Οι μάγοι στις πρωτόγονες κοινωνίες ήσαν χρήσιμοι γιατί έφερναν βροχή, χοροπηδώντας γύρω από φωτιές, αλλά και πολλές φορές —χωρίς να το θέλουν και χωρίς να το ξέρουν— γιάτρευαν αρρώστους και αρρώστιες, πότε με βότανα, πότε με την απλή παρουσία τους.
Σήμερα η επιστήμη το φαινόμενο αυτό το εξηγεί με τις μελέτες όπου συγκρίνονται τα ψευδοφάρμακα με τα δραστικά, δηλαδή αυτά που περιέχουν τη δραστική ουσία και όχι απλά μια δόση ζάχαρης.
Αυτό το φαινόμενο δεν έχει εξηγηθεί ακόμη επιστημονικά· είναι όμως μια υπαρκτή αλήθεια που η επιστήμη τη λαμβάνει υπόψη. Γι’ αυτό και στην έρευνα υπάρχει ένα όριο: αν το ψευδοφάρμακο έχει υψηλά ποσοστά δράσης, η μελέτη θα απορριφθεί και το φάρμακο δεν θα κυκλοφορήσει, ακόμη και αν ξοδεύτηκαν πολλά χρήματα για την έρευνα.
Η επιστήμη έχει μόνο ένα δόγμα: την ερώτηση, ακόμη και χωρίς απάντηση.
Και αυτή είναι η σύγκρουσή της με τις «εξ αποκαλύψεως» αλήθειες των θρησκειών.
Αν θυμάστε, όχι πολύ παλιά όμως, ο Μεσαίωνας και η Αναγέννηση απέχουν μόλις πεντακόσια χρόνια — μια ασήμαντη απόσταση στη ζωή του σύμπαντος, αφού ξέρουμε σήμερα πως η ηλικία του πλανήτη μας είναι πέντε δισεκατομμύρια χρόνια.
Σε αυτόν τον πλανήτη υπάρχει μια τάξη που πρέπει να απολογηθεί, έλεγε ο Νίτσε, για τρία μεγάλα ελαττώματα: τη μετριότητα, τη χυδαιότητα και την αρπακτικότητα.
Η τάξη αυτή αποτελείται από άτομα τρομακτικά φυσιολογικά.
Δεν τα βλέπεις ούτε σαν μάγισσες, ούτε σαν μαύρες γάτες, ούτε σαν καρακάξες. Είναι οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι: οι γείτονες, οι φίλοι μας, οι συνεργάτες μας, οι εραστές μας, τα παιδιά μας.
Πιο κυνικά θα έλεγα πως είναι η τάξη των οπαδών των «κοινωνικών» δικτύων — κοινωνικών σε εισαγωγικά, και δικτύων με πολλά θαυμαστικά.
Σε αυτά τα δίκτυα υπάρχουν οι συγγραφείς —τρόπος του λέγειν— και οι αναγνώστες και θαυμαστές αυτών που γράφουν, που ονομάζονται και ακόλουθοι, followers στην αγία γραφή της γλώσσας που σήμερα είναι τα όρια του κόσμου μας· αυτού του κόσμου του μικρού και του μέγα, όπως θα έλεγε και ο ποιητής.
Η σχέση των συγγραφέων της ανοησίας με τους ακόλουθους της ευηθείας θυμίζει το παραμύθι με τον μαγικό αυλό που μάγεψε τα ποντίκια για να γλιτώσει η πόλη από την πανούκλα των αρουραίων — και όχι από την πανούκλα του διανοητή, που την περιγράφει ορθά ως ήττα της ανθρώπινης νόησης.
Ο Βιτγκενστάιν έλεγε πως η γλώσσα είναι τα όρια του κόσμου μου.
Ξεχνώντας όμως πως η γλώσσα του διαδικτύου είναι τόσο φτωχή, που το μόνο όριο που βάζει είναι η οδός Ονείρων — χωρίς όνειρο όμως.
Στο διαδίκτυο δεν λες μόνο ό,τι θέλεις· κάνεις και ό,τι θέλεις.
Αγοράζεις όνειρα και πουλάς τη ματαιοδοξία σου, χωρίς τη ματαιότητα και χωρίς ευδοξία.
Μιλάς στους ακόλουθους που σε ακολουθούν χωρίς να σε πιστεύουν.
Γίνεσαι ο γελωτοποιός και ο τραγωδός τους — χωρίς την τραγωδία όμως.
Πας σε φτηνά γραφεία ταξιδιών που πουλούν μια περιπέτεια· ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, γιατί οι ακόλουθοι σε θέλουν δούλο και ακόλουθο δικό τους.
Σου κάνουν likes γιατί δεν κοστίζουν τίποτα, και εσύ πουλάς την ψυχή σου —ίσως και το λίγο μυαλό που κουβαλάς— στον ιδιοκτήτη του μαγικού βουνού, που δεν θα ανέβεις ποτέ.
Γιατί δεν μπορείς να νοήσεις, μαζί με τον Καρτέσιο, το σκεπτόμενο ΕΓΩ ως θεμέλιο των πάντων· ούτε με τα likes θα νικήσεις την απάνθρωπη υποχρέωση της συνήθειας, που σε υποχρεώνει να μιλάς ακόμη και όταν δεν έχεις κάτι να πεις.
