λειτούργησε όπως οι Κονκισταδόρες, οι Ισπανοί κατακτητές του 16ου αιώνος που πέτυχαν να γίνουν κύριοι της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής. Όπως οι Κονκισταδόρες δε δίστασαν να καταληστεύσουν τον Νέο, Παρθένο Κόσμο που κατέλαβαν, έτσι και η γενιά του Πολυτεχνείου δεν δίστασε να καρπωθεί όλο τον πλούτο νέας Ελλάδος που αναδυόταν και να καταληστεύσει το μέλλον της σημερινής γενιάς. Έζησε δηλαδή εις βάρος των παιδιών της.

Το καθοριστικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν η πολιτική των δανεικών. Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός θεωρήθηκε ως κάτι το «αναχρονιστικό», ενώ τα ελλείμματα άρχισαν να γίνονται αισθητά. Σε δηκτικτική ερώτηση γνωστού οικονομολόγου της εποχής για την αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδας ως συνέπεια αυτής της πολιτικής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εμπνευστής του κεϋνσιανισμού αλά Γκρέκα, φημολογείται ότι απήντησε «ναι, αλλά εγώ δε θα ζω τότε». Είτε είναι αληθής αυτή η δήλωση είτε είναι ψευδής, καταδεικνύεται πίσω από αυτήν ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης ηγετών και ψηφοφόρων για το πώς πίστευαν ότι πρέπει να λειτουργεί το κράτος. Και έτσι έγινε. Τα δανεικά δεν λαμβάνονταν για να εξυπηρετήσουν ζωτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας. Λαμβάνονταν για να δημιουργήσουν ένα τερατώδες δημόσιο μέσω του οποίου δήθεν θα καταπολεμάτο η ανεργία. Το δημόσιο στην Ελλάδα έφτασε να αποτελεί το ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της χώρας. Το ασφαλιστικό σύστημα άρχισε να καταρρέει και ο ατομιστικός τρόπος ζωής κυριάρχησε παντού με σφοδρές δημογραφικές συνέπειες (όπου από το 2040 η γήρανση θα μετατραπεί σε καθαρή απώλεια γηγενούς πληθυσμού, με ρυθμό 1 εκατομμύριο τη δεκαετία).

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που προσλαμβάνονταν δεν ανέρχονταν στις θέσεις τους με αξιοκρατικά κριτήρια αλλά με αμιγώς πελατειακά. Κομματικοί συνδικαλιστές ήλεγχαν όχι μόνον το δημόσιο τομέα, αλλά φυτοζωούσαν και στον ιδιωτικό. Απεργίες σχεδόν σε καθημερινή βάση είχαν ως αποτέλεσμα να χρεώνονται ιδιωτικές εταιρείες υπέρογκα ποσά από τον αποκλεισμό των δρόμων. Γνωστή αμερικανική τράπεζα με παράρτημα στην Ελλάδα σταματούσε κάθε φορά τις εργασίες της όταν οι συνδικαλιστές της απεφάσιζαν ότι η αμερικανική κυβέρνηση προέβαινε σε «ιμπεριαλιστικές κινήσεις» με τις οποίες δεν συμφωνούσαν. Η γραφειοκρατία που δημιουργήθηκε εξαιτίας του συστήματος αυτού απαγόρευε επί της ουσίας οιαδήποτε ιδιωτική επένδυση και επιχειρηματικότητα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανεύθυνης και εγωιστικής ευμάρειας, το μόνο υγιές κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, η ελληνική βιομηχανία, κρατικοποιήθηκε. Από το ελληνικό βιομηχανικό στερέωμα, 45 εργοστασιακά συγκροτήματα «κοινωνικοποιήθηκαν» κατά την προσφιλή φράση του «κινήματος του ανατέλλοντος πράσινου ηλίου». Φυσικά, οι εργαζόμενοι των εργασιακών μονάδων αυτών βρήκαν μία ζεστή αγγαλιά στο δημόσιο. Πριν η γενιά του Πολυτεχνείου αναλάβει τα ηνία και μέχρι τη δεκαετία του ’80, η Ελλάδα ήταν μία βιομηχανική χώρα, με ισχυρότατη εξαγωγική τσιμεντοβιομηχανία που ανταγωνιζόταν επάξια τις αντίστοιχες της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η ελληνική χαλυβουργία με το ισχυρό νικέλιο συναγωνιζόταν την αντίστοιχη αγγλική και ιταλική. Το ελληνικό αλουμίνιο, τα ελληνικά ναυπηγεία (που εδώ και χρόνια είναι κλειστά λόγω συνδικαλισμού και μέχρι νεωτέρας….), η ελληνική χαρτοβιομηχανία (Αθηναϊκή Χαρτοποιία), η βιομηχανία ελαστικών της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας (πριν αποχωρήσουν για την Τουρκία), οι καινοτόμοι πλαστικοί σωλήνες του εργοστασίου Πετζετάκη, τα ελληνικά αμυντικά συστήματα και πολλοί άλλοι τομείς της παραγωγικής μας ζωής καθιστούσαν την πατρίδα μας μία χώρα όχι μόνον αυτάρκη αλλά και εξαγωγική.

Η γενιά του Πολυτεχνείου εδραίωνε το νεομαρξιστικό της αφήγημα πάνω στη φράση «κάτω η ολιγαρχία που πίνει το αίμα του λαού». Πίστευε ότι θα κοροϊδέψει τους «κουτόφραγκους» με τις επιδοτήσεις οι οποίες κατέληγαν στο να αγοράζουν οι αγρότες ακριβά αυτοκίνητα και να εμπλουτίζουν τη σεξουαλική τους ζωή.

Μία στιβαρή επιχείρηση της τότε βιομηχανικής ζωής ήταν και η ΙΖΟΛΑ της θρυλικής οικογένειας Δράκου. Ο Γεώργιος Δράκος αποτυπώνει το κλίμα της εποχής:

«Στην αρχή ζούσαμε από τα εμβάσματα των Ελλήνων του εξωτερικού, μετά από τους πόρους που συνέρρευσαν από το Σχέδιο Μάρσαλ, από την Κοινότητα αργότερα. Κανείς υπεύθυνος πολιτικός δεν είπε στους Έλληνες να αναπροσαρμόσουν την παραγωγή τους και να την κατευθύνουν σε προϊόντα διεθνώς ανταγωνιστικά. Αντιθέτως, χρησιμοποιήθηκαν για έργα βιτρίνας και για την ανοικοδόμηση βιλών στα χωριά».

Παραταύτα, παρέμενε αισιόδοξος και δήλωνε: «Από πού αντλώ αισιοδοξία; Από τη διεθνοποίηση της οικονομίας, οπότε οι τοπικοί παράγοντες θα έχουν διαρκώς και λιγότερη σημασία».

Πού να φανταστεί ο δαιμόνιος επιχειρηματίας ότι η μόνη επιχειρηματική τάξη που θα παρέμενε όρθια στην Ελλάδα θα ήταν η κρατικοδίαιτη; Η μεταπολιτευτική γενιά δημιούργησε επιχειρηματίες που θα στήριζαν την υπόστασή της και θα βοηθούσαν να παραμένουν και οι δύο χέρι – χέρι στην εξουσία, μακριά από τον οιοδήποτε διεθνή ανταγωνισμό. Οι πρώην υγιείς ελληνικές βιομηχανίες που απασχολούσαν εργατικό δυναμικό κατά χιλιάδες εξαφανίστηκαν προς χάριν του εύκολου πλουτισμού «των παιδιών της αλλαγής». Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν αντελήφθη σε κανένα σημείο ότι δεν μπορείς να έχεις και την πίτα ολόκληρη (δανεισμό, διαφθορά, έυκολο πλουτισμό) και τον σκύλο χορτάτο (δανειστές, νέα γενιά).

Το αφήγημα αυτής της γενιάς εδραιώθηκε μέσω των πανεπιστημίων και της καθεστηκυίας τάξης των ΜΜΕ. Στα πανεπιστήμια, οπουδήποτε παραγόταν πολιτική σκέψη η ιδεολογία ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυρίαρχη ενώ αυτοί που διαφέντευαν στα ΜΜΕ ήλεγχαν απολύτως το κλίμα και τον ιδεολογικό διάλογο στα μέτρα των αριστερίστικων στερεοτύπων. Ίσως αυτή να ήταν και η μεγαλύτερη πανωλεθρία που υπέστη η σημερινή γενιά. Όταν ο κύριος εργοδότης της μεταπολιτευτικής ελληνικής οικονομίας ήταν το κράτος δεν είναι τυχαίο ότι και η κουλτούρα που δημιουργείται θα είναι εξαρτημένη από αυτό. Είναι πολύ πιο εύκολο για έναν άνθρωπο να ρίχνει τις ευθύνες που του αναλογούν αλλού. Η μεταπολιτευτική γενιά δεν χρέωσε μόνο τις επόμενες. Δημιούργησε έναν ανθρωπότυπο από όπου απουσιάζει η ατομική ευθύνη. Δεν φταίμε ποτέ εμείς. Φταίει ο αμερικανός, φταίει ο αδηφάγος καπιταλισμός, φταίει το κράτος, φταίνε τα λαμόγια, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.

Το μεταπολιτευτικό πτώμα που πρέπει να θάψουμε τη σημερινή ημέρα είναι αυτό της ανευθυνότητας, της σοσιαλμανίας, του εύκολου πλουτισμού, της εύκολης κατηγορίας. Πολλοί είναι σήμερα αυτοί που «αναπολούν τη χούντα που θα τους σώσει» ή «έναν νέο Καραμανλή, Μεταξά, Βενιζέλο». Όχι αδέρφια. Κανείς από αυτούς δε θα μας σώσει. Θα θάψουμε το πτώμα του κακού μας εαυτού μόνοι μας, ο καθένας από εμάς, θα σώσει πρώτα τον εαυτό του και κατά συνέπεια το Έθνος μας από την παρακμή. Χόρτασε η Πατρίδα μας από Σοσιαλισμό. Διότι ο Σοσιαλισμός τελείωνει εκεί που τελειώνουν τα χρήματα των άλλων.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έλαβε εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία και Ανάλυση ενώ έχει διατελέσει επικοινωνιακός σύμβουλος και Campaign Manager.

SHARE

Περισσότερα

MORE MAGAZINE