Βy Jeffrey Tucker [Founder, Author, and President at Brownstone Institute]
Η ομιλία, η οποία ήταν επώδυνη από την αρχή, έγινε σχεδόν αδύνατη: η αναπνοή γινόταν όλο και πιο συστολή και ατελής, μέχρι τις έντεκα και μισή το βράδυ του Σαββάτου. Όταν, διατηρώντας πλήρη κατοχή του νου του, εξέπνευσε χωρίς αγώνα».
Απαραίτητη. Ιατρική δεξιότητα. Πρωτόκολλα. Βέλτιστες Πρακτικές. Πρότυπα Φροντίδας. Θάνατος. Κανείς δεν ξέρει γιατί: απλώς μια υποχώρηση στις δυνάμεις της αταξίας.Αυτή η αφήγηση έδωσε τον τόνο. Κανείς δεν τόλμησε να πει ότι οι γιατροί τον σκότωσαν – ένα πολύ σαφές παράδειγμα ιατρογενούς θανάτου – επειδή κανείς δεν το πίστευε. Εφόσον οι φόνοι γίνονται από πιστοποιημένους ειδικούς, μας οδηγούν στο να πιστεύουμε ότι τίποτα δεν πήγε πραγματικά στραβά. Το σύστημα λειτουργεί, απλώς ότι μερικές φορές το σύστημα δεν μπορεί να σταματήσει το αναπόφευκτο.
Αυτή η συναίνεση γύρω από τη φλεβοτομία άρχισε να αλλάζει τις επόμενες δεκαετίες, ακόμη και αν ορισμένοι ειδικοί ήταν ακόμα υπέρ μέχρι και το 1842. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, η αιμορραγία είχε πλήρως διαψευσθεί. Ωστόσο, η γενική κρίση ότι οι γιατροί έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με τα εργαλεία και τις γνώσεις που είχαν παρέμεινε. Είναι σαν η λογοτεχνική κουλτούρα απλώς να μην μπορούσε να κατανοήσει την πληρότητα των συνεπειών ότι οι ίδιοι οι γιατροί μετέτρεψαν μια κοινή γρίπη σε θανατηφόρο συμβάν, αποστραγγίζοντας το αίμα του πρώην προέδρου από το σώμα του.
Μια άλλη βιογραφία που γράφτηκε για παιδιά το 1917 από την Calista McCabe Courtenay πλησιάζει περισσότερο στην αλήθεια.
«Πριν το πρωί της τρίτης ημέρας, ήταν πολύ άρρωστος και όταν ήρθαν οι γιατροί, το αφαίρεσαν. Ήταν η ηλίθια πρακτική εκείνων των ημερών και σε λίγες ώρες ο Washington ήταν τόσο εξασθενημένος που είχε χάσει κάθε ελπίδα ανάρρωσης. Πέθανε στις 14 Δεκεμβρίου 1799, τόσο γενναία όσο είχε ζήσει».
Ακόμα και στην 250ή επέτειο από την ίδρυση του έθνους, το πλήρες μάθημα αυτού του φρικτού θανάτου δεν έχει κατανοηθεί.
Η πιο πρόσφατη και πιο διάσημη βιογραφία είναι του Ron Chernow. Ακόμα και εδώ, ενώ έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες, η αφήγηση στερείται αυστηρής κρίσης εναντίον των επαγγελματιών υγείας, πόσο μάλλον αυτού που αυτό υπονοεί.
Αν και ένιωσε βραχνάδα και συμφόρηση στο στήθος εκείνο το βράδυ [12 Νοεμβρίου 1799], η διάθεση του Washington ήταν χαρούμενη. Εξέφραζε άσχημα σχόλια για παλιές πολιτικές πληγές από κάποτες συμμάχους. Όταν διάβασε δυνατά ένα άρθρο εφημερίδας ότι ο James Madison είχε προτείνει τον James Monroe για κυβερνήτη της Βιρτζίνια, επέτρεψε στον εαυτό του μερικά καυστικά σχόλια. Απέρριψε τη συμβουλή του Lear να πάρει φάρμακο. «Ξέρεις ότι δεν παίρνω ποτέ τίποτα για το κρυολόγημα», διαμαρτυρήθηκε. «Άφησέ το όπως ήρθε». Αντ’ αυτού, παρέμεινε μέχρι αργά στη βιβλιοθήκη του πριν ανέβει τα σκαλιά για την κρεβατοκάμαρά του.
Η Martha εξέφρασε την απογοήτευσή της που δεν είχε ανέβει νωρίτερα, αλλά είπε ότι το είχε κάνει μόλις είχε τελειώσει τις δουλειές του. Στη μέση της νύχτας, ξύπνησε με έναν πρησμένο, φλεγμονώδη λαιμό. Όταν την ξύπνησε, εκείνη ανησύχησε από την δύσπνοια του και ήθελε να φέρει έναν υπηρέτη, αλλά αυτός φοβήθηκε ότι μπορεί να κρυώσει αυτή την κρύα νύχτα. Βασιζόμενος για άλλη μια φορά στις αναζωογονητικές δυνάμεις του σώματός του, έβαλε τη Martha να περιμένει μέχρι την αυγή για να καλέσει βοήθεια.
Όταν μια σκλάβα ονόματι Caroline άναψε φωτιά νωρίς το πρωί, η Martha της ζήτησε να αναζητήσει τον Tobias Lear, ο οποίος βρήκε τον Washington να αναπνέει με δυσκολία και μόλις που μπορούσε «να αρθρώσει κατανοητή λέξη». Ο Christopher Sheels ακούμπησε τον αφέντη του σε μια καρέκλα δίπλα στη φωτιά, καθώς ο Lear έστειλε έναν γρήγορο σκλάβο στην Αλεξάνδρεια για τον Δρ. Craik, τον Σκωτσέζο γιατρό που είχε υπηρετήσει τον Washington με τόσο ένθερμη αφοσίωση από τον Γαλλοϊνδικό Πόλεμο.
Εν τω μεταξύ, για να καταπραΰνει τον φλεγόμενο λαιμό του, ο Washington κατανάλωσε ένα σιροπιώδες μείγμα μελάσας, ξιδιού και βουτύρου… Με υπερφυσικό αυτοέλεγχο, έβαλε έναν επιστάτη ονόματι George Rawlins να τον αφαιμάξει πριν φτάσει ο Δρ. Craik. Όταν ο Rawlins άσπρισε, ο Ουάσινγκτον τον πίεσε απαλά αλλά σταθερά. «Μην φοβάσαι», είπε, και μόλις ο Rawlins έκοψε το δέρμα, κάνοντας το αίμα να τρέχει ελεύθερα, πρόσθεσε: «Το στόμιο δεν είναι αρκετά μεγάλο».
Η Martha έδειξε καλύτερη ιατρική κρίση και παρακάλεσε να σταματήσει η αιμορραγία, αλλά ο Washington τον παρότρυνε να συνεχίσει, λέγοντας «Κι άλλο, κι άλλο!», μέχρι που σχεδόν μια πίντα αίμα στραγγίστηκε. Ένα κομμάτι υγρής φανέλας τυλίχτηκε γύρω από το λαιμό του, ενώ τα πόδια του ήταν μουσκεμένα σε ζεστό νερό. Καθώς περίμεναν τον Δρ. Craik, η Martha κάλεσε τον διακεκριμένο Δρ. Gustavus Richard Brown από το Port Tobacco.
Ο Δρ. Craik, φτάνοντας πρώτος, διαιώνισε τις μεσαιωνικές θεραπείες που ήδη χρησιμοποιούνταν, αδειάζοντας περισσότερο αίμα και εφαρμόζοντας στο λαιμό κανθαρίδες, ένα παρασκεύασμα φτιαγμένο από αποξηραμένα σκαθάρια, για να τραβήξει τη φλεγμονή στην επιφάνεια. Έβαλε επίσης τον Washington να εισπνεύσει ατμό από μια τσαγιέρα γεμάτη με ξύδι και ζεστό νερό. Όταν ο Washington έγειρε προς τα πίσω το κεφάλι του για να κάνει γαργάρες με τσάι φασκόμηλου ανακατεμένο με ξύδι, παραλίγο να πνιγεί.
Τρομοκρατημένος, ο Δρ. Craik κάλεσε έναν τρίτο γιατρό, τον Elisha Cullen Dick, έναν νεαρό από την Αλεξάνδρεια, ο οποίος είχε σπουδάσει υπό τον Δρ. Benjamin Rush. Μπαίνοντας, συνόδευσε τον Craik στην αναρρόφηση περισσότερου αίματος, το οποίο «έρχονταν πολύ αργά, ήταν πηχτό και δεν προκαλούσε κανένα σύμπτωμα λιποθυμίας», έγραψε ο Lear. Επίσης, εκκένωσαν τα έντερα του Washington με κλύσμα. Τελικά, μαζί με τον Δρ. Brown, πήραν δύο ακόμη πίντες από το εξαντλημένο σώμα του Washington.
Έχει υπολογιστεί ότι ο Washington παρέδωσε συνολικά πέντε πίντες αίματος, ή περίπου το μισό του συνολικού αποθέματος του σώματός του. Ο Δρ. Dick συνέστησε μια ακόμη σπάνια και εξαιρετικά πειραματική διαδικασία – μια τραχειοτομή που θα είχε ανοίξει μια τρύπα στην τραχεία του Ουάσινγκτον, διευκολύνοντας την αναπνοή του – μόνο και μόνο για να απορριφθεί από τους Craik και Brown. «Δεν θα πάψω ποτέ να μετανιώνω που η επέμβαση δεν πραγματοποιήθηκε», είπε αργότερα ο Dick, παρομοιάζοντας τους τρεις γιατρούς με πνιγμένους που κρατιούνται από καλαμάκια.
Είναι εξαιρετικά απίθανο, ωστόσο, ο Washington να είχε επιβιώσει από μια τέτοια διαδικασία, δεδομένης της ήδη εξασθενημένης κατάστασής του… Ήταν 14 Δεκεμβρίου 1799. Ο Washington είχε πεθάνει σε ηλικία εξήντα επτά ετών.
Οι επιπτώσεις μιας τέτοιας αφήγησης είναι βαθιές όσον αφορά την υποτιθέμενη σοφία της ιατρικής συναίνεσης. Κάθε γενιά φαντάζεται ότι είναι πολύ μπροστά από τις άλλες στο παρελθόν όσον αφορά την επιστήμη και την ιατρική. Σίγουρα, αυτό που έκαναν στο παρελθόν ήταν ζοφερό, βάρβαρο, αδαές, σκληρό, δεν βασιζόταν στην επιστήμη, αλλά εμείς είμαστε πολύ καλύτεροι. Κι όμως, σε κάθε εποχή, οι γιατροί πάντα το πίστευαν αυτό. Ούτε αρκεί να πούμε ότι η γνώση βελτιώνεται συνεχώς, επειδή γνωρίζουμε ότι αυτό απλά δεν είναι αλήθεια.
Ακόμα και τώρα, η πρωτεύουσα Ουάσινγκτον και το επάγγελμα της ψυχιατρικής βρίσκονται σε αναταραχή για αυτό που φαίνεται να είναι μια ξαφνική συνειδητοποίηση ότι αυτό που ονομάζεται «ψυχιατρική φαρμακευτική αγωγή» δεν διορθώνει ή δεν θεραπεύει μια «χημική ανισορροπία», αλλά μάλλον καταπραΰνει και δημιουργεί μια εξάρτηση που επιτρέπει την περαιτέρω φαρμακευτική αγωγή σε έναν φαύλο κύκλο. Φαίνεται μάλλον προφανές τώρα, χάρη σε δεκαετίες εργασίας εξωτερικών συγγραφέων και ακτιβιστών, αλλά δεν ήταν εμφανές μέχρι πρόσφατα. Οι λοβοτομές δεν έχουν τόσο αποκηρυχθεί όσο έχουν χημικοποιηθεί.
Και μόλις πριν από λίγα χρόνια, στο αποκορύφωμα της χειρότερης περιόδου του Covid, μεταξύ 10.000 και 17.000 ανθρώπων στη Νέα Υόρκη πιθανότατα σκοτώθηκαν από τα πρωτόκολλα των νοσοκομείων που περιελάμβαναν αερισμό-ventilation, από τον οποίο πέθαναν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ο αερισμός σε αυτή την περίπτωση ήταν μια θανατική καταδίκη όχι και τόσο διαφορετική από τη φλεβοτομία, μια επίσης συναινετική πρακτική. Εν τω μεταξύ, όσοι εφάρμοσαν την πρακτική αποζημιώθηκαν με ασπίδα ευθύνης.
Δεν έχουμε ακόμη σαφείς απαντήσεις ως προς το γιατί οι μη εγκεκριμένες θεραπείες για τον κορωνοϊό αποσύρθηκαν από τα ράφια, ενώ οι γιατροί που διένειμαν Ιβερμεκτίνη και Υδροξυχλωροκίνη με εξαιρετικά αποτελέσματα εξακολουθούν να διώκονται. Όσοι αρνήθηκαν τα εμβόλια δαιμονοποιήθηκαν ως παράγοντας που παρέτεινε την πανδημία και στη συνέχεια το προϊόν αποδείχθηκε ένα από τα πιο επικίνδυνα που έχουν ποτέ διανεμηθεί.
Οι New York Times επιτέθηκαν στην ιδέα ότι η Ιβερμεκτίνη θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική κατά του Ηantavirus ως παραπληροφόρηση. Άλλωστε, ένα «εμβόλιο» είναι καθ’ οδόν, αναμφίβολα ένα που δηλώθηκε ότι είναι και ασφαλές και αποτελεσματικό. Θυμηθείτε ότι ο εμβολιασμός ανακαλύφθηκε περίπου την ίδια εποχή που ο Washington πέθανε από αιμορραγία από μια γενιά γιατρών που δεν μπορούσαν να σκεφτούν πώς να ξεφύγουν από ένα υπάρχον παράδειγμα.
Η αιμορραγία τελικά εξαφανίστηκε, αλλά χρειάστηκαν άλλα 75 περίπου χρόνια.
Από τότε και μετά, ο εμβολιασμός…Ως μια άμεση παρέμβαση για όλους, έχει επωφεληθεί από επιδοτήσεις, εγκρίσεις διασημοτήτων, διπλώματα ευρεσιτεχνίας, εντολές, μια φιλοσοφική επικάλυψη πάνω στον ωφελιμισμό, ευλογίες πρακτορείων, εκστρατείες μέσων ενημέρωσης, ασπίδες ευθύνης, καταστολή δεδομένων τραυματισμών και θανάτου και δαιμονοποίηση τυχόν αντιστάσεων. Είναι περίεργο που τόσοι πολλοί έχουν τώρα τις αμφιβολίες τους;
With George Washington, the biographers said the doctors did the best they could with the knowledge they had — which is what everyone today says about the Covid response.
George Washington, Father of the Country, Killed by Doctors https://t.co/qk5pH9zM1I via @brownstoneinst
— Jeffrey A Tucker (@jeffreytucker) May 17, 2026
Αυτό που συμβαίνει στην ιατρική αυτή τη στιγμή είναι μια μαζική επανεξέταση πολλών συμβατικών πρακτικών που προέρχονται από το αλλοπαθητικό μονοπώλιο- allopathic monopoly που είναι ενός αιώνα. Στην προσπάθεια να διατηρηθεί μια ορθοδοξία, πόσες υγιείς πρακτικές έχουν μείνει πίσω από άλλες παραδόσεις όπως η κινεζική ιατρική, η ομοιοπαθητική, η χειροπαθητική ή η φυσιοπαθητική, οι οποίες όλες αποθαρρύνονται από τη συμβατική ασφάλιση και δυσφημούνται από τα χρηματοδοτούμενα από τη big pharma- μέσα ενημέρωσης; Πόσες πρακτικές που σήμερα ονομάζονται Πρότυπο Φροντίδας-Standard of Care θα θεωρούνται σε μια ή δύο γενιές προφανώς τόσο φρικτές όσο η πρακτική της αιμορραγίας;
The COVID-19 pandemic destroyed millions of lives. The American people deserve nothing less than the full truth about what happened and who was responsible. pic.twitter.com/uTBEy9qbPB
— Senator Rand Paul (@SenRandPaul) May 16, 2026
Η τρομερή μοίρα του George Washington θα έπρεπε να είχε σημάνει εθνικό συναγερμό για να χτυπήσει στη μακρά ιστορία μας. Το μάθημα θα πρέπει να είναι ποτέ να μην αντικαθιστούμε την επιστημική ταπεινότητα στην ιατρική με θεσμοθετημένο δόγμα. Αυτό το μάθημα δεν έμεινε στην ιστορία επειδή, τότε και τώρα, η επικρατούσα ιατρική σοφία έχει το δικαίωμα να επιβεβαιώνεται ακόμα και όταν σκοτώνει ανθρώπους. Ακόμα και τον Πατέρα της Χώρας-Even the Father of the Country.
