kourdistoportocali.comNews DeskΓυναίκα στέλεχος της επίλεκτης Μονάδας 8200 του Ισραηλινού Στρατού [ΙDF] είχε κάνει σπουδαία δουλειά με πληροφορίες για την προετoιμασία της Hamas

Breaking News

Γυναίκα στέλεχος της επίλεκτης Μονάδας 8200 του Ισραηλινού Στρατού [ΙDF] είχε κάνει σπουδαία δουλειά με πληροφορίες για την προετoιμασία της Hamas

Oι Ασκήσεις που προηγήθηκαν του ΝΕΟΥ Ολοκαυτώματος της 7ης Οκτωβρίου σε βάρος του Εβραικού λαού

Η Μονάδα 8200 [יחידה 8200, Yehida shmone matayim _Μονάδα οκτώ διακόσια] είναι η κεντρική μονάδα συλλογής του Τμήματος Πληροφοριών του IDF [Iσραηλινός Στρατός].

Μερικές φορές αναφέρεται ως Εθνική Μονάδα SIGINT του Ισραήλ.

By Wrong Man

Η Μονάδα αποτελείται κυρίως από ηλικίες 18-21 ετών. Ως αποτέλεσμα της νεότητας των στρατιωτών στη Μονάδα, και της σύντομης περιόδου υπηρεσίας τους, η Μονάδα βασίζεται στην επιλογή νεοσυλλέκτων με ικανότητα ταχείας προσαρμογής και ταχείας μάθησης.

Τα προγράμματα μετά το σχολείο για ηλικίες 16–18 ετών, που διδάσκουν δεξιότητες κωδικοποίησης υπολογιστή και πειρατείας, χρησιμεύουν επίσης ως προγράμματα τροφοδοσίας για τη μονάδα.

Οι πρώην στρατιώτες της Μονάδας 8200, αφού ολοκλήρωσαν τη στρατιωτική τους θητεία, συνέχισαν να ιδρύουν και να καταλαμβάνουν κορυφαίες θέσεις σε πολλές διεθνείς εταιρείες πληροφορικής και στη Silicon Valley.

Σύμφωνα με τον Διευθυντή Στρατιωτικών Επιστημών στο Royal United Services Institute, «Η Μονάδα 8200 είναι πιθανώς η κορυφαία υπηρεσία τεχνικών πληροφοριών στον κόσμο και βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την NSA σε όλα εκτός από την κλίμακα»

Η μονάδα δρα στη διάσταση του κυβερνοχώρου για διάφορους σκοπούς, προκειμένου να επιτύχει υπεροχή πληροφοριών σε κάθε επίπεδο του ισραηλινού συστήματος ασφαλείας, από το μαχητικό έως το πολιτικό επίπεδο.

Στα μέλη της μονάδας ανατίθεται η ανάπτυξη και η λειτουργία των μέσων συλλογής, ανάλυσης, επεξεργασίας και διανομής των πληροφοριών σε επιχειρησιακούς εταίρους εντός του IDF και εκτός του IDF.

Η μονάδα δραστηριοποιείται σε όλους τους κλάδους και διαθέτει πλήθος βάσεων συλλογής μπροστά τους.

Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, μεταξύ άλλων, τα μέλη της μονάδας συνδέονται με το αρχηγείο των μαχόμενων δυνάμεων προκειμένου να επιτραπεί η ταχεία ροή πληροφοριών πληροφοριών προς τις δυνάμεις στο πεδίο.

Η μοναδικότητα του 8200 βρίσκεται στην ανθρώπινη δύναμή του: τα μέλη της μονάδας επιλέγονται προσεκτικά μετά από πολλές επιλογές και υποβάλλονται σε πλούσια και εντατική εκπαίδευση σε μια μεγάλη ποικιλία επαγγελμάτων νοημοσύνης και τεχνολογίας.

Η μονάδα είναι γνωστή για την καινοτομία και τη δημιουργικότητα των ανθρώπων της απέναντι στις πολλές προκλήσεις πληροφοριών του κράτους του Ισραήλ.

Μόλις λίγες ώρες πριν το Ισραηλινό Κανάλι 12 έδωσε στη δημοσιότητα ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο γυναίκα-έμπειρο στέλεχος της Μονάδας είχε ενημερώσει νωρίς-μήνες πριν-για την σχεδιαζόμενη επίθεση της Hamas.

Η δραματική αλληλογραφία από την Mονάδα 8200: “Θάνατος στο κιμπούτς, με κάθε κόστος”

Στις 6 Ιουλίου του τρέχοντος έτους, η αξιωματούχος της αντικατασκοπείας που ειδικεύεται στην αρένα της Hamas, έστειλε ένα email με τίτλο «Θάνατος στα κιμπούτς, με κάθε κόστος».

Στην ίδια επιστολή, διευκρίνισε ότι «ένα απόγευμα στα τέλη Μαΐου, υπήρξε μια εξοντωτική εκπαίδευση, δύο μονάδων της Ηamas στη Nochaba παρουσία ορισμένων ανώτερων αξιωματούχων της τρομοκρατικής οργάνωσης.”

Η εκπαίδευση περιελάμβανε έφιππες δυνάμεις, τόσο σε τζιπ όσο και σε μοτοσυκλέτες. Οι τρομοκράτες εξασκήθηκαν σε ένα σενάριο κατάρριψης αεροσκάφους – και ενός μαχητικού αεροσκάφους και ενός ελικοπτέρου Yasir

Σύμφωνα με την έμπειρη γυναίκα της Μονάδας 8200 η κύρια άσκηση των τρομοκρατών της Hamas επικεντρώθηκε στην κατάληψη ενός κιμπούτς, στο οποίο του έδωσαν ένα επινοημένο όνομα, και εξασκήθηκαν να κυματίζουν τη σημαία τους πάνω από τη συναγωγή και τη γραμματεία του κιμπούτς.

Ένας άλλος στόχος που σημάδεψαν οι τρομοκράτες: κάποια στρατιωτική βάση εκπαίδευσης. «Δόθηκε οδηγία να σκοτωθεί όλο το προσωπικό», έγραψε το έμπειρο στέλεχος, προσθέτοντας ένα τσίμπημα: «Η γυναίκα έχει πάντα δίκιο».

Υπέγραψε μάλιστα το email της με μια φράση από έναν Αμερικανό φιλόσοφο: «Η τέχνη της λογικής είναι να ξέρεις τι να αγνοήσεις – και τι όχι».

Οι συνάδελφοι της δεν την αγνόησαν, και απάντησαν: «Πω πω, αυτό είναι τρελό», έγραψε ένας από αυτούς. «Καταπληκτικό προϊόν», «χρυσή ευφυΐα», απάντησε ένας από τους αξιωματικούς. «Επιτέλους είμαστε στο τακτικό πλάνο της προετοιμασίας της Hamas». Πράγματι, μέσα σε τρεις ημέρες, ένα ακόμη στέλεχος της μονάδας  8200 ανέφερε πρόσθετη εκπαίδευση,  ταγμάτων στη Hamas, με κάθε τάγμα να εκπαιδεύεται στον δικό του στόχο.

Μετά την έκθεση για την πρόσθετη εκπαίδευση της δολοφονικής τρομοκρατικής οργάνωσης, το στέλεχος έστειλε άλλο ένα email: «Μια χαριτωμένη μικρή προσθήκη – κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης έγινε η ακόλουθη κουβέντα: «Πώς είστε και ποια είναι η ετοιμότητά σας, περιμένοντας οδηγίες από εσάς για να τους μπούμε στην πύλη. Είμαστε πλήρως προετοιμασμένοι, περιμένουμε οδηγίες από εσάς.»».

Ανώτερος αξιωματικός στο 8200: “Η εκπαίδευση της Χαμάς προορίζεται για “wasah”, το σενάριο δεν είναι ρεαλιστικό”

Στις 12 Ιουλίου 2023, για πρώτη φορά, ένας ανώτερος αξιωματικός πληροφοριών που βρισκόταν στη σκηνή απάντησε σε αυτό το πυκνό κοστούμι email. Αν και ο ίδιος αξιωματικός επαινεί την έμπειρη γυναίκα στέλεχος της μονάδας 8200 για το έργο της, συμφώνησε ότι «η άσκηση φαίνεται τρελή» και «μάλλον πρόκειται για χρυσάφι», αλλά υποβάθμισε τις παρατηρήσεις της και πρόσθεσε: «Αλλά το σενάριο της άσκησης περιγράφεται σύμφωνα με όσα έγραψε η αναφορά. Στην αρχή είναι εντελώς φανταστικό. Και πρέπει να δούμε πού φιλτράρουμε Τι προορίζεται για το σκοπό του ‘wasach’ και την επίδειξη του σκοπού και τι είναι ρεαλιστικό.”

Ακόμη και αφού ο ανώτερος αξιωματικός δεν πήρε στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις της, ο γυναίκα επέμεινε όχι μόνο στις πληροφορίες που έφερε – αλλά και στο νόημά τους: «Αρνούμαι κατηγορηματικά την ύπαρξη του φανταστικού σεναρίου. Μου είναι δύσκολο να φανταστώ ότι είχε σκοπό να εξασκήσει ένα φανταστικό σενάριο και να ανυψώσει το ηθικό, στα μάτια μου αυτό το σενάριο είναι πολύ πιθανό – κυρίως επειδή η Hamas έχει τις δυνατότητες εκτέλεσης».

Ένας από τους συναδέλφους της προσχώρησε στη θέση της στο δικό του email: «Τονίζω ότι διαφωνούμε πλήρως και κατηγορηματικά με την υπόθεση ότι πρόκειται για ένα φανταστικό σενάριο», έγραψε.

Η μόνιμη γυναίκα της Μονάδας 8200 τόνισε περαιτέρω ότι αυτό θα μπορούσε να είναι «ένα επιχειρησιακό σχέδιο χωρίς χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.» Με άλλα λόγια: δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε έγκαιρα προειδοποίηση.

Η ίδια μάλιστα επέμεινε ότι σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχε στην κατοχή της πρόκειται για στρατηγικό γεγονός. Σύμφωνα με τα λόγια της: «Αυτό είναι ένα σχέδιο που έχει σχεδιαστεί για να ξεκινήσει ένας πόλεμος». Ανέφερε επίσης τα λόγια των ανώτερων τρομοκρατών της Hamas που οργανώνονται για την επίθεση και ανέφερε κραυγές μάχης όπως «Ετοιμαστείτε να σκοτώσετε τα εβραϊκά γουρούνια» ή «Ετοιμαστείτε να μπείτε και να αποκεφαλίσετε». Πέρα από τις κραυγές μάχης, τόνισε: “Προπονούνται, με μεγάλες δυνάμεις, για ένα μεγάλο γεγονός. Αυτό δεν είναι παρουσίαση σκοπού, είναι προετοιμασία για το πραγματικό”.

Έφτασαν αυτές οι πληροφορίες στην κορυφή-αναρωτιέται η παρουσιάστρια του Καναλιού 12;

Η απάντηση του εκπροσώπου του IDF: “Αυτές τις μέρες το IDF επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στην καταπολέμηση της τρομοκρατικής οργάνωσης Hamas. Μετά τον πόλεμο, το IDF θα διεξάγει μια ενδελεχή, διεισδυτική και αδιάλλακτη έρευνα και θα δημοσιεύσει τα ευρήματά του στο κοινό.”

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Nataly Dadon (@natalydadon)

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Bring Them Home Now (@bringhomenow)

Mία ακόμη Άσκηση-αυτή τη φορά απελευθέρωσης ομήρων που βρίσκονται στα χέρια τρομοκρατών-εξελίσσεται στη Doha του Kατάρ σχεδόν το ίδιο χρονικό διάστημα>

Με παρόμοια “τεχνοτροπία” με την planδημία-COVID (Δήθεν Άσκηση Πανδημίας-ΕVENT 201) η εισβολή των Ναζί της Ηamas και η σφαγή-Ολοκαύτωμα σε βάρος του Εβραικού λαού. Είχε προηγηθεί εντελώς συμπτωματικά Άσκηση απελευθέρωσης αιχμαλώτων από τρομοκράτες με τη συμμετοχή του Qatar κάτι που επιχειρείται να συμβεί τις προσεχείς ώρες.

Η δυστοπική σχέση των μυστικών υπηρεσιών και της διπλωματίας ανάμεσα σε ΗΠΑ-Ιράν-Qatar

Οι αποκαλύψεις του κορυφαίου Εβραϊκού περιοδικού Tablet Magazine για τις στενές σχέσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και της αμερικανικής διπλωματίας με τις αντίστοιχες του Ιράν και του Qatar προκαλούν πολλά ερωτηματικά για τη προέλευση του Ολοκαυτώματος σε βάρος του Εβραικού λαού που προκάλεσαν οι ναζί τρομοκράτες της Hamas την 7η Οκτωβρίου 2023.

Το νέο άρθρο του σπουδαίου Εβραϊκου ιστοτόπου που υπογράφει ο Armin Rosen έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά αρθρογραφίας που έρχεται να επιβεβαιώσει τη διαβόητη ατάκα του Στάλιν στον Τσώρτσιλ στη Μόσχα και καθώς οι δύο άνδρες είχαν αποσυρθεί στο ιδιωτικό δωμάτιο του Στάλιν, εδώ όπου ο Ρώσος ηγέτης θα γέμιζε ποτήρι του ποτήρι του Τσώρτσιλ με εξαίρετο κρασί από τη Γεωργία λέγοντάς του>

Η Αλήθεια κρύβεται κάτω από πολλές στρώσεις ψεύδους…

Πάμε λοιπόν να δούμε τι αποκαλύπτει ο Armin Rosen στο Tablet magazine>

Το να είσαι ο κύριος εξωτερικός χρηματοδότης της Hamas και να είσαι ορισμένος διεθνής μεσολαβητής απαιτεί ορισμένες εξαιρετικά εξειδικευμένες δεξιότητες. Όταν η ισλαμιστική τρομοκρατική ομάδα κατέλαβε περίπου 240 ομήρους κατά τη διάρκεια της έξαψης της στο νότιο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, οι χορηγοί της ομάδας στο Qatar πρέπει να ένιωσαν ασυνήθιστα καλά προετοιμασμένοι για τις συνέπειες.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στα τέλη Ιουλίου, η Διεθνής Ακαδημία Μελετών Ασφαλείας του ΚατάρQatar International Academy for Security Studies, η οποία προσδιόρισε τον πρώην πράκτορα του FBI Ali Soufan ως εκτελεστικό διευθυντή της μόλις τον Δεκέμβριο του 2022, πραγματοποίησε μια τριήμερη διμερή άσκηση ανάκτησης ομήρων στην οποία παρευρέθηκε ο ταξίαρχος Hamad Hassan Al Sulaiti.

Συμμετείχαν εκπρόσωποι από το FBI, μαζί με τα Υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ, μαζί με ομολόγους του στο Υπουργείο Εσωτερικών του Qatar και στην Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας.

Ο ίδιος ο Soufan παρευρέθηκε στην εκδήλωση, η οποία πραγματοποιήθηκε «υπό την αιγίδα» του υπουργού Εσωτερικών του Qatar, σύμφωνα με τον φιλοκυβερνητικό ιστότοπο Al-Arab Qatar.

Ταυτόχρονα, ο Michael Masters, ένας από τους μακροχρόνιους αναπληρωτές του Soufan, διοικούσε την εβραϊκή κοινοτική ασφάλεια-Jewish communal security, σε όλη τη Βόρεια Αμερική ως επικεφαλής του Δικτύου Ασφαλούς Κοινότητας Secure Community Network (SCN)—μια θέση στην οποία παραμένει στον απόηχο της σφαγής περισσότερων από 1.400 Εβραίων από τη Hamas.

Ως πράκτορας του FBI, ο Ali Soufan ήταν ένα από τα λίγα άτομα στο γραφείο που έδωσε σημασία στην κήρυξη πολέμου του Osama bin Laden κατά της Αμερικής, γνώση που δεν επέτρεψε στονSoufan ή σε κανέναν άλλον στην ομοσπονδιακή επιβολή του νόμου να αποτρέψει τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου -9/11.

Αυτός ο 25χρονος πλέον πυρήνας διορατικότητας, που έχει ηρωικές διαστάσεις στο βιβλίο του Lawrence Wright The Looming Tower, μετέτρεψε τον Soufan σε μια από τις πιο μακροχρόνιες προσωπικότητες εθνικής ασφάλειας της Αμερικής του 21ου αιώνα, μια τακτική καλωδιακή ειδησεογραφία με μια παγκόσμια εταιρεία ασφαλείας και μια δεξαμενή σκέψης που πήρε το όνομά του, καθώς και βαθιές επαφές μέσα σε ένα παγκοσμίου φήμης αντιτρομοκρατικό κατεστημένο.

Το Qatar είναι ένας από τους κόμβους αυτού της επιχείρησης, εν μέρει χάρη στον Soufan, ο οποίος δεν ανταποκρίθηκε στα αιτήματα του Tablet για συνέντευξη.

Ο πρώην πράκτορας του FBI ήταν υπεύθυνος του γραφείου της Doha της εταιρείας ασφαλείας του Rudy Giuliani το 2007, η οποία εκπαίδευε τις δυνάμεις ασφαλείας και πληροφοριών του εμιράτου.

Σήμερα, το QIASS είναι η «εμβληματική εκπαιδευτική εγκατάσταση» του Ομίλου Soufan, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εταιρείας, ενώ το μη κερδοσκοπικό Soufan Center και το QIASS είναι οι δύο συνδιοργανωτές του Παγκόσμιου Φόρουμ Ασφάλειας-Global Security Forum, ενός φεστιβάλ με θέμα την πολιτική για την αυτοεκτίμηση του καθεστώτος του Qatar κάθε Μάρτιο στη Doha.

Η QIASS έχει μετρήσει αξιόπιστα πρόσωπα στον κυβερνητικό μηχανισμό του Qatar μεταξύ της ηγεσίας της: Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, πρόεδρος της QIASS ήταν ο Mohamed Hanzab, πρώην ανώτερος αξιωματούχος τόσο στην Υπηρεσία Πληροφοριών του Qatar όσο και στην Πολεμική Αεροπορία του Qatar. Το 2011, ο Hanzab ξεκίνησε το Διεθνές Κέντρο Αθλητικής Ασφάλειας, με τον Soufan ως ένα από τα πέντε μέλη του συμβουλευτικού συμβουλίου του ομίλου.

Michael Masters

Ο Majid al Ansari, πρόεδρος του QIASS από το 2019, άφησε το ινστιτούτο για να γίνει επίσημος εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Qatar και σύμβουλος του πρωθυπουργού της χώρας στις αρχές του 2022, σύμφωνα με τη σελίδα του στο LinkedIn. Ωστόσο, σύμφωνα με βιογραφίες στις ιστοσελίδες τόσο του Υπουργείου Εξωτερικών του Qatar όσο και του πανεπιστημίου Hamid bin Khalifa που λειτουργεί από την κυβέρνηση, ο Ansari εξακολουθεί να είναι πρόεδρος του QIASS.

Την 1η Νοεμβρίου, ο al Ansari περιέγραψε εν συντομία το «Nov. 2023» ως ημερομηνία λήξης του με το QIASS στο LinkedIn πριν αλλάξει το προφίλ του για να εξαλειφθεί οποιαδήποτε ένδειξη επικάλυψης με το έργο του στο Υπουργείο Εξωτερικών. (Η ενότητα “σχετικά” του προφίλ εξακολουθεί να ανοίγει περιγράφοντας τον al-Ansari ως “Πρόεδρο της Διεθνούς Ακαδημίας Μελετών Ασφάλειας του Κατάρ (QIASS).”)

Μια πλαϊνή γραμμή στο LinkedIn που αποθηκεύτηκε προσωρινά στις 31 Οκτωβρίου, ορατή στο Google από τη στιγμή που γράφτηκε αυτό, εξακολουθεί να τον προσδιορίζει ως πρόεδρο του ινστιτούτου.

Ο Soufan δεν ήταν το μόνο άτομο στην εταιρεία που είχε ιδρύσει και κατείχε ηγετικό ρόλο στην QIASS. «Αρκετοί άλλοι υπάλληλοι του Soufan Group αναφέρονται επίσης ως υπάλληλοι εκεί», ανέφερε το Foreign Policy το 2014, «μια σχέση που σπάνια αποκαλύπτουν σε συνεντεύξεις στα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ».

 

O πρώην πράκτορας του FBI Ali Soufan στη κεντρική photo που εικονογραφεί το σχετικό άρθρο του Tablet Magazine

DOHA: A joint Qatar-US hostage recovery exercise workshop has started at the officers’ club in the Internal Security Force camp (Lekhwiya). The three-day event is organized by the Qatar International Academy for Security Studies (QIASS).

Η σελίδα στον ιστότοπο του QIASS που περιλαμβάνει την εκτελεστική του ομάδα είναι πλέον εκτός σύνδεσης και το ινστιτούτο δεν προσδιορίζει πλέον δημόσια κανένα από το προσωπικό του στον ιστότοπό του, αλλά τον Δεκέμβριο του 2022 ο οργανισμός κατονόμασε έναν αριθμό συνεργατών του Soufan στην ηγεσία του εκτός από τον ίδιο τον Soufan.

Ο Martin Reardon, που αναφέρεται ως ανώτερος διευθυντής του QIASS, είναι βετεράνος της αντιτρομοκρατίας του FBI, πρώην αρχηγός ομάδας ελευθέρων σκοπευτών και σημερινός ανώτερος σύμβουλος εκπαίδευσης για τον Όμιλο Soufan.

Ο διευθυντής εκπαίδευσης του QIASS, John Waddell, ένας μακροχρόνιος εκπαιδευτής όπλων μάχης στους Πεζοναύτες, είναι ανώτερος διευθυντής έργου στον Όμιλο Soufan, σύμφωνα με τη σελίδα του στο LinkedIn.

Μέσω του QIASS, ο Soufan τοποθετήθηκε ως πρωταρχικός μη κυβερνητικός οργανισμός μεταξύ του αμερικανικού τομέα ασφαλείας και της Doha.

Ο Masters είχε τον δικό του ρόλο σε αυτό το μεγαλύτερο έργο. Μέχρι το 2018, τη χρονιά που το QIASS και το Soufan Center ξεκίνησαν μαζί το Global Security Forum, ο Masters ήταν ήδη πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του μη κερδοσκοπικού βραχίονα της Soufan για δύο χρόνια, μια θέση που κράτησε μέχρι το 2022, σύμφωνα με τη σελίδα του στο LinkedIn.

Ο Masters, ο οποίος ήταν επίσης ανώτερος υπάλληλος στον κερδοσκοπικό όμιλο Soufan, αναφέρεται ως «διευθυντής» και «πρόεδρος» του Soufan Center σε όλα τα δημόσια διαθέσιμα, πλήρους μήκους 990s που έχει καταθέσει ο οργανισμός, που εκτείνονται από το 2018 έως 2021.

Ο ιστότοπος του Κέντρου Soufan τον ονομάζει ως Πρόεδρο στην παλαιότερη προσωρινά αποθηκευμένη έκδοση της σελίδας προσωπικού του οργανισμού, από τον Ιούνιο του 2017.

Ο Soufan ήταν ιδρυτικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Κατάρ Αμερικής-Qatar America Institute το 2017 και ήταν ακόμα στο διοικητικό συμβούλιο του οργανισμού το 2019, όταν δέχτηκε χρηματοδότηση 5,2 εκατομμυρίων δολαρίων από την Πρεσβεία του Qatar στην Ουάσιγκτον. Το 2020, το Υπουργείο Δικαιοσύνης διαπίστωσε ότι το ινστιτούτο εργαζόταν για λογαριασμό ενός αλλοδαπού εντολέα —δηλαδή της κυβέρνησης του Qatar, ή τουλάχιστον της επίσημης αποστολής του στην πρωτεύουσα του έθνους— και ζήτησε από τον οργανισμό να αποκαλύψει τις δραστηριότητές του σύμφωνα με τον Νόμο για την εγγραφή ξένων πρακτόρων .

Το να γίνει ένας από τους πολλούς πρόθυμους φορείς μεταξύ Ουάσιγκτον και Doha ήταν μια καλή απόφαση σταδιοδρομίας για τον Soufan, για τον ίδιο λόγο που το να γίνει δυτικός κόμβος πρόσβασης για ισλαμιστές εξτρεμιστές ήταν μια έξυπνη γεωπολιτική κίνηση για το Qatar.

Κατά τη διάρκεια του σωστού είδους κρίσης, μια ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας προς τους ηγέτες της Ηamas μπορεί να είναι ένα ανεκτίμητο διπλωματικό πλεονέκτημα που κανείς άλλος δεν έχει. Ένα παρόμοιο πλεονέκτημα προέρχεται από τη διεύθυνση ενός εκπαιδευτικού ινστιτούτου που εξυπηρετεί τους αξιωματούχους πληροφοριών και ασφάλειας της κυβέρνησης που φιλοξενεί αυτούς τους τρομοκράτες ηγέτες, οι οποίοι είναι τώρα υπεύθυνοι για τη δολοφονία και την απαγωγή πολλών Αμερικανών πολιτών.

Η αίσθηση της κεντρικής θέσης σε γεγονότα του πραγματικού κόσμου μπορεί να γίνει τόσο προσοδοφόρα όσο και εντελώς μεθυστική. «Πλησιάζοντας στην άβυσσο», έγραψε ο Soufan με περιφρόνηση στις 18 Οκτωβρίου, συνδέοντας με μια ενημέρωση του Κέντρου Soufan που επαναλάμβανε το ψέμα της προηγούμενης ημέρας από αξιωματούχους της Hamas ότι ένα ισραηλινό χτύπημα είχε σκοτώσει 500 ανθρώπους στο Νοσοκομείο Al-Ahli της Γάζας.

Από τα τέλη του 2017, ο Masters είναι εθνικός διευθυντής και Διευθύνων Σύμβουλος του Security Community Network, το οποίο παρακολουθεί τις απειλές κατά των εβραϊκών κοινοτικών ιδρυμάτων. Ο Masters, πρώην εκτελεστικός διευθυντής του Department of Homeland Security and Emergency Management για την Κομητεία Cook του Ιλινόις, και πτυχιούχος Νομικής του Harvard, υπηρέτησε ως εκτελεστικός αντιπρόεδρος και στη συνέχεια ως σύμβουλος του Ομίλου Soufan μεταξύ 2015 και 2020. Ο Masters ήταν πρόεδρος του Soufan Center, του ερευνητικού ινστιτούτου του ομίλου και μη κερδοσκοπικού βραχίονα, από το 2016 έως το 2022.

Το Security Community Network(SCN), το οποίο ξεκίνησε το 2004 ως έργο της Διάσκεψης των Προέδρων των Μεγάλων Αμερικανοεβραϊκών Οργανώσεων και των Εβραϊκών Ομοσπονδιών της Βόρειας Αμερικής, είναι το κύριο θεσμικό σημείο επαφής της οργανωμένης αμερικανικής εβραϊκής κοινότητας με τον μηχανισμό πληροφοριών και εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Τα πρώτα πέντε χρόνια κατά τα οποία ήταν υπεύθυνος για αυτό το σημείο επαφής, ο Masters εργάστηκε επίσης ως ανώτατο στέλεχος σε έναν οργανισμό με περίπλοκους δεσμούς με το κράτος του Qatar, το οποίο παρέχει ένα ασφαλές καταφύγιο στην ηγεσία της Hamas και μεταδίδει αντισημιτική χολή στο Al Jazeera.

Ο Masters δεν ήθελε να συζητήσει τη δουλειά του με το Soufan Group ή το Soufan Center — ή οτιδήποτε άλλο, για αυτό το θέμα. Αυτός και εγώ επικοινωνήσαμε έμμεσα την περασμένη εβδομάδα, μέσω εκπροσώπου του SCN. Κατά τη διάρκεια του χρόνου που ήμασταν σε επαφή, το Middle East Forum που εδρεύει στη Φιλαδέλφεια δημοσίευσε ένα αιχμηρό άρθρο σχετικά με την καριέρα του Masters με τον Soufan.

Εξήγησα στο SCN ότι ενδιαφερόμουν για τις δραστηριότητες του Ομίλου Soufan και του Κέντρου Soufan στο Qatar την εποχή που ο Masters βοήθησε στη διαχείριση και των δύο οργανισμών και δεν ήθελα να βγάλω βιαστικά συμπεράσματα σχετικά με το πιθανό όφελος για την κοινοτική ασφάλεια των ΗΠΑ ή της Εβραϊκής προέρχονται από αυτές τις δραστηριότητες ή σχετικά με τα κίνητρα ή τις προσωπικές πεποιθήσεις του Masters.

Ως απάντηση, ο εκπρόσωπος του SCN έστειλε μια μακροσκελή γραπτή δήλωση, από την οποία διαβάζω εν μέρει>

Οι κατηγορίες ότι ο Michael Masters εργάστηκε για μια ξένη κυβέρνηση ή ότι το ταξίδι του σε μια ξένη χώρα συγχωρεί όλες τις δραστηριότητες μιας ξένης κυβέρνησης, είναι τόσο γελοίες όσο και αβάσιμες.

Αυτό για το οποίο καλείται να απαντήσει ο κύριος Masters είναι το ισοδύναμο του ζητήματος από κάθε ταξιδιώτη που πηγαίνει ποτέ σε μια ξένη χώρα, είτε για συνέδριο είτε επειδή έχει γραφείο, φίλο ή μέλος της οικογένειας εκεί, να αναλάβει την ευθύνη όχι μόνο για τις πολιτικές αυτής της κυβέρνησης, αλλά και τις δηλώσεις όλων των κυβερνητικών αξιωματούχων, καθώς και τις θέσεις και οι δηλώσεις των οικονομικών, ακαδημαϊκών και μη κερδοσκοπικών οργανισμών που εδρεύουν στη χώρα αυτή. Είναι προφανώς παράλογο.

Δεδομένων των αρκετών ηγετικών ρόλων του στις οργανώσεις του Soufan, είναι δίκαιο να χαρακτηρίσουμε τη σχέση του κ. Μasters με το Qatar, του οποίου το κατεστημένο συνεργάζεται απευθείας με τη Ηamas σε καθημερινή βάση, ως απλώς αυτή ενός «ταξιδιώτη» που έτυχε να έχει έναν «φίλο» ή «μέλος της οικογένειας» στο εμιράτο;

Θεωρητικά είναι δυνατό, μέσα σε μια εξαιρετικά κατακερματισμένη εταιρική δομή, ο αντιπρόεδρος και νομικός σύμβουλος μιας εταιρείας να μην έχει καμία ανάμειξη με τη χώρα στην οποία βρίσκεται η «εμβληματική μονάδα εκπαίδευσης» αυτού του οργανισμού. Είναι παρομοίως πιθανό ο πρόεδρος ενός ινστιτούτου πολιτικής να μην έχει πραγματική σχέση με την ομάδα που συνδιοργανώνει την ετήσια εκδήλωση του υψηλότερου προφίλ αυτού του ινστιτούτου.

Αυτό όμως δεν είναι πιθανό. Ο Masters εκφώνησε μερικές από τις εναρκτήριες παρατηρήσεις στο 2021 Global Security Forum- ήταν ο δεύτερος ομιλητής του Forum εκείνη τη χρονιά, που είχε προγραμματιστεί μεταξύ του πρωθυπουργού του Qatar και του προέδρου του κορυφαίου δημόσιου πανεπιστημίου της χώρας.

Όπως σημειώνει το άρθρο του Middle East ForumMEF, ο επικεφαλής του SCN δεν βρισκόταν στο Pittsburgh τις ημέρες μετά την πιο θανατηφόρα πράξη αντισημιτισμού στην αμερικανική ιστορία, αλλά στη Doha, όπου ο Masters εισήγαγε μια «κουβέντα δίπλα στο πυρά» με τον υπουργό Άμυνας του Qatar σε ένα από κοινού οργανωμένο από το Κέντρο Soufan-QIASS Συνέδριο για την απειλή επιστροφής ξένων τζιχαντιστών μαχητών!

Ζήτησα από τον εκπρόσωπο του SCN για πρόσθετη σαφήνεια, υπό το φως της επιφανειακής αδιανόητης βάσης των ισχυρισμών που διατυπώνονται στη γραπτή δήλωση του οργανισμού. «Δεν εργάστηκε ποτέ για λογαριασμό της κυβέρνησης του Qatar και δεν είχε επιχειρηματικές δεσμεύσεις με την QIASS», είπε ο εκπρόσωπος του SCN τηλεφωνικά, μετά από διαβούλευση με τον Masters.

Είναι αλήθεια ότι το QIASS δεν είναι τεχνικά μέρος της κυβέρνησης του Qatar. Αλλά εκτός από την εκπαίδευση των δυνάμεων πληροφοριών και ασφαλείας του Qatar, χρηματοδοτείται και στελεχώνεται επίσης από αξιωματούχους της κυβέρνησης του εμιράτου, μια ρύθμιση που φαίνεται να κάνει τη διαφορά αμφισβητήσιμη.

Ο Όμιλος Soufan είναι έμπειρος στο να παραμένει στη νομικά σωστή πλευρά ακριβώς αυτών των τύπων αμφίβολα ουσιαστικών διακρίσεων. Εκτός από το χαοτικό Qatar America Institute η σχέση έχει οργανωθεί με επιτυχία για να αποφευχθεί οποιαδήποτε υποχρέωση δημοσιοποίησης εξαιτίας του Foreign Agents Registration Act που θα μπορούσε να φέρει σε δύσκολη θέση είτε τον Soufan είτε τις επαφές του στη Doha. Αλλά η πειθαρχία των μηνυμάτων μπορεί να γλιστρήσει περιστασιακά. Το 2020, η Middle East Eye, η ίδια μια αγγλόφωνη διαδικτυακή δημοσίευση που συνδέεται με το Qatar, ανέφερε: «Ένας από τους πελάτες του Soufan Group είναι η κυβέρνηση του Qatar η οποία προσέλαβε την ομάδα Soufan για να εκπαιδεύσει μέρος της αστυνομίας και τις intelligence forces»

Στις 2 Νοεμβρίου, ο Masters έστειλε με email μια απάντηση στο άρθρο του MEF σε διάφορους επικεφαλής συμβουλίων σχέσεων εβραϊκής κοινότητας σε όλη τη χώρα. Το email δημοσιεύτηκε σε μια δημόσια σελίδα Mailchimp, αν και δεν είναι σαφές εάν αυτό ήταν σκόπιμα.

«Είμαι περήφανος για την προηγούμενη υπηρεσία μου ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του The Soufan Center, ενός Αμερικανού 501(c)(3),» έγραψε ο Masters.

«Σε αυτόν τον ρόλο, και στους προηγούμενους ρόλους μου τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην κοινωνία των πολιτών, συνεργάστηκα με εμπειρογνώμονες ασφαλείας από πολλές χώρες σε όλη την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή—συμπεριλαμβανομένων των UAE, Saudi Arabia, Kuwait, Morocco, Qatar και Israel, μεταξύ πολλών άλλων. Η υποψία του Middle East Forum ότι υπάρχει κάτι ακατάλληλο σε αυτό καταδεικνύει έλλειψη κατανόησης του σημαντικού έργου που επιτελέστηκε από αξιωματούχους της κυβέρνησης των ΗΠΑ και μέλη του μη κερδοσκοπικού, ακαδημαϊκού και ιδιωτικού τομέα, και των σχέσεων που προκύπτουν από αυτές τις προσπάθειες — ιδίως στον χώρο της εθνικής ασφάλειας. Είναι, εν μέρει, χάρη σε αυτές τις πολυάριθμες σχέσεις που Ισραηλινοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι είναι σε καλύτερη θέση να προστατεύσουν τις εβραϊκές κοινότητες μας».

Στη συνέχεια ο Masters αναφέρθηκε στη σχέση του με τον Soufan. «Είμαι επίσης περήφανος που αποκαλώ τον Ali H. Soufan, που πολλοί από εσάς γνωρίζετε, συνάδελφο και φίλο. Ο Ali είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ειδικός στην αντιτρομοκρατία και τη γεωπολιτική στρατηγική και συγγραφέας δύο βιβλίων με τις μεγαλύτερες πωλήσεις των New York Times. Είναι επίσης μουσουλμάνος Αμερικανός και ένας από τους λίγους αραβόφωνους στο FBI στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όπου ηγήθηκε της προσπάθειας εξάρθρωσης της Al Qaeda μετά το U.S.S. Cole bombing investigation.

Η ακεραιότητα και ο πατριωτισμός του είναι αδιαμφισβήτητα. Αυτός και εγώ υπηρετούμε μαζί στο Συμβουλευτικό Συμβούλιο Εσωτερικής Ασφάλειας του Γραμματέα και είχαμε την ευκαιρία να καταθέσουμε ή να απευθυνθούμε στο Κογκρέσο, στο κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου και στα μέλη του, στα Ηνωμένα Έθνη και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας μαζί. Απευθείας, αν η κατηγορία είναι ότι αυτός και εγώ είμαστε συνεργάτες, τότε υπολογίστε με. Με τιμά η συνεργασία».

Η αξία του Master σε ένα μέρος όπως το SCN δεν προέρχεται από τη δουλειά του για λογαριασμό ενός οργανισμού με εκτεταμένες δραστηριότητες στο Qatar, αλλά από τους δεσμούς του με την αμερικανική επιβολή του νόμου και τις υπηρεσίες πληροφοριών. Είναι κάποιος με περίπλοκη κατανόηση της εσωτερικής λειτουργίας των αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας και πολύ πιθανόν να πιστεύει στην αποτελεσματικότητά τους και στις καλές τους προθέσεις.

Ο Soufan έχει δείξει επανειλημμένα την τάση να υπερασπίζεται τις θεσμικές αξίες του γραφείου σε βάρος της αλήθειας και της προσωπικής του αξιοπιστίας. Ο Soufan ήταν ακορυφαίος απολογητής του FBI κατά τη διάρκεια του έπος Russiagate, ισχυριζόμενος επανειλημμένα, με φθίνουσα αληθοφάνεια, ότι το γραφείο δεν θα μπορούσε ενδεχομένως να εμπλακεί σε εγχώριο πολιτικό πόλεμο και ότι οι επικριτές του έβαζαν τους Αμερικανούς σε φυσικό κίνδυνο. «Οι λίγοι πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που επιτίθενται στο FBI είναι, ειλικρινά, δημαγωγοί», είπε ο Soufan στην Daily Beast το 2018. «Βάζουν το κόμμα και το προσωπικό συμφέρον πάνω από τη χώρα. Βλάπτουν την εθνική ασφάλεια».

Ο Soufan κινήθηκε σε κλειστό βήμα με τη μετατόπιση της εστίασης του FBI στον εγχώριο εξτρεμισμό κατά τη διάρκεια των ετών Βiden. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα είναι βασικά η Μέκκα των λευκών ιδεολόγων της υπεροχής-The United States today is basically the Mecca of white supremacist ideologues», ισχυρίστηκε ο Soufan στο Time το 2021, σηματοδοτώντας την υποστήριξή του στις νέες προτεραιότητες επιβολής της κυβέρνησης Biden. Στη συνέντευξη, ο Soufan ζήτησε να χαρακτηριστούν εγχώριες «ακροδεξιές εξτρεμιστικές οργανώσεις» ως τρομοκρατικές ομάδες, μια πρόταση με ανησυχητικές συνέπειες για τις πολιτικές ελευθερίες και παρομοίασε τον αντίκτυπο των γεγονότων της 6ης Ιανουαρίου 2021 στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ παρόμοιο με εκείνον του Pearl Harbor και της 9/11, που ξύπνησε έναν κοιμισμένο γίγαντα».

Ο Soufan έχει χρησιμοποιήσει επιδέξια τους δεσμούς του με το αμερικανικό κατεστημένο εθνικής ασφάλειας για να βλάψει τη φήμη του κύριου περιφερειακού αντιπάλου του Qatar. Το 2020, ο Soufan ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ τον είχε προειδοποιήσει για μια απειλή της al-Qaida για την ασφάλειά του, αν και η ίδια η έρευνα του Ομίλου Soufan βρήκε μόνο αόριστες «διαδικτυακές απειλές», σύμφωνα με το NPR. Ο ίδιος ο Soufan φάνηκε να συνδυάζει την al-Qaida με τη Σαουδική Αραβία, υπονοώντας ότι θα μπορούσε να είναι ο δεύτερος Jamal Khashoggi. «Συνεργάζεται η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας εναντίον ενός άλλου επικριτή που εδρεύει στις ΗΠΑ;» αναρωτήθηκε ο New Yorker σε σχέση με τον Soufan, σε ένα άρθρο που παρείχε εξαιρετικά ελάχιστες αποδείξεις για τον κεντρικό σιωπηρό ισχυρισμό του (το άρθρο σημείωσε, ωστόσο, ότι η εταιρεία του Soufan «διαχειρίζεται μια ακαδημία εκπαίδευσης για τις δυνάμεις της αστυνομίας και των πληροφοριών στο Qatar, μια γειτονική και πικρή αντίπαλος της Σαουδικής Αραβίας»).

«Αρχίσαμε να βλέπουμε μια μεγάλη εκστρατεία παραπληροφόρησης και εκφοβισμού. Καταφέραμε να το συνδέσουμε με τη Σαουδική Αραβία», είπε ο Soufan στο National Public Radio-NPR.

Το πρόσωπο του Soufan που καθοδηγείται από τις δημόσιες σχέσεις και η αντιληπτή ασφάλεια που αποκομίζει κανείς από την ύπαρξη ενός εγκεκριμένου καναλιού πρόσβασης στο κράτος εθνικής ασφάλειας, ίσως έχουν κάνει τα μαγικά τους και στην αμερικανική εβραϊκή κοινοτική ηγεσία. Ως αποτέλεσμα, το άτομο που είναι υπεύθυνο για τα συμφέροντα ασφαλείας της εβραϊκής κοινότητας φαίνεται να έχει διασυνδέσεις με δύο διαφορετικές ομάδες ελίτ της επιβολής του νόμου και των υπηρεσιών πληροφοριών, όπως ακριβώς έχει και ο Soufan. Ο ένας, στις ΗΠΑ, που επιμένει ότι οι «white supremacists» και όχι οι ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες, οι όχλοι που φωνάζουν υπέρ της Ηamas ή κυβερνήσεις όπως αυτή στη Doha είναι η κύρια απειλή για τους Εβραίους και τις κοινότητες στην Αμερική. Ένας άλλος, δηλαδή αυτός στην ίδια την Doha, υποστηρίζει ενεργά τη Hamas, προστατεύοντας την ηγεσία της και διαπραγματεύοντας για λογαριασμό της ισλαμιστικής ομάδας.

Tαυτίζοντας τον εαυτό της τόσο στενά με το κατεστημένο των ΗΠΑ και τα είδωλά του, όπως ο Ali Soufan, η ηγεσία της αμερικανικής εβραϊκής κοινότητας έχει ίσως κάνει ένα θεμελιώδες λάθος σχετικά με το πού βρίσκονται οι απειλές για την εβραϊκή ασφάλεια.

Στις 7 Οκτωβρίου, το Υπουργείο Εξωτερικών του Qatar, του οποίου ο κύριος εκπρόσωπος συνεχίζει να υπηρετεί ως πρόεδρος της QIASS, σύμφωνα με δύο βιογραφικά της κυβέρνησης του Qatar, διακήρυξε ότι το Ισραήλ ήταν μόνο υπεύθυνο για τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν κατά των πολιτών του.

Η προσπάθεια να μετατραπεί το Qatar σε δύναμη για το καλό για τις ΗΠΑ και τους Αμερικανούς Εβραίους σαφώς δεν λειτούργησε. Αλλά τουλάχιστον έχει λειτουργήσει για τους Soufan και Masters.

Είναι 18 Οκτωβρίου 2019.

[High-Level Iranian Spy Ring Busted in Washington
The trail that leads from Tehran to D.C. passes directly through the offices of Robert Malley and the International Crisis Group]

Δείτε πως ξεκινούσε μόλις στις 2 Οκτωβρίου 2023 (5 μέρες πριν το Ολοκαύτωμα της Hamas στο Ισραήλ) το ρεπορτάζ του στο κορυφαίο Εβραικό περιοδικό Tablet ο Lee Smith, δίνοντας συνέχεια σε ρεπορτάζ-όπως αυτό της The Wall Street Journal που είχαν προηγηθεί-και τα οποία αποκάλυπταν ότι ακόμη και σήμερα βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά του Αμερικανικού Πενταγώνου κατάσκοποι του Ιράν!

Ο απεσταλμένος του Biden στο Ιράν, Robert Malley, βοήθησε να χρηματοδοτηθεί, να υποστηριχθεί και να κατευθύνει μια ιρανική επιχείρηση πληροφοριών που αποσκοπεί στην επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμαχικών κυβερνήσεων, σύμφωνα με ένα κρυμμένο θησαυρό κυβερνητικών ηλεκτρονικών μηνυμάτων.

Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τα οποία αποκαλύφθηκαν από τον παλαίμαχο ανταποκριτή της Τhe Wall Street Journal Jay Solomon, γράφοντας στο Semafor και από το Ιran International, το ΜΜΕ της αντιπολίτευσης που εδρεύει στο Λονδίνο, το οποίο είναι η πιο ευρέως διαβασμένη ανεξάρτητη πηγή ειδήσεων στο Ιράν, δημοσιεύθηκαν την περασμένη εβδομάδα μετά εκτενή επαλήθευση που κράτησε αρκετούς μήνες.

Έδειξαν ότι ο Malley είχε βοηθήσει ιρανικό παράγοντα επιρροής που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ariane Tabatabai να βρεθεί σε μερικές από τις πιο ευαίσθητες θέσεις στην κυβέρνηση των ΗΠΑ – πρώτα στο υπουργείο Εξωτερικών και τώρα στο Πεντάγωνο, όπου υπηρετεί ως επικεφαλής (!) του προσωπικού του βοηθού Υπουργού Άμυνας για Ειδικές Επιχειρήσεις, Christopher Maier.

Ο Maier δήλωσε σε μια επιτροπή του Κογκρέσου ότι το Τμήμα Άμυνας “εξετάζει ενεργά εάν όλα τα νόμιμα και η πολιτική ακολουθήθηκαν σωστά για να χορηγήσουν στην αρχηγό του προσωπικού μου-my chief of staff πρόσβαση σε διαβαθμισμένες πληροφορίες”

Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τα οποία ανταλλάσσονται για περίοδο αρκετών ετών μεταξύ διπλωματών και αναλυτών του ιρανικού καθεστώτος, δείχνουν ότι η Tabatabai ήταν μέρος μιας μονάδας προπαγάνδας καθεστώτος που δημιουργήθηκε το 2014 από το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η Πρωτοβουλία Εμπειρογνωμόνων του Ιράν (IEI) ανατέθηκε στους εργαζόμενους που προέρχονται από τις κοινότητες της Ιρανικής Διασποράς για την προώθηση των ιρανικών συμφερόντων κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του γραφείου με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων. Αν και αρκετοί από τους συμμετέχοντες του IEI και άλλοι που κατονομάζονται στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου έχουν επιδιώξει να απεικονίσουν τους εαυτούς τους στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης ότι έχουν ασχοληθεί με το καθεστώς υπό την ιδιότητά τους ως ακαδημαϊκοί εμπειρογνώμονες ή προκειμένου να προωθήσουν την καλύτερη κατανόηση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, κανένας δεν έχει αμφισβητήσει την ειλικρίνεια των μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών μηνυμάτων είναι καταδικαστικό, καθώς δείχνει μια ομάδα Ιρανοαμερικανών ακαδημαϊκών να στρατολογούνται από το ιρανικό καθεστώς, να συναντώνται σε ξένες χώρες για να λάβουν οδηγίες από κορυφαίους αξιωματούχους του ιρανικού καθεστώτος και να δεσμεύονται για την προσωπική τους πίστη (!) στο καθεστώς.

Δείχνουν επίσης πώς αυτοί οι πράκτορες χρησιμοποίησαν την ιρανική τους κληρονομιά και τις δυτικές ακαδημαϊκές θέσεις για να επηρεάσουν την πολιτική των ΗΠΑ έναντι του Ιράν, πρώτα ως εξωτερικοί «ειδικοί» και στη συνέχεια από υψηλού επιπέδου κυβερνητικές (!) θέσεις των ΗΠΑ.

From left: British Foreign Secretary Philip Hammond, Senior Director at the National Security Council Robert Malley and US Secretary of State John Kerry stand on the terrace of the Beau-Rivage Palace hotel while taking a break during an extended round of talks on April 1, 2015 in Lausanne. Officials are meeting in Switzerland for negotiations on Iran’s nuclear program. AFP PHOTO / FABRICE COFFRINI

Τόσο εντός όσο και εκτός της κυβέρνησης, οι προσπάθειες των μελών αυτού του κύκλου υποστηρίχθηκαν και προωθήθηκαν επανειλημμένα από τον Malley-photos πάνω, ο οποίος υπηρέτησε ως κύριος συνομιλητής της κυβέρνησης των ΗΠΑ με το Ιράν τόσο υπό τις κυβερνήσεις Οbama όσο και από τις κυβερνήσεις Βiden.

Ο Malley είναι επίσης ο πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων – International Crisis Group (ICG), η οποία χορηγούσε άμεσα τα διαπιστευτήρια σε πολλά βασικά μέλη της επιχείρησης επιρροής του καθεστώτος.

Το IEI-The Iran Experts Initiative (IEI), σύμφωνα με ένα email του 2014 από έναν Ιρανό αξιωματούχο σε έναν από τους κύριους διαπραγματευτές για τα πυρηνικά του Ιράν, «αποτελούνταν από μια βασική ομάδα 6-10 διακεκριμένων Ιρανών δεύτερης γενιάς που έχουν εδραιώσει σχέσεις με κορυφαία διεθνή think-tanks και ακαδημαϊκά ιδρύματα κυρίως στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ».

Το δίκτυο χρηματοδοτήθηκε και υποστηρίχθηκε από έναν αξιωματούχο του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), τον Mostafa Zahrani, ο οποίος ήταν το σημείο επαφής μεταξύ των λειτουργών του IEI και του τότε υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Javad Zarif-photos κάτω.

Σύμφωνα με την αλληλογραφία, η IEI-The Iran Experts Initiative (IEI) στρατολόγησε αρκετούς αναλυτές που εδρεύουν στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Tabatabai, Ali Vaez και Dina Esfandiary, οι οποίοι δέχτηκαν όλοι πρόθυμα την καθοδήγηση (!) του Ιράν.

Ali Vaez

Dina Esfandiary

Αυτοί οι εμπειρογνώμονες της Μέσης Ανατολής στη συνέχεια προσλήφθηκαν, πιστοποιήθηκαν, υποστηρίχθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από τον Malley και το ICG-International Crisis Group όπου ήταν πρόεδρος από τον Ιανουάριο του 2018 έως τον Ιανουάριο του 2021, όταν εντάχθηκε στην κυβέρνηση Βiden.

Ο Malley ήταν επίσης διευθυντής προγράμματος του ICG για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, προτού η κυβέρνηση Οbama τον καλέσει τον Φεβρουάριο του 2014 για να διεξαγάγει διαπραγματεύσεις για την πυρηνική συμφωνία του Ιράν. Ο Vaez εντάχθηκε στο ICG το 2012 και υπηρέτησε ως κορυφαίος αναπληρωτής του Malley.

Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που αναφέρονται στα ρεπορτάζ δείχνουν ότι για ακόμη και μία φορά στην κυβέρνηση, ο Malley αξιοποίησε τον Vaez στο ICG, στέλνοντάς τον στη Βιέννη, όπου οι ομάδες των Ιρανών και των ΗΠΑ πραγματοποίησαν διαπραγματεύσεις για τα πυρνηνικά.

“Following the order of his previous boss Malley, Ali Vaez will come to Vienna,” Zahrani reportedly wrote Zarif in an April 3, 2014, email. “Who from our group do you instruct to have a meeting with him?”

“Ακολουθώντας διαταγή του προηγούμενου αφεντικού του Μalley, ο Ali Vaez θα έρθει στη Βιέννη”, ανέφερε ο Zahrani γράφοντας στον Zarif σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στις 3 Απριλίου 2014.

Ο Vaez έγραψε απευθείας στον Zarif όταν ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν εξέφρασε δυσαρέσκεια για μια έκθεση ICG για το Ιράν. “Ως Ιρανός, βασισμένος στο εθνικό και πατριωτικό μου καθήκον”, έγραψε ο Vaez σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Οκτωβρίου του 2014, “Δεν δίστασα να σας βοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο. Από την πρόταση στην Εξοχότητά σας μια δημόσια εκστρατεία ενάντια στην αντίληψη του [nuclear] breakout, βοηθώντας την ομάδα σας στην προετοιμασία αναφορών σχετικά με τις πρακτικές ανάγκες του Ιράν “.

Αυτά τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου πιθανόν να εξηγήσουν γιατί ο Vaez δεν μπόρεσε να αποκτήσει εκκαθάριση ασφαλείας για να συμμετάσχει στον Malley στη διοίκηση του Biden. Ταυτόχρονα, θέτουν το ερώτημα γιατί ο Malley προσπάθησε να φέρει τον Vaez στο υπουργείο Εξωτερικών στην πρώτη θέση και γιατί παρέμεινε σε στενή επιχειρησιακή επαφή μαζί του, ακόμη και αφού του αρνήθηκε την εκκαθάριση της ασφάλειας.

Μετά τη συμφωνία του Ιράν, γνωστή ως το κοινό ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης (JCPOA), οριστικοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2015, η ICG προσέλαβε έναν άλλο λειτουργό IEI ως σύμβουλο – τον Adnan Tabatabai, για να μην συγχέεται με την υπάλληλο της Pentagon Ariane Tabatabai. Όπως και ο Vaez, ο Adnan Tabatabai υποσχέθηκε επίσης να αφιερώσει τις προσπάθειές του στο ιρανικό καθεστώς.

Σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από το 2014, καθώς διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία, ο Adnan Tabatabai έγραψε στον Zarif για τη συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών στη Βιέννη με τους συνεργάτες του IEI: “Όπως θα έχετε παρατηρήσει, είμαστε όλοι πολύ πρόθυμοι να αφιερώσουμε τις ικανότητές μας και τους πόρους μας για να εργασία για τη βελτίωση των εξωτερικών σχέσεων του Ιράν. Το Ιράν είναι η χώρα μας, οπότε και εμείς αισθανόμαστε την ανάγκη και την ευθύνη να συνεισφέρουμε το μερίδιό μας. Όταν λέω “εμείς” εννοώ την ίδια την ομάδα που συναντήσατε. “

Στις αρχές του 2021, λίγο πριν προσχωρήσει στη διοίκηση του Βiden, ο Malley έφερε ένα τρίτο μέλος την Dina Esfandiary, στο ICG. Η ICG δεν απάντησε μέσω του Τύπου στο email του Tablet ζητώντας σχόλια σχετικά με τον ρόλο των υπαλλήλων του σε ένα ιρανικό δακτύλιο κατασκοπίας.

Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Malley προσέλαβε την Ariane Tabatabai για να συμμετάσχει στην ομάδα του στο Ιράν στο υπουργείο Εξωτερικών. Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τεκμηριώνουν την αποφασιστικότητα της για να αποδείξει την αξία της στο ιρανικό καθεστώς. Λίγο μετά τη συνάντηση του 2014 στη Βιέννη, η Ariane Tabatabai έστειλε στον Zahrani σύνδεσμο σε ένα άρθρο που ήταν συν-συγγραφέας με την Esfandiary. “Όπως ανέφερα την περασμένη εβδομάδα, η Dina και εγώ γράψαμε ένα άρθρο σχετικά με το πυρηνικό καύσιμο του Bushehr [πυρηνικό εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής] για το δελτίο που δημοσιεύθηκε σήμερα. Στόχος μας ήταν να δείξουμε ότι αυτό που λέγεται στη Δύση – ότι το Ιράν δεν χρειάζεται περισσότερους από 1500 φυγοκεντρητές – είναι λάθος και ότι το Ιράν δεν πρέπει να αναμένεται να μειώσει τον αριθμό των φυγοκεντρητών του “. Στη συνέχεια, ο Zahrani διαβίβασε το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον Ιρανό ΥΠΕΞ Zarif.

Τον Ιούνιο του 2014, η Ariane Tabatabai έστειλε email στο Zahrani λέγοντας ότι είχε προσκληθεί σε συνέδρια στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ και ζήτησε την προηγούμενη έγκρισή του για τα ταξίδια της. «Θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας και να δω αν πιστεύετε ότι πρέπει να αποδεχτώ την πρόσκληση και να πάω», έγραψε. Ο Zahrani απάντησε ότι «η Σαουδική Αραβία είναι μια καλή περίπτωση, αλλά η δεύτερη περίπτωση το Ισραήλ είναι καλύτερα να αποφευχθεί». Εκείνη απάντησε: «Σας ευχαριστώ πολύ για τη συμβουλή σας. Θα αναλάβω δράση σχετικά με τη Σαουδική Αραβία και θα σας κρατάω ενήμερους για την πρόοδο». Δεν υπάρχει κανένα αρχείο της Tabatabai που να ταξίδεψε στο Ισραήλ.

Ένα μήνα αργότερα, έγραψε ξανά στον Zahrani ζητώντας επιπλέον οδηγίες. Είχε προσκληθεί να συμμετάσχει στους ακαδημαϊκούς εμπειρογνώμονες Gary Samore και William Tobey για να ενημερώσει τα μέλη της Βουλής σχετικά με τις επιτροπές Εξωτερικών Σχέσεων, Ενόπλων Υπηρεσιών και Πληροφοριών. «Έχω προγραμματιστεί να πάω στο Κογκρέσο για να μιλήσω για το πυρηνικό πρόγραμμα», έγραψε ο αξιωματούχος του IRGC. «Θα σας ενοχλήσω τις επόμενες μέρες. Θα είναι λίγο δύσκολο αφού τόσο ο William όσο και ο Gary δεν έχουν ευνοϊκές απόψεις για το Ιράν». Ο Zahrani προώθησε το email στον Zarif.

Η αλληλογραφία της Ariane Tabatabai με τον Zahrani προσφέρει σαφείς αποδείξεις ότι η προστατευόμενη του Malley συμμετείχε ενεργά σε μια μυστική εκστρατεία ιρανικής επιρροής που είχε σχεδιαστεί για να διαμορφώσει την πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ιρανικού καθεστώτος.

Τα αιτήματά της για καθοδήγηση από κορυφαίους Ιρανούς αξιωματούχους, τα οποία φαίνεται ότι ακολούθησε πιστά, και η επιθυμία της να εναρμονίσει τα λόγια και τις πράξεις της με τους στόχους του καθεστώτος, δεν είναι σχεδόν συμπεριφορά ενός αμερόληπτου ακαδημαϊκού ή ενός δημοσίου υπαλλήλου των ΗΠΑ.

Τα email της Tabatabai την δείχνουν να υποτάσσεται με ενθουσιασμό στον έλεγχο κορυφαίων Ιρανών αξιωματούχων, οι οποίοι στη συνέχεια καθοδήγησαν τις προσπάθειές της να προπαγανδίσει και να συλλέξει πληροφορίες για αξιωματούχους των ΗΠΑ και των συμμάχων της προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

«Ξέρω πώς μοιάζει ένα δίκτυο κατασκοπείας», λέει ο Peter Theroux, ένας βετεράνος αναλυτής στη Μέση Ανατολή, ο οποίος έχει πλέον αποσυρθεί από τη CIA, όπου του απονεμήθηκε το μετάλλιο Career Intelligence Medal για την υπηρεσία του.

Κατά τη διάρκεια των 25 ετών του στην υπηρεσία, ο Theroux κλήθηκε συχνά να αναλύσει το ιρανικό καθεστώς και τα ξένα δίκτυα κατασκοπείας και τρομοκρατίας του. «Έτσι μιλάνε τα προσλαμβανόμενα περιουσιακά στοιχεία στους υπαλλήλους χειρισμού τους. Υπάρχει πολλή μουσική διάθεσης γύρω από αυτήν την αλληλογραφία που λέει, πείτε μου τι θέλετε να μαζέψω. Φαίνεται ξεκάθαρο ποιος είναι ο υφιστάμενος εδώ – αυτό που θα λέγατε ότι ανταποκρίνεται στην ανάθεση εργασιών.»

Απαντώντας σε ένα email στο Tablet που ζητούσε σχολιασμό για τον ρόλο του Malley και της Tabatabai σε ένα κύκλωμα κατασκοπείας του Ιράν, ένας εκπρόσωπος του State Department έγραψε: «Είδαμε το άρθρο της Semafor, το οποίο δεν υποθέτει ότι ήταν ένα «κύκλωμα κατασκόπων» και απορρίπτουμε αυτόν τον χαρακτηρισμό . Ο Rob Malley παραμένει σε άδεια και δεν έχουμε περαιτέρω σχόλια για λόγους απορρήτου. Η κυβέρνηση Biden-Harris διόρισε την Ariane Tabatabai να υπηρετήσει διάφορους ρόλους στην κυβέρνηση των ΗΠΑ λόγω της εμπειρίας της σε πυρηνικά και άλλα θέματα εξωτερικής πολιτικής». Το Υπουργείο Άμυνας δεν απάντησε στο email του Tablet που ζητούσε να σχολιάσει τον ρόλο της Ariane Tabatabai σε ένα κύκλωμα κατασκοπείας του Ιράν.

Το αν το IEI-The Iran Experts Initiative (IEI), χαρακτηρίζεται καλύτερα ως ιρανικό “δακτύλιο κατασκοπείας” ή ως “επιχείρηση επιρροής που κατευθύνεται από καθεστώς” είναι ένα σημασιολογικό ερώτημα που προκύπτει από το μεγαλύτερο ερώτημα του τρόπου με τον οποίο οποιοσδήποτε υπεύθυνος υπάλληλος ασφάλειας των ΗΠΑ που κατέχει την αλληλογραφία της Tabatabai θα μπορούσε να την έχει καθαρίσει από κάθε αδίκημα ώστε να εισέλθει στο κτίριο του υπουργείου Εξωτερικών ή το Πεντάγωνο και να εργαστεί ως επικεφαλής του προσωπικού στο Τμήμα Άμυνας, με άμεση πρόσβαση στις πιο ευαίσθητες λεπτομέρειες- σε πραγματικό χρόνο- των επιχειρήσεων ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ.

Φαίνεται πιθανό ότι από τη στιγμή του διορισμού της στο Γραφείο Ειδικών Επιχειρήσεων του Πενταγώνου, οι μυστικές δραστηριότητες της Tabatabai για λογαριασμό του ιρανικού καθεστώτος ήταν γνωστές στους κύκλους της διοίκησης και των πληρφοριών του Biden.

“Τα στεφάνια που πρέπει να περάσετε για να πάρετε μια κορυφαία μυστική εκκαθάριση γυμνών οστών ακόμη και χωρίς διαβαθμισμένες πληροφορίες ή προγράμματα ειδικής πρόσβασης είναι τεράστια”, λέει ο Theroux. “Σας ψήνουν στις ξένες επαφές σας. Οι επαφές με οποιαδήποτε ξένη κυβέρνηση αυξάνουν περισσότερες κόκκινες σημαίες από το μήνα του μέλιτος του Bernie Sanders. Οι επαφές με ανώτερους αξιωματούχους από τις κυβερνήσεις των εχθρών όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Κούβα, καθώς και το Ιράν, βρίσκονται σε μια διαφορετική κατηγορία εντελώς-αυτό που κανονικά σε αποκλείει πλήρως ».

[Οι κρατικοί και τοπικοί αξιωματούχοι που απαιτούν πρόσβαση σε διαβαθμισμένο υλικό πρέπει να υποβάλουν αίτηση για άδεια ασφαλείας μέσω του τοπικού τους γραφείου FBI. Ο υποψήφιος θα πρέπει να λάβει από το τοπικό γραφείο του FBI ένα Πρότυπο Έντυπο 86 (SF 86), Ερωτηματολόγιο για Θέσεις Εθνικής Ασφάλεια και δύο FD-258 (δακτυλικές κάρτες αιτούντων του FBI). Ένα από τα δύο επίπεδα άδειας ασφαλείας, Secret ή Top Secret, μπορεί να είναι κατάλληλο. Η διερεύνηση ιστορικού και οι έλεγχοι αρχείων για μυστική και άκρως απόρρητη εκκαθάριση ασφαλείας επιτάσσονται από το Προεδρικό Εκτελεστικό Διάταγμα (EO)-Presidential Executive Order (EO). Το ΕΟ απαιτεί αυτές τις διαδικασίες προκειμένου να χορηγηθεί άδεια ασφαλείας]

Υπάρχει επίσης το γεγονός ότι, ήδη από το 2014, όπως ανέφερε το Τablet, η κυβέρνηση Ομπάμα κατασκοπεύει (!) τους ισραηλινούς αξιωματούχους και τις επαφές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων των νομοθέτων των ΗΠΑ και των ακτιβιστών υπέρ του Ισραήλ.

Το γεγονός ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών πληροφοριών των Η.Π.Α. υπακοούν συνήθως στις κατευθυντήριες γραμμές που τους εμποδίζουν να αποκαλύψουν την ταυτότητα των αμερικανικών προσώπων που καταγράφηκαν σε αντίγραφα των ξένων πληροφοριών, έχει αποδειχθεί εξαντλητικά σε μια μακρά σειρά από κρατικές εκθέσεις των ΗΠΑ, έρευνες του Κογκρέσου και άλλες αναφορές. Δεδομένου ότι οι επικοινωνίες του Zarif και οι επικοινωνίες του IRGC συλλέχθηκαν επίσης, οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ θα γνώριζαν για το IEI – και για τα ονόματα εκείνων που εργάζονται για λογαριασμό του Ιράν, όπως ο Vaez και η Tabatabai.

Ο Theroux προτείνει ότι μια σειρά από αρχές των ΗΠΑ θα γνωρίζουν πιθανώς τη συμμετοχή του Malley και με το IEI – και ότι ο Malley θα γνώριζε καλά τι γνώριζαν. «Όταν βρισκόμουν στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας θα με ειδοποιήσει όταν το όνομά μου είχε εμφανιστεί σε μια συζήτηση μεταξύ των κακών ηθοποιών», θυμάται ο Theroux.

Τα γεγονότα της συμμετοχής του Malley με το IEI και τους πράκτορές του είναι πιθανό να είναι παλιές ειδήσεις στο πλαίσιο της διοίκησης του Biden. Η επικείμενη δημοσίευση των μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου IEI είναι πιθανότατα ο λόγος για τον οποίο ο Malley τέθηκε σε άδεια τον Απρίλιο και είχαν ανασταλεί οι εκτάσεις ασφαλείας του. Καθώς τα νέα για τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και την επικείμενη δημοσίευσή τους κυκλοφόρησαν στην Ουάσινγκτον, η διοίκηση τον μετέφερε στο περιθώριο, πριν οι Ρεπουμπλικανοί αξιωματούχοι είχαν την ευκαιρία να ζητήσουν το κεφάλι του σε μια ακίδα.

H Iρανοαμερικανή Ariane Tabatabai υπηρετεί στο Πεντάγωνο ως επικεφαλής (!) του προσωπικού του βοηθού Υπουργού Άμυνας για Ειδικές Επιχειρήσεις, Christopher Maier

Γιατί ένας ιρανός χειρουργός (Tabatabai) βρίσκεται ακόμα στο Πεντάγωνο, ειδικά σε μια δουλειά που της επιτρέπει καθημερινή πρόσβαση σε διαβαθμισμένες πληροφορίες που θέτουν σε κίνδυνο τις πιο ευαίσθητες στρατιωτικές επιχειρήσεις της χώρας, είναι ένα άλλο θέμα εξ ολοκλήρου. “Η αισιόδοξη ανάγνωση”, λέει ο Theroux, “είναι ότι την παρακολουθούσαν για να δουν τι κάνει και το FBI has her apartment all teched up. Αλλά για να είσαι αισιόδοξος πρέπει να πιστεύεις ότι το FBI είναι καθαρό, αντί να το βλέπεις ως μια τεράστια αποτυχία της αντιπαράθεσης. Αν και, φυσικά, δεν είναι αποτυχία αν ήταν συνεργάτες (!)”

Μέχρι στιγμής, ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν μια λιγότερο αισιόδοξη ανάγνωση: η διοίκηση του Biden επέτρεψε στον Malley να προωθήσει έναν Iρανό πράκτορα σε ευαίσθητες θέσεις εθνικής ασφάλειας επειδή ήταν καλύτερα εξοπλισμένη για να εκτελέσει την πολιτική της διοίκησης – να κατευνάσει ένα τρομοκρατικό καθεστώς με αμερικανικό αίμα στα χέρια του. Επειδή ο αριθμός των Αμερικανών αξιωματούχων που θέλουν να είναι υπεύθυνοι για την προστασία του προγράμματος πυρηνικών όπλων του Ιράν είναι περιορισμένος, ο Λευκός Οίκος βγήκε έξω από την ομοσπονδιακή γραφειοκρατία για κάποιον που ήταν καλά συνδεδεμένη με το ιρανικό καθεστώς και θα απολάμβανε τη δουλειά της προώθησης των συμφερόντων του-μία Ιρανή κατάσκοπος.

Το Κογκρέσο πρέπει να ζητήσει από τον Λευκό Οίκο του Biden να κάνει τους Malley και Tabatabai διαθέσιμoυς για να καταθέσουν αμέσως. Πρέπει επίσης να πιέσει για να πάρει συνέντευξη από τους αξιωματούχους ασφαλείας που έθαψαν τα αποδεικτικά στοιχεία των μυστικών δραστηριοτήτων της Tabatabai, θέτοντάς την σε θέση να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή των αμερικανικών αμάχων και των ειδικών δυνάμεων. Ήρθε η ώρα να μάθετε γιατί τα συμφέροντα – και τώρα το προσωπικό – του ιρανικού καθεστώτος «death to America» διασταυρώνονται τόσο συχνά με αυτά του κυβερνώντος κόμματος της Αμερικής.

Αυτά έγραφε στις 2 Οκτωβρίου 2023 ο Lee Smith στο Tablet.

Mετά το Ολοκαύτωμα της Ηamas, στις 17 Οκτωβρίου 2023, ο ίδιος αρθρογράφος-Lee Smith- θα επανέλθει με νέα ανάλυση-βόμβα>

Η κυβέρνηση Biden προσπαθεί να κρύψει όσα γνώριζε για μια επικείμενη σφαγή

Η κυβέρνηση Biden προσπαθεί να κρύψει όσα γνώριζε για μια επικείμενη σφαγή, ενώ αφήνει ανέγγιχτη την υποστήριξη των ΗΠΑ προς το Ιράν. Eτσι ξεκινάει το ρεπορτάζ του Εβραικού περιοδικού Τablet καθώς όλο και πιο πολλοί Εβραίοι αναλυτές ψάχνονται να εντοπίσουν ποιοι βρίσκονται πίσω από τη βρώμικη δουλειά. Και οι συμπτώσεις είναι τέτοιες που απαιτούν διεξοδική έρευνα.

Πάμε να δούμε το ρεπορτάζ.

Το παιχνίδι ευθυνών της D.C. αφορά την αποφυγή της ευθύνης προστατεύοντας παράλληλα μια πολιτική που είναι γραμμένη με αίμα

Ο συνεχιζόμενος πολλαπλασιασμός αντικρουόμενων και αντιφατικών ιστοριών που διέρρευσαν οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ σχετικά με όσα γνώριζαν -και, το σημαντικότερο, δεν γνώριζαν- σχετικά με τον σχεδιασμό της επίθεσης της Ηamas στο Ισραήλ, είναι κάτι περισσότερο από μια γραφειοκρατική κωμωδία του D.C.

Συνολικά, η αφθονία των διαρροών υποδηλώνει ότι υπάρχουν άνθρωποι σε γραφεία και πρακτορεία σε όλο το Beltway που ανησυχούν ότι θα κατηγορηθούν για την απώλεια σημάτων και ανθρώπινης νοημοσύνης που περιγράφουν σχέδια για τη μεγαλύτερη μονοήμερη σφαγή Εβραίων από το Ολοκαύτωμα.

Τα κενά στη γνώση των ΗΠΑ για τις επιθέσεις και τον ρόλο του Ιράν πρέπει επίσης να κατανοηθούν στο πλαίσιο ενός ξεχωριστού αλλά σχετικού σκανδάλου πληροφοριών. Όπως ανέφερε το Tablet έξι ημέρες πριν από τις επιθέσεις, ο πρώην απεσταλμένος της κυβέρνησης Biden στο Ιράν, Robert Malley, υποστήριξε και διευκόλυνε ένα κύκλωμα κατασκοπείας του Ιράν και έφερε στην κυβέρνηση ένα από τα περιουσιακά στοιχεία του κληρικού καθεστώτος, την Ariane Tabatabai.

Δείτε ποια είναι η Ariane. Η Ariane Tabatabai είναι Ιρανοαμερικανίδα μελετήτρια πολιτικών επιστημών, συγγραφέας και ανώτερη σύμβουλος πολιτικής στο Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών!

Βρίσκεται ακόμα στο Πεντάγωνο, όπου ως επιτελάρχης του βοηθού διευθυντή άμυνας για ειδικές επιχειρήσεις, Christopher Maier, κατέχει άκρως απόρρητες εκκαθαρίσεις. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι πρόθυμη να αποκρύψει τον υποστηρικτικό ρόλο του Ιράν στην επιχείρηση της Hamas και να καθαρίσει τις αμερικανικές υπηρεσίες κατασκοπείας από κάθε πρόγνωση της δολοφονικής εισβολής της τρομοκρατικής ομάδας που υποστηρίζεται από το Ιράν στο νότιο Ισραήλ, ανεξάρτητα από το πόσο απίθανοι είναι τέτοιοι ισχυρισμοί στο πραγματικότητα.

«Δεν το παρακολουθούσαμε αυτό», είπε ανώτατος στρατιωτικός αξιωματούχος των ΗΠΑ στο NBC News την ημέρα των επιθέσεων. «Δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ θα εκπαιδεύουν τεράστιες πηγές πληροφοριών για τη Hamas η οποία δεν ήταν ποτέ απειλή για εμάς», επέμεινε ο πρώην διπλωμάτης των ΗΠΑ Dennis Ross. «Είναι πολύ δύσκολο να πούμε ότι αυτή ήταν μια αποτυχία από την πλευρά μας. Αλλά νομίζω ότι είναι αναμφισβήτητο ότι πρόκειται για αποτυχία των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών».

(Kαι κερατάδες και δαρμένοι οι Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες)

Οι αποτυχίες πληροφοριών δεν αφορούν ποτέ λεπτομέρειες. Στην περίπτωση του Ισραήλ, οι επιχειρησιακές και εννοιολογικές αποτυχίες που οδήγησαν στη σφαγή του Σαββάτου είναι ακόμη πιο ανησυχητικές.

Η Ariane Tabatabai

Πράγματι, οι αποτυχίες του ίδιου του Ισραήλ είναι ξεκάθαρες και κραυγαλέες. Τουλάχιστον 1.400 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν εντός των συνόρων του Ισραήλ και οι αξιωματούχοι πληροφοριών της χώρας θα πρέπει να απαντήσουν στο ισραηλινό κοινό και τους ερευνητές για τις μαζικές αποτυχίες πληροφοριών και επιχειρησιακών πληροφοριών που οδήγησαν στη σφαγή αμάχων σε μαζική κλίμακα.

Αλλά ο Ross κάνει λάθος: η Ηamas αποτελεί εδώ και καιρό μια προφανή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ζωές των Αμερικανών. Πράγματι, η βία της Hamas κατά των Αμερικανών είναι ο λόγος που το Κογκρέσο ενέκρινε τον νόμο Taylor Force Act του 2018 για να εμποδίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να χρηματοδοτήσουν το πρόγραμμα «Pay for Slay» με το οποίο εκατοντάδες τρομοκράτες της Ηamas και οι οικογένειές τους επωφελήθηκαν άμεσα από πάνω από μισό δισεκατομμύριο δολάρια Αμερικανών φορολογουμένων που οι Ηνωμένες Πολιτείες διοχέτευσαν στην Παλαιστινιακή Αρχή.

Και η παλαιστινιακή τρομοκρατική ομάδα έχει σκοτώσει Αμερικανούς πριν από τους 30 που έσφαξε στις 7 Οκτωβρίου, συμπεριλαμβανομένου του 3 μηνών Chaya Zissel Braun που δολοφονήθηκε σε στάση τραμ της Ιερουσαλήμ τον Οκτώβριο του 2014 όταν ένα μέλος της Hamas κάρφωσε με ένα αυτοκίνητο το καρότσι που έσπρωχεν η μητέρα του παιδιού.

Δεν είναι επίσης αλήθεια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν συλλέγουν τεράστιες πηγές πληροφοριών για τη Hamas. Όπως όλοι γνωρίζουν τώρα, η NSA επιβλέπει σχεδόν όλους στον κόσμο. Επιπλέον, η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή βρίσκεται στο Κατάρ, στην αεροπορική βάση Al Udeid, η οποία είναι επίσης η μπροστινή έδρα της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ. Το εμιράτο του Κόλπου φιλοξενεί τον αρχηγό της Hamas Ismail Haniyeh και τον πρώην αρχηγό Khaled Mashal, προς έκπληξη πολλών που αναρωτιούνται γιατί η Ουάσιγκτον αφήνει το Κατάρ να ξεφύγει από το διπλό παιχνίδι της. Οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ πιστεύουν ότι είναι πιο εύκολο να παρακολουθείτε τον Haniyeh στο Κατάρ, όπου έχουν αρκετή ορατότητα σε αυτό που κάνει. Και όμως, σύμφωνα με αξιωματούχους των ΗΠΑ, δεν παρακολουθούσαν τη Ηamas;

Τι γίνεται λοιπόν με τους ισχυρισμούς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν γνώριζαν τίποτα για την επίθεση – αλλά ότι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ όπως η Αίγυπτος γνώριζαν πράγματι και προειδοποίησαν το Ισραήλ;

Καμία από αυτές τις ιστορίες δεν αθροίζεται καν.

Η Αίγυπτος είναι μια θέση ακρόασης των ΗΠΑ, γι’ αυτό ήταν περίεργο να ακούσουμε ότι η κυβέρνηση του Καΐρου είχε προειδοποιήσει για την επίθεση στην Ιερουσαλήμ αλλά όχι στην Ουάσιγκτον.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων, Michael McCaul είπε ότι ενημερώθηκε για την ιστορία των αιγυπτιακών πληροφοριών. Αλλά αν ο λογαριασμός ήταν αληθινός, θα μπορούσε να ρωτούσε τι παίρνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε αντάλλαγμα για ένα ετήσιο πακέτο βοήθειας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αν όχι προεπισκοπήσεις κάθε πληροφορίας που συλλέγουν ο αιγυπτιακός στρατός και οι υπηρεσίες πληροφοριών. Προφανώς, εάν οι Αιγύπτιοι είχαν κάτι για μια μεγάλη επιχείρηση της Ηamas που είχε σχεδιαστεί για τη δολοφονία εκατοντάδων Ισραηλινών, ειδικά ενώ η Ουάσιγκτον προσπαθούσε να μεσολαβήσει για την ειρήνη μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας, θα το είχαν δώσει αμέσως στους Αμερικανούς. Όχι, ο σκοπός αυτής της ιστορίας της Αιγύπτου ήταν απλός και προφανής: να παραμείνει η εστίαση των μέσων ενημέρωσης στις αποτυχίες της Ιερουσαλήμ και όχι στις αποτυχίες της Ουάσιγκτον.

Ωστόσο, η ad hoc κάλυψη από γραφειοκράτες των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ εγείρει μια μεγαλύτερη περιπλοκή: Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες τυφλώθηκαν πραγματικά από την επίθεση, όπως ισχυρίστηκαν οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Βiden γιατί εκεί έξω υποστηρίζουν την ιδέα ότι οι Ιρανοί έπαιξαν επιχειρησιακό ρόλο; «Δεν έχουμε δει ακόμη στοιχεία ότι το Ιράν κατεύθυνε ή βρισκόταν πίσω από αυτή τη συγκεκριμένη επίθεση», δήλωσε ο υπουργός ΕξωτερικώνAntony Blinken. Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Jake Sullivan είπε ότι η διοίκηση επρόκειτο να ρίξει άλλη μια ματιά στη συλλογή της για να δει τι είχαν, υποδηλώνοντας ότι θα μπορούσαν να εμφανιστούν νέες(!) πληροφορίες τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες.

Δεν χρειάζεται να μπουν στον κόπο να ψάξουν. Οι αναφορές ανοιχτού κώδικα δείχνουν ότι οι αξιωματούχοι του Βiden γνώριζαν για τουλάχιστον μισό χρόνο ότι οι Ιρανοί σχεδίαζαν συνεδριάσεις με τα τρομοκρατικά περιουσιακά τους στοιχεία, τη Hamas και τη Hezbollah. Τον Απρίλιο, η Wall Street Journal ανέφερε ότι ο Esmail Qaani, διοικητής της δύναμης Quds, της μονάδας ξένων τρομοκρατών του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, συναντιόταν στη Βηρυτό με τον Haniyeh και τον Γενικό Γραμματέα της Hezbollah, Hassan Nasrallah. Στη συνέχεια, η Hezbollah εκτόξευσε έναν γύρο πυραύλων από το βορρά του Ισραήλ, η Hamas εκτόξευσε από το νότο και μία άλλη συστοιχία εκτοξεύθηκε από τα σύνορα με τη Συρία. Οι Ιρανοί θα μπορούσαν να είχαν στείλει έναν αγγελιαφόρο για να πει στους συμμάχους τους να εκτοξεύσουν κι εκείνοι με τη σειρά τους μερικούς πυραύλους στους Ισραηλινούς.

Αλλά με τον αρχηγό της δύναμης Quds στο έδαφος να συναντά τους αρχηγούς της Hamas και της Hezbollah, κάτι μεγαλύτερο ήταν στα σκαριά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να μην γνώριζαν για αυτή τη συνάντηση και θα μπορούσαν εύκολα να παρακολουθήσουν άμεσα τον σκοπό της, δεδομένων των δυνατοτήτων τους εντός του Λιβάνου. Η κυβέρνηση Biden έχει διαθέσει 72 εκατομμύρια δολάρια για να πληρώσει τους μισθούς τόσο των Λιβανικών Ενόπλων Δυνάμεων (LAF) όσο και των Δυνάμεων Εσωτερικής Ασφάλειας της χώρας (ISF). Ένα από τα μεγάλα καθήκοντα της ISF είναι να στοχεύει ισραηλινά δίκτυα κατασκοπείας εντός του Λιβάνου. Το 2022, η ISF συγκέντρωσε τουλάχιστον 17 ισραηλινά δίκτυα με έδρα τον Λίβανο.

Εδώ είναι ένα άλλο παράξενο γεγονός. Σύμφωνα με έναν Οκτ. 13 άρθρο των New York Times-13 Οκτωβρίου, μαχητές της Ηamas που πέταξαν με αλεξίπτωτο πλαγιάς στο Ισραήλ για να σφαγιάσουν Εβραίους έκαναν την εκπαίδευσή τους στον Λίβανο. Φαίνεται πολύ απίθανο οι Ηνωμένες Πολιτείες, με έντονες επιχειρήσεις πληροφοριών εκεί, να έχασαν με κάποιο τρόπο τις ορδές των αλεξίπτωτων πλαγιάς που συρρέουν τυχαία για να κάνουν εκπαίδευση στον Λίβανο ταυτόχρονα – κυρίως επειδή η πρέσβειρα στον Λίβανο των ΗΠΑ στο Λίβανο, Dorothy Shea, είναι μια λάτρης του αλεξίπτωτου πλαγιάς που δημοσίευσε βίντεο με τις δικές της αερομεταφερόμενες περιπέτειες μόλις στα μέσα Αυγούστου.

Επιπλέον, πηγές για το άρθρο των Times ισχυρίστηκαν ότι για πάνω από ένα χρόνο το Ιράν βοήθησε στο σχεδιασμό της επίθεσης της Hamas σε συντονισμό με τη Hezbollah, χρησιμοποιώντας τον Λίβανο και τη Συρία ως πεδία εκπαίδευσης. Το άρθρο των Times επιβεβαίωσε το άρθρο που είχε δημοσιεύσει η Wall Street Journal στις 8 Οκτωβρίου που ανέφερε ότι το Ιράν είχε σχεδιάσει την εισβολή και έδωσε το πράσινο φως την προηγούμενη Δευτέρα. Αλλά οι δημοσιογράφοι στο γραφείο της Journal στην Ουάσιγκτον, D.C., που δεν είχαν πρόσβαση στις ξένες πηγές αξιοποίησαν τους συναδέλφους τους με έδρα τη Μέση Ανατολή ώστε να δημοσιεύσουν ένα άρθρο βασισμένο σε δικά τους ρεπορτάζ που καθιστούσε σαφές τον ρόλο του Ιράν. Το συμφέρον τους ήταν να προστατεύσουν τις επίσημες πηγές τους στην Ουάσιγκτον, οι οποίες συνέχισαν να αρνούνται οποιοδήποτε ρόλο του Ιράν στην επίθεση. Φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μια ξεχωριστή ροή αναφορών για τις οποίες δεν ενημέρωσαν στους Ισραηλινούς (!)

Η κυβέρνηση Biden δεν έχει σχέδια να αντιμετωπίσει ένα καθεστώς που θέλει να οπλίσει με πυρηνική βόμβα. Από τότε που η κυβέρνηση Οbama ξεκίνησε για πρώτη φορά διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς για το πυρηνικό τους πρόγραμμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έδωσαν στο Ιράν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια και έθεσαν στη διάθεση του κληρικού καθεστώτος επιπλέον εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Το Ιράν, στα μάτια της ομάδας Βiden, δεν είναι ένας δυνητικός εμπόλεμος αλλά ένας υποψήφιος εταίρος.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της 13ης Οκτωβρίου του CNN Οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ παρήγαγαν αξιολογήσεις για τις δραστηριότητες της Hamas τις ημέρες πριν από τις επιθέσεις που βασίστηκαν σε όσα τους είπαν οι Ισραηλινοί. Αλλά «δεν είναι σαφές εάν κάποια από αυτές τις αξιολογήσεις οι Η.Π.Α. τις μοιράσθηκαν με το Ισραήλ». Φαίνεται, λοιπόν, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μια ξεχωριστή ροή πληροφοριών που δεν τη διέθεσαν στους Ισραηλινούς.

Και αυτό είναι που απασχολεί τον Λευκό Οίκο. Όχι η προοπτική ενός πολέμου με ένα κράτος τρομοκρατίας που έχουν χρηματοδοτήσει αφειδώς οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά το χάος δημοσίων σχέσεων που θα προκύψει καθώς θα γίνει σαφές -όπως εν μέρει έχει γίνει από τις αναφορές της Journal και των Times- τι ακριβώς απέκρυψε η Ουάσιγκτον από την Ιερουσαλήμ σχετικά με το τι γνώριζαν οι Αμερικανοί για την επερχόμενη επίθεση και τον ρόλο του Ιράν στη χορηγία, τον σχεδιασμό και την έγκρισή της.

Όπως είπε μια πηγή πληροφοριών στο CNN: «Νομίζω ότι αυτό που συνέβη είναι ότι όλοι είδαν αυτές τις αναφορές και είπαν, «Ναι φυσικά. Αλλά ξέρουμε πώς θα μοιάζει αυτό.» Σίγουρα, η Hamas απαγάγει έναν Ισραηλινό στρατιώτη κάθε τόσο. Ίσως αυτή τη φορά, η ντροπή να ανατρέψει τελικά τον Netanyahu, όπως προσπαθεί να κάνει ο Λευκός Οίκος από τότε που επέστρεψε στο γραφείο του πρωθυπουργού.

Αλλά με εκατοντάδες ομήρους συμπεριλαμβανομένων βρεφώ από τις Η.Π.Α. ανάμεσα στους αιχαμλώτους; Να εκτελούν παιδιά μπροστά στα μάτια των γονιών τους και μετά να τα σκοτώνουν και αυτούς; Αποτέφρωση ολόκληρων οικογενειών; Κόβοντας τα κεφάλια από τα μωρά; Το να πυροβολούν μητέρες και να αφήνουν τα παγιδευμένα πτώματα τους στους πρόποδες της κούνιας των βρεφών τους, ώστε όποιος προσπαθούσε να μετακινήσει τον νεκρό να σκοτώσει όλους στο δωμάτιο; Κανείς δεν το περίμενε αυτό; Έτσι τώρα όλοι προσπαθούν να μεταθέσουν την ευθύνη για τον λάθος υπολογισμό του πόσο ακατάστατο θα ήταν το αποτέλεσμα, ενώ αφήνουν ανέγγιχτη τη χορηγία των ΗΠΑ για τον συγγραφέα της επίθεσης.

Ήταν μόλις 31 Ιουλίου 2023 όταν στον ισραηλινό τύπο έβλεπε το φως της δημοσιότητας η επίσκεψη του επικεφαλής της Mossad στο Λευκό Οίκο.

Ο επικεφαλής της Mossad David Barnea επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο νωρίτερα αυτό το μήνα για «μυστικές» συνομιλίες σχετικά με μια πιθανή συμφωνία εξομάλυνσης μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας.

Το Axios επικαλέστηκε δύο αμερικανικές πηγές που ανέφεραν ότι ο Barnea συναντήθηκε στον Λευκό Οίκο με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Jake Sullivan, καθώς και με τον Brett McGurk συντονιστή του Λευκού Οίκου για τη Μέση Ανατολή, και τον Amos Hochstein, ανώτερο σύμβουλο του Προέδρου των ΗΠΑ Joe Biden σε θέματα ενέργειας και υποδομών.

Ο Sullivan και ο McGurk ταξίδεψαν και οι δύο στη Σαουδική Αραβία την περίοδο που ακολούθησε τις υποτιθέμενες συναντήσεις τους με τον Barnea.

Ο Barnea φέρεται επίσης να συναντήθηκε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του με τον διευθυντή της CIA Bill Burns. Η CIA δεν σχολίασε την είδηση.

«Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε την εξομάλυνση με το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, και προφανώς συνεχίζουμε να μιλάμε με τους περιφερειακούς εταίρους μας για το πώς μπορεί να επιτευχθεί περισσότερη πρόοδος», δήλωσε τότε ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναφερόμενη συνάντηση Barnea- Sullivan.

Σχεδόν δύο μήνες μετά οι σφαγείς της Hamas θα ξυπνούσαν μνήμες Ολοκαυτώματος στο λαό του Ισραήλ.

Στα προηγούμενα σχετικά επεισόδια>

Ίσως πρόκειται για μία φιλία η οποία θα μπορούσε να αλλάξει την κατεύθυνση της εργαστηριακά κατασκευασμένης ιστορίας!

Η ξενάγηση και η συνομιλία του ζεύγους Netanyahu στο εργοστάσιο Tesla στο Fremont από τον Elon Musk θα μπορούσε να προκαλέσει την ανατροπή ή την “διόρθωση” της Ατζέντας 2030 που βρίσκεται σε εξέλιξη με πρόθυμα εργαλεία μία σειρά δυτικών ηγετών, τους αποκαλούμενους WEF puppets.

Ο Elon Musk είναι δηλωμένος αντίπαλος της Ατζέντας και της μεγάλης επαναφοράς. Oι elites που βρίσκoνται πίσω από αυτή υπήρξαν, σύμφωνα με το δημοσίευμα του κορυφαίου Εβραϊκού περιοδικού Tablet, οι κρυφοί χορηγοί των υποκινούμενων διαδηλώσεων κατά του Netanyahu καθώς εκείνος επιχειρεί να περιορίσει την απεριόριστη εξουσία του βαθέως κράτους των δικαστών στη χώρα του.

Το Ισραήλ ήταν, είναι και θα είναι πάντα μια ισχυρή δημοκρατία», λέει ο Netanyahu.

«Είμαστε εμείς οι άνθρωποι, όχι εμείς η elite», συνεχίζει. «Εμείς οι άνθρωποι κυβερνάμε».

Στο Ισραήλ, το δικαστικό σώμα δεν έχει κανέναν έλεγχο και καμία ισορροπία. Απλώς έχει δύναμη».

«Υπάρχει λοιπόν ένα αίτημα να προσπαθήσουμε να το επαναφέρουμε στη γραμμή και αυτό βράζει όλη την ώρα».

Το Ισραήλ, λέει ο Netanyahu, θα είναι «μια ισχυρότερη δημοκρατία μετά την καθίζηση της σκόνης».

Τόσο ο Μusk όσο και ο Netanyahu έχουν βρεθεί κατ΄επανάληψη στο στόχαστρο των New York Times οι οποίοι είναι από τα εργαλεία της μεγάλης επαναφοράς.

«Σίγουρα, ο Τύπος στις ΗΠΑ δεν απεικόνισε θετικά τις μεταρρυθμίσεις που αναφέρατε», απαντά ο Μusk, προτού ο Netanyahu παραπονεθεί για την κάλυψη των New York Times – μια «φανταστική, εμμονική εκστρατεία» κατά της αναθεώρησης. «Αλλά συνήθως το κάνουν λάθος, οπότε δεν είναι σημαντικό».

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu έχοντας τραυματιστεί και ο ίδιος από τα εμβόλια COVID δίνει μία τιτάνια μάχη για να στηρίξει τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση που πέτυχε να περάσει.

Η επιτυχία του Netanyahu θα μπορούσε να έχει τεράστιο αντίκτυπο υπέρ της ανθρωπότητας και να ακυρώσει ή να καθυστερήσει τα σχέδια των εμπνευστών της ατζέντας γι΄αυτό και επιχειρούν να αποδoμήσουν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό αποδίδοντάς του συμπάθεια στο Trump-ωσάν η βυθισμένη στα πιο σκοτεινά σκάνδαλα οικογένεια Biden να είναι άγιοι.

Mετά τις πρόσφατες εξελίξεις στις ΗΠΑ που αποκαλύπτουν την εμμονή Biden διά μέσω του ανώτερου συμβούλου του Andrew Slavitt να λογοκρίνει πάση θυσία στο Facebook την εργαστηριακή προέλευση του ιού COVID-19 και τις παρενέργειες των εμβολίων COVID-19 ελέγχου και μείωσης του πληθυσμού, ξεδιπλώνεται η εφαρμογή της Ατζέντας 2030 που θέλει τη μείωση του πληθυσμού σε 2 δις βιομετρικά ελεγχόμενων οντοτήτων την ολοσχερή καταστροφή της παγκόσμιας βιομηχανίας με άλλοθι το κλίμα και εγκατάσταση τυραννικού καθεστώτος.

Στο τέλος της μέρας δεν θα εξαιρεθεί κανείς από το καθεστώς της τυραννίας, ασχέτως εάν σήμερα είναι μεγαλοβιομήχανοι, επιχειρηματίες ή υπάλληλοι του δήμου. Κι αυτό γιατί οι ιδιοκτήτες του παγκοσμίου χρέους των 400 τρις ή της φούσκας του διαισθάνονται ότι θα χάσουν τα ηνία διακυβέρνησης του κόσμου εάν δεν πάρουν τα μέτρα τους- όπως άλλωστε έπραξαν και σε αντίστοιχες “ιστορικές” συγκυρίες του παρελθόντος.

Εν ολίγοις βρισκόμαστε σε πόλεμο.

[Δείτε ΕΔΩ πως στήθηκε η planδημία]

 

Διαβάστε και το νέο σημείωμα του Jim Ferguson-είναι κατατοπιστικό>

Ένα από τα κύρια εργαλεία στην υλοποίηση της Ατζέντας είναι ο διαρκής τρόμος ώστε να μην επιτρέπεται στους κοινούς θνητούς να σκέφτονται και να αναλύουν αυτό που τους συμβαίνει. Οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης παρότι εκλεγμένοι με λαική εντολή δείχνουν δυστοπική προθυμία στην υλοποίηση της ατζέντας και μετατρέπουν τις κυβερνήσεις τους σε παραγωγούς συνθηκών τρόμου και ολέθρου για τους πολίτες τους.

Από το ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στη The Wall Street Journal για την επιβολή λογοκρισίας σε FB και Twitter σχετικά με την προέλευση του ιού COVID-19 και τις παρενέργειες των εμβολίων τις οποίες σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ τις έχουν καταπιεί και με αποτέλεσμα να αρκούνται στους ξαφνικούς θανάτους χωρίς ουδεμία αναφορά σε αυτό που τους προκάλεσε είναι αντιληπτό το προφανές δλδ η ενορχήστρωση του αφηγήματος.

Αυτή προυποθέτει ένα πανίσχυρο κέντρο με τους περισσότερους να φωτογραφίζουν το WEF o επικεφαλής του οποίου φρόντισε μάλιστα, σαν έτοιμος από καιρό, σχεδόν ταυτόχρονα με την planδημία να κυκλοφορήσει το βιβλίο του H Mεγάλη Επαναφορά το οποίο δεν είναι παρά οδηγός υλοποίησης της ατζέντας για τους προθύμους ηγέτες.

Στο παρανοικό και τυραννικό αυτό όραμα υπάρχουν πολλά κενά με το πλέον προφανές να είναι το ερώτημα>

-Εάν οι πολίτες του κόσμου έστω και αργά γυρίσουν τη πλάτη στη ψηφιακή εποχή και εξοπλίσουν τις κοινότητές τους με όλες τις προυποθέσεις και εργαλεία αντίστασης στην υλοποίηση του σχεδιασμού το σχέδιο θα πάει στράφι και οι εμπνευστές του στη Δικαιοσύνη.

Οι επιλογές είναι 3.

1_Η ολοσχερής εγκατάσταση τυραννικού καθεστώτος και μείωση του πληθυσμού στα 2 δις.

2_Η ολοσχερής αποτυχία του και νέες Δίκες τύπου Νυρεμβέργης

3_Η αργή και προβληματική πορεία του ώσπου να φύγουν από τη ζωή οι εμπνευστές του

Στο μεταξύ θα ζούμε σκηνικά τρόμου και ολέθρου εμπνευσμένα από σεναριογράφους τρόμου πρόθυμους συνεργάτες των εμπνευστών της ατζέντας τα οποία θα υλοποιούνται από τους πρόθυμους εκλεγμένους ηγέτες.

Οσο αφορά την Ελλάδα ήδη η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη. Διαρκής τρόμος και χτυπήματα που οδηγούν σε ολέθριες συνθήκες τόσο για τους πολίτες όσο και για τις βιομηχανίες της χώρας οι οποίες βρίσκονται στο στόχαστρο.

Την ίδια απειλή δεν μπορεί παρά να διαισθάνεται και το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ολόκληρη την Ευρώπη μια και η εφαρμογή του ψηφιακού νομίσματος ακυρώνει- και όχι σε βάθος χρόνου- το ρόλο τους.

O συγκλονιστικός αγώνας του Benjamin Netanyahu

O Iσραηλινός Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu πέτυχε μία ιστορική νίκη. Κατάφερε να περάσει το Νομοσχέδιο για τη Μεταρρύθμιση της ΔικαιοσύνηςReasonableness bill που αφορά στον περιορισμό της εξουσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Το Νομοσχέδιο πέρασε στη Knesset με 64-0.

Ο Λευκός Οίκος του Biden χαρακτήρισε «ατυχή» την ψήφιση του νομοσχεδίου και αυτό ήταν η πρώτη ένδειξη για μας εδώ στο Κουρδιστό Πορτοκάλι ότι ο Netanyahu έχει το δίκιο με το μέρος του παρά τα εκατομμύρια των Ισραηλινών που διαδηλώνουν στους δρόμους εναντίον του Νομοσχεδίου και του Πρωθυπουργού.

Επίσης οι προοδευτικές elites πίστευαν ότι ο Netanyahu θα καθυστερούσε ή θα ανέβαλε την ψήφιση του Νομοσχεδίου.

Για το Κουρδιστό Πορτοκάλι ένας ακόμη λόγος που ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός πάτησε γκάζι και πέρασε το Νομοσχέδιο ήταν ότι καθώς τραυματίσθηκε από τα εμβόλια COVID-19 και αναγκάσθηκε να βάλει βηματοδότη αισθάνθηκε εξαπατημένος καθώς συνειδητοποιούσε ότι η planδημία ήταν κατασκεύασμα ακριβώς αυτών των προοδευτικών elites με τον Biden να είναι ο κατ΄εξοχήν δικός τους άνθρωπος ενώ στον Netanyahu επιχειρούν να προσάψουν φιλία με τον Trump.

Η δεύτερη ένδειξη ότι το Νομοσχέδιο του Netanyahu είναι στη σωστή κατεύθυνση ήταν το γεγονός ότι εναντιώθηκε στον Ισραηλινό Πρωθυπουργό και έκανε λόγο για μετατροπή της Δημοκρατίας σε τυραννία ο διαβόητος Yuval Harari.

Aυτός ο θεωρητικός του μετανθρωπισμού, σύμβουλος του WEF, o oποίος υποστηρίζει ότι ο πλανήτης δεν χρειάζεται 8 δις κατοίκους παρά μόνο μία χούφτα οντότητες-ούτε καν ανθρώπους-των οποίων τα βιομετρικά δεδομένα θα είναι διαρκώς ελεγχόμενα, θα είναι κάτι ανάμεσα σε ανθρώπους και υπολογιστές-ένας συνδυασμός-και θα υπάρχουν μόνο για να υπηρετούν μία elite. Αυτά υποστηρίζει ο Harari το πουλέν και θεωρητικός του Klaus Schwab.

Ήταν σημαντικό για μας εδώ στο Κουρδιστό Πορτοκάλι να δούμε ποια είναι η θέση του σπουδαίου Εβραικού Περιοδικού Tablet για το θέμα.

To Τablet είναι η Βίβλος του Εβραισμού της Διασποράς-ένα σπουδαίο πράγματι περιοδικό.

Όλα αυτά τα χρόνια της τυραννίας του αφηγήματος της planδημίας το Tablet με άρθρα κορυφαίων επιστημόνων αποδομούσε το τυραννικό αφήγημα της planδημίας, τα lockdowns, τις απαγορεύσεις, τους εμβολιασμούς, κλπ.

Πριν την ιστορική νίκη του Benjamin Netanyahu με δύο άρθρα του Gadi Taub (συγγραφέα, ιστορικού και αρθρογράφου) με bestseller το βιβλίο του The Rise of Antidemocratic Liberalism: Israel, the United States, and the West -Η Άνοδος του Αντιδημοκρατικού Φιλελευθερισμού: Ισραήλ, Ηνωμένες Πολιτείες και Δύση) το Tablet επέκρινε τις χρηματοδοτόμενες από ΜΚΟ και τις προοδευτικές elites, εντός και εκτός χώρας, διαδηλώσεις κατά της Mεταρρύθμισης.

Υποστήριζε ότι η παντοδυναμία του Ανωτάτου Δικαστηρίου λειτουργεί ως εργαλείο των προνομιούχων elites των Ashkenazi κατά των Mizrahi. Αυτή η διαμάχη έχει αντίκτυπο σε ολόκληρο το κόσμο καθώς στο μεταξύ σκάει η φούσκα του παγκοσμίου χρέους το οποίο είναι εργαλείο διακυβέρνησης του κόσμου.

>

Το πρώτο άρθρο του Gadi Taub που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 2023 με τίτλο> Ο Αγώνας για τη Δημοκρατία του Ισραήλ- Μπροστά στην προοπτική της δικαστικής μεταρρύθμισης, η προοδευτική elite του Ισραήλ και οι Αμερικανοί σύμμαχοί της απειλούν να διαλύσουν τη χώρα.

Οι εκλογές στο Ισραήλ τον Νοέμβριο ήταν, σε μεγάλο βαθμό, ένα δημοψήφισμα για τη δίκη του Netanyahu. Η κριτική επιτροπή επανήλθε με μια σαφή ετυμηγορία: αθώος. Οι Ισραηλινοί, ή τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς, πείστηκαν ότι η δίκη ήταν πολιτική υπόθεση, όχι νομική: οι αριστερές elite του Ισραήλ είχαν παραιτηθεί από το να χτυπούν τον Netanyahu στην κάλπη και έτσι στράφηκαν σε άλλα μέσα για να τον διώξουν από την πολιτική.

Αλλά η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Ισραήλ έκανε περισσότερα από το να αθωώσει τον Netanyahu στο δικαστήριο της κοινής γνώμης. Η πλειονότητα των Ισραηλινών ψηφοφόρων κατέστησε σαφές ότι δεν θα ανέχονται πλέον την καταστροφή της δημοκρατίας του Ισραήλ από το διοικητικό κράτος – τους δικαστές, τους αστυνομικούς, τους νομικούς συμβούλους και τη γραφειοκρατία γενικά θα πρέπει να σταματήσουν να υποκαθιστούν τις δικές τους προτιμήσεις και υπαγορεύσεις με εκείνες του ισραηλινού εκλογικού σώματος.

Η δίκη του Netanyahu και τα αιτήματα από κάτω προς τα πάνω για δικαστική μεταρρύθμιση έχουν συγχωνευθεί έτσι σε μια τεράστια συνεπακόλουθη αναμέτρηση μεταξύ πληβείων και της πλέμπας, μεταξύ των παλαιών elite και του κοινού γενικότερα, μεταξύ του δικαστηρίου και των εκλεγμένων κλάδων της κυβέρνησης – και στη ρίζα, μεταξύ της εξουσίας του διοικητικού κράτους και της δημοκρατικής πολιτικής. Είναι, όπως ουρλιάζει τώρα ο Τύπος στο Ισραήλ και έξω από αυτό, ένας αγώνας για την ψυχή της δημοκρατίας του Ισραήλ. Μόνο ο Τύπος το έχει πάρει ανάποδα.

Ο Yariv Levin, ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης του Netanyahu, δεν θέλει να καταστρέψει τη δημοκρατία. Είναι έξω για να την αποκαταστήσει.

Το 2017, ένα συντηρητικό εβραϊκό βιβλίο bestseller άρθρωσε την αυξανόμενη απογοήτευση στα δεξιά στον τίτλο του: «Why do you vote right and get left?» Το βιβλίο, του δημοσιογράφου και πρώην βοηθού του Netanyahu, Erez Tadmor, έκανε ξεκάθαρη την απάντηση και έγινε το εγχειρίδιο λειτουργίας για μια νέα γενιά μελών του Likud. Ο λόγος που η δεξιά δεν κυβερνά ποτέ πραγματικά, υποστήριξε ο Tadmor, είναι ότι η αριστερά ελέγχει τα σημαντικά κέντρα εξουσίας έξω από την εκλογική πολιτική: τον κυρίαρχο τύπο, τις τέχνες, τον ακαδημαϊκό χώρο και πάνω από όλα το δικαστικό σύστημα και τους βοηθούς του στην επιβολή του νόμου καθώς και την ισχυρή γραφειοκρατία του Ισραήλ.

Στη κορυφή της δικαστικής-γραφειοκρατικής δομής εξουσίας, η οποία υπάρχει έξω από την αρμοδιότητα της συναίνεσης των κυβερνώμενων, βρίσκεται το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο στο Ισραήλ έχει εξουσίες πιο φοβερές από οποιοδήποτε δικαστικό σώμα σε οποιαδήποτε δυτική δημοκρατία. Κατά την άποψη του ίδιου του δικαστηρίου, δεν υπάρχουν κυριολεκτικά όρια στην εξουσία του. Δεν αναγνωρίζει κανένα όριο στη δικαιοδοσία και ασκεί δικαστικό έλεγχο σε οποιαδήποτε κυβερνητική ενέργεια και οποιαδήποτε νομοθεσία, συμπεριλαμβανομένου του δικαστικού ελέγχου αυτού που το ίδιο το δικαστήριο δήλωσε ότι είναι το σύνταγμα του Ισραήλ—τους λεγόμενους «Βασικούς Νόμους-Basic Laws».

Το γεγονός ότι το σύνταγμα του Ισραήλ έχει μετατραπεί σε ότι αναγγέλει το Ανώτατο Δικαστήριο σε κάθε δεδομένη στιγμή είναι κατάφωρα αντίθετο τόσο με το κράτος δικαίου όσο και με τη δημοκρατική πρακτική. Φανταστείτε ένα Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ να συζητά τη συνταγματικότητα των άρθρων στο Σύνταγμα των ΗΠΑ και να ανατρέπει νόμους που ψηφίστηκαν από το Κογκρέσο με βάση το πόσο «λογικοί» πιστεύει ο δικαστής ότι είναι, ενώ την ίδια στιγμή ασκεί βέτο στον διορισμό νέων δικαστών.

Στις προηγούμενες κυβερνήσεις του, ο Netanyahu φρόντιζε να μην κοντράρεται με τη δικαστική ολιγαρχία της χώρας, προτιμώντας να ξοδεύει το πολιτικό του κεφάλαιο σε άλλα θέματα – κυρίως το Ιράν και την οικονομία. Υπέθεσε, με βάση την εμπειρία, ότι η δικαστική ολιγαρχία του Ισραήλ θα συνέχιζε να τηρεί έναν άγραφο κανόνα: Εάν ένας πολιτικός δεν προσπαθήσει να μεταρρυθμίσει το δικαστικό σύστημα, θα αφήσει το άτομό του -αν και όχι απαραίτητα τις πολιτικές του- ήσυχες.

Η άλλη πλευρά αυτής της συμφωνίας ήταν, εν πάση περιπτώσει, πιο προφανώς αληθινή: Προσπαθήστε να προωθήσετε μια μεταρρύθμιση, και σχεδόν πάντα καταλήγετε σε μια ποινική έρευνα, συχνά κατασκευασμένη, όπως στις περιπτώσεις των Yaacov Neeman και Reuven Rivlin, που και οι δύο ήταν μεταξύ εκείνων που απαγορεύτηκε να υπηρετήσουν ως υπουργοί Δικαιοσύνης από επινοημένες έρευνες που δεν κατέληξαν πουθενά. Το δικαστικό σώμα είχε τη δική του πραιτοριανή φρουρά στο Γραφείο του Εισαγγελέα του Κράτους, το οποίο καλλιέργησε μια κουλτούρα ασύστολων αλλά αργών ερευνών που εξασφάλιζε ότι οι πολιτικοί δεν θα έβγαιναν εκτός γραμμής.

Αφού ο Netanyahu κέρδισε την τέταρτη θητεία του το 2015, η απόγνωση στα αριστερά έφτασε σε πυρετό και τα διάφορα κέντρα της αριστερής εξουσίας άρχισαν να κραυγάζουν για το κεφάλι του Netanyahu. Ο Τύπος πρωτοστάτησε με στοιχεία έρευνας που κατηγορούσαν τον Netanyahu για διαφθορά. Παρά τον κερδοσκοπικό χαρακτήρα αυτών των ερευνών, οι αρχές επιβολής του νόμου τις συνέχισαν με νέο σθένος, οδηγώντας, τελικά, σε κατηγορίες.

Τα κατηγορητήρια είχαν παράδοξο αποτέλεσμα στον αγώνα για την εξουσία μεταξύ γραφειοκρατίας και δημοκρατίας. Πρώτον, έδειξαν στον Netanyahu ότι η δικαστική ολιγαρχία αποτελούσε άμεση απειλή για την πολιτική του τύχη που δεν μπορούσε εύλογα να αμβλυνθεί μέσω του συνήθους προγράμματος αμοιβαίας μη παρέμβασης. Δεύτερον, οι επιθέσεις από το δικαστικό σώμα στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη του Likud είχαν δυναμική επίδραση στους ψηφοφόρους του.

Ενώ η απομάκρυνση ενός υπουργού Δικαιοσύνης μπορεί να θεωρηθεί ως ένα περιφερειακό γεγονός, η καθαίρεση ενός πρωθυπουργού και, κατά συνέπεια, η ανατροπή των αποτελεσμάτων εθνικών εκλογών, είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Έτσι, τόσο ο Netanyahu όσο και οι ψηφοφόροι του είδαν, πιο ξεκάθαρα από πριν, τη σοβαρότητα του προβλήματος και την επείγουσα ανάγκη αποκατάστασης της ισορροπίας μεταξύ των κλάδων της κυβέρνησης.

Αλλά τα κατηγορητήρια και η μετέπειτα δίκη απείλησαν επίσης να εξουδετερώσουν την ικανότητα του Netanyahu να ενεργήσει. Είναι δύσκολο για έναν πρωθυπουργό να μεταρρυθμίσει το δικαστικό σύστημα και να ελέγξει την πολιτικοποιημένη επιβολή του νόμου όταν ο ίδιος βρίσκεται αντιμέτωπος με δίκη. Πώς θα ξεφύγει από την προφανή υποψία ότι προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του και ότι είναι διατεθειμένος -όπως διατυπώνει δραματικά η αριστερά αυτό το σημείο ομιλίας– να «σπάσει το δικαστικό σύστημα μόνο και μόνο για να σώσει το τομάρι του»; Είναι αλήθεια ότι η δικαστική μεταρρύθμιση είναι απίθανο να παρέμβει σε μια εν εξελίξει δίκη, εκτός ίσως από το να κάνει τους δικαστές πιο εχθρικούς. Αλλά η αντίληψη είναι κρίσιμη εδώ, και έτσι ο Netanyahu φαινόταν παγιδευμένος σε ένα δεσμό. Το ερώτημα κατέληξε στο εξής: Θα υποστηρίξουν οι ψηφοφόροι μια μεταρρύθμιση ή αρκετοί από αυτούς θα τη δουν ως κυνική, ιδιοτελή κίνηση εκ μέρους του;

Οι περσινές εκλογές στράφηκαν ακριβώς σε αυτό το ζήτημα. Και οι ψηφοφόροι έδωσαν ξεκάθαρη απάντηση.

Πρώτον, η βάση του Likud εξέδωσε την ετυμηγορία της: Ο πιο πρόσφατος γύρος των προκριματικών του Likud οδήγησε σχεδόν όλους τους έντονους επικριτές του δικαστικού συστήματος στη λίστα του κόμματος. Άλλα δεξιά κόμματα έθεσαν τότε τη δικαστική μεταρρύθμιση ως προϋπόθεση για την ένταξη στον συνασπισμό του Netanyahu. Όλα αυτά τα κόμματα, καθένα από τα κρίσιμα για την ύπαρξη του συνασπισμού, αντιπροσωπεύουν μειοψηφικούς τομείς -εθνικούς-θρησκευτικούς, υπερορθόδοξους και Mizrahi παραδοσιακούς και ορθόδοξους- που είχαν αποφευχθεί σε ένα σημείο ή στο άλλο από ένα δικαστήριο που ισχυρίζεται ότι προστατεύει τις μειονότητες από την τυραννία της πλειοψηφίας. Η δικαστική μεταρρύθμιση ενίσχυσε την υποστήριξη για τη δεξιά και της έδωσε σαφή πλειοψηφία στην Knesset: 64 έδρες στο block Netanyahu έναντι 56 στο block των απέναντι, συμπεριλαμβανομένων των αντισιωνιστικών αραβικών κομμάτων, τα περισσότερα από τα οποία ιστορικά δεν εντάσσονται σε συνασπισμούς.

Ο Netanyahu είναι ένας έξυπνος πολιτικός και φαινόταν να έχει συνειδητοποιήσει το τεράστιο κύμα της οργής του κοινού εναντίον του αυτοκρατορικού Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ. Πιθανότατα υπολόγισε ότι μπορούσε είτε να καβαλήσει αυτό το κύμα είτε να πνιγεί κάτω από αυτό. Και όταν έγινε σαφές ότι το δικό του εκλογικό σώμα δεν θα τον συγχωρούσε αν χρονοτριβούσε, πήγε ενάντια στον προσεκτικό και συντηρητικό χαρακτήρα του -και στα προσωπικά του έννομα συμφέροντα- και έρριξε το βάρος του στη δικαστική μεταρρύθμιση.

Μέχρι να ανακοινωθούν οι υπουργικοί διορισμοί, πολλοί από τη δεξιά ήταν ακόμα απαισιόδοξοι. Ο Netanyahu δεν άγγιξε ποτέ πριν τη δικαστική ολιγαρχία, είπαν, και θα βρει τρόπο να το αποφύγει και αυτή τη φορά. Πιο ανησυχητικό, είπαν ορισμένοι, θα χρησιμοποιήσει την οργή του κοινού ως μοχλό για να εκφοβίσει το δικαστήριο με το φάσμα της μεταρρύθμισης και στη συνέχεια να εγκαταλείψει τη μεταρρύθμιση με αντάλλαγμα μια συμφωνία ένστασης.

Και οι δύο πλευρές αυτού του επιχειρήματος, ωστόσο, συμφώνησαν για το ποια θα ήταν η λυδία λίθος. Ο Yariv Levin, ένας εσωστρεφής με φήμη για ειλικρίνεια και ήρεμη αποφασιστικότητα, ήρθε δεύτερος μετά τον Netanyahu στις προκριματικές εκλογές του Likud. Είναι δια βίου κριτικός του δικαστικού ακτιβισμού. Οι προθέσεις του Νετανιάχου, όλοι γνώριζαν, θα γίνονταν σαφείς με αυτό το τεστ: Θα διόριζε, ή όχι, τον Levin υπουργό δικαιοσύνης;

Στα τέλη Δεκεμβρίου το έκανε.

Ο Netanyahu είναι ένας προσεκτικός άνθρωπος και ο προσεκτικός πραγματισμός ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα των πέντε προηγούμενων θητειών του στο γραφείο του πρωθυπουργού. Ωστόσο, φαίνεται τώρα ότι θα σταθεί πίσω από το σχέδιο του Levin να σπάσει τον κανόνα των δικαστώων. Εξυπακούεται επίσης ότι η ολιγαρχία δεν πρόκειται να το δεχθεί αυτό. Εξ ου και τα τύμπανα του πολέμου χτυπιούνται άγρια ​​από τη χορωδία του Τύπου, του ακαδημαϊκού κόσμου, των ΜΚΟ, των αριστερών πολιτικών κάθε λωρίδας και σχεδόν κάθε άλλο προπύργιο μιας φθίνουσας άρχουσας τάξης. Αναφορές, βίντεο προπαγάνδας, συνεντεύξεις, συνεχείς καλύψεις, διαδηλώσεις, άρθρα γνώμης και πολλά άλλα, όλα με χαρά ενισχύθηκαν από ένα αμερικανικό μέσο μαζικής ενημέρωσης που ανακοινώνει περήφανα τη σύνδεσή του με το Δημοκρατικό Κόμμα και βλέπει τον Netanyahu ως σύμμαχο των Ρεπουμπλικανών.

Ο επί μακρόν Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Aharon Barak -ο οποίος σχολιάζεται από τη δεξιά ως ο «Πρόεδρος του Βαθέως Κράτους»- βγήκε από τη σύνταξη και έδωσε μια σειρά απειλητικών τηλεοπτικών συνεντεύξεων. Δήλωσε, περιέργως, ότι η ανακοίνωση της μεταρρύθμισης από τον Levin ήταν «παράνομη» και ότι ο ίδιος ο Levin είναι «εγκληματίας». Είπε επίσης ότι θα είχε παραιτηθεί αν ήταν στο αξίωμα και είχε θεσπιστεί η μεταρρύθμιση και ότι «λυπάται που ο υπουργός Levin δεν με ρώτησε πρώτα», λες και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι χρειάζονται την άδειά του για να εφαρμόσουν τις πολιτικές τους. Ονόμασε τη μεταρρύθμιση «μια σειρά από δηλητηριώδεις χάντρες».

Η σημερινή πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η δικαστής Esther Hayut, δεν θα έπρεπε να επικρίνει δημόσια την προτεινόμενη νομοθεσία. Παρ’ όλα αυτά, εναντιώθηκε με έναν δικό της μαχητικό λόγο, χωρίς να δίνει καμία ένδειξη ότι καταλάβαινε ότι η πλειοψηφία των Ισραηλινών έχει πρόβλημα με το δικαστήριο της.

Ακολούθησαν δηλώσεις από πρώην γενικούς και κρατικούς εισαγγελείς (πολλοί από τους οποίους ήταν επίσης δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου). Η μεταρρύθμιση, είπαν, θα «καταστρέψει» το ισραηλινό δικαστικό σύστημα. Επευφημούμενες και προωθούμενες ακούραστα από τον Τύπο και χρηματοδοτούμενες από ΜΚΟ με έδρα τις ΗΠΑ όπως το New Israel Fund, οργανώθηκαν διαδηλώσεις και ανακοινώθηκε ένας μόνιμος αγώνας, προφανώς αντίστοιχος με την εκστρατεία των αμερικανικών elite για την απομάκρυνση του Donald Trump από τον Λευκό Οίκο. Καθηγητές και αριστερές δεξαμενές σκέψης έσπευσαν να δώσουν σημεία συζήτησης εξηγώντας στο κοινό γιατί η μεταρρύθμιση θα σήμαινε το τέλος της κάποτε ακμάζουσας δημοκρατίας του Ισραήλ.

Σαν απόδειξη αυτό που λένε πολλοί από τη δεξιά —ότι υπάρχει ένα στοιχείο εθνοτικού και φυλετικού χρωματισμού στον αγώνα μεταξύ του δικαστηρίου και των άλλων κλάδων της κυβέρνησης— το δικαστήριο κινήθηκε για να αναγκάσει τον Netanyahu να απολύσει τον υπουργό Εσωτερικών του, Aryeh Deri, τον αρχηγό του κόμματος των ορθόδοξων Mizrahi, Shas.

Ο Deri είχε καταδικαστεί εδώ και πολύ καιρό για δωροδοκία και επέστρεψε στην πολιτική μετά από την απαιτούμενη ανατριχιαστική περίοδο των επτά ετών. Στη συνέχεια, ερευνήθηκε για περισσότερα από έξι χρόνια, καταλήγοντας σε μια κατηγορία που αποδείχθηκε ότι ήταν μια μικρή τεχνική παράβαση αναφοράς φόρου εισοδήματος. Τερμάτισε αυτή τη μακρά και επίπονη νομική διαδικασία με μια συμφωνία, η οποία δεν περιελάμβανε επίσημη δέσμευση να μην επιστρέψει στην πολιτική, ωστόσο παραχωρήθηκε σε ένα πλαίσιο που έκανε τους δικαστές να πιστέψουν ότι σχεδίαζε να αποσυρθεί. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για την απόφαση του Deri να κατέβει στις τελευταίες εκλογές επικεφαλής του κόμματός του. Στη συνέχεια, όμως, αφού ο Netanyahu σχημάτισε μια κυβέρνηση εξαρτημένη από το Shas, οι σχετικές αναφορές υλοποιήθηκαν αμέσως και το Ανώτατο Δικαστήριο τον απέκλεισε, μετά την ανακοίνωση της μεταρρύθμισης, για αμφίβολους νομικούς λόγους.

Το να χτυπήσει τον Deri -ένα βασικό μέλος του συνασπισμού του Netanyahu– έγινε ευρέως αντιληπτό ως πολιτική κίνηση από την πλευρά του δικαστηρίου: μια προσπάθεια υποβρύχιας νάρκης της νέας κυβέρνησης του Netanyahu αφαιρώντας ένα βασικό μέλος, ελπίζοντας ότι αυτό θα ανάγκαζε τον Netanyahu να επιλέξει μεταξύ του να αψηφήσει το δικαστήριο ή της καταστροφής της κυβέρνησής του. Ο στόχος της δράσης του δικαστηρίου, ο Deri, δεν θα μπορούσε να είναι πιο συμβολικός στους υποστηρικτές της μεταρρύθμισης: Εδώ ήταν ο κορυφαίος Mizrahi και θρησκευτικός πολιτικός στη χώρα, που κυνηγήθηκε ποτέ από το δικαστικό σύστημα, που αποκλείστηκε από μια ομάδα σχεδόν αποκλειστικά Ashkenazi, με λόγους που απέδειξε, για άλλη μια φορά, την πλαστικότητα των νομικών επιχειρημάτων που χρησιμοποιεί το δικαστήριο για να υποτάξει το υπουργικό συμβούλιο και τη Knesset. Μερικοί από τους δικαστές αποφάνθηκαν κατά του Deri χρησιμοποιώντας το ασαφές πρότυπο του «unreasonableness», το οποίο η μεταρρύθμιση επιδιώκει να καταργήσει (αναφέρθηκαν επίσης και άλλες αιτίες, καμία από τις οποίες δεν στάθηκε σε ιδιαίτερα στέρεη νομική βάση).

Ο Deri, ωστόσο, είναι ένας έμπειρος πολιτικός και κατάπιε το πικρό χάπι χωρίς να αποσύρει το κόμμα του από τον συνασπισμό και να ρίξει την κυβέρνηση του Netanyahu, πιθανώς θεωρώντας ότι η μεταρρύθμιση είναι το καλύτερο μακροπρόθεσμο στοίχημα στον αγώνα για εκδημοκρατισμό, καθώς και για τις δικές του πολιτικές προοπτικές.

Η χορωδία των αντιμεταρρυθμιστικών φωνών στο Ισραήλ ζητά τώρα κάτι περισσότερο από απλή διαμαρτυρία. Πολλοί, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών της πολιτικής αντιπολίτευσης που έχασαν τις τελευταίες εκλογές, απαιτούν πολιτική ανυπακοή, συμπεριλαμβανομένης της απεργίας της δημόσιας υπηρεσίας. Που και που, απειλές βίας διατυπώνονταν, καλυμμένες με λεπτό πέπλο ως προειδοποιήσεις ενάντια σε μια τέτοια πιθανότητα. Η χορωδία ξεχύθηκε επίσης από τον ισραηλινό Τύπο στη διεθνή σκηνή. Οι συσπειρωτικές κραυγές των συντακτικών της Haaretz βρήκαν τον δρόμο τους στις σελίδες των New York Times, όπου ο Thomas Friedman κάλεσε τον Πρόεδρο Biden να σώσει τη δημοκρατία του Ισραήλ από τις δυνάμεις του σκότους, προφανώς αγνοώντας την αντίφαση της έκκλησης ενός ξένου ηγέτη να επιβάλει αντιδημοφιλείς διευθετήσεις στην πλειοψηφία των πολιτών μιας άλλης χώρας.

Aυτός στο μεταξύ είναι ο Biden [Eικόνα]

Για να είμαστε σαφείς. Το κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στη δικαστική μεταρρύθμιση στο Ισραήλ δεν είναι μια προσπάθεια να σωθεί η δημοκρατία. Το αντίθετο: Είναι μια προσπάθεια να σωθεί η εξουσία της προοδευτικής elite από τη δημοκρατία.

Για όποιον θέλει να δει τις λεπτομέρειες, θα έπρεπε να ήταν ξεκάθαρο ότι η μεταρρύθμιση θα άρχιζε, στην πραγματικότητα, να διορθώνει την ανωμαλία της ισραηλινής νομοκρατίας και να κάνει σημαντικά βήματα προς την αποκατάσταση μιας λογικής ισορροπίας μεταξύ των κλάδων της κυβέρνησης, φέρνοντας το Ισραήλ πιο κοντά στον κανόνα των δυτικών δημοκρατιών.

Οι μεταρρυθμίσεις προτείνουν:

Βάλτε ένα τέλος στην απαράδεκτη κατάσταση στην οποία οι νομικοί σύμβουλοι της εκτελεστικής εξουσίας μπορούν να εμποδίσουν την εφαρμογή των υπουργικών πολιτικών (και επίσης να έχουν δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του πρωθυπουργού και στην πολιτική της κυβέρνησης συνολικά).

Περιορίστε τη δυνατότητα των δικαστών να καταρρίψουν κανονισμούς, πολιτικές ή διορισμούς σε ό,τι είναι παράνομο και απαγορεύστε τους να ακυρώσουν ό,τι είναι νόμιμο, με βάση την εκτίμησή τους για «λογικότητα» (δηλαδή, τις προσωπικές προτιμήσεις του δικαστή)

Νομιμοποιήστε την αρπαγή εξουσίας κατά την οποία το δικαστήριο κήρυξε τους Βασικούς Νόμους-Basic Laws, του Ισραήλ ως άρθρα ενός εν εξελίξει συντάγματος, παραχωρώντας τους συνταγματικό καθεστώς και νομιμοποιώντας τον δικαστικό έλεγχο των νόμων που βασίζονται σε αυτούς τους Βασικούς Νόμους.

Να τερματιστεί η εξωφρενική στροφή του δικαστηρίου προς την αξίωση δικαστικού ελέγχου σχετικά με τους Βασικούς Νόμους.
Περιορίστε τη δικαστική αναθεώρηση των νόμων στην πλήρη ομάδα όλων των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου και μόνο από την πλειοψηφία του 80% της επιτροπής (που προς το παρόν δεν θα είναι δύσκολο να συγκεντρώσει το δικαστήριο, καθώς πρόκειται για το ποσοστό των προοδευτικών και ακτιβιστών δικαστών που βρίσκονται επί του παρόντος στο δικαστήριο).

Να εκχωρήσει στην Knesset την εξουσία να ακυρώσει απόφαση κατάργησης νόμου με την απόλυτη πλειοψηφία των μελών της (61)· ο νόμος που αναθεωρήθηκε θα ισχύει μόνο για τέσσερα χρόνια εκτός εάν επικυρωθεί από την επόμενη Knesset.
Επιτρέψτε στο δικαστήριο να εμποδίσει την Knesset να παρακάμψει τις αποφάσεις της καταργώντας τη νομοθεσία ομόφωνα, οπότε μόνο η επόμενη Knesset θα μπορεί να ανατρέψει την απόφαση του δικαστηρίου (ουσιαστικά επιστρέφοντας την ερώτηση στους ψηφοφόρους).

Αλλαγή της σύνθεσης της επιτροπής που διορίζει δικαστές για να σπάσει το δικαίωμα αρνησικυρίας που έχουν οι δικαστές για το διορισμό των συναδέλφων τους και να δώσει στον συνασπισμό ένα πλεονέκτημα στη διαδικασία. Δεδομένου του ρυθμού με τον οποίο δημιουργούνται κενές θέσεις, θα περάσει λίγος χρόνος μέχρι να αλλάξει η συντριπτικά προοδευτική σύνθεση του δικαστηρίου και δεδομένου ότι οι συνασπισμοί έρχονται και παρέρχονται, η υπόθεση είναι ότι ο καθένας θα έχει τη σκοπιά του στον διορισμό δικαστών και ότι το δικαστικό σώμα θα είναι τελικά σχετικά ισορροπημένο.

Όλα αυτά είναι σίγουρα ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν είναι αρκετά. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Levin ανακοίνωσε ότι αυτή ήταν μόνο η πρώτη φάση της προγραμματισμένης μεταρρύθμισής του, ενώ τα υπόλοιπα θα αποκαλυφθούν αργότερα. Θα πρέπει να ελπίζουμε ότι το επόμενο μέρος —ή μέρη— θα περιλαμβάνει την επαναφορά του υπάκουου πλέον τμήματος εσωτερικών υποθέσεων της αστυνομίας στην προηγούμενη εξουσία του, μαζί με έναν λειτουργικό μηχανισμό για την εποπτεία του Γραφείου του Εισαγγελέα, το οποίο έχει συγκεντρώσει εξουσία τύπου J. Edgar Hoover, τα αποσταθεροποιητικά αποτελέσματα του οποίου βλέπουμε τώρα να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας.

Μακριά από το να «σπάσει» το δικαστικό σύστημα, η μεταρρύθμιση είναι πιθανό να αποκαταστήσει τον σεβασμό που είχαν κάποτε οι Ισραηλινοί για το Ανώτατο Δικαστήριο τους, τον οποίο έχασαν από τότε που το δικαστήριο προσπάθησε να υπαγορεύσει την προοδευτική ατζέντα του από το εδώλιο, ενάντια στη θέληση των αξιοθρήνητων πολιτών. Με μια βαθιά και σημαντική έννοια, η μεταρρύθμιση θα ολοκληρώσει την κίνηση που ξεκίνησε από τον Menachem Begin, ο οποίος έδιωξε τους Εργατικούς από την εξουσία το 1977 αλλά άφησε τη γραφειοκρατία στα χέρια των Εργατικών. Η παλιά αριστερίστικη ελίτ των Ashkenazi κατάφερε έτσι να αποτρέψει τον πλήρη εκδημοκρατισμό, ένα καθήκον που τώρα έχει πέσει στους ώμους του Netanyahu.

Οι ψηφοφόροι του Netanyahu έχουν ξεκαθαρίσει τη βούλησή τους: είτε θα επωμιστεί αυτό το βάρος, είτε θα χάσει τη βάση του. Τώρα εναπόκειται στον πρωθυπουργό να οδηγήσει αυτό το πλοίο στην πορεία προς τη δημοκρατία. Μπορεί να αποδειχθεί η δυσκολότερη πρόκληση του μέχρι τώρα. Οι απειλές για εμφύλια ανυπακοή, ακόμη και για εμφύλιο πόλεμο, φαίνονται τραβηγμένες —προς το παρόν. Αλλά ποτέ δεν μπορείς να πεις πόσο μακριά θα φτάσει μια απελπισμένη elite που είναι σε θέση να συγκεντρώσει υποστήριξη από έξω από τη χώρα για να μην χάσει την εξουσία της.

Το δεύτερο άρθρο του Gadi Taub, πιο πρόσφατο και αυτό πριν την ιστορική νίκη του Benjamin Netanyahu δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου 2023 με τίτλο>Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων του Ισραήλ
Πώς η elite υπεράσπιση της «δημοκρατίας μας» έγινε μάσκα για εθνοτικές προκαταλήψεις

>

Στα τέλη Μαρτίου, ο Benjamin Netanyahu ανακοίνωσε ότι το πακέτο δικαστικών μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η κυβέρνησή του τον Ιανουάριο θα τεθεί σε αναμονή. Ο κυρίαρχος Τύπος, στο Ισραήλ και στο εξωτερικό, έσπευσε να κηρύξει μια νίκη της δημοκρατίας: Ένα αγανακτισμένο κοινό, μας είπαν, είχε βγει στους δρόμους για να υπερασπιστεί τις ελευθερίες του. Ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα-Liberté, égalité, fraternité!!

Μια παραμονή Shabbat, οι διαδηλωτές εισέβαλαν ακόμη και στη Βαστίλη. Μετά τη σύλληψη ενός από τους δικούς τους σε εξέγερση στις 14 Απριλίου, εκατοντάδες διαδηλωτές πολιόρκησαν το αστυνομικό τμήμα όπου κρατήθηκε ο ήρωάς τους έως ότου, μετά από 10 ώρες, αφέθηκε ελεύθερος. Ο ήρωάς τους, ωστόσο, δεν ήταν το no sans culotte.

(Οι Sans-culottes, ή αλλιώς Αβράκωτοι, ήταν άνθρωποι που ανήκαν στην εργατική τάξη και στα χαμηλά στρώματα της αστικής τάξης, όπως π.χ. μικρέμποροι, μισθωτοί κ.λπ., οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στο πολιτικό στίβο της Γαλλικής Επανάστασης)

Το όνομά του είναι Dan Orenstein και είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της Champion Motors, της μεγαλύτερης αντιπροσωπείας Audi-Volkswagen του Ισραήλ.

Αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός, γιατί το κίνημα «αντίστασης» του Ισραήλ δεν είναι μια λαϊκή εξέγερση. Είναι η εξέγερση των elites του Ισραήλ, για να προστατεύσουν την περίεργη ολιγαρχική δομή της κυβέρνησης του Ισραήλ. Το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο κατέχει περισσότερη εξουσία στο Ισραήλ από οποιοδήποτε δικαστήριο σε οποιαδήποτε δυτική δημοκρατία, επέτρεψε στις φιλελεύθερες elites του Ισραήλ να κυβερνούν από το εδώλιο, ακόμη κι αν συνεχίζουν να χάνουν τις εκλογές. Δεν θα εγκαταλείψουν αυτή τη ρύθμιση χωρίς μάχη.

Το κίνημα διαμαρτυρίας χρηματοδοτήθηκε, κατά συνέπεια, αφειδώς (και εν μέρει διεθνώς). Οργανώθηκε καλά από ανθρώπους που έχουν και τον χρόνο και τις δεξιότητες για μια τόσο μεγάλης κλίμακας επιχείρηση, και επευφημήθηκε, αντί να επικριθεί, από τον κυρίαρχο Τύπο. Βοήθησε επίσης, φυσικά, ότι το κίνημα της «δημοκρατικής αντίστασης» του Ισραήλ υποστηρίχθηκε πολιτικά από την κυβέρνηση Biden και τον πρεσβευτή της στο Ισραήλ, Tom Nides. Ο Nides δεν διέφυγε να πάρει θέση δημοσίως και, πετώντας το διπλωματικό πρωτόκολλο, κάλεσε τον Πρωθυπουργό Netanyahu να «αυξήσει τo διάστημα αναστολής της δικαστικής αναθεώρησης».

Η ταξική πτυχή όλων αυτών μάλλον δεν θα εξέπληξε τους αναγνώστες σε όλη τη Δύση. Είναι μια τοπική εκδήλωση των ίδιων πολιτικών εντάσεων που βλέπουμε σε άλλες δυτικές δημοκρατίες: έναν αγώνα για την εξουσία μεταξύ των προοδευτικών elites και των υπόλοιπων κοινωνιών τους. Όπως αλλού, οι προοδευτικές elites στο Ισραήλ υπερτερούν αριθμητικά, και έτσι επιχειρούν να υπονομεύσουν τη δημοκρατία ενώ ισχυρίζονται ότι την υπερασπίζονται, χρησιμοποιώντας δικαστήρια, διεθνείς θεσμούς και το διοικητικό κράτος για να προωθήσουν τις ατζέντες τους.

Αλλά υπάρχει κάτι μοναδικό στην περίπτωση του Ισραήλ: Η τάξη διασταυρώνεται με τη φυλή με τρόπο που θα μπέρδευε τον μέσο καθηγητή μετα-αποικιακών σπουδών σας – οι προοδευτικοί πίσω από το αντιμεταρρυθμιστικό κίνημα του Ισραήλ φαίνεται να αισθάνονται απόλυτα άνετοι με το να μετατρέπουν σε όπλο της φυλή στην υπηρεσία των προνομιούχων και όχι των περιθωριοποιημένων. Φανταστείτε μια Αμερική όπου οι «MAGA deplorables» είναι Αφροαμερικανοί και έχετε μια καλή ιδέα για το τι συμβαίνει στο Ισραήλ. Οι ψηφοφόροι του Netanyahu είναι συνήθως τυπικοί σκουρόχρωμοι Εβραίοι Mizrahi, και έτσι οι προοδευτικοί του Ισραήλ συχνά παίζουν με εθνοτικά και φυλετικά στερεότυπα για να εκφράσουν την περιφρόνηση τους για τη δεξιά.

Εδώ είναι ένα παράδειγμα. Πέρασα ώρες συζητώντας στην ισραηλινή τηλεόραση με τον ειδικό της Haaretz, Uri Misgav. Αφού μάθαμε ότι οι πιλότοι απειλούσαν να εγκαταλείψουν το εφεδρικό τους καθήκον εάν δεν σταματούσε η μεταρρύθμιση, ο Misgav σκέφτηκε ότι ήταν νικηφόρο επιχείρημα: «Οι πιλότοι θα φύγουν», είπε, «όσοι υπηρετούν στο στρατό θα φύγουν. Με ποιον θα μείνεις; Με τον Shlomo Karhi;»

Ο Shlomo Karhi είναι ο σημερινός υπουργός Επικοινωνιών του Ισραήλ. Είναι το πρώτο από τα 18 αδέρφια. Ο πατέρας του είναι ραβίνος. Ήταν μαθητής Yeshiva και υπηρέτησε σε μια μονάδα μάχης IDF. Είναι πατέρας επτά παιδιών. Είναι επίσης κάτοχος Ph.D. στη μηχανική και έχει δημοσιεύσει έρευνα στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και την επιστήμη των υπολογιστών σε ακαδημαϊκά περιοδικά. Γιατί τότε το παράδειγμά του θα ήταν μια αυτονόητη προσβολή στα μάτια ενός Ashkenazi kibbutznik (το μέλος ενός kibbutz ονομάζεται kibbutz) όπως ο Misgav; Επειδή, όπως φαίνεται, όπως θα ήξερε οποιοσδήποτε Ισραηλινός, ο Karhi είναι ένας μελαχρινός, φορώντας κιπά-kippa, θρησκευόμενος Εβραίος που μιλά με έντονη σεφαραδίτικη (Sephardic) προφορά.

Όταν δεν χρησιμοποιούν τον στρατό των επαγγελματιών συμβούλων της στρατηγικής επικοιμωνίας, οι διαδηλωτές δεν απολογούνται για τον ελιτισμό τους. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Yariv Levin είχε μόλις αποκαλύψει το σχέδιο για την προτεινόμενη μεταρρύθμιση όταν οι αυθεντίες άρχισαν να καλούν τους επιχειρηματίες υψηλής τεχνολογίας να πατήσουν το πόδι τους και να μας σώσουν από τη μεταρρύθμιση. Στη συνέχεια ήρθε ένα μπαράζ δηλώσεων από μέλη επαγγελμάτων κύρους: γιατροί, καθηγητές πανεπιστημίου, πιλότοι, επικεφαλής βιομηχανίας, πρώην δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου και γενικοί εισαγγελείς. Το μήνυμα ήταν σαφές: Όλοι όσοι έχουν σημασία αντιτίθενται σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις.

Το ότι αυτή η τακτική ήταν άκρως συγκαταβατική για τους υποστηρικτές της μεταρρύθμισης δεν είχε και λίγο σημασία. Ο στόχος των αναφερόντων ήταν να συγκεντρώσουν τα δικά τους στρατεύματα και όχι να απλώσουν το χέρι στην άλλη πλευρά. Και για να το κάνουν αυτό είχαν δημιουργήσει ένα μήνυμα που θα μετέτρεπε τον ελιτιστικό αποκλεισμό και την υπεράσπιση των προνομίων σε «αγώνα για τη διάσωση της δημοκρατίας» από το ακατατόπιστο τσούρμο.

Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Στη συνέχεια όμως τα πράγματα πήραν μια πιο δυσοίωνη τροπή. Πρώην υψηλόβαθμοι αρχηγοί της αστυνομίας, συνταξιούχοι αρχηγοί της αστυνομίας, στρατηγοί του Ισραηλινού στρατού και αρχηγοί των Shabak και Mossad- εισέβαλαν. Εξέδωσαν μια κρυφή απειλή, μεταμφιεσμένη ως προειδοποίηση: Η υπακοή σε μια εγκληματική «δικτατορία» -που σημαίνει την εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας- είναι έγκλημα, είπαν. Εάν η χώρα φτάσει σε συνταγματική κρίση, είπαν οι πρώην αρχηγοί, τότε η αστυνομία και οι υπηρεσίες ασφαλείας πρέπει να τηρήσουν «το κράτος δικαίου». Αυτό που εννοούσαν ήταν ότι οι δικαστές ήταν ο νόμος. Από την αρχή, οι αντιμεταρρυθμιστές είχαν αρχίσει να αποκαλούν την κανονική, εντελώς νόμιμη νομοθετική διαδικασία, με την οποία επρόκειτο να θεσπιστεί η μεταρρύθμιση, «πραξικόπημα», και έτσι η έκκληση των γαλονάδων για ένα πραγματικό πραξικόπημα θα μπορούσε με τη σειρά της να παρουσιαστεί ως υπεράσπιση του «κράτους δικαίου».

Μια τέτοια παράλογη ανατροπή του λεξιλογίου ήταν δυνατή μόνο με τη συμμετοχή του Τύπου, με τη Haaretz να παίζει τον τοπικό ρόλο των New York Times. Πρώτα φρόντισε να μην ακουστεί καμία αντίθετη φωνή από τους αναγνώστες της. Για την περίσταση, η δική μου στήλη στη Haaretz τερματίστηκε επειδή εξέφρασε την υποστήριξη για τη μεταρρύθμιση, επικαλούμενη την ανάγκη «υπεράσπισης της δημοκρατίας». Η εφημερίδα προφανώς απαγόρευσε επίσης στους συντάκτες της να αποκαλούν τη μεταρρύθμιση μεταρρύθμιση και τους έδωσε εντολή να την αποκαλέσουν «πραξικόπημα» — το οποίο είναι, ανεξάρτητα από τη γνώμη τους, ένα κραυγαλέο ψέμα.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτό που τελικά σταμάτησε τη μεταρρύθμιση δεν ήταν οι διαδηλώσεις, αλλά κάτι κοντά σε ένα πραγματικό πραξικόπημα. Οι σποραδικοί έφεδροι που δήλωναν ότι δεν θα «υπηρετούσαν μια δικτατορία» δεν έκαναν τεράστια εντύπωση, αλλά όταν ο Τύπος ανέφερε ότι 37 έφεδροι πιλότοι από μια μοίρα μάχης πρώτης γραμμής F-15 ορκίστηκαν ότι δεν θα παρουσιαστούν στην εκπαίδευση, αυτό ήταν ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Αν και οι τεχνικά έφεδροι πιλότοι είναι εθελοντές – και παρόλο που είπαν ότι θα παρουσιαστούν στην ενεργό υπηρεσία εάν κληθούν για πραγματική υπηρεσία μάχης – αυτό μύριζε ανταρσία. Θα μπορούσε να είχε εξαλειφθεί αν ο διοικητής της μοίρας ή ένας από τους ανωτέρους του ενεργούσε γρήγορα και αποφασιστικά, αλλά αντ’ αυτού επέκτειναν ένα κλαδί ελιάς στους αντάρτες και έτσι η ανταρσία σύντομα εξαπλώθηκε και σε άλλες elite μονάδες, των οποίων η δημογραφία μοιάζει πολύ με εκείνη των άλλων elite του Ισραήλ.

Η μεταρρύθμιση βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης όταν ο υπουργός Άμυνας Galant την έσπρωξε στα άκρα, δηλώνοντας ότι εάν τα νομοσχέδια τεθούν προς ψήφιση χωρίς παύση για διαπραγματεύσεις με την αντιπολίτευση, δεν θα τα υποστήριζε. Έχει γίνει, είπε, ένα διχαστικό ζήτημα, που απειλεί την ασφάλεια του Ισραήλ. Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, στην πραγματικότητα, υποστήριζε αντί να καταπνίγει μια πολιτική ανταρσία στον στρατό.

Ο Netanyahu τελικά τον απέλυσε. Αλλά αυτό ήταν πολύ λίγο, πολύ αργά. Η ανακοίνωση απόλυσης, που τελικά ανακλήθηκε, ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Τα πράγματα τώρα ξέφυγαν γρήγορα εκτός ελέγχου. Υπήρχαν ταραχές στο Tel Aviv όλη τη νύχτα. Και το πρωί, όταν οι φωτιές στην εθνική οδό Ayalon είχαν σβήσει με το φως της ημέρας, ο συνασπισμός άρχισε να λυγίζει κάτω από την πίεση.

Τα αφεντικά της βιομηχανίας τα βρήκαν με τις αντιμεταρρυθμιστικές δυνάμεις με απειλές για παράλυση της οικονομίας, το συνδικάτο των εργαζομένων στο αεροδρόμιο έκλεισε το διεθνές αεροδρόμιο του Ισραήλ για λίγες ώρες και ο επικεφαλής της Histadrut, της επικεφαλής οργάνωσης των εργατικών συνδικάτων, απείλησε να συμμετάσχει με μια πανεθνική απεργία. Μέχρι το βράδυ ο Netanyahu ήταν έτοιμος να κάνει μια ανακοίνωση, ζωντανά στις βραδινές ειδήσεις. Είπε ότι η νομοθεσία αναβλήθηκε προκειμένου να εργαστεί για μια ευρύτερη συναίνεση.

Αυτή ήταν μια ξεκάθαρη νίκη για τις κυρίαρχες τάξεις, και ποιος μπορεί να τις κατηγορήσει που το πανηγύρισαν; Δεν απέδειξαν ότι η δημοκρατία θριάμβευσε, όπως διακήρυτταν με χαρά, αλλά μάλλον ότι θριάμβευσαν επί της δημοκρατίας. Έδειξαν ότι η συμμαχία μεταξύ των διαφορετικών τομέων της elite του Ισραήλ – κορυφαία στελέχη, ανώτερα κλιμάκια της γραφειοκρατίας, ακαδημαϊκοί, αρχηγοί της βιομηχανίας, elite στρατιωτικών μονάδων, geeks της βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης – μπορούν να αναγκάσουν μια εκλεγμένη κυβέρνηση να υποταχθεί στη θέλησή τους. Έχουν δείξει στην πλειοψηφία των Ισραηλινών ότι τα ψηφοδέλτιά τους θα τεμαχιστούν αν αψηφήσουν τους καλύτερους τους. Αυτός ήταν ο λόγος, όπως όλοι γνώριζαν, ακριβώς γιατί η πλειοψηφία ήθελε εξαρχής τη μεταρρύθμιση.

Η πλειοψηφία, φυσικά, δεν συμφώνησε με την αφήγηση του θριάμβου της δημοκρατίας. Η πρώτη δημόσια έκφραση της οργής που είχε προκαλέσει η νίκη τηςelite ήταν ένα τηλεφώνημα στη ραδιοφωνική εκπομπή του δημοσιογράφου Erel Segal. Ένας νεαρός άνδρας που παρουσιάστηκε ως ανώτερος έφεδρος τεχνικός αεροπλάνων -στο Ισραήλ, οι πιλότοι προέρχονται από elite high schools, ενώ οι τεχνικοί τους είναι απόφοιτοι επαγγελματικών σχολών- τηλεφώνησε και είπε ότι δεν επρόκειτο να παρουσιαστεί ούτε στο εφεδρικό του καθήκον.

-Χωρίς να έρθω την Κυριακή να κάνω την εφεδρεία μου, δεν υπάρχει κανείς να πετάξει τα αεροπλάνα. Καλώ τους φίλους μου τους τεχνικούς: σταματήστε να κάνετε πράγματα για τους πιλότους. Θα τους δείξουμε ότι η ισχύς δεν είναι στα χέρια τους, η ισχύς είναι στα χέρια εκείνων που συνδέουν την μπαταρία […], των χειρωνακτών που γρασάρουν το αεροπλάνο, ώστε να μπορεί να απογειωθεί. Θα σταματήσουμε να υπηρετούμε. Εγώ, δεν θα παρουσιαστώ στην υπηρεσία την Κυριακή.

Αργότερα αποδείχθηκε ότι ο μηχανικός δεν περιέγραψε την πραγματική του δουλειά. Υπηρετεί σε μια μυστική μονάδα και έπρεπε να καμουφλάρει την αλήθεια. Οι αριστεροί ειδήμονες χρησιμοποίησαν αυτό το γεγονός για να απορρίψουν το μήνυμα. Αλλά μέχρι να βγουν οι λεπτομέρειες, τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει το ηλεκτρικό αποτέλεσμα που είχε η ραδιοφωνική συνομιλία. Έδωσε μια σαφή αλληγορία με την οποία θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο η άρχουσα τάξη συνέτριψε «τον μικρούλη»: οι πιλότοι έχουν αναγκάσει τους μηχανικούς να γονατίσουν.

Επιπλέον, κανένας Ισραηλινός που άκουγε τη φωνή του άνδρα δεν θα είχε παρατηρήσει ότι επρόκειτο για εθνικό και ταξικό χάσμα. Και αυτό ισχύει ευρύτερα για την ισραηλινή πολιτική. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον όρο «Bibist», τον οποίο η αριστερά χρησιμοποιεί για να εκφράσει την περιφρόνηση της για τους ψηφοφόρους του Likud. Εκ πρώτης όψεως, δεν φέρει καμία ρητή αναφορά στην εθνικότητα. Αλλά το πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιείται επανειλημμένα του έχει δώσει ένα ξεχωριστό ethnic δαχτυλίδι. Αφού ο πρώην υπουργός Παιδείας Gideon Saar εγκατέλειψε το Likud για να δημιουργήσει το δικό του (σήμερα αδρανές) κόμμα, ο Yossi Verter, ο ανώτερος πολιτικός αναλυτής της Haaretz, ειρωνεύτηκε ότι αυτό το κόμμα θα είναι ένα δεύτερο Likud, αλλά αυτή τη φορά «καθαρισμένο από τον Μπιμπισμό-Bibism», χωρίς «φαινόμενα όπως ο Dudi Amsalem, ο Miri Regev, ο Amir Ohana, ο Miki Zohar, ο Shlomo Karhi και ο Osnat Mark. Αυτή, φυσικά, ήταν μια λίστα με τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμους Mizrahim μεταξύ των Likud MK. Ανατριχιαστικά, ο Verter τα αναφέρει ως «φαινόμενα», όχι ως πρόσωπα.

Ή σκεφτείτε τον Yair Lapid, πρώην πρωθυπουργό, ηγέτη του κόμματος Yesh Atid και ενσάρκωση της μπουρζουαζίας των Ashkenazi (Ashkenazi bourgeoisie) – ένα πλήθος που πιστεύει, όπως έξυπνα παρατήρησε ένας σχολιαστής, ότι η πολυμάθεια είναι κληρονομική. Ο ίδιος ο Lapid δεν πήρε ποτέ απολυτήριο γυμνασίου, γι’ αυτό ίσως υπολόγισε τον Κοπέρνικο-Copernicus στους αρχαίους Έλληνες και αναφέρθηκε στους «τέσσερις πατέρες του Benjamin Disraeli». Όταν ο Lapid λέει ότι το κόμμα του αντιπροσωπεύει «τους κανονικούς ανθρώπους που έρχονται από το σωστό μέρος» – στα εβραϊκά αυτό μπορεί επίσης να σημαίνει τους κανονικούς ανθρώπους που τρέφουν τις σωστές προθέσεις – δεν μπορείτε να κατηγορήσετε αυτούς που πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα ρατσιστικό σφύριγμα σκύλου. Το πλήθος του Lapid θα ήξερε ποιοι είναι οι μη κανονικοί άνθρωποι στο ακάθαρτο Likud.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις δηλώσεις του Lapid στη δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή Ofira & Berkovic: «Αφήνουμε τον κόσμο στα σκατ..; Αυτοί που μας αηδιάζουν θα κερδίσουν; Δεν θα αφήσω αυτούς τους αποκρουστικούς ανθρώπους να κυβερνήσουν τη ζωή μου ή τη χώρα». Αυτά ήταν φορτωμένα λόγια για τους Ισραηλινούς που θυμούνται ότι ο πατέρας του Lapid, ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Yosef (Tommy) Lapid, είχε χαρακτηρίσει τη μουσική Mizrahi ως κατώτερη. «Δεν καταλάβαμε [την αραβική πόλη] Tul Karem, μας κατέλαβε το Tul Karem», είπε για τον τραγουδιστή της Mizrahi, τραγουδοποιό Amir Benayun.

Ο Lapid junior έχει εύλογη αμφισβήτηση και μπορεί να ισχυριστεί ότι αναφερόταν μόνο σε πολιτικές πεποιθήσεις και όχι σε εθνικότητα. Αλλά η επίσημη ιστοσελίδα του κόμματός του στη ρωσική γλώσσα έκανε ακριβώς αυτό. Ισχυρίστηκε, την παραμονή των τελευταίων εκλογών, ότι το Likud «δεν εκπροσωπεί πλέον όλους τους τομείς της ισραηλινής κοινωνίας, [είχε] εγκαταλείψει την ιδεολογία του και μετατράπηκε σε ένα κλαδικό -Sephardic-σεφαραδίτικο κόμμα [δηλαδή Mizrahi κόμμα]». Ο Lapid ισχυρίστηκε αργότερα ότι το κείμενο συντάχθηκε από έναν ανεξάρτητο συντάκτη και ότι δεν το γνώριζε.

Το κόμμα Εθνικής Ενότητας-National Unity του Benny Gantz επιδίδεται επίσης σε δόλωμα αγώνων. Ενόψει των τελευταίων εκλογών, το κόμμα του δημιούργησε ένα video clip που συνέκρινε την «ομάδα μας» με την «ομάδα τους». Το κείμενο περιέγραφε την «ομάδα μας» ως υπεύθυνη, έξυπνη και νομοταγή, ενώ η «ομάδα τους» απεικονιζόταν ως ένα άγριο μάτσο παρανόμων και φανατικών. Αλλά τα οπτικά προσέθεσαν μια άλλη διάσταση: οι υποψήφιοι του Gantz, οι περισσότεροι αλλά όχι όλοι Ashkenazi, εμφανίστηκαν σε όμορφα έγχρωμα πορτρέτα στούντιο, ενώ οι υποψήφιοι της δεξιάς, κυρίως με πιο σκούρο δέρμα Mizrahim, πιάστηκαν στα πιο άσχημα καρέ, πρόσωπα παραμορφωμένα σε άγριες εκφράσεις, σε μαύρο και άσπρο. Αυτό ήταν καλυμμένο με μια μη κολακευτική εικόνα του Shlomo Karhi, που είχε υποστεί photoshop ένα μεγάλο χρυσό μενταγιόν, στυλ αμερικανικού gangsta rapper με ένα πορτρέτο του Netanyahu.

Πολλά από τα προοδευτικά mainstream μέσα ενημέρωσης μοιράζονται αυτού του είδους τα υπονοούμενα. Όταν, στο κανάλι N12 με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση του Ισραήλ, η παρουσιάστρια ειδήσεων Dana Weiss λέει συγκαταβατικά στον προαναφερθέντα MK Dudi Amsalem να σταματήσει να «μιλάει με τα χέρια του», αυτό φαίνεται φυσικό και σωστό στους συναδέλφους της στην αίθουσα σύνταξης. Φανταστείτε μια Αμερικανίδα λευκή παρουσιάστρια να διορθώνει τους τρόπους ενός μαύρου στον αέρα σαν να ήταν παιδί που είχε ανάγκη από πειθαρχία. Πιθανότατα θα έμενε χωρίς δουλειά την επόμενη μέρα. Αλλά στο Ισραήλ, αυτή η άποψη για τους Mizrahim ως κατώτερους αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης που λέει ότι η δημοκρατία πρέπει να σωθεί από τις άγριες ορδές. Και, φυσικά, το στερεότυπο καθηλώνει το σύνολο της δεξιάς, που είναι πιο ύποπτο απέναντι στις αραβικές προθέσεις, ως ισλαμοφοβικό και ρατσιστικό, έτσι ώστε η οπλοποίηση της εθνότητας εναντίον τους μπορεί να φαίνεται ακόμη και ως αγώνας ενάντια στον ρατσισμό.

Το Ισραήλ είναι μια κοινωνία μεταναστών. Αυτό συνεπάγεται πολλές προκλήσεις. Στα χρόνια που ακολούθησαν την ίδρυση του κράτους, οι νεοαφιχθέντες μετανάστες Mizrahi του Ισραήλ ήταν σε σοβαρή μειονεκτική θέση από πολλές απόψεις. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από αγροτικές κοινωνίες και συχνά ήταν λιγότερο μορφωμένοι, μερικοί ακόμη και αναλφάβητοι. Τα αντικειμενικά μειονεκτήματα στην επαγγελματική κατάρτιση επιδεινώθηκαν από τις διακρίσεις και τον αποκλεισμό, εν μέρει επειδή οι Mizrahim ήταν ξένοι στα υπάρχοντα κοινωνικά και οικονομικά δίκτυα και εν μέρει επειδή οι καθιερωμένες elites είχαν προκατάληψη εναντίον τους. Τα ελιτιστικά αισθήματα – τα οποία συχνά έρχονταν σε αντίθεση με τις πολιτικές αφομοίωσης της κυβέρνησης – παρέμειναν και πρόσθεταν προσβολή στο τραυματισμό.

Ως αποτέλεσμα, οι ψηφοφόροι του Mizrahi τελικά συνέρρεαν σε αυξανόμενους αριθμούς στο Likud του Menachem Begin, το οποίο ήταν πολύ πιο φιλόξενο για τη θρησκεία και την παράδοση, πολύ πιο επιθετικό στην εξωτερική πολιτική και αφοσιωμένο σε μια οικονομία ελεύθερης αγοράς, η οποία υποσχόταν πιο ανοιχτούς δρόμους κινητικότητας. Μετά το σοκ του Πολέμου του Yom Kippu του 1973, που αποδυνάμωσε την εμπιστοσύνη του κοινού στο μακροχρόνιο κυβερνών Εργατικό κόμμα-Labor party, το Likud του Begin κέρδισε τις εκλογές του 1977 χάρη στην απήχησή του στους ψηφοφόρους του Mizrahi.

Για τις Ashkenazi elites του Ισραήλ το σοκ ήταν απόλυτο και ακραίο. Ήμουν 12 χρονών τότε. Έκανα μια εκδρομή με το σχολείο μου την επομένη των εκλογών. Τα ψηφοδέλτια καταμετρήθηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ξύπνησα νωρίς και κατέβηκα από το δωμάτιό μου. Η μητέρα μου ετοίμαζε το μεσημεριανό μου για το ταξίδι. Με κοίταξε με ορθάνοιχτα μάτια. «Ο Begin κέρδισε τις εκλογές», είπε. Κάθισα στις σκάλες και άρχισα να κλαίω. Για το νεαρό μυαλό μου αυτή ήταν μια ασύλληπτη καταστροφή. Αυτό που είχα απορροφήσει από τους μεγάλους γύρω μου ήταν ότι αυτή ήταν μια συμφορά που απειλούσε ολόκληρο τον κόσμο μας. Ο φασισμός ήταν πάνω μας.

Αυτό που στην πραγματικότητα ακολούθησε ήταν η ειρήνη με την Αίγυπτο. Αλλά και αυτό δεν κατέπνιξε το σοκ και τον θυμό. Οι elites του Ισραήλ αναρωτήθηκαν, συχνά φωναχτά, πώς θα μπορούσαν να είναι όλα αυτά; Πώς συνέβη ότι «εμείς»—οι καλοί άνθρωποι, οι πρωτοπόροι, οι αγρότες, οι στρατιώτες, οι μορφωμένες elites με την (αρκετά πραγματική) αφοσίωσή τους στη Σιωνιστική υπόθεση ( Zionist cause)— φέραμε αυτούς τους Ανατολίτες-Oriental, σε μια πολιτισμένη χώρα, όπου θα μπορούσαν να είναι ελεύθεροι, μόνο για να ανταμειφθούν με αυτό;

Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ ρατσιστές. Ωστόσο, ήταν μεταξύ των κύκλων που έψαχναν έναν τρόπο να αποτρέψουν την καταστροφή που πίστευαν ότι θα έφερνε η εκλογική νίκη του Begin. Ήταν ανεπίσημα μέλη του «77 Circle», μιας ομάδας καθηγητών από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, διανοουμένων, δημοσίων υπαλλήλων, δημοσιογράφων και ακτιβιστών που συζήτησαν για την εκλογική καταστροφή και τι θα μπορούσε να γίνει για να ανακτήσουν την εξουσία πριν χαθεί το Ισραήλ. Μερικές από τις συναντήσεις τους γίνονταν στο σαλόνι μας, με τις παθιασμένες λογομαχίες τους να εμποδίζουν την αδερφή μου και εμένα να κοιμηθούμε. Αυτοί ήταν αφοσιωμένοι άνθρωποι, εμψυχωμένοι από την ηθική υπηρεσίας της παλιάς elite.

Όσο ανήσυχοι κι αν ήταν, οι γονείς μου παρέμειναν αφοσιωμένοι πρώτα και κύρια στη δημοκρατία. Αλλά άλλες, πιο πρακτικές ψυχές, βάλθηκαν να εμποδίσουν το Likud να εδραιώσει την εξουσία. Το διοικητικό κράτος, μετά από πολλές δεκαετίες εργατικών διορισμών, παρέμεινε πιστό στο ηττημένο κόμμα. Και έτσι ξεκίνησε μια αργή και επίπονη διαδικασία στείρωσης της εκλογικής πολιτικής και επένδυσης πραγματικής εξουσίας στη γραφειοκρατία.

Η αιχμή του δόρατος της προσπάθειας να μετατοπιστεί η εξουσία λήψης αποφάσεων από εκλεγμένους πολιτικούς σε γραφειοκράτες σταδιοδρομίας είναι το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο αγώνας της αριστεράς να ανακτήσει την εξουσία τελικά συνδυάστηκε με τις φιλοδοξίες των δικαστών, οι οποίοι ήταν πολύ πρόθυμοι να αυξήσουν τη δική τους εξουσία. Στα μάτια του πιο φιλόδοξου νομικού του Ισραήλ, του μελλοντικού προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου Aharon Barak, δεν υπάρχουν κενά —μαύρες τρύπες— στο νόμο. Είναι σιωπηλός για το τίποτα, και ισχύει για τα πάντα. Όπως το έθεσε περίφημα, «όλα είναι δικαιολογημένα». Υπό τη σταθερή του ηγεσία το Ισραήλ μετατράπηκε σταδιακά από δημοκρατία σε κυριαρχία της διακαστικής εξουσίας.

Ήταν ο δικαστής Barak που έδωσε στο Ισραήλ ένα «σύνταγμα». Σε μια δικαστική απόφαση του 1995, ο Barak ανακοίνωσε, μονομερώς και αναδρομικά, ότι οι Βασικοί Νόμοι, που ψηφίστηκαν σε μισοάδεια Knesset το 1992, ήταν πλέον το σύνταγμά μας και ως εκ τούτου μπορούν να χρησιμεύσουν ως βάση για την κατάργηση της νομοθεσίας μέσω της διαδικασίας δικαστικού ελέγχου. Ο δικαστής Moshe Landau θα παρατήρησε αργότερα ότι ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία δεν υπήρχε δικαστήριο που να έδωσε σύνταγμα σε ένα κράτος.

Η εξωφρενική ανακοίνωση του Barak ότι θα μπορούσε στο εξής να καταρρίψει τους νόμους της Knesset έγινε με δικαστική απόφαση εν μέσω του shiva που ακολούθησε τη δολοφονία του Yitzhak Rabin. Λίγοι το πρόσεξαν και λιγότεροι κατάλαβαν τι οδήγησε. Αργά και πονηρά, ο δικαστής Barak κινήθηκε για να διευρύνει τις εξουσίες του δικαστηρίου και των πληρεξουσίων του στην επιβολή του νόμου—και, πολύ σημαντικό, στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα που επίσης υπηρετεί ως νομικός σύμβουλος της εκτελεστικής εξουσίας και διοικεί την ιεραρχία των νομικών συμβούλων στα υπουργεία.

Αυτοί οι σύμβουλοι, γνωμοδότησε το Ανώτατο Δικαστήριο, έχουν δικαίωμα βέτο στις πολιτικές των υπουργών που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Ενώ αυτοί οι σύμβουλοι εκπροσωπούν επίσημα τους υπουργούς όταν οι πολιτικές υποβάλλονται σε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν το δικαστήριο εντός των υπουργείων: Το δικαίωμα αρνησικυρίας τους χρησιμοποιείται συχνά ως αξιολόγηση της πιθανής γνώμης του δικαστηρίου. Δεδομένου ότι το δικαστήριο έχει επίσης καθιερώσει το «εύλογο» ως κεντρικό κριτήριο για τις κρίσεις του, οι νομικοί σύμβουλοι μπορούν να ασκήσουν βέτο σε πολιτικές που είναι απολύτως νόμιμες με βάση τη δική τους γνώμη για το εάν είναι «λογικές» – δηλαδή αν τους αρέσουν οι σύμβουλοι ή όχι.

Η ισραηλινή juristocracy ιδρύθηκε για να αποτρέψει το δικαίωμα να πάρει την εξουσία, όχι για να αποκλείσει τους Εβραίους Mizrahim. Αλλά από τη στιγμή που η πλειοψηφία των Mizrahim ψήφισε υπέρ της δεξιάς, η γραμμή μεταξύ πολιτικής και εθνότητας ήταν θολή. Όπως έθεσε ο τίτλος της στήλης στο άλλοτε πολύ αστείο Onion: «Τα στερεότυπα εξοικονομούν πραγματικά χρόνο».

Το δικαστήριο δεν είναι απλώς το όργανο του αντιδημοκρατικού αποκλεισμού, είναι επίσης το σύμβολο του προνομίου της ελίτ των Ashkenazi. Ο εβραϊκός πληθυσμός του Ισραήλ κατανέμεται λίγο πολύ ομοιόμορφα μεταξύ των Ashkenazi και των Mizrahim. Η εκπροσώπηση στο Ανώτατο Δικαστήριο, ωστόσο, είναι έντονα λοξή. Από τους 76 δικαστές που υπηρέτησαν ως μόνιμοι συνεργάτες στο δικαστήριο από την ίδρυση του κράτους, μόνο 12 ήταν Mizrahim. Ως επί το πλείστον, το δικαστήριο έχει συμπεριλάβει έναν συμβολικό δικαστή Mizrahi για τα μάτια του κόσμου και έναν Άραβα για τον ίδιο λόγο. Κατά τη μακρά θητεία του δικαστή Aharon Barak ως προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, έγιναν 12 διορισμοί. Έντεκα ήταν οι υποψήφιοι του, όλοι Ashkenazi.

Η θέση που απέμεινε, ο δικαστής Edmond Levy, ένας Mizrahi, επιβλήθηκε στον Barak από τον υπουργό Δικαιοσύνης Meir Sheetrit. Όταν ρωτήθηκε πρόσφατα για το γιατί δεν πρότεινε ούτε έναν δικό του Moroccan υποψήφιο, (οι Ισραηλινοί συχνά χρησιμοποιούν το «Moroccan» εναλλακτικά με το Mizrahi ή το Sephardi) ο Barak είπε «ψάξαμε και ψάξαμε και ψάξαμε και δεν μπορούσαμε να βρούμε έναν. Υπήρχαν πολύ λίγοι Moroccan δικηγόροι από τους οποίους είχαμε να επιλέξουμε τότε.

Η εκπροσώπηση είναι σύμπτωμα, όχι αιτία. Το θέμα δεν είναι να διαφοροποιηθεί το δικαστήριο με δικαστές Mizrahi. Το θέμα είναι να ανανεωθεί το δικαίωμα του δικαιώματος των πολιτών και να δοθεί στο πολιτικό δικαίωμα -και μαζί με αυτό στην πλειοψηφία του Mizrahim- μια δίκαιη ευκαιρία να ανταγωνιστεί για την εξουσία. Μια χούφτα δικαστών Mizrahi, ή ακόμα και η πλειοψηφία τους, δεν θα κάνουν τίποτα αν είναι όλοι προοδευτικοί. Αυτό που χρειάζεται το Ισραήλ είναι να σπάσει το προοδευτικό μονοπώλιο στη λήψη αποφάσεων και να επιστρέψει το κέντρο της κυριαρχίας στην εκλογική πολιτική. Η αριστερά, εάν θέλει να κρατήσει την εξουσία, θα πρέπει να προσπαθήσει να πείσει τους πολίτες και να κερδίσει τις εκλογές, αντί να κρατήσει την εξουσία πέρα από τις δυνατότητές τους.

Το 1999, όταν ήταν επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος, ο Ehud Barak ζήτησε συγγνώμη στο όνομα του Εργατικού κινήματος για την κακομεταχείριση των μεταναστών Mizrahi από το Εργατικό κατεστημένο. Όταν κέρδισε τις εκλογές εκείνη τη χρονιά, έδωσε μια ομιλία στην ίδια την πλατεία όπου είχε σκοτωθεί ο Yitzhak Rabin. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος χώρος διαδηλώσεων του Tel Aviv. Ήταν γεμάτο με ψηφοφόρους που ήρθαν να γιορτάσουν. Αυτοί ήταν, μπορεί κανείς να υποθέσει, περίπου το ίδιο πλήθος που ηγείται του τρέχοντος κινήματος διαμαρτυρίας: Tel Avivian, κυρίως Ashkenazi, ψηφοφόροι της ανώτερης τάξης Meretz και Εργατικοί. Ο Barak στάθηκε στο μικρόφωνο και δήλωσε ότι θα υπηρετήσει ολόκληρη τη χώρα, όσους τον ψήφισαν, καθώς και όσους δεν τον ψήφισαν. Θα ήταν «πρωθυπουργός όλων». Το πλήθος άρχισε αυθόρμητα να φωνάζει «μόνο όχι Shas, απλώς όχι Shas».

Το Shas είναι ένα υπερορθόδοξο κόμμα. Αλλά είναι πολύ πιο μετριοπαθής από άλλα υπερορθόδοξα κόμματα. Το Shas υποστήριξε τις Συμφωνίες του Όσλο υπό τον Rabin. Αυτό που κάνει τον Shas να ξεχωρίζει δεν είναι ούτε η θρησκεία, ούτε η ιδεολογία. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η εθνικότητα: Είναι το μόνο ethnic κόμμα Mizrahi. Ο ίδιος ο Barak, φαίνεται, είχε μάθει πώς να συγκεντρώνει τα στρατεύματά του. Δεν θα τον ακούσετε να ζητά συγγνώμη για τυχόν τρομακτικούς ρατσιστικούς τόνους της διαμαρτυρίας που τώρα βοηθά να ηγηθεί.

Ο εβραϊκός πληθυσμός του Ισραήλ είναι πιθανώς η πιο φυλετικά διαφορετική εθνική ομάδα εκτός των ΗΠΑ. Είναι σαφές ότι δεν είναι ρατσιστικός, πολύ λιγότερο συστημικός. Ο ισχυρότερος δείκτης αυτού είναι ο γάμος μεταξύ ομάδων. Μεταξύ των κοσμικών και των παραδοσιακών, οι γάμοι των μεταξύ των Εβραίων Ashkenazi και των Eβραίων Mizrahi Eβραίων είναι στατιστικά σε ποσοστό αχρωματοψίας! Υπό αυτή την έννοια, η προοδευτική elite ξεχωρίζει: Σε αντίθεση με το υπόλοιπο Ισραήλ, σπεύδει να οπλίσει τη φυλή στην υπηρεσία της διατήρησης της προνομιακής της πολιτικής θέσης.

Η δημοκρατία ηττήθηκε από τις elites μια φορά, μετά το 1977. Εάν η μεταρρύθμιση τεθεί στο ράφι τώρα, μπορεί κάλλιστα να ηττήθηκε ξανά. Αλλά δεν θα ηττηθεί επ’ αόριστον. Αυτό είναι το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα του Ισραήλ και απολαμβάνει υποστήριξη πολύ πέρα ​​από τις (ολοένα και διαβρωμένες) εθνοτικές γραμμές. Πηγαίνει ακριβώς στην καρδιά του Σιωνισμού, όπως το Αμερικανικό Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων πήγε ακριβώς στην καρδιά του αμερικανικού δόγματος. Ο Σιωνισμός αναζήτησε πολιτικά μέσα για να κάνει τους Εβραίους κύριους της μοίρας τους. Οι Ισραηλινοί δεν θα αρκούνται για πάντα να αφήνουν τους νταντάδες δικαστές να τους λένε ότι δεν είναι ακόμη ικανοί να κυβερνήσουν οι ίδιοι.

Πάμε τώρα να γνωρίσουμε τον σπουδαίο Eβραίο καθηγητή Shai Davidai ο οποίο είναι επίκουρος καθηγητής στο Management Division του Columbia Business School

-Είμαι επίκουρος καθηγητής στο τμήμα διαχείρισης στο Columbia Business School στη Νέα Υόρκη. Η έρευνά μου εξετάζει τις καθημερινές κρίσεις των ανθρώπων για τον εαυτό τους, τους άλλους ανθρώπους και την κοινωνία στο σύνολό της. Με ενδιαφέρουν οι δυνάμεις που διαμορφώνουν και διαστρεβλώνουν τις υποκειμενικές αντιλήψεις των ανθρώπων για τον κόσμο και την επιρροή τους στις κρίσεις, τις προτιμήσεις και την κοινωνία.

Ο Shai πριν λίγες μέρες είχε ένα ξέσπασμα με έναν συγκινητικό εκρηκτικό λόγο. Ένα ξέσπασμα κατά των κορυφαίων Αμερικανικών Πανεπιστημίων και των διοικήσεων τους που δεν είναι έτοιμοι να μιλήσουν εναντίον των φοιτητικών οργανώσεων που υποστηρίζουν τους Ναζί μακελάρηδες της Hamas και την τρομοκρατία.

Αποκάλεσε επίσης την πρόεδρο του Πανεπιστημίου δειλό. Με αυτό το τρόπο ο μοναδικός Shay ξεγύμνωσε το άθλιο και υποκριτικό ρόλο όλων αυτών Πανεπιστημίων απέναντι στη σφαγή των Εβραίων και τον νοσηρό ρόλο τους γενικότερα καθώς υλοποιούν μία νοσηρή ατζέντα που υπερασπίζεται πάσης φύσεως παρακμιακή υποκουλτούρα με αριστερό πρόταγμα. Πρόκειται για τα κορυφαία Αμερικανικά Πανεπιστήμια ανάμεσά τους το Harvard University, το Stanford, το Berkeley, και φυσικά το Columbia University.

Ο καθηγητής Shai Davidei λοιπόν, λέκτορας κοινωνικής ψυχολογίας στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη και γιος των ιδρυτών της μονάδας βηματοδότη στη Sheba, εξαπέλυσε επίθεση κατά των κορυφαίων αμερικανικών πανεπιστημίων, μετά την άρνησή τους να μιλήσουν ενάντια στις φοιτητικές οργανώσεις που υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Παρακολουθήστε τα συγκινητικά του λόγια, μέσα από την καρδιά του.

Το Υπουργείο Εξωτερικών διένειμε την ομιλία του και έγραψε: “Πρόεδρε του Πανεπιστημίου Columbia πού είσαι; Γιατί δεν ακούγεται η φωνή σου και δεν καταδικάζεις τη σφαγή που διέπραξε η Ηamas; Ο καθηγητής Davide είναι κοινωνικός ψυχολόγος και λέκτορας στο School of Business Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Του απονεμήθηκε το βραβείο «Rising Star» του Science Association The American Psychologist (APS) και πριν από λίγους μήνες συμπεριλήφθηκε στην κατάταξη των καλύτερων λέκτορων κάτω των 40 ετών από τους Poets&Quants.

Είναι επιτακτική ανάγκη να ακούσουμε τα λόγια του και να τα διαδώσουμε περαιτέρω.

“Δεν φοβάμαι να μιλήσω, μιλάω γιατί “φοβάμαι.”

Ο πύρινος λόγος του στόχευε τη Minush Shafik-photo κάτω, την πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως πρόεδρος του Πανεπιστημίου Columbia – η οποία υπηρετεί επίσης στο διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος Bill and Melinda Gates.

Η Shafik διετέλεσε επίσης στο παρελθόν υποδιοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας και Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

«Βγάλτε τα τηλέφωνά σας, θέλω αυτό το μήνυμα να φτάσει σε κάθε γονέα στην Αμερική που στέλνει τα παιδιά του στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο Harvard University, το Stanford, το Berkeley: δεν μπορούμε να προστατεύσουμε το παιδί σας». είπε ο Davidei.

-Είμαι λέκτορας, είμαι Ισραηλινός, αλλά πριν από όλα, είμαι πατέρας, έχω δύο όμορφα παιδιά και σου μιλάω σαν πατέρας. Και σε θέλω να ξέρετε: δεν μπορούμε να προστατέψουμε τα παιδιά σας από φοιτητικές οργανώσεις που υποστηρίζουν την τρομοκρατία, επειδή η Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Columbia δεν είναι έτοιμη να μιλήσει εναντίον φοιτητικών οργανώσεων που υποστηρίζουν την τρομοκρατία, επειδή ο πρόεδρος του Πανεπιστημίου Harvard, ο πρόεδρος του Stanford, ο πρόεδρος του Berkeley, δεν είναι έτοιμοι να μιλήσουν εναντίον των φοιτητικών οργανώσεων που υποστηρίζουν την τρομοκρατία».

Ο καθηγητής Shai Davidai του Πανεπιστημίου Columbia μιλάει εναντίον των «φιλοτρομοκρατικών φοιτητικών οργανώσεων» σε ένα video που καταγράφηκε στην πανεπιστημιούπολη στη Νέα Υόρκη, 19 Οκτωβρίου 2023.

«Δεν μπορούμε να προστατεύσουμε το παιδί σας», λέει ο Shai Davidai του Columbia Business School σε μήνυμα προς τους γονείς.

Σε ένα viral βίντεο, ο βοηθός καθηγητής του Columbia Business School Shai Davidai κατήγγειλε τη «δειλία» της προέδρου του πανεπιστημίου Minouche Shafik επειδή επέτρεψε τον πολλαπλασιασμό των «φιλοτρομοκρατικών φοιτητικών οργανώσεων» στην πανεπιστημιούπολη και είπε στους γονείς ότι οι μαθητές δεν ήταν ασφαλείς.

Στεκόμενος σε μια μικρή συγκέντρωση υπέρ του Ισραήλ στην πανεπιστημιούπολη Morningside Heights του σχολείου στη Νέα Υόρκη στις 19 Οκτωβρίου, ο Davidai ηχογράφησε αυτό που ονόμασε «Μια ανοιχτή επιστολή σε κάθε γονέα στην Αμερική-An Open Letter to Every Parent in America».

Ο ακαδημαϊκός είπε ότι έστελνε «ένα μήνυμα σε κάθε γονέα στην Αμερική που στέλνει τα παιδιά του στο NYU, στο NYU, το Harvard, το Stanford, το Berkeley και θέλω να ξέρετε ένα πράγμα: Δεν μπορούμε να προστατεύσουμε το παιδί σας».

Το Πανεπιστήμιο Columbia φιλοξένησε διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων στον απόηχο της σφαγής της Ηamas στις 7 Οκτωβρίου κατά την οποία ναζί τρομοκράτες εισέβαλαν στο Ισραήλ σε μια πολύπλευρη επίθεση, αφήνοντας περίπου 1.400 νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες και περίπου 200 ομήρους που μεταφέρθηκαν στη Γάζα.

«Γιόρταζαν τον βιασμό έφηβων κοριτσιών σε ένα μουσικό φεστιβάλ στο όνομα της αντίστασης. Το γιόρταζαν αυτό και ο πρόεδρος του πανεπιστημίου επιτρέπει σε αυτές τις φιλοτρομοκρατικές φοιτητικές οργανώσεις να παρελαύνουν στις πανεπιστημιουπόλεις μας», είπε, προσθέτοντας, «Δεν έχει σημασία αν είσαι Χριστιανός ή Εβραίος ή Ινδουιστής ή Βουδιστής ή άθεος όπως Εγώ, ο βιασμός δεν είναι ποτέ εντάξει, ούτε ως πράξη αντίστασης, ούτε ως πράξη εκδίκησης. Ο βιασμός δεν είναι ποτέ εντάξει».

«Θα το ονομάσω τώρα, πρόεδρε Minouche Shafik του Πανεπιστημίου Columbia, είσαι δειλός γιατί αν ο Πρόεδρος Biden μπορεί να έρθει και να πει, “Όχι, αυτό είναι απαράδεκτο, αυτό είναι απάνθρωπο”, αν ο Eric Adams, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης μπορεί να πει, «Δεν είναι εντάξει», τότε πού είσαι, πρόεδρε Shafik του Columbia University; Σας περιμένουμε να εξαλείψετε όλες τις φιλοτρομοκρατικές φοιτητικές οργανώσεις από την πανεπιστημιούπολη», είπε ο Davidai.

Στη 10λεπτη ομιλία του, ο Davidai είπε ότι ένιωθε υποχρεωμένος να σηκωθεί όρθιος επειδή φοβάται και «τρέμει» στη σκέψη να περπατήσει στο Columbia campus.

«Φανταστείτε να μην μπορείτε να πάτε στη δουλειά σας επειδή το αφεντικό σας δεν εκτιμά τη ζωή σας, επειδή το αφεντικό σας υποστηρίζει τις φιλοτρομοκρατικές οργανώσεις», είπε.

Στο 10λεπτο βίντεό του, ο Davidai ξεκίνησε δηλώνοντας ότι είναι καθηγητής και Ισραηλινός, αλλά μιλούσε ανοιχτά ως πατέρας.

«Έχω δύο όμορφα παιδιά και σου μιλάω ως μπαμπάς και θέλω να ξέρεις: Δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τα παιδιά σας από φιλοτρομοκρατικές φοιτητικές οργανώσεις γιατί ο πρόεδρος του Πανεπιστημίου Columbia δεν θα μιλήσει εναντίον των φοιτητικών οργανώσεων υπέρ της τρομοκρατίας , γιατί ο πρόεδρος του Harvard University, ο πρόεδρος του Stanford, ο πρόεδρος του Berkeley, δεν θα μιλήσουν εναντίον των φοιτητικών οργανώσεων υπέρ της τρομοκρατίας.

«Και όμως για τις φιλοτρομοκρατικές φοιτητικές οργανώσεις στην πανεπιστημιούπολη της εδώ στο Columbia, και στο Harvard και το NYU, και το Stanford και το Berkeley και το Northwestern, η δίχρονη κόρη μου είναι νόμιμος στόχος αντίστασης. Αυτό λένε>

-Επιτρέπεται να δολοφονήσετε και να απαγάγετε τη δίχρονη κόρη μου στο όνομα της αντίστασης και κανένας από τους προέδρους πανεπιστημίων σε όλη τη χώρα δεν είναι διατεθειμένος να πάρει θέση».

Δήλωσε ότι δεν θα έστελνε ποτέ την «καταπληκτική δίχρονη κόρη του στο Columbia», όπως γίνεται τώρα, γιατί δεν θα προστατευόταν εκεί.

Δείχνοντας τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης στο βάθος, ο Davidai ρώτησε πώς αυτή η πόλη, η οποία υπέφερε από τον τρόμο πριν από 20 χρόνια, θα μπορούσε να μείνει σιωπηλή κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας γιορτής βίας.

– Μπορείτε να φανταστείτε ότι εδώ έχουμε φοιτητικές οργανώσεις υπέρ της τρομοκρατίας;» ρώτησε ο Davidai.


Μαζί με φοιτητές στο Harvard University και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, το Columbia ήταν ένα από τα λίγα άλλα πανεπιστήμια όπου φοιτητικές οργανώσεις υπέγραψαν επιστολές κατηγορώντας το Ισραήλ για τις επιθέσεις της Ηamas.

Μια μέρα μετά τις επιθέσεις, ο επίσημος καθηγητής Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο της Columbia, Joseph Massad έγραψε ένα άρθρο για τον αντισιωνιστικό ιστότοπο Electronic Intifada, περιγράφοντας τις συγκεντρώσεις υπέρ της Hamas «καινοτόμες», «σημαντικό επίτευγμα» και πηγή «αγαλλίασης και χαράς»!

Welcome to Columbia LGBTQH (Hamas) Untisemity [Νέο σατιρικό video από το Ισραηλινό Eretz Nehederet του Channel 2]

Το Eretz Nehederet είναι ένα ισραηλινό τηλεοπτικό σατιρικό σκετς, κωμική εκπομπή, που έκανε πρεμιέρα στο Channel 2 του Keshet το 2003.

Περιλαμβάνει σατιρικές αναφορές σε τρέχουσες υποθέσεις της περασμένης εβδομάδας μέσω παρωδιών των εμπλεκομένων, καθώς και σκέψεις επαναλαμβανόμενων χαρακτήρων.

Aυτή τη φορά η ισραηλινή σατιρική εκπομπή Eretz Nehederet που σημαίνει «υπέροχη χώρα», κοροϊδεύει τη δυτική φιλελεύθερη-LGBTQH (Hamas)- υποστήριξη στους τρομοκράτες της Ηamas.

Το συνολικό σκετς διάρκειας 19 λεπτών, με τίτλο «Welcome to Columbia Untisemity», ανοίγει με μια διαμορφωμένη εικόνα του λογότυπου του Πανεπιστημίου Columbia.

Το νέο λογότυπο παρουσιάζει την παλαιστινιακή σημαία με την ένδειξη «από το ποτάμι στη θάλασσα» και δύο διαγραμμένα Magen Davids-Το Άστρο του Δαβίδ (Εβραϊκά: מָגֵן דָּוִד, ρωμανικά: Magen David) είναι ένα γενικά αναγνωρισμένο σύμβολο τόσο της εβραϊκής ταυτότητας όσο και του Ιουδαϊσμού.

Το σχήμα του είναι εξάγραμμα: η ένωση δύο ισόπλευρων τριγώνων.

Το σχήμα που ονομάζεται Shatkona είναι επίσης ένα ιερό σύμβολο στον Ινδουισμό.

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK