Ο Albert Fausel περνά τις μέρες του στο οικογενειακό κατάστημα σιδηρικών, ταξινομώντας κουτιά με μπουλόνια και κάνοντας βήματα πάνω-κάτω στις παλιές σανίδες δαπέδου που τρίζουν για να χαιρετήσει την πιστή του πελατεία. Ωστόσο, ένα πρόσφατο ηλιόλουστο απόγευμα, έβαλε τη στολή και τη μάσκα του δύτη και μπήκε μπρούμυτα στο ρηχό κολπίσκο κοντά στο σπίτι του.
Από τον Thomas Fuller/New York Times
Ερασιτέχνης αναζητητής χρυσού ο ίδιος, ο Fausel χρησιμοποίησε τα καλυμμένα με γάντια δάχτυλά του για να παραμερίσει την άμμο και το χαλίκι στον πυθμένα του κολπίσκου και στη συνέχεια, ακόμα κάτω από το νερό, έβγαλε μια κραυγή που ακουγόταν μέσα από το σωλήνα του αναπνευστήρα του: «Γουου-χου -οοοοο!».
Ο Fausel είχε βρει αυτό που οι κυνηγοί χρυσού αποκαλούν πίκερ (picker), ένα όχι ακριβώς ψήγμα χρυσού, αλλά ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι που να μπορείς να το πιάσεις με τα δάχτυλα και έδωσε με προσοχή το γυαλιστερό αντικείμενο στον συνάδελφό του κυνηγό, έναν φίλο του με μακριά λευκή γενειάδα με το παρατσούκλι ο θείος Fuzzy.
Σε μόλις 20 λεπτά αναζήτησης γύρω από την κοίτη του κολπίσκου, ο κύριος Fausel είχε βρει χρυσό αξίας περίπου 100 δολαρίων.
Υπάρχει πράγματι «πυρετός» στη χώρα του χρυσού της Καλιφόρνια αυτές τις μέρες, όπως αυτός που έρχεται μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι η φύση ξεκλειδώνει άλλο ένα απόθεμα πολύτιμου μετάλλου.
Οι σημαντικές χειμερινές βροχοπτώσεις της Καλιφόρνια δημιούργησαν τεράστιους χείμαρρους νερού που προήλθαν από ορεινά ρυάκια και ποτάμια. Και καθώς ο θερμότερος καιρός λιώνει τον τεράστιο όγκο χιονιού που έπεσε φέτος (ένας ερευνητικός σταθμός στη Σιέρα Νεβάδα κατέγραψε ύψη 18,2 μ. πριν από λίγες εβομάδες) τα ορμητικά νερά αποκολλούν και μεταφέρουν κομμάτια χρυσού στα πιο χαμηλά υψόμετρα.
Οι τεράστιες πυρκαγιές των τελευταίων ετών διάβρωσαν επίσης το χώμα, βοηθώντας να ωθηθεί προς τα κάτω αυτό που ορισμένοι εδώ αποκαλούν χρυσό της πλημμύρας.
Έχουν περάσει σχεδόν 175 χρόνια από τον αυθεντικό «πυρετό του χρυσού» που μαγνήτισε εκατοντάδες «κυνηγούς» απ’ όλες τις ΗΠΑ, αλλά οι πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα εξακολουθούν να φιλοξενούν μια ιδιόμορφη ομάδα αναζητητών χρυσού, κυρίως μεσήλικες με γένια και φανέλες, που αναλύουν σε παλιούς χάρτες, για παράδειγμα, την τοποθεσία ενός πλέον εξαφανισμένου σαλούν και σαρώνουν ολόκληρες περιοχές αναζητώντας ψήγματα χρυσού και άλλα πολύτιμα παλιά αντικείμενα.
Το Πλέισερβιλ απέχει 15 λεπτά με το αυτοκίνητο από την κοιλάδα όπου ο James Marshall, ένας ξυλουργός από το Νιού Τζέρσεϊ, έχτιζε ένα πριονιστήριο τον Ιανουάριο του 1848 κατά μήκος του ποταμού Αμέρικαν, όταν κάτι γυαλιστερό στο νερό τράβηξε το βλέμμα του. «Κάποιο είδος ελπίδας φάνηκε στα μάτια του», έγραψε ένας από τους εργάτες στο ημερολόγιό του με τα περίεργα ορθογραφικά γράμματα της εποχής, «προσπαθώντας σε κάθε του κίνηση να μην ξεφύγει από το στόχο».
Τα μεγάλα κομμάτια του -τότε εύκολου στην εύρεση- χρυσού που κυλούσαν στα ποτάμια για χιλιετίες είχαν εξαφανιστεί μετά τα πρώτα χρόνια του «πυρετού του χρυσού», και ο ίδιος ο Marshall πέθανε αδικημένος. Αλλά οι ανθρακωρύχοι κατέφευγαν στην τακτική να ρίχνουν ισχυρούς πίδακες νερού στις πλαγιές των λόφων και να μαζεύουν από το χώμα ό,τι κυλούσε προς τα κάτω, αφήνοντας γιγάντιους σωρούς υπολειμμάτων εξόρυξης ορατούς ακόμα και σήμερα.
Αυτό το είδος εξόρυξης είναι πλέον πολύ περιορισμένο στην Καλιφόρνια, ωστόσο όσοι αναζητούν χρυσό λένε ότι ο πρόσφατος κατακλυσμός αλλεπάλληλων χειμερινών καταιγίδων έχει δημιουργήσει παρόμοιο αποτέλεσμα. Είναι σαν η Μητέρα Φύση να χρησιμποίησε μάνικες νερού με πίεση στους λόφους προκειμένου να φανερώσει μερικά από τα πιο πολύτιμα ορυκτά της που ήταν ακόμα ενσωματωμένα στα βράχια και τη βρωμιά.
«Όποτε στέκεστε δίπλα σε ένα ποτάμι και ακούτε τις πέτρες να πέφτουν, καταλαβαίνετε ότι ο χρυσός κινείται», λέει ο Jim Eakin, ιδιοκτήτης τοπικής επιχείρησης καυσόξυλων που συνήθως αφηγείται τη δική του ιστορία της εύρεσης ενός μεγάλου ψήγματος πριν από τέσσερα χρόνια με το οποίο αγόρασε ένα ολοκαίνουργιο φορτηγό Ford F-150 με μετρητά. Όπως πολλοί από τους φίλους του που αναζητούν χρυσό, ο Eakin, ο οποίος φοράει συχνά ένα ψήγμα χρυσού στο λαιμό του, δυσκολεύεται να απαντήσει όταν τον ρωτούν για το πού ακριβώς ανακάλυψε το κομμάτι χρυσού που του «αγόρασε» το φορτηγό.
«Κάπου βόρεια του Λος Άντζελες, νότια του Σιάτλ και δυτικά του Ντένβερ», λέει.
Ο Eakin, του οποίου η βραχνή φωνή προδίδει το ενάμισι πακέτο τσιγάρα που καπνίζει καθημερινά, δεν έχει υπολογιστή και δεν έχει στείλει ποτέ sms. Απολαμβάνει το κυνήγι του θησαυρού. Βρίσκει νομίσματα όλων των μεγεθών και πόρπες ζωνών της εποχής του «πυρετού του χρυσού» και ταξιδεύει σε μια μεγάλη έκθεση πολύτιμων λίθων στην Τουσόν της Αριζόνα για να πουλά τα ψήγματα του. Είναι ένα χόμπι που απαιτεί πολλή υπομονή: Για κάθε μεγάλο εύρημα, υπάρχουν πολλές μέρες όπου —για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση εξόρυξης χρυσού— το κυνήγι δεν αποδίδει.
Με την τιμή του χρυσού να κυμαίνεται κοντά στα υψηλά των 2.000 δολαρίων ανά ουγγιά, ο Eakin συγκαταλέγεται σε μια ομάδα αναζητητών χρυσού που μπορούν να «διαβάσουν το έδαφος» και να επωφεληθούν από τον τυχαίο χειμωνιάτικο καιρό.
«Θα είναι μια υπέροχη χρονιά», λέει ο Tony Watley, πρόεδρος της λέσχης Gold Country Treasure Seekers (Αναζητητές του θησαυρού της χώρας του χρυσού), η οποία συνεδριάζει στην αίθουσα American Legion την τρίτη Δευτέρα κάθε μήνα. «Βλέπουμε παντού νέες διαβρώσεις».
Οι συναθροίσεις των Αναζητητών θησαυρού περιλαμβάνουν και τη στιγμή όπου τα μέλη εμφανίζουν τα ευρήματά τους πάνω σε πτυσσόμενα τραπέζια. Όσοι παρακολούθησαν τη συνάντηση του Μαρτίου δεν μπορούσαν να κρύωουν τον ενθουσιασμό τους όταν κάποιος άπλωσε δύο κιλά ψήγματα χρυσού που είχε βρει με έναν ανιχνευτή μετάλλων, τη μέθοδο που προτιμούν να ακολουθούν τα περισσότερα μέλη του κλαμπ.
«Υπήρχαν 50.000 δολάρια χρυσού σε εκείνο το τραπέζι», λέει ο Mark Dayton, τακτικός θαμώνας των συναστήσεων. «Είδαμε περισσότερο χρυσό στις δύο τελευταίες συναντήσεις από ό,τι έχουμε δει τα τελευταία δύο χρόνια».
Ο Dayton, πρώην αστυνομικός και πυροσβέστης, τώρα ζει ως κυνηγός θησαυρών. Σε λίγες μόνο εξόδους του τον Απρίλιο, βρήκε κομμάτια χρυσού αξίας 750 δολαρίων. Οι αναζητητές του χρυσού όπως αυτός προβλέπουν ότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα, όταν τα επίπεδα του ποταμού υποχωρήσουν και οι βράχοι και ο πυθμένας με την άμμο γίνει προσβάσιμος.
Περπατώντας στην πόλη εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι το Πλέισερβιλ, η έδρα της κομητείας Ελ Ντοράντο, περίπου μια ώρα ανατολικά του Σακραμέντο, είναι η χώρα του χρυσού. Μέσα και γύρω από την πόλη υπάρχει το Gold Country Chiropractic, το Gold Trail School, το Gold Hill Winery, το κατάστημα ποτών 49er και η Gold Harvest Market στο Mother Lode Drive.
Το Πλέισερβιλ, κάποτε μια στάση κατά μήκος του μονοπατιού του Pony Express και γνωστό ως Χάνγκταουν εξαιτίας του είδους της δικαιοσύνης που κάποτε επικρατούσε εδώ γύρω, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του «πυρετού του χρυσού». Το κατάστημα του Fausel, το Placerville Hardware, ισχυρίζεται ο ίδιος ότι είναι το παλαιότερο που λειτουργεί από τότε δυτικά του ποταμού Μισισιπή. Πουλάει εξοπλισμό εξόρυξης χρυσού κάθε είδους, όπως κουτιά, πλαστικές σίτες με ραβδώσεις για την παγίδευση του χρυσού, ανιχνευτές μετάλλων και μικρά γυάλινα φιαλίδια στα οποία οι ερασιτέχνες κυνηγοί μπορούν να διατηρούν ψήγματα χρυσού.
Ωστόσο, για τους ταξιδιώτες που κατευθύνονται στη λίμνη Ταχόε, το Πλέισερβιλ δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα άβολο φανάρι κατά μήκος του κύριου αυτοκινητόδρομου. Αλλά και οι νέοι, που αναζητούν την τύχη τους αυτές τις μέρες, προτιμούν περισσότερο τη Σίλικον Βάλεϊ παρά να αγοράσουν μία σίτα χρυσού.
Στους σημερινούς κυνηγούς χρυσού περιλαμβάνονται από χομπίστες μερικής απασχόλησης που θέλουν να περάσουν ένα απόγευμα δίπλα στο ποτάμι μέχρι τους σκληροτράχηλους, καλά εξοπλισμένους αναζητητές θησαυρών που ζουν από αυτό. Τα καταστήματα χρυσού της περιοχής αγοράζουν το χρυσό και είτε τον λιώνουν είτε σε ορισμένες περιπτώσεις τον μετατρέπουν σε κοσμήματα.
Ένα πρόσφατο απόγευμα, ο Dayton βάδιζε προσεκτικά κατά μήκος του ποταμού Κόσουμνες με έναν φίλο του, τον Barron Brandon, πρώην στέλεχος ορυχείων και έναν ερασιτέχνη που αναζητά χρυσό, στη σύνταξη πλέον. Οι δύο άνδρες ανακινούσαν βράχους και άμμο σε μια σχισμή ανάμεσα σε ογκόλιθους. Ένας από τους ανιχνευτές μετάλλων του Dayton χτύπησε δυνατά και, μετά από περαιτέρω σκάψιμο, ανακάλυψαν αυτό που είχε ενθουσιάσει το μηχανάκι: Ενα άχρηστο κομμάτι τουφεκιού.
Ωστόσο, ο Brandon δεν έδειξε σημάδια απογοήτευσης. Στεκόταν κοντά στο ορμητικό ποτάμι, τους χαμηλούς λόφους, τους καλυμμένους με λευκές βελανιδιές, τους παρθένους κολπίσκους που κυλούσαν απαλά δίπλα σε χορταριασμένα κομμάτια γης διάσπαρτα με αγριολούλουδα. «Ο αληθινός χρυσός είναι ακριβώς εδώ έξω», είπε.
Ο James Holifield, ένας μαθητής γυμνασίου που ζει σε ένα προάστιο του Σακραμέντο, ήρθε στις όχθες του ποταμού Αμέρικαν την τελευταία μέρα των ανοιξιάτικων διακοπών του, εμπνευσμένος από μερικά βίντεο στο YouTube. «Υπάρχει κάτι συναρπαστισκό με τον χρυσό», λέει, κοιτάζοντας το μέρος με ένα φανελένιο πουκάμισο και λαστιχένιες μπότες που κάλυπταν τις κνήμες του. Μετά από δύο ώρες είχε βρει τέσσερις νιφάδες χρυσού. Η μητέρα του, καθισμένη σε μια πλαστική, φορητή καρέκλα λίγα μέτρα πιο πίσω από το ποτάμι, λέει ότι είναι ευγνώμων που ο γιος της είχε επιλέξει ένα χόμπι με… «χαμηλά έξοδα». Και βλέποντάς τον να ψάχνει για χρυσό, λέει, ότι χαίρεται να τον βλέπει μακριά από το τηλέφωνό του…
