Ο άντρας στη φωτογραφία φαίνεται σχεδόν γαλήνιος, αιωρούμενος τέλεια ανάποδα στον αέρα, αψηφώντας για μια στιγμή το αναπόφευκτο.
Από τον Nick Allen/The Daily Mail
Δεν προβάλλει φόβο, ούτε πανικό, ούτε θυμό για μια ζωή που σταμάτησε στην ακμή της. Αντίθετα, φαίνεται να έχει αποδεχτεί τη μοίρα του με ηρεμία, συναντώντας τον θρίαμβο και αυτή, την απόλυτη καταστροφή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Ήταν ένα φρικτό δίλημμα που είχε αντιμετωπίσει, ασφυξία ή πτώση, και επέλεξε το δεύτερο. Με αυτόν τον τρόπο, δεν επέλεξε τον θάνατο. Δεν ήταν αυτοκτονία. Επέλεξε 10 δευτερόλεπτα επιπλέον ζωής, και για αυτά τα 10 δευτερόλεπτα να είναι γαλήνια και ανώδυνα.
Ίσως ήταν θρησκευόμενος και ήξερε ότι καλούνταν να συναντήσει τον θεό του. Ίσως αυτό εξηγεί την έλλειψη κινήσεων πανικού, τη φαινομενική απουσία οργής για το τέλος της ζωής. Φαίνεται να πέφτει ήρεμα, ειρηνικά.
Καθώς το έκανε αυτό, δεν είχε ιδέα ότι βρισκόταν στο μάτι ενός φωτογραφικού φακού. Δεν είχε ιδέα ότι ο κόσμος θα τον γνώριζε ως τον «Άνθρωπο που Πέφτει», ένα αινιγματικό σύμβολο των φρικαλεοτήτων εκείνης της φρικτής ημέρας πριν από 25 χρόνια.
Κάποιοι έλεγαν ότι δεν υπήρχε λόγος να μάθουν ποτέ το όνομά του, δεν υπήρχε λόγος να συσσωρευτεί περαιτέρω πόνος στην οικογένειά του, ότι έπρεπε να τον θυμούνται ως έναν «κοινό άνθρωπο» που εκπροσωπούσε και τα 2.977 αθώα θύματα που πέθαναν εκείνη την ημέρα.
Αναπόφευκτα, όμως, εκείνες τις πυρετώδεις ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ξεκίνησε η αναζήτηση της ταυτότητάς του.
Ήταν μια προσπάθεια που θα αποδεικνυόταν μακρά και περίπλοκη.
Ποτέ δεν συντάχθηκε ξεχωριστή λίστα για τους «ανθρώπους που πήδηξαν» (jumpers). Όλα τα θύματα ταξινομήθηκαν ως ανθρωποκτονίες από τον Επικεφαλής Ιατροδικαστή της Νέας Υόρκης.
Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων κυμαίνονταν από το πολύ συντηρητικό 50 έως περισσότερους από 200. Πηδούσαν κατά διαστήματα σε μια περίοδο περίπου 90 λεπτών, ένας κάθε φορά.
Οι τηλεοπτικές κάμερες, συμπεριλαμβανομένου του CNN, γύρισαν την πλάτη και σταμάτησαν να μεταδίδουν. Δεν υπήρχε Instagram ή Twitter για να βιντεοσκοπούν και να δημοσιεύουν οι περαστικοί τη φρίκη στα τηλέφωνά τους. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένα αρχείο για το ποιοι ήταν.
Η ιστορία της αναζήτησης του «Falling Man» ξεκίνησε με τον φωτογράφο που τράβηξε τη φωτογραφία.
Ο Richard Drew, βετεράνος της υπηρεσίας ειδήσεων του Associated Press, κάλυπτε μια επίδειξη μόδας. Όταν χτύπησαν τα αεροπλάνα, μπήκε στο μετρό.
Έφτασε στο σημείο μηδέν και άρχισε να βγάζει φωτογραφίες. Ήταν δουλειά του να καταγράφει την ιστορία, όπως ακριβώς είχε κάνει όταν φωτογράφιζε τη δολοφονία του Robert F. Kennedy σε μια κουζίνα στο ξενοδοχείο Ambassador στο Λος Άντζελες το 1968.
Στα 15 δευτερόλεπτα μετά τις 9:41 π.μ. στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η κάμερά του ξεκίνησε να κάνει κλικ.
Στις 12 Σεπτεμβρίου, η φωτογραφία που προέκυψε δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των New York Times.
Αλλά υπήρξε άμεση αντίδραση από πολλούς αναγνώστες που θεώρησαν ότι η δημοσίευση της εικόνας ήταν ακατάλληλη, μια άσκοπη εισβολή στις τελευταίες στιγμές της ζωής ενός άνδρα.
Η φωτογραφία εξαφανίστηκε από τις ειδήσεις για αρκετά χρόνια.
Τις ημέρες μετά την τρομοκρατική επίθεση, ένας δημοσιογράφος μιας καναδικής εφημερίδας ανέλαβε την αναγνώριση του άνδρα στην αμφιλεγόμενη φωτογραφία. Βελτίωσε την εικόνα και έψαξε τις αφίσες των αγνοουμένων στη Νέα Υόρκη για ένα πιθανό ταίριασμα.
Υπήρχαν διάφορα στοιχεία. Ο άνδρας ήταν ψηλός και αδύνατος. Φαινόταν να έχει γενειάδα και κοντά μαλλιά. Φορούσε μαύρα ψηλά παπούτσια και ένα σακάκι σε στυλ χιτώνα που έμοιαζε με τη στολή του εστιατορίου Windows on the World στον 106ο και 107ο όροφο του Βόρειου Πύργου.
Κανένας από τους υπαλλήλους ή τους επισκέπτες του Windows on the World δεν επιβίωσε.
Ο δημοσιογράφος είδε μια αφίσα του Norberto Hernandez, 42 ετών, ζαχαροπλάστη στο Windows on the World, ο οποίος είχε ύψος 1,88 μ. Έδειξε τη φωτογραφία στην αδερφή του Hernandez, και εκείνη πίστεψε ότι ήταν ο αδερφός της. Ωστόσο, η υπόλοιπη καθολική οικογένειά του τρομοκρατήθηκε. Το άλμα θα ήταν αυτοκτονία, είπαν, και θα ήταν στην κόλαση. Δεν θα μπορούσε να είναι αυτός.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Tom Junod του περιοδικού Esquire ανέλαβε την έρευνα, και το ερευνητικό του άρθρο ονόμασε την φιγούρα «Falling Man», καθιερώνοντας επίσης την πιο πιθανή ταυτότητά του.
Συζητώντας με τον φωτογράφο, διαπίστωσε ότι η κάμερα είχε τραβήξει στην πραγματικότητα δώδεκα καρέ σε γρήγορη διαδοχή.
Προς το τέλος, το πουκάμισο του άνδρα ξεκίνησε να βγαίνει και ένα χαρακτηριστικό πορτοκαλί μπλουζάκι ήταν ορατό από κάτω. Αυτό απέκλεισε τον Hernandez, ο οποίος δεν είχε πορτοκαλί μπλουζάκι.
Αρκετά ονόματα προέκυψαν κατά τη διάρκεια της έρευνας του Junod, αλλά το πιο πιθανό ήταν ο Jonathan Briley, 43 ετών, ηχολήπτης στο Windows on the World.
Φορούσε μαύρα ψηλά παπούτσια. Είχε ύψος 1,88 μ. Και συχνά φορούσε πορτοκαλί μπλουζάκι κάτω από τα ρούχα εργασίας του.
Μετά τον θάνατό του, η χήρα του Jonathan είχε μαζέψει τα ρούχα του, οπότε είναι ακόμα άγνωστο αν φορούσε το πορτοκαλί μπλουζάκι εκείνη την ημέρα.
Ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, η αδερφή του Jonathan, Gwen Briley-Strand, 72 ετών, παρακολουθεί την κάλυψη της επετείου κάθε χρόνο. «Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε σαν να έχουν περάσει 25 χρόνια, αλλά, από την άλλη πλευρά, υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε σαν χθες», είπε στην Daily Mail.
«Είναι ένα κύμα θλίψης. Κάποια χρόνια είναι καλύτερα από άλλα».
Η Gwen θυμάται πώς ο Jonathan υπέφερε από άσθμα και επηρεάστηκε γρήγορα από τον καπνό.
Ήταν επίσης βαθιά θρησκευόμενος και, έξι μήνες πριν από τον θάνατό του, είχε χειροτονηθεί Διάκονος, υπηρετώντας ως συμπαραστάτης/ακόλουθος για τον πατέρα του, έναν Βαπτιστή πάστορα.
Ο Jonathan μεγάλωσε παίζοντας gospel μουσική στο πιάνο και έμαθε μόνος του κιθάρα. Αφού απέκτησε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, εργάστηκε ως ηχολήπτης για τα Hilton και Marriott, καθώς και για το Windows on the World, όπου λάτρευε να παρακολουθεί την απίστευτη θέα νωρίς το πρωί καθώς ανέτειλε ο ήλιος.
Την εβδομάδα πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, ο Jonathan συνόδευσε την Gwen και τον σύζυγό της σε ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στη Φλόριντα.
«Ήταν ένα δώρο Θεού που μπορέσαμε να περάσουμε αυτόν τον χρόνο μαζί», είπε η Gwen. «Ήμασταν εκεί στον ωκεανό και ξυπνούσαμε, πίναμε Kahlua και καφέ και βλέπαμε την ανατολή του ηλίου. Ήταν πραγματικά ξεχωριστό γιατί αποφάσισε να μας συναντήσει την τελευταία στιγμή».
Ήταν η τελευταία φορά που είδε τον αδερφό της. Στις 8 Σεπτεμβρίου, επέστρεψε αεροπορικώς στη Νέα Υόρκη.
Έχει δει τη φωτογραφία «Falling Man», αλλά δεν την κοιτάζει πια.
«Η φωτογραφία έφερε τόσο πολύ πόνο σε τόσους πολλούς ανθρώπους όταν προσπαθούσαν να καταλάβουν ποιος ήταν αυτό το άτομο», είπε. «Θυμάμαι να ακούω για μια οικογένεια που ήταν βαθιά θρησκευόμενη και, με τον Καθολικισμό, αυτός ο άντρας που πήδηξε, αυτό είναι αυτοκτονία και αυτή είναι η ασυγχώρητη αμαρτία».
Πρόσθεσε: «Δεν πιστεύω σε μια ασυγχώρητη αμαρτία. Ο Θεός είναι πολύ καλοπροαίρετος. Είναι πολύ υπέροχος. Νομίζω ότι η μόνη ασυγχώρητη αμαρτία είναι να μην πιστεύεις σε Αυτόν».
Όταν η προσοχή γύρω από τη φωτογραφία στράφηκε στον Jonathan, η οικογένειά της «πληγώθηκε πολύ», είπε, αλλά ποτέ δεν «εστίασε» στο ποιος ήταν.
«Έδωσε κάποια παρηγοριά σε άλλες οικογένειες που ένιωθαν ότι αν ήταν το αγαπημένο τους πρόσωπο, ήταν καταδικασμένοι και δεν υπήρχε ελπίδα. Τους βοήθησε να σκεφτούν ότι ήταν κάποιος άλλος», είπε. «Για να πούμε την αλήθεια, έμοιαζε με αυτόν». Πρόσθεσε: «Πιστεύουμε ακράδαντα ως Χριστιανοί ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή και ότι όλοι θα κριθούμε, αλλά ο Θεός δεν είναι αυτός ο εκδικητικός τύπος. Είναι ένας καλοπροαίρετος και στοργικός Θεός.
«Πιστεύω ότι όλα εκείνα τα άτομα που πήδηξαν, τα έπιασε κάποιος. Οι ψυχές τους διασώθηκαν. Τελικά, δεν θα έπρεπε να έχει σημασία ποιος ήταν στη φωτογραφία», είπε.
«Πραγματικά το πιστεύω αυτό. Πιστεύω ότι ήταν ένας εκπρόσωπος όλων εκείνων των σχεδόν 3.000 ανθρώπων που έπρεπε να περάσουν εκείνη την φρικτή μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου».
Στην επέτειο, θυμάται πάντα τον Jonathan, τον μεσαίο από πέντε αδέλφια. Ένα από αυτά τα αδέρφια είναι ο Alex Briley, ένα από τα αρχικά μέλη των Village People, ο οποίος εμφανίζονταν ντυμένος στρατιώτης.
Η μητέρα τους συνήθιζε να λέει ότι ο Jonathan «δεν χορταίνει με τίποτα» επειδή έτρωγε πολύ την Ημέρα των Ευχαριστιών. Ήταν μια «ευγενική ψυχή» που πάντα ήξερε πού ήταν όλα τα αδέρφια του, που αγαπούσε τους ανθρώπους και την τεχνολογία.
«Την τελευταία φορά που θέλησα να επικοινωνήσω με τον Jonathan, χρησιμοποιούσαμε βομβητή», είπε η Gwen. «Θα λάτρευε τα τηλέφωνα που έχουμε τώρα. Ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της τεχνολογίας και θα ήθελε πολύ να δει πόσο μακριά έχουμε φτάσει σε αυτά τα 25 χρόνια».
Σήμερα, η φωτογραφία βρίσκεται στην ιδιωτική συλλογή του Sir Elton John.
«Είναι η πιο όμορφη εικόνα για κάτι τόσο τραγικό», είπε κάποτε ο τραγουδιστής και συλλέκτης. «Είναι πιθανώς μια από τις πιο τέλειες φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί ποτέ».
