Έφυγε ξαφνικά και ο Κακός του Πάρα 5′, ένας ακόμη νέος άνθρωπος, ο Γεράσιμος Μιχελής.
Σχεδόν ταυτόχρονα με την είδηση της απώλειά του η σχετική φημολογία τον ήθελε να δίνει μάχη με τον καρκίνο. Αργότερα, σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο ο ηθοποιός έδινε μάχη με την ΑLS-Nόσο του Κινητικού Νευρώνα.
Η ALS είναι η 3η σε συχνότητα νευροεκφυλιστική διαταραχή, μετά το Alzheimer και το Parkinson. Εμφανίζεται σε συχνότητα 1 στα 100.000 άτομα κάθε χρόνο. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος στους άνδρες και στις λευκές φυλές. Η κύρια ηλικία εμφάνισης είναι τα 50 με 75 έτη, ενώ μετά τα 80 έτη ο κίνδυνος μειώνεται δραματικά.
Η ενορία Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, στην οποία ήταν ενεργό και αγαπητό μέλος, ανακοίνωσε την απώλειά του με τα λόγια:
«Με βαθιά θλίψη και με πίστη στη ζωοποιό Ανάσταση, η ενορία Αγίου Νικολάου Ραγκαβά ανακοινώνει την εκδημία του αγαπημένου μας αδελφού, Γεράσιμου Μιχελή, ηθοποιού, ποιητή και αφοσιωμένου μέλους της ενορίας μας.
-Την ασθένειά του την υπέμεινε με δοξολογία και ειρήνη ψυχής».
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν ο Γεράσιμος είναι ένα ακόμη θύμα της εμβολιαστικής εκστρατείας COVID, εάν ο ίδιος είχε λάβει τα σχετικά εμβόλια και το πότε ξεκίνησε η περιπέτεια της υγείας του. Τόσο ο καρκίνος όσο και η ALS έχουν καταγραφεί στις παρενέργειες των εμβολίων COVID-19.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1955, ο Γεράσιμος Μιχελής υπήρξε αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Βεάκη το 1990, ενώ είχε προηγουμένως σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1977. Είχε επίσης παρακολουθήσει φωνητικά σεμινάρια και σπουδάσει μονωδία και θεωρία στο Ωδείο Πειραιώς, αποδεικνύοντας την πολύπλευρη του σχέση με τις τέχνες. Επιπλέον, συμμετείχε στο τριετές Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος υπό την καθοδήγηση του Λευτέρη Βογιατζή (1989–1992), εμπειρία που διαμόρφωσε ουσιαστικά τη θεατρική του προσέγγιση.
Η θεατρική του διαδρομή ξεκίνησε στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, όπου συμμετείχε σε σπουδαίες παραστάσεις του αρχαίου δράματος, όπως ο «Οιδίπους Τύραννος», η «Αντιγόνη» και η «Ηλέκτρα», αλλά και σε έργα του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου από τους Ιάκωβο Καμπανέλλη και Δημήτρη Κεχαΐδη. Κατά τη δεκαετία του 1980 και του 1990, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και με αναγνωρισμένες ιδιωτικές σκηνές όπως το Θέατρο Αμόρε και το Θέατρο Χορν. Εκεί ερμήνευσε ρόλους σε έργα του Σαίξπηρ όπως ο «Άμλετ» και ο «Μάκβεθ», του Τσέχωφ («Βυσσινόκηπος»), αλλά και του Ίψεν με χαρακτηριστικό το έργο «Έντα Γκάμπλερ». Οι ερμηνείες του ξεχώριζαν για την εσωτερικότητά τους, τη συγκινησιακή δύναμη και την αυθεντικότητα που τις διέκρινε.
Μερικές από τις παραστάσεις που συμμετείχε περιλαμβάνουν τα: Ηλέκτρα, Ο γάμος του Φίγκαρο, Ιλιάδα, Ήταν όλοι τους παιδιά μου, Πλατόνοφ, Οι σχέσεις του κυρίου Πήτερς, Αρχοντοχωριάτης, Υπηρέτης δύο αφεντάδων, Τρεις Αδελφές, Φεγγαρόφωτο, Το ημερολόγιο της άμμου και Ιεφθάε. Η θεατρική του διαδρομή υπήρξε συνεχής και έντονα δημιουργική μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Αν και το θέατρο ήταν το κύριο μέσο έκφρασής του, ο Γεράσιμος Μιχελής έγινε ευρέως γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό από τον ρόλο του «κακού» στη δημοφιλή σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη «Στο Παρά Πέντε» το 2005. Εκεί ενσάρκωσε έναν από τους κεντρικούς ανταγωνιστικούς ρόλους της ιστορίας, κερδίζοντας το ενδιαφέρον και τη μνήμη του κοινού με την έντονη παρουσία και ερμηνεία του.
Στην τηλεόραση είχε εμφανιστεί και σε άλλες σειρές, όπως Η ζωή της άλλης (2009), Το κόκκινο δωμάτιο (2008), Αν υπήρχες θα σε χώριζα (2007), Εν Ιορδάνη (2002), και Σκιές στο περιστύλιο (2001), ενώ είχε κάνει και κάποιες κινηματογραφικές εμφανίσεις, με πιο χαρακτηριστική το Χρήστος και Βίτσιο (1997).
Εκτός από την υποκριτική, υπήρξε και ποιητής. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές που αντικατοπτρίζουν το στοχαστικό του βάθος, την πνευματική του αναζήτηση και τη βαθιά σχέση του με τον Θεό και τον άνθρωπο. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του τον περιγράφουν ως έναν άνθρωπο με υψηλό ήθος, ησυχία ψυχής και ταπεινότητα, ιδίως στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την ασθένειά του.
Ήταν ένας ηθοποιός που δεν κυνήγησε την προβολή, αλλά υπηρέτησε το θέατρο και την τέχνη με αφοσίωση, πίστη και αξιοπρέπεια.
Ο αποχαιρετισμός του είναι δύσκολος, αλλά η παρακαταθήκη του θα μείνει ζωντανή στη σκηνή, στην οθόνη και στην καρδιά όσων τον γνώρισαν – είτε από κοντά, είτε μέσα από τους ρόλους του.
“I think the vaccine got me…”
Roseanne Barr explains that her sister believed the ‘Covid Vaccine’ caused her severe illness which ultimately lead to her death. “She felt like she was burning to death…she received a booster too…” pic.twitter.com/vwKrIRlL5u
— Liz Churchill (@liz_churchill10) July 15, 2025
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
