Έφυγε από τη ζωή ο Τελευταίος Άρχοντας της Κηφισιάς. Ο Βασίλης Βάρσος, γνωστός επιχειρηματίας και ένας από τους δύο εγγονούς του Βασίλη Βάρσου που άνοιξε το 1892 το θρυλικό ζαχαροπλαστείο και το οποίο αριθμεί πλέον 128 χρόνια ιστορίας.
To 2010 με αφορμή την εκ νέου υποψηφιότητά του για το Δήμο της Κηφισιάς θα μιλήσει στην τοπική εφημρίδα «Ν.Ε.».
– Στα τέσσερα χρόνια που διατελέσατε δήμαρχος Κηφισιάς, τι άλλαξε στην πόλη και για ποιο λόγο θα πρέπει να σας εμπιστευτούν και πάλι οι δημότες ενός διευρυμένου, αυτή τη φορά, δήμου;
«Πριν από τα τέσσερα χρόνια ως δήμαρχος Κηφισιάς είχαν προηγηθεί 32 χρόνια ως δημοτικός σύμβουλος. Είχα περάσει σχεδόν απ’ όλα τα αξιώματα του δήμου και ήμουν μάχιμος δημοτικός σύμβουλος. Σε όλες τις περιοχές της Κηφισιάς, την οποία γνώριζα πολύ καλά, αντιμέτωπος με τα προβλήματα της περιοχής μας. Και ως αντιδήμαρχος έργων την περίοδο Γκατσόπουλου και Τασούλα, ήμουν απ’ αυτούς που είχα πρωτοστατήσει για έργα υποδομής σε υποβαθμισμένες περιοχές, αλλά και για την ένταξη περιοχών στο σχέδιο (υπόλοιπο Αγίας Κυριακής, Τρίγωνο Φραγκοπούλου, Γράμμος Φοίνικας, Βαριές, Ούλεν).
Ποτέ δεν δέχτηκα ούτε καφέ από τις διάφορες εργολαβικές εταιρείες που αναλάμβαναν τα δημοτικά έργα. Αντί αυτού ζητούσα να κάνουν 100 μέτρα άσφαλτο για να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο και να μην πατάνε στα λασπόνερα. Και μιλάω για περιοχές, όπως ήταν το Καλυφτάκι, το Πανόραμα, ο Γράμμος Φοίνικας, οι Αδάμες, κάποια κομμάτια στην Άνω Κηφισιά.
Η Κηφισιά είναι ένας δήμος 26.000 στρεμμάτων, διπλάσιος σε έκταση από το Μαρούσι, αν θέλουμε να κάνουμε μια σύγκριση. Είχαμε πάνω από δώδεκα περιοχές εκτός σχεδίου και ακόμη βρισκόμαστε σε εξέλιξη νεοεντασσόμενων περιοχών, ενώ μια από τις μεγαλύτερες ζώνες είναι η βιομηχανική ζώνη. Καταλαβαίνετε τι έχει γίνει στην Κηφισιά; Την τετραετία που ήμουν δήμαρχος, παρακολουθούσα από κοντά όλα τα θέματα. Και να φανταστείτε ότι όταν ανέλαβα, ξεκινήσαμε με πολλά προβλήματα και είχαμε να αντιμετωπίσουμε πρωτίστως το μεγάλο σεισμό του 1999 με πολλούς νεκρούς και πολλές καταστροφές στην Κηφισιά. Κι όμως τα κατάφερα και μπόρεσα να φέρω την πόλη μου σε ισορροπία. Κάτι που αφορά και τους όμορους δήμους, είναι ότι ως δήμαρχος πήρα τα μικρά λεωφορεία από την πλατεία της Κηφισιάς -μεταξύ των οποίων και της Νέας Ερυθραίας- και πήγα την αφετηρία τους στο σταθμό του Ηλεκτρικού, ώστε να εξυπηρετούνται οι εργαζόμενοι όλων των περιοχών.
Δημιουργήσαμε το νέο κτίριο της εφορίας Κηφισιάς, όπου πλέον υπάρχουν ανθρώπινες συνθήκες. Έκανα προσπάθεια και κέρδισα πολλά οικόπεδα που ανήκουν πλέον στον Δήμο Κηφισιάς και τα διεκδικούσαν ιδιώτες, ενισχύοντας σημαντικά τη δημοτική περιουσία. Αγοράσαμε τέσσερα στρέμματα στις Αδάμες για τη δημιουργία του ιερού ναού του Αγίου Λουκά, όπως και για τη δημιουργία πλατείας και παιδικής χαράς. Αγοράσαμε και επισκευάσαμε το κτίριο επί των οδών Διονύσου και Σπάρτης, όπου στεγάζεται σήμερα η Αναπτυξιακή του Δήμου Κηφισιάς. Αναβαθμίσαμε επίσης κτιριακά και λειτουργικά τις υπηρεσίες του δήμου στο υπάρχον δημαρχείο, ώστε να εξυπηρετούνται καλύτερα οι δημότες κατά την καθημερινή επαφή τους. Για να αναφέρω τα κυριότερα, καθώς υπάρχουν και άλλα πολλά καταγεγραμμένα στο ενεργητικό μου. Ως δήμαρχος λειτούργησα χωρίς ποτέ να ενδιαφερθώ ποιο κόμμα ψηφίζουν και ποιον υποστηρίζουν οι συνεργάτες μου ή οι δημότες. Εκείνο που με ενδιέφερε, ήταν να λειτουργώ πραγματικά αξιοκρατικά».
– Τέσσερα χρόνια ως δήμαρχος Κηφισιάς νομίζετε ότι δεν ήταν αρκετά για να επιδείξετε έργο; Γιατί διεκδικείτε σήμερα το νέο «καλλικράτειο» δήμο;
«Την ίδια πορεία θέλω να συνεχίσω. Νομίζω ότι ένας δήμαρχος χρειάζεται τουλάχιστον μια οκταετία για να ολοκληρώσει ένα έργο και έχω ακόμη έργο να υλοποιήσω. Αλλά χρειάζεται και φαντασία γι? αυτό. Είχα ξεκινήσει και άλλα σημαντικά έργα πνοής για την περιοχή μας, τα οποία δεν προχώρησαν όσο έπρεπε, όπως μελέτες για υπογειοποίηση και επέκταση του ΗΣΑΠ από το σταθμό ΚΑΤ μέχρι το Μορτερό και την εθνική οδό, ακόμη και πρόταση υπογειοποίησης της Κηφισίας. Σήμερα όλα αυτά είναι ώριμα και επιτακτικά αιτήματα για τις περιοχές μας».
Σχετικά με το θέμα της οικογενειακής σας περιουσίας στο υπόλοιπο Μορτερού και το Τρίγωνο Εθνικής Αντίστασης, αλλά και τις διεκδικήσεις σας από τον Δήμο Νέας Ερυθραίας, λόγω της ένταξης των περιοχών στο σχέδιο πόλης, θεωρείτε ότι μπορεί να υπάρξει κάποιο κώλυμα ή ασυμβίβαστο σε ό,τι αφορά στη δημαρχιακή σας υποψηφιότητα;
«Έχει τελεσιδικήσει αυτή η υπόθεση και έχουν μεταφερθεί οι ιδιοκτησίες σε άλλη θέση. Στα δασικά τμήματα θα δημιουργηθεί ένα ωραίο πάρκο που θα εξυπηρετεί όλους τους δημότες. Δεν υπάρχει κανένα κώλυμα. Από την πλευρά μας δεν υπήρχε ποτέ αυτή η σκέψη να οικοδομηθεί η έκταση. Γι? αυτό και σώσαμε το δάσος τόσα χρόνια τώρα, ενώ αν δείτε γύρω-γύρω, όλοι οι άλλοι έχουν χτίσει. Το διατηρήσαμε σε πείσμα των καιρών, ώστε να αποτελέσει κληρονομιά όλων μας. Με αυτό το οξυγόνο μεγαλώσαμε και με αυτό θέλουμε να μεγαλώσουν και τα παιδιά των παιδιών μας».
Η ιστορία του θρυλικού ζαχαροπλαστείου
Το 1890 ο ιδρυτής της εταιρείας μας Βασίλειος Χ. Βάρσος έφυγε από την Καστριώτισσα, Φωκίδος με τον αδελφό του και ήρθαν στην Αθήνα.
Στην ηλικία των 16, άνοιξε ένα κατάστημα παραγωγής γάλακτος στην γωνία των οδών Πανεπιστημίου και Σανταρόζα στην Αθήνα.
Το 1910, ο Βάρσος άκμαζε καθώς απασχολούσε 24 άτομα προσωπικό και είχε ένα από τα μεγαλύτερα ψυγεία της εποχής με 20 παγοκολώνες.
Το 1922 αποφασίστηκε να μεταφερθεί η επιχείρηση στο κέντρο της Κηφισιάς γιατί εκείνη την εποχή οι κάτοικοι της είχαν την μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη.
Έφυγε από τη ζωή ο Βασίλης Βάρσος, ιδιοκτήτης του γνωστού ζαχαροπλαστείου
Κατά την διάρκεια των σκληρών χρόνων της Γερμανικής κατοχής πολλοί Αθηναίοι ήρθαν να ζήσουν στην Κηφισιά, μιας και ήταν πιο εύκολο να βρουν φαγητό. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου το καθαρό γάλα ήταν πολύ δυσεύρετο αφού συνήθως ήταν νερωμένο.
Ο Βάρσος, από σεβασμό προς τους πελάτες του, λάμβανε το γάλα από τους παραγωγούς και το διένειμε αμέσως στους πελάτες του εξασφαλίζοντας έτσι ότι ήταν αγνό και καθαρό. Αυτή η υπεύθυνη στάση και η ειλικρίνεια δημιούργησε πολλούς σταθερούς και αποκλειστικούς πελάτες.
Ο Κωνσταντίνος Βάρσος έδωσε μια νέα ώθηση στην εταιρεία, καθώς για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εισήγαγε αγελάδες από την Ολλανδία. Μια Ολλανδική αγελάδα απέδιδε 35-40 κιλά γάλα, ενώ μια Ελληνική απέδιδε 8-10 κιλά. Φυσικά, οι Ολλανδοί πουλούσαν μόνο αγελάδες και όχι ταύρους ώστε να διατηρηθεί η αποκλειστικότητα τους. Ο Κωνσταντίνος μιας και ήταν ένας πολύ έξυπνος επιχειρηματίας, κατάφερε να αγοράσει κάποιες έγκυες αγελάδες κατά την διάρκεια των ταξιδιών του στην Ολλανδία. Οι περισσότερες από αυτές έχασαν τα μικρά τους κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους με ατμόπλοιο, αλλά από τα λίγα που σώθηκαν, κατάφερε να πάρει δύο ταύρους. Έτσι του δόθηκε η δυνατότητα να αναπαράγει και να βελτιώσει το γένος, κάτι που ήταν μια επανάσταση για την διαχείριση των αγροκτημάτων και την παραγωγή γάλακτος.
Το 1965, ο Γιώργος και ο Βασίλης Βάρσος ανέλαβαν την διαχείριση, και η ανάπτυξη και η πρόοδος της εταιρείας συνεχίστηκε. Λόγω του τεράστιου πλήθους κόσμου που συσσωρεύτηκε για να ψωνίσει από το Βάρσο, χρειάστηκε η προστασία της αστυνομίας διότι οι πελάτες είχαν φτάσει μέχρι την Πλατεία της Κηφισιάς (Τροχονόμο).
Στις κρίσιμες πολιτικές ώρες που πέρασε η Ελλάδα τον Ιούλιο του 1965 το κατάστημα Βάρσος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Το βράδυ εκείνο άρχισαν να μαζεύονται υπουργικά αυτοκίνητα έξω από το κατάστημα και οι υπουργοί χρησιμοποιήσουν τα τηλέφωνα της επιχείρησης για τις συνομιλίες τους.
Μετά από 1 ωρα το κατάστημα ήταν ανοικτό μόνο για υπουργούς και βουλευτές με την Αικατερίνη Βάρσου να προσφέρει καφέδες και κρουασάν. Τις πρωινές ώρες ήρθε και το ”βαρύ πυροβολικό” όπως λέγανε Μητσοτάκης, Παπασπύρου και Αλαμάνης που στηρίζαν τις ελπίδες τους ώστε να μην παραιτηθεί ο Παπανδρέου χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Την περίοδο 1967-1968 η εταιρεία αγόρασε μηχανήματα, των οποίων η χρήση είχε ως αποτέλεσμα μια κατά πολύ βελτιωμένη διαδικασία παραγωγής και μια ακόμα υψηλότερη ποιότητα του τελικού προϊόντος. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Γερμανοί αντέγραψαν συνδυασμούς και χρήσεις των μηχανημάτων κατά την διάρκεια μίας από τις επισκέψεις τους στο εργαστήριο και μετά ενσωμάτωσαν αυτές τις αλλαγές στις νέες μηχανές τους.
Το 1980 τo κατάστημα Βάρσος είναι το πρώτο στην Ελλάδα που κάνει εγκατάσταση μικροβιολογικού εργαστηρίου για την παραγωγή γάλακτος από τον καθηγητή διδακτορικού κ. Ιωάννου. Η βελτίωση επήλθε κάνοντας διανομή ατμού στους 170 βαθμούς Κελσίου σε όλα τα μηχανήματα.
