Ωραία. Αυτή τη στιγμή όλες οι χώρες του πλανήτη αναζητούν επενδυτές. Η ίδια εικόνα και στη Ευρώπη. Και ο Ερντογάν επενδυτές αναζητά. Αλλά γιατί αυτοί οι λευκοντυμένοι Ιππότες επενδυτές να έλθουν στην Ελλάδα;
Aπό τον Βασίλη Μπόνιο
Σε τι να επενδύσουν και κυρίως πως να επενδύσουν; Nα επενδύσουν ας πούμε στον Τουρισμό ο οποίος για τα επόμενα 5 χρόνια δεν πρόκειται να σηκώσει κεφάλι και στα επέμενα πέντε μπορεί να αλλάξουν οι ταξιδιωτικές συνήθειες ή να ξεσπάσει νέα πανδημία; Ποια είναι η ασφαλής επένδυση για την οποία κάποιος επενδυτής θα επιλέξει τη χώρα μας.
Είναι αυτονόητο οι σοβαροί ξένοι επενδυτές πριν αποφασίσουν να επενδύσουν κάπου να αναθέτουν σε μεγάλα γραφεία να κάνουν τη σχετική έρευνα. Τόσο ως προς το αντικείμενο της επένδυσης όσο και ως προς τις συνθήκες που επικρατούν στο κράτος για το οποίο προορίζεται η επένδυση.
Κι αν ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας γιατί όλοι σχεδόν οι Ελληνες ξενοδόχοι βρίσκονταν πριν την πανδημία στα όρια της χρεοκοπίας ή στο χείλος του θαλασσοδανείων;
Μάλλον πλέον δεν είναι έξυπνη επιλογή η επένδυση στον ελληνικό τουρισμό.
Να αγοράσουν κατοικίες στην Ελλάδα για τα γεράματα; Σωστά. Αλλά πόσες παραθεριστικές κατοικίες να πουλήσουμε σε ευρωπαίους συνταξιούχους για να σωθεί η οικονομία της χώρας;
Ο τουρισμός (ακόμη και ο ιατρικός) και το real estate από μόνα τους πλέον δεν αρκούν, αφήστε που μοιάζουν επενδυτικές επιλογές του χθες.
Το μέλλον δεν βρίσκεται στον Τουρισμό (-στάσου μύγδαλα) το μέλλον είναι αλλού, όπως η ζωή ένα πράγμα.
Το μέλλον βρίσκεται στις τεχνολογίες, την τεχνητή νοημοσύνη, τη ρομποτική, την έρευνα αλλά και τις προηγμένες γεωργικές καλλιέργειες. Κι εδώ το μέλλον το δείχνουν χώρες όπως η Εσθονία και το Ισραήλ.
Το υπ. Εξωτερικών του Ισραήλ αυτές τις μέρες είναι χορηγός στην πρώτη εικονική Παγκόσμια Ημέρα Hackathon η οποία στοχεύει να συγκεντρώσει το κορυφαίο ταλέντο της τεχνολογικής κοινότητας για να αντιμετωπίσει τις τεράστιες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία μετά τον κορωνοϊό.
Το WHD είναι μια πρωτοβουλία που οργανώθηκε από την Julien van Dorland από την Ολλανδία και τον Nir Kouris-photo από το Ισραήλ.
Το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ με την υποστήριξη εταίρων, νεοσύστατων επιχειρήσεων, κλιμακωτών και καθιερωμένων εταιρειών από το Ισραήλ, το Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, την Πολωνία, την Ιταλία και άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο, θα ενώσει τις δυνάμεις του για την παραγωγή καινοτόμων λύσεων.
500 προγραμματιστές από όλο τον κόσμο θα συνεργαστούν για να δημιουργήσουν ένα πιο πράσινο, πιο βιώσιμο και πιο δίκαιο μέλλον για όλους όσοι έχουν καταστραφεί από το COVID-19.
Κορυφαίες εταιρείες παγκόσμιου επιχειρηματικού κεφαλαίου, τεχνολογικοί γίγαντες, κορυφαίες νεοσύστατες επιχειρήσεις και άλλοι Συνεργάτες θα παρουσιαστούν στην εκδήλωση, καθιστώντας αυτήν την καλύτερη ευκαιρία για να προωθήσετε τις ιδέες σας.
Έπαθλα αξίας $ 101.000, συμπεριλαμβανομένων δώρων και Credits που χρηματοδοτούνται από τη Microsoft για τους νικητές για να ζωντανέψουν τις εκπληκτικές ιδέες τους.
The first virtual World Hackathon Day aims to bring together the top talent in the technology community to tackle the massive challenges we will face as a post-coronavirus society.
WHD is an initiative organized by the very young Julien van Dorland from the Netherlands and Nir Kouris from Israel. The Israel ministry of Foreign affairs with the support of partners, start-ups, scaleups and established companies from Israel, U.K. Netherlands, Poland, Italy, and other countries around the world, will join forces to produce innovative solutions.
500 developers from around the world will work together to create a greener, more sustainable and fairer future for everyone devastated by COVID-19.
Leading global venture capital firms, tech giants, leading start-ups and other Partners will showcase themselves at the event, making this the best opportunity to pitch your game-changing ideas.
Prizes worth of $101K including Gift Cards and Credits sponsored by Microsoft for the winners to make their amazing ideas to come to life.
https://worldhackathonday.com/
Ωραία. Πάμε να δούμε τώρα τι συμβαίνει την ίδια στιγμή στη χώρα μας, όπως το περιγράφει στη σημερινή του στήλη στο Capital.gr o Γιώργος Κράλογλου και πείτε μας εσείς αγαπητοί αναγνώστες γιατί να έλθουν σοβαροί ξένοι επενδυτές σ΄αυτή εδώ το φορομπηχτικό παράπηγμα των Βαλκανίων>
Ποιος φέρνει λεφτά σε Τράπεζες της νεοελλάδας όταν η εργασία που τους έχει απομείνει είναι το φοροεισπρακτικό γκισεδιλίκι για λογαριασμό των ΔΟΥ;
Ο πρόλογος από σχόλιο του spentzomichalis. Απαντά στο ερώτημα, (χθεσινό μας σημείωμα) γιατί δεν επαναπατρίζονται και δεν επενδύονται, στην οικονομία μας, ελληνικές καταθέσεις, (40-50 δισ., σε ξένες Τράπεζες, από επιχειρηματίες και 20-30 δισ. από νοικοκυριά) μπας και “βουλώσουμε” και στόματα επενδυτών, Γερμανίας και Αμερικής, “…επενδύστε εσείς πρώτοι και θα ακολουθήσουμε…”.
Διαλέγω από τον πολυγραφότατο σχολιαστή, αυτά που καίνε: “..πολύ καλά κάνουν και μπράβο τους. Γιατί δηλαδή να έρθει ο άλλος να ρίξει τα λεφτά του εδώ; Για να καλοταΐσει το δημοσιοϋπαλληλιστάν και τον πελατειακό κρατισμό; Εσείς, κυρίες και κύριοι… Ποπουλίστας (λαϊκιστές) όλων των “αποχρώσεων”; Θα το κάνατε; Θα φέρνατε τα μετρητά σας εδώ; Θα φέρνατε τα λεφτά σας σε νεοελληνική ‘τράπεζα’, νεοέλληνες λαϊκιστές; ή μήπως είναι πολύ ωραίες και φερέγγυες οι Τράπεζες των ‘τοκογλύφων’ στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, ενώ της νεοελλάδας η μόνη ουσιαστική εργασία που τους έχει απομείνει είναι το φοροεισπρακτικό γκισεδιλίκι για λογαριασμό των ΔΟΥ;”
Τι να πούμε εμείς. Θα δώσουμε όμως συνέχεια, μέσα από εικόνες της καθημερινότητας στην οικονομία και τους κανόνες λειτουργίας της ελληνικής σοβιετίας, μεταφέροντας e-mail, αναγνώστη της στήλης, ως στοιχείο του σωστού ή του λάθους, όσων σχολιάσθηκαν και στο χθεσινό μας σημείωμα.
“Σας παρακαλώ γράψτε κάτι. Προχθές γεννήθηκε ο πρώτος μου εγγονός. Μέσα στα μνημονιακά χρόνια και στην απειλή grexit σήκωσα τις τραπεζικές μου καταθέσεις για ασφάλεια και τις διατήρησα στη θυρίδα μου. Θέλησα να αγοράσω ως δώρο στην εξαίρετη νύφη μου ένα αμάξι γύρω στα 24.000 λόγω του ότι μετά από επίμονες εξωσωματικές μου πρόσφερε έναν εγγονό που θάχει και το όνομά μου. Για την αγορά πρέπει να μεταφέρω τραπεζικά το ποσό στον λογ/μό του εμπόρου. Πήγα με το ποσό στα χέρια στην τράπεζα να πιστώσω τον λογ/μό μου για τη μεταφορά. Με ρωτάει η υπάλληλος που τα βρήκατε και απαντώ τα ανέλαβα εν όψει grexit. Μπορεί να ελεγχθείτε από την εφορία σας για την προέλευση του ποσού και να μπλέξετε γιατί παρακολουθούνται όλες οι μεγάλες χρεοπιστώσεις και ίσως έχετε πρόβλημα. Μεταβολή και αποτέλεσμα: 1. χάνω τη χαρά του δώρου, 2. η νυφη μου χάνει το αμάξι, 3. ο έμπορος δεν πουλάει, 4. το κράτος δεν εισπράττει φόρους αγοράς αυτοκινήτου. Αυτά πρέπει να διατηρούνται ακόμα; Ποιόν συμφέρουν; Κάτι άκουσα για το ότι σηκώθηκαν οι δημοσιονομικοί περιορισμοί από τους δανειστές. Μήπως ήρθε η ώρα κινήτρων εμφάνισης των ποσών που διασφαλίσθηκαν στο παρελθόν σε ανώμαλες εποχές; Γράψτε κάτι!”
Είναι λοιπόν ή δεν είναι δεδομένο ότι, στα χέρια μιας 40χρονης πρόχειρης και χωρίς σχέδια και στόχους κρατικίστικης πολιτικής πελατειακών επιδιώξεων, (στο όνομα πότε του σοσιαλισμού και πότε του αριστερισμού) φθάσαμε στο σημείο να αποκλείουμε χρηματοδότηση της οικονομίας μας και από τη δική μας αποταμίευση;
Απάντηση από την πολιτική σκηνή (στο σύνολό της) δεν υπάρχει. Συνηθίσαμε να το θεωρούμε ως δεδομένο αυτό. Οπότε μένουμε στα μισόλογα και στο μοίρασμα επιδομάτων και ελεημοσύνης, αντί να διασφαλισθεί ένα πραγματικό κεφάλαιο (και από τις δικές μας οικονομίες) για να καλύψει την, απίθανης έκτασης, έλλειψη ρευστότητας.
Οι προτροπές της αγοράς, να μετατρέψουμε την ίδια την φορολογική πολιτική σε καταιγίδα κινήτρων (αρχικά για τους ιθαγενείς της χώρας, ώστε να αξιοποιηθούν οι οικονομίες τους και στην συνέχεια προς το ντόπιο επιχειρηματικό κεφάλαιο να μεταφέρουν, μέρος τουλάχιστον, από τις συσσωρευμένες αποταμιεύσεις σε ξένες Τράπεζες) δεν εισακούονται.
Αντίθετα, παραδίδονται στην κομματική προπαγάνδα για “ερμηνεία” και πέρασμα στον λαό. Προπαγάνδα σε ό,τι αφορά το πόθεν έσχες…
Στα πάντα εκτός από ένα. Το πόθεν έσχες που αφορά την πολιτική. Και ειδικά το σκέλος του πόθεν…, που θέλει συζήτηση (σε πάρα πολλές περιπτώσεις). Στην υπόλοιπη οικονομία το πόθεν…, (με το πρόσχημα πιθανή ασυδοσία) έχει βραχυκυκλωθεί από τον κρατισμό σε σημείο που να ανατρέπει και την φυσιολογική λειτουργία της αγοράς μας.
Αν σημειώσουμε όμως πως, η φορολογική καταδίωξη του ιδιώτη καταθέτη στην Ελλάδα, καταλήγει στη συντήρηση ενός (ελεγχόμενου πολιτικά) κρατικοδίαιτισμού, μήπως πρέπει να ξαναδούμε τα πολύπλευρα προβλήματα που προκαλεί το πόθεν… και στην κοινωνία; Στις καθημερινές συναλλαγές της αγοράς; Λέμε μήπως… Τουλάχιστον για τα δύσκολα χρόνια που περνάμε.
