Nico Mastorakis
… ΚΑΙ ΜΕ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ!
Οπου ενα απλο εγγραφο στα ματια μας ειναι… ποίηση. Πηρα, λοιπον, και το επισημο πιστοποιητικο εμβολιασμου, που δεν ειναι license to kill, αρα θα συνεχισω να φοραω μασκα και να κραταω αποστασεις αλλα και να απολυμαινω ο,τι μπαινει σπιτι μου.
Την ιδια στιγμη μου εστελναν καλα νεα και απο το Λος Αντζελες. Εμβολιαστηκαν και ο εγγονος μου ο Τζορνταν και η εγγονη μου (και πριν μερες μητερα) Δαφνη, η συζυγος του Τζορνταν που τον Μαϊο θα μας χαρισει ενα ακομη αγορι εμβολιαζεται την ερχομενη εβδομαδα και απομενει το πιο σημαντικο για μενα, να εμβολιαστει η κορη μου.
Εγω προσωπικα περασα ενα χρονο μονος, αλλα ποτε δεν γκρινιαξα, δεν αποζητησα, δεν παραπονεθηκα.
Περασαμε μερες πίκρας, ανησυχιας, φοβου, τρομου, αυτοφυλακισης, απομονωσης. Ειναι καιρος να φερουμε ξανα στη ζωη μας τη χαρα, να τραγουδαμε μονοι μας σαν τρελοι, να χοροπηδαμε σαν χαζα στο ακουσμα καλων ειδησεων. Συνολικα, η ανθρωποτητα περασε μια πρωτοφανη στην ιστορια της κριση και συνολικα, νομιζω, τα καταφερε να συμμορφωθει, να προσαρμοστει, να μαθει. Κι ολα αυτα οχι με λιγες θυσιες προσωπικης ελευθεριας και την απωλεια φιλων και συγγενων. Οπως σε καθε ανθρωπιστικη, κοινωνικη, πολιτικη ή οικονομικη κριση (κι αυτη τα ειχε ολα!) υπηρξαν οι αντιρρησιες, οι επαναστατες, οι αμφισβητιες που κι αυτοι ειναι συνανθρωποι μας με τις δικες τους αγκυλωσεις και αδυναμιες, και ετσι πρεπει να τους βλεπουμε, οχι σαν εχθρους.
Σε ολους τους φιλους/followers αλλα και ολους τους αλλους, ευχομαι προστασια, θωρακιση, προφυλαξη, προσοχη — κοιτωντας προς ενα καλοκαιρι επανενωσης αγαπημενων προσωπων, ιαματικου ηλιου και μια πρωτη σταση στο ταξιδι του “Λεωφορειου η Πανδημια” προς την κανονικοτητα…
