Τα ευχολόγια έχουν το πάνω χέρι στη μάχη για τη διαμόρφωση των δυτικών αντιλήψεων για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η συμπάθεια για τους υπερασπιστές του Κιέβου, που είναι πολλοί περισσότεροι ακόμα και από τα όπλα, οδήγησε στην παρανόηση της ρωσικής στρατηγικής, ακόμη και σε αβάσιμους ισχυρισμούς από ερασιτέχνες ψυχαναλυτές ότι ο Putin έχει χάσει το μυαλό του. Μία πιο νηφάλια ανάλυση δείχνει ότι η Ρωσία μπορεί να επιδίωκε ένα χτύπημα νοκ-άουτ, αλλά είχε πάντα καλά σχέδια για τις επιθέσεις που θα ακολουθούσαν εάν οι αρχικές της κινήσεις αποδεικνύονταν ανεπαρκείς. Ο κόσμος έχει υποτιμήσει τον Putin στο παρελθόν και αυτά τα λάθη οδήγησαν, εν μέρει, σε αυτήν την τραγωδία στην Ουκρανία.
Από τον Bill Roggio*/Foundation for Defense of Democracies
Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι τώρα που ο πόλεμος είναι σε εξέλιξη, ακόμη και αν οι επαγγελματίες στο Πεντάγωνο αφήνουν τη συμπάθεια να θολώσει την κρίση τους. Μόλις δύο ημέρες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι αρχές ενημέρωσης του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ έσπευσαν να ισχυριστούν ότι η αποτυχία της Ρωσίας να κατακτήσει το Κίεβο, τις πρώτες ημέρες του πολέμου, ισοδυναμούσε με σοβαρή οπισθοδρόμηση.
Οι ενημερώσεις του Υπουργείου Άμυνας υπονοούσαν ότι η επίθεση της Ρωσίας ήταν πολύ πιο πίσω από το χρονοδιάγραμμα ή ότι είχε ακόμη και αποτύχει επειδή η πρωτεύουσα δεν είχε πέσει. Αλλά οι ηγέτες των ΗΠΑ θα έπρεπε να είχαν μάθει να συγκρατούν τις ελπίδες τους μετά την καταστροφική αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν. Για άλλη μια φορά, αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της Δύσης πέφτουν στην παγίδα της φερόμενης αποτυχίας των άλλων προκειμένου να κατανοήσουν τον εχθρό και τους στόχους του.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, ο Putin πίστευε ότι η ουκρανική κυβέρνηση θα κατέρρεε μόλις τα ρωσικά στρατεύματα περνούσαν τα σύνορα και ότι η ρωσική επιχείρηση απέτυχε επειδή η ουκρανική κυβέρνηση παραμένει στη θέση της. Ο Putin σίγουρα ήλπιζε για μια γρήγορη νίκη, αλλά προφανώς δεν βασιζόταν στο εναρκτήριο χτύπημα του ως το μόνο σχέδιο επιτυχίας. Αντίθετα, ο ρωσικός στρατός ήταν έτοιμος να καταλάβει τη χώρα με τη βία, εάν ο γρήγορος αποκεφαλισμός δεν συνέβαινε όπως είχε σχεδιαστεί.
Αυτό το είδος σχεδίου θα πρέπει να είναι οικείο στους Αμερικανούς που θυμούνται την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Τις πρώτες ώρες του πολέμου, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ ξεκίνησε την εκστρατεία «σοκ και δέος» σε μια προσπάθεια να σκοτώσει τον Saddam Hussein και άλλους βασικούς ηγέτες και να ρίξει την κυβέρνηση. Ο Hussein επέζησε, αλλά ο στρατός των ΗΠΑ ήταν πλήρως έτοιμος να δώσει συνέχεια σε μια χερσαία επίθεση.
Μια ματιά στη ρωσική στρατιωτική επίθεση δείχνει ότι υπήρχε ένα σχέδιο για μια πλήρους κλίμακας εισβολή, το οποίο η Ρωσία εκτελεί τώρα. Ο συμβατικός πόλεμος είναι μια επιχείρηση που καταναλώνει χρόνο και πόρους, και μια επιχείρηση αυτού του βεληνεκούς δεν συνδυάζεται σε λίγες μέρες. Η ρωσική επίθεση διεξάγεται σε τέσσερα διαφορετικά μέτωπα. Σε ένα πέμπτο μέτωπο, στην ανατολική Ουκρανία, την οποία ο Putin ανακήρυξε ανεξάρτητη την περασμένη εβδομάδα, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν παγιδεύσει τα ουκρανικά στρατεύματα που χρειάζονται αλλού.
Το μεγαλύτερο μέρος των ρωσικών δυνάμεων προελαύνει νότια από τη Λευκορωσία προς το Κίεβο. Οι ρωσικές δυνάμεις προέλασης, συμπεριλαμβανομένων των αεροπορικών, κινητών και αναγνωριστικών στρατευμάτων, έχουν εμπλακεί με ουκρανικά στρατεύματα έξω από το Κίεβο από την έναρξη του πολέμου. Ένα τεράστιο κονβόι ρωσικών στρατευμάτων, που υπολογίζεται σε μήκος πάνω από 60 χιλιόμετρα, βρίσκεται μόλις 35 χιλιόμετρα βόρεια του Κιέβου και είναι έτοιμο να περικυκλώσει την πρωτεύουσα.
Εάν οι ρωσικές δυνάμεις καταφέρουν να καταλάβουν το Κίεβο και πιέσουν προς τα νότια για να συνδεθούν με δυνάμεις στο μέτωπο της Κριμαίας, χωρίζοντας έτσι την Ουκρανία στα δύο, θα ήταν ένα καίριο πλήγμα για την κυβέρνηση Zelensky. Αυτό που έχει σημασία περισσότερο από μια χούφτα αποτυχίες είναι ότι οι ρωσικές δυνάμεις έχουν ήδη εισβάλει 120 χιλιόμετρα μέσα σε ξένο έδαφος σε λιγότερο από μια εβδομάδα και βρίσκονται στα περίχωρα της ουκρανικής πρωτεύουσας.
Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί σημάδι αποδιοργανωμένης, κακώς σχεδιασμένης και αποτυχημένης επίθεσης. Η ώθηση προς τα νότια από τη Λευκορωσία στο Κίεβο υποστηρίζεται από μια άλλη ρωσική εισβολή, που πραγματοποιήθηκε από τα ανατολικά, στην περιοχή του Kursk. Εάν αυτή η εισβολή καταφέρει να συνδεθεί με τα ρωσικά στρατεύματα κοντά στο Κίεβο, θα παγιδεύσει τις ουκρανικές δυνάμεις στις επαρχίες Chernihiv και Sumy, στερώντας από τον ουκρανικό στρατό τους τόσο απαραίτητους στρατιώτες και πολεμικό υλικό που χρειάζεται και αποκόπτοντας την κυβέρνηση από δύο βόρειες επαρχίες.
Πιο ανατολικά, οι ρωσικές δυνάμεις εξαπέλυσαν μια ευρεία επίθεση με στόχο το Χάρκοβο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας, η οποία βρίσκεται τώρα υπό πολιορκία. Στο νότο, οι ρωσικές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από αμφίβιες επιθέσεις από την Αζοφική Θάλασσα, έχουν ξεχυθεί στην Ουκρανία από την Κριμαία. Σε αυτό το μέτωπο, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν διακλαδιστεί κατά μήκος δύο κύριων αξόνων, έναν βορειοδυτικά, κατά μήκος του ποταμού Pivdennyi Buh και έναν άλλο βορειοανατολικά, κατά μήκος της ακτής και στην ενδοχώρα προς την περιοχή Donbas, την οποία η Ρωσία κήρυξε ανεξάρτητη λίγο πριν την εισβολή.
Εάν οι ρωσικές δυνάμεις από οποιοδήποτε νότιο μέτωπο μπορούν να συνδεθούν με δυνάμεις βορειότερα, θα αποκόψουν πολλά ουκρανικά στρατεύματα από ενίσχυση και ανεφοδιασμό. Οι Ρώσοι στρατηγοί φαίνεται πως επέλεξαν να παρακάμψουν πόλεις που προβάλλουν σκληρή αντιπολίτευση και τις έχουν απομονώσει για να τις αντιμετωπίσουν αργότερα. Υπάρχουν αναφορές ότι οι ρωσικές δυνάμεις έχουν κλιμακώσει τις επιθέσεις εναντίον αμάχων, ιδιαίτερα στο Χάρκοβο. Αυτή τη στιγμή οι επιθέσεις πυροβολικού και ρουκετών εκεί έχουν περιοριστεί, ίσως για να σταλεί ένα μήνυμα στους πολίτες ως προειδοποίηση για το τι μπορεί να έρθει.
Ο Putin φαίνεται να θέλει να κρατήσει ανέπαφη την Ουκρανία, αλλά δεν θα διστάσει να αυξήσει το επίπεδο της βαρβαρότητας αν χρειαστεί. Η φύση της ρωσικής επίθεσης έρχεται σε αντίθεση με την εικασία ότι ο Ρώσος πρόεδρος έχει χάσει τον έλεγχο των πράξεων του. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα, αλλά οι ενέργειες του Putin φαίνεται να είναι αυτές ενός ψυχρού αντιπάλου που υπολογίσει τα πάντα. Το επιχείρημα ότι αποφάσισε να εισβάλει στην Ουκρανία επειδή είναι τρελός αποτελεί ουσιαστικά μια δικαιολογία για να αγνοηθούν τα πιθανά κίνητρα και οι μελλοντικές ενέργειες του.
Στρατηγικά, το σχέδιο του Putin να εισβάλει στην Ουκρανία ξεκίνησε πριν από μια δεκαετία, όταν εισέβαλε και βαλκανοποίησε τη Γεωργία αναγνωρίζοντας το καθεστώς-μαριονέτα του Κρεμλίνου στις περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Το 2014, ο Putin κατέλαβε και προσάρτησε τη στρατηγική ουκρανική περιοχή της Κριμαίας, η οποία χρησίμευσε ως σημείο εκτόξευσης για την τρέχουσα εισβολή. Ο Putin πλήρωσε ελάχιστο τίμημα για κάθε ενέργεια.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη επέβαλαν περιορισμένες κυρώσεις, αλλά συνέχισαν να συνεργάζονται μαζί του για την πυρηνική συμφωνία του Ιράν και για άλλα κορυφαία ζητήματα. Σήμερα, ο Ρώσος πρόεδρος έχει υπολογίσει ότι το να πάρει την Ουκρανία με τη βία είναι προς το συμφέρον του και της Ρωσίας. Αναμφίβολα περίμενε ότι η Δύση θα επέβαλε διπλωματικές και οικονομικές κυρώσεις, με τις οποίες οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν απειλήσει εκ των προτέρων.
Ο Putin μπορεί να υπολόγισε λανθασμένα την ουκρανική αντίσταση και την ένταση της αντίθεσης της Δύσης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι τρελός ή ότι δεν εξέτασε τις δυνατότητες και επέλεξε να εισβάλει ανεξάρτητα από τα παραπάνω. Μένει να δούμε αν το σχέδιο του Ρώσου προέδρου θα πετύχει ή θα αποτύχει, αλλά αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι υπήρχε σχέδιο εισβολής στην Ουκρανία σε ισχύ και αυτό το σχέδιο έχει εκτελεστεί από την πρώτη μέρα.
Τα ουκρανικά στρατεύματα δίνουν μια γενναία μάχη αντιμετωπίζοντας τεράστιες δυσκολίες. Η Ρωσία έχει τα περισσότερα αν όχι όλα τα πλεονεκτήματα. Ο ρωσικός στρατός κατέχει ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα σε ανθρώπινο δυναμικό, καθώς και αεροπορική, ναυτική και τεθωρακισμένη υπεροχή. Έχει τεράστιους πόρους για να αξιοποιήσει. Ενώ η Ουκρανία έχει την υποστήριξη μεγάλου μέρους της διεθνούς κοινότητας, η οποία παρέχει όπλα, ουσιαστικά πολεμά μόνη της. Το να πιστεύουμε ότι η ρωσική επίθεση δεν πάει καλά μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα, αλλά έρχεται σε αντίθεση με τα γεγονότα.
Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε την Ουκρανία εάν δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς με τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται.
*Ο Bill Roggio είναι στρατιωτικός αναλυτής στο Ίδρυμα για την υπεράσπιση των δημοκρατιών και εκδότης του περιοδικού Long war Journal του FDD. Από το 1991 έως το 1997, υπηρέτησε στον στρατό των ΗΠΑ και την Εθνική Φρουρά του Νιου Τζέρσεϊ
