Για να καταλάβετε γιατί οι ηγέτες της Δύσης ακούγονται όλοι ίδιοι, πρέπει να κατανοήσετε πώς ένα σύστημα, το οποίο έχει θέσει υπό τον έλεγχό του τους ίδιους του τους θεσμούς, συνεχίζει να παράγει ελίτ που ευθυγραμμίζονται με τη χειρότερη δυνατή κατεύθυνση.
Το 2004, ο Klaus Schwab δημιούργησε το Forum of Young Global Leaders – YGL).
Κάθε χρόνο, το WEF επιλέγει μερικές εκατοντάδες άτομα κάτω των 40 ετών.
Δεν υποβάλλεις αίτηση. Σε προτείνουν άτομα που βρίσκονται ήδη εντός του συστήματος και σε αξιολογούν άλλα άτομα που επίσης βρίσκονται εντός αυτού.
Στη συνέχεια, ακολουθούν οι ετήσιες σύνοδοι —όπως αυτή στο Davos— καθώς και ένα εντατικό πρόγραμμα δύο εβδομάδων στο Harvard Kennedy School, το οποίο εστιάζει στην παγκόσμια διακυβέρνηση, το κλίμα, την παγκόσμια υγεία και την «ηγεσία του 21ου αιώνα».
Emmanuel Macron: μέλος της «τάξης» του 2016 —την ίδια χρονιά που ξεκίνησε την προεδρική του εκστρατεία.
Gabriel Attal: περιλαμβάνεται από το ίδιο το WEF στη λίστα με τα αξιοσημείωτα μέλη του.
Το 2017, στο Ηarvard, ο Schwab καυχήθηκε ότι το δίκτυό του «διεισδύει στα υπουργικά συμβούλια» των κυβερνήσεων. Δικά του λόγια, όχι δικά μου.
Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι επικριτές: φαντάζονται ένα στρατόπεδο πλύσης εγκεφάλου.
Δύο εβδομάδες στο Harvard δεν αρκούν για να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης κάποιου. Το πρόγραμμα YGL δεν δημιουργεί αυτή τη νοοτροπία· την πιστοποιεί.
Η άλωση έχει συμβεί πολύ νωρίτερα. Η διαμόρφωση ξεκινά από την ηλικία των 18 ετών: Sciences Po, ENA, Harvard, Columbia, Yale Law. Δέκα χρόνια κατά τα οποία αξιολογείσαι από ανθρώπους που ασπάζονται ήδη την κυρίαρχη συναίνεση.
Μαθαίνεις γρήγορα ότι η επιβράβευση δεν πηγαίνει σε αυτόν που έχει δίκιο, αλλά σε αυτόν που διατυπώνει τις πεποιθήσεις των παρευρισκομένων με τον πιο κομψό τρόπο.
Κάθε εργασία, κάθε προφορική εξέταση, κάθε πρακτική άσκηση σε κάποιο υπουργείο ή συμβουλευτική εταιρεία διδάσκει το ίδιο μάθημα: το πλαίσιο είναι προκαθορισμένο και η δουλειά σου είναι να βελτιστοποιήσεις τη θέση σου εντός αυτού.
Ο Obama δεν πέρασε ποτέ από το πρόγραμμα YGL. Δεν χρειαζόταν. Columbia, Harvard Law, πρόεδρος του νομικού περιοδικού (Law Review). Το ίδιο «εργοστάσιο», απλώς στην αμερικανική του έκδοση.
Έτσι, όταν έρχεται η πρόσκληση από το WEF, το «προϊόν» είναι ήδη έτοιμο. Το πρόγραμμα προσθέτει απλώς το τελευταίο στρώμα: την κολακεία. Σου λένε ότι είσαι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους κάτω των 40 ετών που θα διαμορφώσουν τον κόσμο.
Περνάς τα καλοκαίρια σου με υπουργούς, διευθύνοντες συμβούλους, μέλη βασιλικών οικογενειών και κατόχους βραβείων Nobel — ανθρώπους που συμφωνούν όλοι απόλυτα μεταξύ τους. Φανταστείτε τι προκαλεί αυτό στον εγωισμό ενός 35χρονου.
Αυτό είναι το profile που διαμορφώνεται: πολύ υψηλή λεκτική νοημοσύνη, ελάχιστη τάση για αμφισβήτηση. Εξαιρετική ικανότητα υπεράσπισης του κυρίαρχου πλαισίου σκέψης, χωρίς καμία εκπαίδευση στην αμφισβήτησή του. Και ένας ναρκισσισμός που τροφοδοτείται από ένα δίκτυο το οποίο επιβεβαιώνει, χρόνο με τον χρόνο, ότι ανήκεις στους «εκλεκτούς».
Συνδυάστε αυτά τα δύο και προκύπτουν ηγέτες που δεν τιμωρούνται ποτέ επειδή έκαναν λάθος — αρκεί να κάνουν το λάθος όλοι μαζί.
Το ζήτημα της μετανάστευσης αποτελεί την ιδανική περίπτωση μελέτης. Οι Obama, Macron, Attal μπορούν να αυστηροποιήσουν τη νομοθεσία, να ανακοινώσουν αριθμούς απελάσεων, να υιοθετήσουν πιο σκληρό ύφος ενόψει εκλογών. Ο Obama, προχώρησε σε περισσότερες απελάσεις από οποιονδήποτε προκάτοχό του. Προσέξτε όμως πώς μιλούν γι’ αυτό: για εκείνους, η μετανάστευση δεν αποτελεί ποτέ ζήτημα πολιτισμικής ταυτότητας.
Είναι μια ροή που πρέπει να διαχειριστούν, μια έλλειψη εργατικού δυναμικού που πρέπει να καλυφθεί, μια δημογραφική καμπύλη που πρέπει να διορθωθεί, ένα ηθικό καθήκον που πρέπει να εκπληρωθεί. Το αν ένα έθνος έχει το δικαίωμα να παραμείνει ο εαυτός του, δεν μπαίνει καν στο κάδρο της συζήτησης. Όχι επειδή έχουν δώσει απάντηση στο ερώτημα, αλλά επειδή η εκπαίδευσή τους τούς δίδαξε ότι το ερώτημα αυτό δεν είναι καν θεμιτό.
Γι’ αυτό, όταν ένας ψηφοφόρος λέει «η πόλη μου έχει αλλάξει και ανησυχώ», αντί για απάντηση εισπράττει ένα κήρυγμα. Ο ηγέτης δεν λέει καν ψέματα στον ψηφοφόρο. Είναι χειρότερα: αδυνατεί ειλικρινά να δει αυτό που βλέπει ο ψηφοφόρος. Είκοσι χρόνια «διαμόρφωσης» τον έπεισαν ότι αυτή η αντίληψη αποτελεί μια προκατάληψη που πρέπει να διορθωθεί, και όχι μια πραγματικότητα που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα με τους «αλωμένους» θεσμούς. Δεν πρόκειται για κάποια μυστική συνωμοσία, αλλά για μια μονοκουλτούρα. Ίδια σχολεία, ίδιες σύνοδοι κορυφής, ίδια panels στο Davos ίδιο λεξιλόγιο — από το Παρίσι και την Οτάβα μέχρι την Ουάσιγκτον. Όταν κάθε ηγέτης επιλέγεται από τη συναίνεση και επιβραβεύεται από αυτήν, τότε η συναίνεση παύει να δοκιμάζεται απέναντι στην πραγματικότητα.
Και μια κυρίαρχη τάξη που δεν έρχεται ποτέ αντιμέτωπη με την πραγματικότητα, καταλήγει να κυβερνά μια χώρα η οποία υπάρχει μόνο μέσα στις παρουσιάσεις (slides) της.
Πριν ψηφίσετε, θέστε ένα ερώτημα για κάθε υποψήφιο: ποιος τον διαμόρφωσε και ποιους εξακολουθεί να νιώθει την ανάγκη να εντυπωσιάσει;
>
To understand why Western leaders all sound the same, you need to understand how a system that has captured its own institutions keeps producing elites aligned on the worst possible line.
In 2004, Klaus Schwab created the Forum of Young Global Leaders. Every year, the WEF selects a few hundred people under 40. You don’t apply. You get nominated by people already inside and vetted by people already inside. Then come the annual summits, Davos, and a two-week executive program at Harvard Kennedy School built around global governance, climate, global health and “21st century leadership.”
Emmanuel Macron: class of 2016, the same year he launched his presidential campaign. Gabriel Attal: listed by the WEF itself among its notable members. In 2017, at Harvard, Schwab bragged that his network “penetrates the cabinets” of governments. His words, not mine.
Now here’s the mistake most critics make. They imagine a brainwashing camp. Two weeks at Harvard don’t rewire anyone. The YGL program doesn’t create the mindset. It certifies it.
The capture happened upstream. The formatting starts at 18. Sciences Po, ENA, Harvard, Columbia, Yale Law. Ten years of being graded by people who already hold the consensus. You learn fast that the reward doesn’t go to whoever is right, but to whoever restates the room’s beliefs most elegantly. Every essay, every oral exam, every internship in a ministry or a consulting firm teaches the same lesson: the frame is given, your job is to optimize inside it.
Obama never went through YGL. He didn’t need to. Columbia, Harvard Law, president of the Law Review. Same factory, American edition.
So by the time the WEF calls, the product is finished. The program just adds the final layer: flattery. You’re told you’re one of the few people under 40 who will shape the world. You spend your summers with ministers, CEOs, royals and Nobel laureates who all agree with each other. Imagine what that does to a 35-year-old ego.
That’s the profile it produces. Very high verbal intelligence, very low dissent. Brilliant at defending the frame, never trained to question it. And a narcissism fed by a network that confirms, year after year, that you belong to the elect. Combine the two and you get leaders who are never punished for being wrong, as long as they’re wrong together.
Immigration is the perfect test case. Obama, Macron, Attal can tighten a law, announce deportation numbers, harden their tone before an election. Obama deported more people than any president before him. But listen to how they talk about it. For them, immigration is never a civilizational question. It’s a flow to manage, a labor shortage to fill, a demographic curve to correct, a moral duty to perform. Whether a nation has the right to remain itself never even enters the frame. Not because they’ve answered the question. Because their education taught them it isn’t a legitimate one.
That’s why the voter who says “my town has changed and I’m worried” gets a lecture instead of an answer. The leader isn’t even lying to him. It’s worse: he genuinely cannot see what the voter sees. Twenty years of formatting taught him that this perception is a bias to correct, not a reality to address.
That’s the real problem with captured institutions. Not a secret plot. A monoculture. Same schools, same summits, same Davos panels, same vocabulary from Paris to Ottawa to Washington. When every leader is selected by the consensus and rewarded by the consensus, the consensus stops being tested against reality.
And a ruling class that never gets confronted with reality ends up governing a country that only exists in its own slide decks.
Before you vote, ask one question about every candidate: who formatted them, and who do they still need to impress?
— Brivael Le Pogam (@brivael) October 25, 2026
