Για κάποιον λόγο, ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Blackstone, Stephen A. Schwarzman, έχει δημιουργήσει μια σειρά τριάντα κεφαλαίων με τίτλο «Η Προσωπική μου Ιστορία» («My Personal History»), η οποία είναι —ας πούμε— ακριβώς αυτό που υποδηλώνει το όνομά της: μια οικονομική «αγιογραφία» που τον παρουσιάζει ως έναν ευγενή και συνετό άνθρωπο με ισχυρές αξίες-γράφει ο Ed Zitron-photo κάτω.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιστολή που έστειλε στον «διακεκριμένο απόφοιτο της οργάνωσης Skull and Bones», Averell Harriman —του οποίου ο πατέρας, Edward Harriman, είχε προκαλέσει κατάρρευση του χρηματιστηρίου το 1901, στην εμμονική του προσπάθεια να μονοπωλήσει τον σιδηροδρομικό κλάδο μετά το σκάσιμο μιας φούσκας.
Ο ίδιος ο Averell είχε συνιδρύσει μια τράπεζα με τον Fritz Thyssen, ο οποίος παρείχε τραπεζικές υπηρεσίες στους nazis.
Τέλος πάντων, στο έβδομο κεφάλαιο, ο Schwarzman προβάλλει έναν τολμηρό ισχυρισμό, διηγούμενος την ιστορία της πρώτης του δουλειάς στη Wall Street το 1969.
Εκεί, παρατήρησε την επικείμενη κατάρρευση μιας γειτονικής επιχείρησης που νοίκιαζε ψυγεία σε φοιτητές και πωλούσε ασφάλειες ζωής (ναι, σοβαρά):
–Κατάλαβα αμέσως ότι η επιχείρηση δεν θα μπορούσε να μακροημερεύσει. Οι φοιτητές κλωτσούν τα ψυγεία, τα πετούν εδώ κι εκεί και τα διαλύουν σε χρόνο μηδέν. Επιπλέον, ένας εικοσάχρονος πιστεύει ότι θα ζήσει για πάντα· δεν ενδιαφέρεται καθόλου για ασφάλεια ζωής.
Μια επίσκεψη στην εταιρεία επιβεβαίωσε τις υποψίες μου. Κανείς εκεί δεν φαινόταν να γνωρίζει ποιος βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο. Έδειχνε να είναι μια αναπτυσσόμενη εταιρεία μόνο και μόνο επειδή αυξανόταν συνεχώς ο αριθμός των φοιτητών. Εσωτερικά, όμως, επικρατούσε απόλυτη έλλειψη ελέγχου. Επέστρεψα στο γραφείο μου και συνέταξα μια αναφορά, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η εταιρεία, αργά ή γρήγορα, θα χρεοκοπούσε. Και πράγματι, λίγο καιρό αργότερα, αυτό συνέβη.
Μπορεί να μην είσαι σε θέση να διαβάσεις έναν οικονομικό ισολογισμό, αλλά σίγουρα μπορείς να αναγνωρίσεις την τρέλα και την ανοησία. Όταν εξετάζεις μια επένδυση, υπάρχουν ερωτήματα που οφείλεις να θέσεις: Έχει η εταιρεία έναν πραγματικό λόγο ύπαρξης; Θα ενθουσιαστεί ο κόσμος με τα προϊόντα της; Είναι οι άνθρωποι που τη διοικούν αυθεντικοί και προσηλωμένοι στον στόχο τους, ή μήπως πρόκειται απλώς για πωλητές που προσπαθούν να σε πείσουν για κάτι που δεν είναι αληθινό;
-Ωραίο ερώτημα, Steve!
Κι αφού το έφερε η κουβέντα, γιατί επένδυσες 275 δισεκατομμύρια δολάρια —από τα περίπου 1,4 τρισεκατομμύρια δολάρια σε υπό διαχείριση περιουσιακά στοιχεία της Blackstone— σε κέντρα δεδομένων (data centers) και ψηφιακές υποδομές; Αν και ο κόσμος μπορεί να ενθουσιάζεται με τα προϊόντα τους, γνωρίζω από έγκυρη πηγή ότι η συμφωνία χρηματοδότησης μέσω δανεισμού ύψους 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων που συνάψατε για την CoreWeave (σε μια εποχή που, σύμφωνα με το The Information, είχε έσοδα μόλις 16 εκατομμυρίων δολαρίων) ολοκληρώθηκε, παρά το γεγονός ότι όλοι διατηρούσαν σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με την οικονομική υγεία, τις αποδόσεις και την πραγματική βιωσιμότητα της επιχείρησης.
Με βάση όλα όσα έχω μάθει για την Blackstone, φαίνεται πως οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεστε είναι «πωλητές που προσπαθούν να σας πείσουν για κάτι που δεν είναι αληθινό»!
Ας δούμε τη λίστα:
Η Apria Healthcare, εταιρεία ενοικίασης ιατρικού εξοπλισμού που ανήκει στην Blackstone, κατέβαλε στους ιδιοκτήτες της —σύμφωνα με το Private Equity Stakeholder Project— μερίσματα ύψους 210 εκατομμυρίων δολαρίων, τον ίδιο ακριβώς μήνα που πλήρωσε 40,5 εκατομμύρια δολάρια για έναν συμβιβασμό σχετικά με δόλιες πρακτικές χρέωσης — ή, με άλλα λόγια, για την εξαπάτηση ασθενών και ηλικιωμένων. Μπράβο σας, παιδιά!
Το 2019, σύμφωνα με την οργάνωση «Housing Is A Human Right» (Η Στέγαση είναι Ανθρώπινο Δικαίωμα), ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το Δικαίωμα στη Στέγαση και ο πρόεδρος-εισηγητής της Ομάδας Εργασίας του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα απέστειλαν στον Schwarzman μια επιστολή επτά σελίδων. Σε αυτήν ανέφεραν ότι η Blackstone «συμβάλλει σημαντικά» στη χρηματοπιστωτικοποίηση της στέγασης —μια διαδικασία που έχει «σοβαρές επιπτώσεις στην απόλαυση του δικαιώματος σε επαρκή στέγαση για εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως».
Συγκεκριμένα, η Invitation Homes (εταιρεία που ανήκει στην Blackstone) αύξανε κατακόρυφα τα ενοίκια, χρέωνε τους ενοικιαστές για επισκευές και εξανάγκαζε ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Επιπλέον, η συνολική πρακτική της εταιρείας όσον αφορά τη χρηματοπιστωτικοποίηση της στέγασης συνιστά άμεση διάκριση εις βάρος των Αφροαμερικανών — και αυτά είναι μόνο μερικά από τα δεινά που έχει προκαλέσει η εν λόγω εταιρεία.
Το 2018, η Blackstone εξαγόρασε την Packers Sanitation Services- PSSI, με έδρα την Ατλάντα. Πέντε χρόνια αργότερα, το 2023, η PSSI αναγκάστηκε να καταβάλει το ποσό των μόλις 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων στο Υπουργείο Εργασίας, επειδή —σύμφωνα με το περιοδικό TIME— «…απασχόλησε περισσότερα από 100 παιδιά —ορισμένα εκ των οποίων ήταν μόλις 13 ετών— σε επικίνδυνες εργασίες καθαρισμού εξοπλισμού, όπως μηχανήματα τεμαχισμού κρανίων, πριόνια στήθους και κόφτες οστών, σε μονάδες επεξεργασίας κρέατος σε οκτώ πολιτείες, κατά τη διάρκεια μιας τριετίας».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τον Μάρτιο και τον Ιούλιο του 2021, η Blackstone εισήγαγε στο χρηματιστήριο την πλατφόρμα πληρωμών PaySafe και την πλατφόρμα παροχών Alight, μέσω δύο ξεχωριστών εταιρειών ειδικού σκοπού (SPAC) σε συνεργασία με τον δισεκατομμυριούχο Bill Foley. Οι μετοχές τους έφτασαν στο υψηλότερο σημείο τους στα 185 και 260 δολάρια ανά μετοχή, αντίστοιχα. Τη στιγμή που γράφεται αυτή η πρόταση, οι μετοχές αυτές αξίζουν 5,51 και 9,16 δολάρια, γεγονός που σημαίνει ότι όποιος επένδυσε κατά την αρχική δημόσια προσφορά (IPO) έχει υποστεί ολοκληρωτική οικονομική καταστροφή.
Η Blackstone αποτελεί τον μεγαλύτερο εμπορικό ιδιοκτήτη ακινήτων παγκοσμίως, τη μεγαλύτερη εταιρεία ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων (private equity) στον κόσμο, καθώς και τον μεγαλύτερο επενδυτή σε υποδομές κέντρων δεδομένων (data centers).
Έχει επενδύσει ή/και δανείσει κεφάλαια —τουλάχιστον μία φορά— σε εταιρείες όπως η OpenAI, η Anthropic, η CoreWeave, οι μονάδες TPU της Google, η Firmus (ένα επενδυτικό όχημα για την πώληση του λογισμικού της Anthropic) και η Lambda, καθώς και σε αμέτρητες άλλες νεοφυείς επιχειρήσεις και εταιρείες υποδομών στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης. Η κλίμακα αυτής της δραστηριότητας είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί —για λόγους που έχω αναλύσει στους «Οδηγούς του Επικριτή» (Hater’s Guides) για το Private Equity και το Private Credit— οι οποίοι πηγάζουν, σε μεγάλο βαθμό, από τον όρο «ιδιωτικό» (private).
Η έκθεση της Blackstone στην τεχνητή νοημοσύνη —αλλά και στον ευρύτερο κλάδο του λογισμικού— είναι ανησυχητικά μεγάλη. Και, λόγω της έλλειψης διαφάνειας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστεί η προέλευση των κεφαλαίων: τόσο το από πού αντλεί η Blackstone τα χρήματά της, όσο και το μέσω ποιου συγκεκριμένου επενδυτικού οχήματος τα διοχετεύει.
Με άλλα λόγια, μπορεί κανείς να εντοπίσει τα «αποτυπώματα» της Blackstone σχεδόν σε κάθε μεγάλη συμφωνία στον χώρο της τεχνητής νοημοσύνης, χωρίς ωστόσο —τις περισσότερες φορές— να είναι δυνατόν να προσδιοριστεί ποιο συγκεκριμένο επενδυτικό κεφάλαιο διέθεσε τα χρήματα.
Η Blackstone, ως το αρχέτυπο των εταιρειών ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων (private equity), δεν αποτελεί μία ενιαία οντότητα, αλλά έναν λαβύρινθο από διαφορετικά επενδυτικά κεφάλαια. Το καθένα από αυτά χρηματοδοτείται από έναν συνδυασμό εταιρικών συνταξιοδοτικών ταμείων, κρατικών επενδυτικών ταμείων και —κάτι που προκαλεί τρόμο— δημόσιων συνταξιοδοτικών ταμείων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Bloomberg Intelligence, τα τελευταία αντιπροσωπεύουν περίπου το 32% της συνολικής χρηματοδότησης της Blackstone.
