H Kimberly Guilfoyle δεν μένει πια εδώ. Ακόμη και εκείνη, ακόμη και στην ηλικία της, δεν μπορούσε να συνηθίσει αυτό τον φρικτό υποβιβασμό στη ζωή της. Από τα έγκατα της αμερικανικής high society στη χώρα που το μόνο που της απέμεινε είναι να γρυλίζει το παρελθόν της σαν όνειρο γέρικου σκύλου. Η Kimberly στη πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ εδώ και γι΄αυτό κάθε φορά που της δίνονταν η ευκαιρία να πάρει ένα ιδιωτικό αεροπλάνο ή μια θαλαμηγό και να φύγει μακριά δεν την έχανε.
By Ian Ford
Έζησε την Αθήνα σε fast forward, όλα αυτά τα φρικιά της εγχώριας show biz, σαν μια εφιαλτική παραίσθηση μετά από μπλε κρυστάλους μεθαμφεταμίνης του Walter White. Έζησε δίχως να κρατάει τα προσχήματα- με άγνοια κινδύνου- από βαρεμάρα και απόγνωση με φόντο τη Νεκρά Φύση των Αθηνών και τις πάσης φύσεως περιφερόμενες λινάτσες που την περιτριγύριζαν. Ακόμη και η Kimberly η οποία δεν διαφήμισε ποτέ τη πραμάτεια του πνεύματός της αισθανόταν όπως ο Καρυωτάκης στη Πρέβεζα γι΄αυτό τα έκανε πουτάνα.
Για όλους αυτούς τους λόγους αυτό το βροχερό απόγευμα στην Αθήνα του Τασούλα έχουμε να σας διηγηθούμε μια ιστορία Ομορφιάς και Θανάτου στην οποία πρωταγωνιστεί η 24χρονη Ισραηλινή μοντέλο ρωσικής καταγωγής Eliana Sachs και τα χτυπήματα γεμάτα μίσος που της κατάφερε η ζωή -μάλλον από ζήλια.
Πάμε…
Η μητέρα και ο αδελφός της σκοτώθηκαν από ιρανικό πύραυλο, και τώρα χτυπήθηκε το σπίτι της: «Γιατί να μου συμβεί αυτό δύο φορές;»
Οκτώ μήνες αφότου ένας ιρανικός πύραυλος σκότωσε τη μητέρα και τον αδελφό της στην Be’er Sheva, το μοντέλο Eliana Sachs είδε έναν άλλον πύραυλο να χτυπά κοντά στο σπίτι της στο Tel Aviv.
Μιλά στην Dina Halutz του ynetnews για το πένθος, το τραύμα και την αποφασιστικότητα να συνεχίσει τη ζωή της. Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2026.
Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, ακριβώς οκτώ μήνες αφότου η μητέρα της, Michal και ο αδελφός της, Eitan, σκοτώθηκαν από ιρανικό πύραυλο που έπληξε το κτίριό τους στην Be’er Sheva, ένας άλλος ιρανικός πύραυλος χτύπησε το διαμέρισμα του μοντέλου Eliana Sachs στο Τελ Αβίβ, επαναφέροντάς την ακαριαία στο τραυματικό γεγονός από το οποίο δεν έχει ακόμη συνέλθει.
«Υπήρξε απευθείας πλήγμα σε δύο κτίρια δίπλα στο δικό μου. Η έκρηξη ήταν τρομακτική», θυμάται. «Βγήκα από το μπάνιο και είδα γυαλιά παντού στο διαμέρισμα. Ούτε ένα τζάμι δεν είχε μείνει άθικτο. Ο σύντροφός μου ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ, καλυμμένος με θραύσματα, αλλά ευτυχώς δεν τραυματίστηκε. Τα παντζούρια είχαν εκτιναχθεί και επικρατούσε χάος από την έκρηξη».
Προσπάθησαν να διαφύγουν, λέει, αλλά το ωστικό κύμα είχε μπλοκάρει την κεντρική είσοδο του κτιρίου.
«Έτσι, πηδήξαμε από το μπαλκόνι».
Λίγες μέρες νωρίτερα, είχε πει σε μια ξαδέλφη της ότι ανησυχούσε βαθιά για τον πόλεμο. «Γέλασε και είπε: “Eliana , γιατί ανησυχείς; Μπορείς να χαλαρώσεις, ο κεραυνός δεν χτυπάει δύο φορές στο ίδιο σημείο”. Προφανώς, ο κεραυνός δεν είχε ακούσει ποτέ αυτή τη φράση», λέει με ένα αμυδρό χαμόγελο. «Είμαι άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στους ανθρώπους και στο καλό της ζωής, αλλά αυτό με έκανε να αναρωτηθώ: τι προσπαθεί να μου πει το σύμπαν; Γιατί να συμβεί κάτι τέτοιο σε μένα δύο φορές;»
Κατά το πλήγμα στην περιοχή του Τel Aviv εκείνο το βράδυ, σκοτώθηκε η Mary Ann de Vera, μια 30χρονη φροντίστρια από τις Φιλιππίνες. Τριάντα άτομα τραυματίστηκαν, 40 σπίτια υπέστησαν ζημιές και περίπου 200 κάτοικοι μεταφέρθηκαν σε ξενοδοχεία.
Η Sachs αναγκάστηκε επίσης να εγκαταλείψει το σπίτι της. Προς το παρόν, διαμένει στο διαμέρισμα του συντρόφου της, Itay Agami (30 ετών), στο Tel Aviv.
«Δεν μπορώ να επιστρέψω ακόμα στο σπίτι μου», λέει. «Περιμένω την αρμόδια υπηρεσία για τις ζημιές στα ακίνητα να έρθει και να αποκαταστήσει τις φθορές. Δεν έχουν μείνει παράθυρα και τα πάντα στο εσωτερικό είναι μαυρισμένα από την έκρηξη. Ευτυχώς, πρόλαβα να πάρω μια τσάντα με λίγα ρούχα προτού αποκλείσουν την περιοχή».
Για εβδομάδες πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, η Sachs βρισκόταν ήδη σε κατάσταση έντονης ανησυχίας.
«Πριν από περίπου έναν μήνα, άρχισαν να μιλούν παντού για ένα πιθανό αμερικανικό πλήγμα κατά του Ιράν», λέει. «Δεν μπορούσες να το αποφύγεις. Άρχισε να πυροδοτεί το άγχος μου. Φοβόμουν πραγματικά ότι θα μου συνέβαινε ξανά».
Είπε στον Agami: «Τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω; Πώς θα αντέξω να ζήσω ξανά αυτή την πραγματικότητα;»
«Όλοι μου υπόσχονταν ότι δεν θα ξανασυνέβαινε. Κι όμως, κυριολεκτικά το βιώνω ξανά».
Κάνει μια παύση. «Το καλό είναι ότι διαθέτω αρκετό κυνισμό και αγάπη για τη ζωή, ώστε να μπορώ να γελάω με αυτό καμιά φορά και να μην τρελαθώ τελείως».
Όταν ακούστηκε η πρώτη σειρήνα το πρωί του Σαββάτου, λέει, ήταν σαν μια προφητεία που επαληθεύτηκε από μόνη της.
«Εκείνο το βράδυ έπαθα κρίση πανικού, κάτι που είχα καιρό να πάθω. Οι σειρήνες, το τρέξιμο στα καταφύγια, ο ήχος των μαχητικών αεροσκαφών… όλα αυτά ξύπνησαν μνήμες. Για μερικές ώρες ένιωθα σαν να ξαναζούσα εκείνη τη μέρα. Μετά, ύστερα από περίπου τρεις ώρες, άρχισα να ηρεμώ».
Και τότε, λέει, έγινε η έκρηξη.
Λίγο πριν από την έκρηξη, εκείνη και ο σύντροφός της έκαναν μαζί διαλογισμό.
«Είπαμε ότι αποδεχόμαστε με αγάπη ό,τι κι αν μας έρθει», λέει χαμηλόφωνα. «Και τότε έπεσε ένας πύραυλος».
Μερικές φορές, λέει, νιώθει σαν κάποιος να προσπαθεί να σβήσει το φως της.
«Τότε λέω στον εαυτό μου: “Εντάξει, ίσως είμαι ικανή να περάσω αυτές τις δοκιμασίες”. Έχω μάθει να βλέπω όσα μου συμβαίνουν ως δοκιμασίες. Είμαι σίγουρη ότι η ζωή μού δίνει μόνο δοκιμασίες που μπορώ να ξεπεράσω».
«Η μητέρα και ο αδελφός μου ήταν σε ασφαλές δωμάτιο. Δεν τους έσωσε».
Η πολυκατοικία της δεν διαθέτει ούτε θωρακισμένο δωμάτιο ούτε καταφύγιο.
«Αν θέλω να ζήσω στο Tel Aviv με λογικό ενοίκιο, πρέπει να κάνω συμβιβασμούς», λέει. «Όταν νοίκιασα το διαμέρισμα, είπα: “Εντάξει, θα τρέξω στο καταφύγιο της γειτονιάς”. Αυτή τη φορά δεν προλάβαμε».
Ανασηκώνει ελαφρώς τους ώμους.
Η οικογένεια Sachs πριν από την τραγωδία: «Τώρα μείναμε μόνο εγώ και ο πατέρας μου».«Η μαμά μου και ο αδελφός μου βρίσκονταν σε ένα διαμέρισμα με δωμάτιο ασφαλείας και δεν ζουν πια. Ένα δωμάτιο ασφαλείας δεν σε σώζει απαραίτητα από ένα απευθείας πλήγμα».
Η Michal Sachs, 50 ετών, και ο γιος της, ο Eitan, 18 ετών, σκοτώθηκαν στις 24 Ιουνίου 2025, δύο ώρες πριν τεθεί σε ισχύ η κατάπαυση του πυρός κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «With a Lion’s Heart». Η κοπέλα του Eitan, η Noa Boguslavsky, η οποία βρισκόταν μαζί τους στο δωμάτιο ασφαλείας, σκοτώθηκε επίσης.
Εκείνο το διάστημα, η Eliana ζούσε ήδη στο Tel Aviv με τον σύντροφό της.
Ξύπνησαν νωρίς εκείνο το πρωί εξαιτίας μιας σειρήνας. Όταν οι ειδήσεις ανέφεραν πλήγματα πυραύλων στην Be’er Sheva, αναγνώρισε τη γειτονιά όπου έμεναν οι γονείς της.
«Τηλεφώνησα για να βεβαιωθώ ότι ήταν καλά», λέει. «Δεν απάντησε κανείς, οπότε ξανακοιμήθηκα».
Όταν ξύπνησε ξανά, είδε στις ειδήσεις μια φωτογραφία από μια κατεστραμμένη κούνια μπαλκονιού.
«Την αναγνώρισα αμέσως. Ήταν το μπαλκόνι των γονιών μου».
«Οδηγήσαμε βιαστικά από το Tel Aviv προς την Be’er Sheva. Στη διαδρομή προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Τότε είδα το κτίριο στο Instagram του Ynet. Κοινοποίησα τη φωτογραφία στο story μου και έγραψα: αν κάποιος έχει δει τη Michal και τον Igor Sachs,, παρακαλώ ας επικοινωνήσει μαζί μου».
Όταν έφτασαν, πήγαν κατευθείαν στο Soroka Medical Center.
«Είχα ένα τρομερό προαίσθημα», λέει.
Μέσα στο νοσοκομείο, έψαξε στη μονάδα εντατικής θεραπείας.
«Τότε κάποιος φώναξε: “Είναι εδώ”».
Μπήκε στο δωμάτιο και είδε τον πατέρα της τραυματισμένο, να κάθεται και να κλαίει.
«Ρώτησα πού βρίσκονταν οι άλλοι. Εκείνος ψέλλισε στα ρωσικά: “‘Eliana, είναι νεκροί”».
Στην αρχή, δεν κατάλαβε.
«Τον αγκάλιασα και μου είπε ότι βρίσκονταν στο δωμάτιο ασφαλείας». «Αφού έληξε ο συναγερμός, βγήκαν έξω κι εκείνος πήγε στο μπάνιο. Ξαφνικά, άκουσε την έκρηξη».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Βρήκε τη μητέρα μου και τον αδελφό μου νεκρούς. Η κοπέλα του Eitan είχε εκτιναχθεί έξω από το παράθυρο λόγω της έκρηξης».Από τότε, λέει η Sachs, προσπαθεί να ξαναχτίσει τη ζωή της.
«Προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου και να μάθω πώς να ζήσω χωρίς αυτούς», λέει. «Ήταν μια απίστευτα δύσκολη χρονιά».
Λίγο μετά την τραγωδία, χώρισε επίσης από μια σχέση πέντε ετών και μετακόμισε στο δικό της διαμέρισμα για πρώτη φορά.
«Έχασα πολλά στηρίγματα φέτος. Η μισή μου οικογένεια χάθηκε. Είμαστε μόνο ο μπαμπάς μου κι εγώ τώρα».
«Είμαι 24 ετών. Η ζωή μου μόλις άρχισε. Αν αφήσω τον εαυτό μου να καταρρεύσει, δεν θα συνέλθω. Κατάλαβα ότι πρέπει να σταθώ ξανά στα πόδια μου γρήγορα, για χάρη του εαυτού μου και του πατέρα μου».
Ο πατέρας της παραμένει στηνBe’er Sheva, αλλά μιλούν συνεχώς.
«Είναι τόσο περήφανος για ό,τι κάνω», λέει. «Του στέλνω φωτογραφίες από φωτογραφήσεις μόδας και επιδείξεις, κι εκείνος απαντά: “Μα, έφαγες;” Έχει αναλάβει τον ρόλο της μητέρας μου».
«Η νοσταλγία είναι τεράστια»
Πόσο πολύ τους λείπουν;
«Κάθε στιγμή της ημέρας», λέει χαμηλόφωνα. «Η νοσταλγία είναι τεράστια».
Ήταν ιδιαίτερα δεμένη με τη μητέρα της.
«Ήταν πραγματικά η καλύτερη μητέρα στον κόσμο. Και είναι ακόμα μαζί μου. Στις στιγμές που νιώθω αδύναμη, ακούω τη φωνή της να μου λέει: “Συνήλθε και προχώρα”».
«Είπε ότι το πένθος είναι μια τρύπα στην καρδιά που δεν εξαφανίζεται ποτέ». «Αλλά η καρδιά σου μεγαλώνει με τον καιρό και το κενό μικραίνει».
Κάνει μια παύση.
«Ελπίζω η καρδιά μου να μεγαλώσει γρήγορα. Γιατί αυτή τη στιγμή είναι ακόμα πολύ δύσκολα».Η Sachs, 24 ετών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Be’er Sheva. Οι γονείς της μετανάστευσαν από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Η μητέρα της διατηρούσε επιχείρηση περιποίησης νυχιών, ενώ ο πατέρας της εργάζεται στην εταιρεία Dead Sea Works.
Φοίτησε σε πρόγραμμα για χαρισματικά παιδιά και μάλιστα ολοκλήρωσε πτυχίο χημείας στο Ben-Gurion University ενώ βρισκόταν ακόμα στο λύκειο.
«Έλαβα σοβιετική εκπαίδευση», λέει γελώντας.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Παράλληλα με το modeling, εργάζεται ως ειδικός επιχειρηματικής ανάπτυξης (business development specialist) στην Natural Intelligence, μια εταιρεία τεχνολογίας που διαχειρίζεται ιστοσελίδες σύγκρισης προϊόντων και υπηρεσιών, οι οποίες λειτουργούν με τεχνητή νοημοσύνη.
«Είμαι εκεί περίπου έναν χρόνο», λέει. «Ξεκίνησα από το marketing, αλλά πάντα ήθελα να μετακινηθώ στον τομέα της επιχειρηματικής ανάπτυξης, και πρόσφατα μου δόθηκε η ευκαιρία».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτή την περίοδο υποβάλλει αιτήσεις για σπουδές στη Νομική.
«Ελπίζω μια μέρα να γίνω δικηγόρος», λέει. «Ανακάλυψα αυτό το πάθος κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο Γραφείο του Κρατικού Εισαγγελέα».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η εικόνα των γυναικών εισαγγελέων στο δικαστήριο της έκανε βαθιά εντύπωση.
– Θέλω να εργαστώ στο γραφείο δημόσιων συνηγόρων, να αγωνιστώ για τους πιο αδύναμους ανθρώπους».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Σε αυτή την απόφαση συνέβαλε και η εμπειρία της οικογένειάς της στις επαφές με την κρατική γραφειοκρατία μετά την τραγωδία.
«Σε τόσο νεαρή ηλικία, αναγκάστηκα να συναλλαγώ με κρατικούς φορείς μόνο και μόνο για να κατανοήσω τα δικαιώματά μας», λέει η ίδια. «Δεν ήταν απλό. Βρέθηκα να κάθομαι απέναντι σε δικηγόρους χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτό, όπως λέει, την ώθησε να πάρει τον έλεγχο του μέλλοντός της στα χέρια της.
«Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να μάθω να κινούμαι σε αυτόν τον κόσμο μόνη μου».
