Κανένα κομμάτι της αμερικανικής ιστορίας που λείπει για χρόνια δεν συναρπάζει τους ανθρώπους περισσότερο από τα απόρρητα αρχεία δολοφονίας του JFK.
Από την Maureen Callahan/Dailymaili.com
Η συμβατική σοφία έχει από καιρό θεωρήσει ότι οι αμφιβολίες για τα επίσημα ευρήματα αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των θεωρητικών συνωμοσίας, συγγραφέων και σεναριογράφων ταινιών.
Ίσως όμως να μην χρειαστεί να περιμένουμε άλλο προκειμένου να μάθουμε την αλήθεια.
Στις 24 Ιανουαρίου, τέσσερις ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Πρόεδρος Trump ανακοίνωσε ότι υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα αποχαρακτηρισμού των αρχείων του JFK, μια υπόσχεση που είχε δώσει και κατά την πρώτη του θητεία, μια υπόσχεση που όμως τότε δεν εκπληρώθηκε.
Επικαλούμενος σοβαρή απειλή για την εθνική ασφάλεια, ο Donald Trump αρνήθηκε το 2018 να προχωρήσει περαιτέρω, λέγοντας ότι τα εναπομείναντα μυστικά αρχεία, άγνωστος ο αριθμός τους, δεν μπορούσαν να καταχωρηθούν στη δημόσια Εθνική Υπηρεσία Αρχείων. Ο κίνδυνος για την Αμερική, είπε τότε ο Trump, «είναι τόσο σοβαρός που υπερτερεί του δημόσιου συμφέροντος για την άμεση αποκάλυψη».
Ποιος όμως μπορεί να είναι αυτός ο σοβαρός κίνδυνος;
Ο Kennedy σκοτώθηκε πριν από περισσότερα από 61 χρόνια. Ο άνδρας που θεωρείται υπεύθυνος από την αμερικανική κυβέρνηση, ο 24χρονος Lee Harvey Oswald, διαπιστώθηκε από ψυχίατρο ότι ήταν «συναισθηματικά διαταραγμένος». Ο Oswald, ο οποίος είχε -βολικούς για πολλούς- δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση, σκοτώθηκε επίσης εύκολα από έναν άλλο δολοφόνο, τον Jack Ruby, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση στο αστυνομικό τμήμα.
Άλλοι κύριοι χαρακτήρες της τραγωδίας, πράκτορες της μυστικής υπηρεσίας για την προστασία του JFK εκείνη την ημέρα και αυτόπτες μάρτυρες, έχουν πεθάνει εδώ και καιρό. Όσοι έχουν απομείνει είναι ηλικιωμένοι, με μνήμες μολυσμένες από τα τραύματα και το χρόνο. Γιατί, λοιπόν, ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα στην παγκόσμια ιστορία καλύπτεται από τόση μυστικότητα, εδώ και δεκαετίες;
Και η αποκάλυψη όλων των αρχείων θα δώσει τελικά απαντήσεις για το ποιος πραγματικά σκότωσε τον JFK;
Το πρωί της 22ας Νοεμβρίου 1963, ο Πρόεδρος John F. Kennedy και η σύζυγός του, Jackie, ξεκινούσαν μια κρίσιμη προεκλογική περιοδεία στο Ντάλας του Τέξας. Το λαμπερό πρώτο ζεύγος το υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο Love Field ένα πλήθος που ζητωκραύγαζε. Η σύζυγος του δημάρχου, Elizabeth Cabell, χάρισε στην Jackie ένα μπουκέτο με κόκκινα τριαντάφυλλα. Εκείνη δεν θα ξεχνούσε ποτέ αυτά τα λουλούδια.
Ο πρόεδρος και η Πρώτη Κυρία κάθισαν στο πίσω μέρος ενός αστραφτερού κάμπριο Lincoln Continental προκειμένου να ξεκινήσουν την προεδρική αυτοκινητοπομπή στους δρόμους, στην κορυφή της, καθώς ο νεαρός πρόεδρος αψηφούσε τις εντολές της Μυστικής Υπηρεσίας προκειμένου να καταφέρει ο κόσμος να τον δει καλά. Μπροστά από τον JFK και την Jackie ήταν ο κυβερνήτης του Τέξας John Connally και η σύζυγός του, Nellie.
Ο Oswald, σύμφωνα με τα επίσημα ευρήματα της Επιτροπής Warren του 1964, βρισκόταν στον έκτο όροφο του Αποθετηρίου Σχολικών Βιβλίων του Τέξας, σημαδεύοντας με το τουφέκι του, ένα Carcano Model 38 6,5×52 mm, τον Kennedy. Ο ίδιος ήταν πρώην πεζοναύτης που είχε καταδικαστεί δύο φορές στο στρατοδικείο, στη συνέχεια μετακόμισε στη Σοβιετική Ένωση το 1959, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε μια Ρωσίδα που ονομαζόταν Marina.
Μετά την επιστροφή του στις ΗΠΑ το καλοκαίρι του 1962, η CIA και το FBI τον παρακολουθούσαν. Υπήρχαν πολλές υποψίες ότι ήταν είτε κατάσκοπος της CIA είτε της KGB. Θα μπορούσαν αυτές οι απαντήσεις να βρίσκονται στα μυστικά αρχεία του JFK; Μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζουμε τι υποκίνησε τον Oswald.
Εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό -προς μεσημέρι- στο Τέξας, ο πρώτος από τους πολλαπλούς πυροβολισμούς (ο πλήρης αριθμός τους παραμένει άγνωστος) πραγματοποιήθηκε από τη νοτιοανατολική γωνία του κτιρίου της Βιβλιοθήκης στις 12.30 μ.μ. Ο πρόεδρος χτυπήθηκε στον λαιμό, από πίσω.
Αυτή η σφαίρα, σύμφωνα με την Επιτροπή Warren, στη συνέχεια βγήκε από το λαιμό του Kennedy, χτύπησε τον κυβερνήτη Connally κάτω από τον πίσω δεξιό ώμο του, βγήκε κάτω από τη δεξιά θηλή του Connally και μετά έσπασε τον δεξιό καρπό του, πριν κολλήσει στον αριστερό μηρό του, όπου και παρέμεινε.
Ήταν μια αρκετά περίεργη τροχιά για μία και μόνο σφαίρα, που στη συνέχεια χλευάστηκε, από σκεπτικιστές ιστορικούς, δημοσιογράφους, ντοκιμαντερίστες και τους περισσότερους Αμερικανούς ως η θεωρία «της μαγικής σφαίρας».
Ο ίδιος ο Connally ήταν ένας λαλίστατος σκεπτικιστής μέχρι το θάνατό του το 1993, όπως και η σύζυγός του. Καταθέτοντας ενώπιον της Επιτροπής Warren, ο κυβερνήτης είπε ότι δεν πίστευε ότι αυτός και ο JFK είχαν χτυπηθεί από την ίδια, την πρώτη σφαίρα. Η Connally είπε ότι είχε δει ξεκάθαρα τον πρόεδρο να πιάνει το λαιμό του πριν ο σύζυγός της χτυπηθεί από το δεύτερο πυροβολισμό.
Ακόμη και οι γιατροί που παρέλαβαν τον Connally εκείνη την ημέρα είπαν ότι δεν πίστευαν ούτε εκείνοι ότι μια σφαίρα είχε προκαλέσει όλα τα τραύματά του.
Υπήρξε όμως και ένας άλλος περίεργος ισχυρισμός της Επιτροπής Warren: Εκείνος ο δεύτερος πυροβολισμός, που πραγματοποίησε επίσης ο Oswald από πίσω, χτύπησε τον Kennedy στο κεφάλι, σκοτώνοντάς τον ακαριαία. Ωστόσο, το κρανίο του Kennedy, μάθαμε πολύ αργότερα, ότι στην πραγματικότητα έσπασε προς τα πίσω, κάτι που θα έδειχνε έναν δεύτερο σκοπευτή με ανεμπόδιστη οπτική γωνία προς το πρόσωπο του Kennedy.
Στη δυσπιστία του κοινού προστέθηκε η άρνηση της Επιτροπής Warren να επανεξετάσει τα ευρήματα της αυτοψίας του JFK ή τις ακτινογραφίες ή τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τα τραύματά του.
Σύμφωνα με το JFK Assassination Records, περισσότερες από 5 εκατομμύρια σελίδες από σχεδόν όλο το γνωστό υλικό που σχετίζεται με τη δολοφονία, που διατάχθηκε με νόμο του Κογκρέσου του 1992 να στεγαστεί στην υπηρεσία Εθνικών Αρχείων, «ο προσδιορισμός του αριθμού και της θέσης των τραυμάτων του προέδρου είναι κρίσιμος για την επίλυση του ζητήματος εάν υπήρχαν περισσότεροι από ένας δολοφόνοι».
Ως εκ τούτου, το απόρρητο που περιέβαλε τη διαδικασία της αυτοψίας έχει οδηγήσει σε σημαντικό σκεπτικισμό ως προς τα πορίσματα της Επιτροπής. Εκφράστηκαν ανησυχίες ότι οι αρχές ήταν λιγότερο διαφανείς, καθώς ο γιατρός του Πολεμικού Ναυτικού που ήταν υπεύθυνος για την αυτοψία […] κατέστρεψε τις σημειώσεις του και η Επιτροπή Warren αποφάσισε να παραιτηθεί από την ευκαιρία να δει τις ακτινογραφίες και τις φωτογραφίες ή να επιτρέψει σε οποιονδήποτε άλλον να τις επιθεωρήσει.
Η δολοφονία του JFK ήταν η πρώτη από τις τρεις κατά τη διάρκεια αυτής της ταραχώδους δεκαετίας. Λιγότερο από πέντε χρόνια αργότερα, ο ηγέτης των πολιτικών δικαιωμάτων Martin Luther King Junior δολοφονήθηκε σε ένα μπαλκόνι-διάδρομο του μοτέλ Lorraine στο Μέμφις στις 4 Απριλίου 1968.
Μόλις δύο μήνες αργότερα, ο αδελφός του JFK, Robert F. Kennedy, ο οποίος ήταν υποψήφιος πρόεδρος, δολοφονήθηκε στις 5 Ιουνίου.
Αυτό που ίσως να συνέβη ήταν ότι ένα βαθειά τραυματισμένο έθνος, έχοντας χάσει τις πιο νεανικές, χαρισματικές και αισιόδοξες φιγούρες του, να ανακουφίστηκε αποδεχόμενο τα ευρήματα της Επιτροπής Warren. Τουλάχιστον, δηλαδή, μέχρι τις 6 Μαρτίου 1975, όταν το ABC πρόβαλε το φιλμάκι Zapruder, ένα ερασιτεχνικό υλικό που καταγράφηκε από έναν άνδρα ονόματι Abraham Zapruder, ο οποίος βρίσκονταν μεταξύ του πλήθους στο Ντάλας εκείνη την ημέρα.
Με διάρκεια 26,6 δευτερόλεπτα, αυτό το φιλμ παραμένει η πιο ολοκληρωμένη ματιά στις κινήσεις του Kennedy κατά τη διάρκεια της δολοφονίας του.
Το κρίσιμο είναι ότι μια δεύτερη σφαίρα που χτυπά το μέτωπο του Kennedy, από μπροστά, είναι αναμφισβήτητα οπτικά ξεκάθαρη -όπως και ότι το κεφάλι του προέδρου σπάει απότομα προς τα πίσω. Και από εκεί προέκυψε η θεωρία που έγινε γνωστή ως «grassy knoll»: Ένας δεύτερος ένοπλος πραγματοποίησε τον θανατηφόρο πυροβολισμό, από ένα νεκρό σημείο πίσω από έναν επικλινή λόφο, κατά μήκος της διαδρομής του JFK.
Στην ταινία του Zapruder, μια τρομοκρατημένη Jakie φαίνεται να προσπαθεί να σκαρφαλώσει από το πίσω κάθισμα και πάνω από το πορτμπαγκάζ και στη συνέχεια να σπρώχνεται προς τα πίσω από τον πράκτορα της μυστικής υπηρεσίας Clint Hill, ο οποίος είχε ανέβει στο προεδρικό αυτοκίνητο από ένα όχημα παρακολούθησης που ήταν ακριβώς από πίσω.
Τα τριαντάφυλλα της Jackie ήταν εμποτισμένα με αίμα και στο ένα χέρι της έσφιγγε ένα κομμάτι από τον εγκέφαλο του προέδρου.
Το ότι το αμερικανικό έθνος χρειάστηκε να περιμένει 12 χρόνια για να δει την ταινία του Zapruder, που είχε κρυφτεί από την κυβέρνηση όλο αυτό το διάστημα, απλά ενίσχυσε την αυξανόμενη ανησυχία ότι στην Αμερική είχαν πει ψέματα, η ίδια της η κυβέρνηση, για το θάνατο ενός εν ενεργεία προέδρου.
Η Jackie κατέθεσε ενώπιον της Επιτροπής Warren αλλά ποτέ δεν πίεσε για να πάρει απαντήσεις. Ούτε κάποιο άμεσο επιζών μέλος της οικογένειας Kennedy. Αναρωτιέται κανείς γιατί και τι μπορεί να υποπτεύονταν.
Οι Αμερικανοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν αυτό που υπάρχει εκεί μέσα
Είναι πραγματικά τόσο παραπλανητικό να πιστεύουμε ότι το FBI του J. Edgar Hoover ή, εν προκειμένω, η CIA –και οι δύο με τις δικές τους διασυνδέσεις με τη Μαφία– σκότωσαν τον JFK;
Σκεφτείτε το: Αν υπήρχε άλλος λόγος γιατί αυτά τα έγγραφα για τη δολοφονία θα παρέμεναν κρυμμένα για δεκαετίες;
Τι είδους απειλή για την εθνική ασφάλεια θα μπορούσε να υπάρχει ακόμα; Θα αναστηθεί ο Khrushchev από τους νεκρούς και θα μεταφέρει τα πυρηνικά όπλα στο δρόμο των ΗΠΑ για άλλη μια φορά; Θα πάρει την εκδίκησή του το φάντασμα του Fidel Castro;
Όχι. Το πιο πιθανό, είναι στο μυαλό μου, ότι αυτή η «σοβαρή απειλή για την εθνική ασφάλεια» αφορά μια ανείπωτη αλήθεια: Ότι η δολοφονία του JFK ήταν μια «εσωτερική» δουλειά και όσοι το γνωρίζουν φοβούνται μια άλλη αμερικανική επανάσταση.
Και πολύ σωστά φοβούνται ότι κανένας πολίτης δεν θα εμπιστευτεί ξανά μια κυβέρνηση που έκλεισε τα μάτια στις δικές της υπηρεσίες ασφαλείας, οι οποίες σκότωσαν έναν εκλεγμένο πρόεδρο.
Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα: Οι περισσότεροι Αμερικανοί το πιστεύουν ήδη. Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε πεπεισμένοι ότι η CIA και το FBI είχαν, τουλάχιστον, κάποια ανάμειξη σε μια συγκάλυψη.
Είναι ένα άρρητο κομμάτι της ιστορίας μας που όλοι κατά κάποιο τρόπο έχουμε αποδεχθεί. Επίσης, η άρνηση της διοίκησης να λέει τις αλήθειες, είτε πρόκειται για τις εκλογές, το ψέμα της Covid, την καταστολή του φορητού υπολογιστή του Hunter Biden ή για την προεδρία-μαριονέτα του Biden αποτελεί ένα ακόμα δηλητήριο.
Υπό αυτό το πρίσμα, το άνοιγμα των αρχείων JFK, με πλήρη διαφάνεια, θα είναι το πιο υγιές πράγμα που έχει κάνει ποτέ η κυβέρνηση των ΗΠΑ για τον λαό της.
Οι Αμερικανοί έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν αυτό που υπάρχει εκεί μέσα. Η κυβέρνηση έχει την ίδια πίστη σε εμάς;
