Kαθώς παρακολουθούσες τους Αθηναίους να επιχειρούν απεγνωσμένα να αποδράσουν με τα ΙΧ τους από την Αθήνα συνειδητοποιούσες για μία ακόμη φορά πόσο τυχεροί είναι οι άνθρωποι που ζουν μακριά από τη πρωτεύουσα και όσο γίνεται κοντά στη φύση.
Είναι γεγονός ότι διαφορετικά περνάει η καραντίνα εάν βρίσκεσαι σε ένα νησί των Κυκλάδων ή σε κάποιο ορεινό χωριό για παράδειγμα από το να ζεις στη Κυψέλη.
Εάν αυτό το νησί μάλιστα είναι η Μύκονος του χειμώνα (χωρίς τα σμήνη του καλοκαιριού) τότε ακόμη και το lockdown είναι εκ των πραγμάτων πιο ανθρώπινο.
Και γι΄αυτό φροντίζουν εδώ και οι “αρχές” του νησιού, οι θρησκευτικές, οι δημοτικές, οι κρατικές. Όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν επιδείξει μία αξιοθαύμαστη υπευθυνότητα: Aπό τον πατέρα Βασίλειο ο οποίος λειτουργεί στη Μονή Παναχράντου και ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στην ευλαβική τήρηση των μέτρων προστασίας έχοντας μάλιστα προμηθευθεί και το πρώτο σκάνερ ανίχνευσης σε ναό πανελλαδικά (εφαρμόζοντας τις οδηγίες της εγκυκλίου που εξέδωσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος) έως την ηγεσία του Δήμου και τη Διοίκηση της Αστυνομίας.
Ο νέος αστυνομικός διοικητής του νησιού έχει εμφυσήσει ένα πνεύμα κατανόησης των πολιτών στο προσωπικό του Τμήματος με αποτέλεσμα τόσο τα στελέχη του Τμήματος όσο και οι Αστυνομικοί της πρώτης γραμμής να είναι φιλικοί με τους πολίτες οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες του lockdown.
Τόσο η κατανόηση των δημοτικών αρχών και του δημάρχου προσωπικά όσο και της Αστυνομίας είναι ευπρόσδεκτες σε δύσκολους και ανεξερεύνητους καιρούς.
Εξίσου ευπρόσδεκτο είναι και το χαμόγελο της υπαλλήλου του Θανάση στο Artisti Προζύμι της Άνω Μεράς.
Στη Μύκονο το lockdown είναι αλλιώς…
