Όταν για πρώτη φορά βιώνουμε κάτι τόσο ισχυρό και πρωτόγνωρο, που άλλαξε σε μερικούς μήνες τον τρόπο ζωής των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να πάρουμε απόφαση ορισμένα πράγματα. Το πρώτο και πιο σπαραξικάρδιο είναι ότι, όταν τελειώσει για τα καλά όλη αυτή η ιστορία, δεν θα είμαστε όλοι εδώ. Ακόμα και αν κάνουμε το καλύτερο δυνατό σαν πολίτες με απόλυτη υπευθυνότητα, κάποιους από εμάς, εύχομαι ελάχιστους αλλά προετοιμάζομαι για το χειρότερο, θα τους κόψει από δίπλα μας, δίπλα σας, το χέρι του εχθρού που αντιμετωπίζουμε.
John-Giannis Kouzinos [Beasain_Ισπανία]
Το δεύτερο που, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα, όχι μόνο είναι αναπόφευκτο να συμβεί αλλά ΠΡΕΠΕΙ να συμβεί είναι η αλλαγή σκέψης και τρόπου αντιμετώπισης της ζωής. Γιατί αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε έστω και στο ελάχιστο μετά από αυτό το κατακλυσμικό, σχεδόν μεταφυσικό χαστούκι, είμαστε σαν είδος χαμένοι από χέρι.
Και δεν μιλάω για αλλαγές όπως τις αναφέρει ο Αλέξης Τσίπρας και τα πονεμένα, μίζερα, ξεπερασμένα από την ιστορία και τα γεγονότα ιδεοληπτικά, μικροπολιτικά ανθρωπάρια αλλά αλλαγές εσωτερικής σκέψης που θα μετατραπούν σε πράξεις επηρεάζοντας έστω, τον κυκλικό μικρόκοσμο μας. Ένα μόνο παράδειγμα μπορώ να χρησιμοποιήσω για να σας δώσω να καταλάβετε την σκέψη μου.
Όσοι γνωρίζετε την ιστορία μου και την ιστορία μας σαν οικογένεια, θα θυμάστε ότι ξεφύγαμε από την δυστοπία της ζωής στο Καράκας χάρις της γενναιόδωρης αγάπης εκατοντάδων φίλων, αγνώστων κλπ που επέλεξαν την δεδομένη στιγμή να κάνουν την αλληλεγγύη, πράξη.
Από τότε και από την στιγμή της επιστροφής μας στην Ευρώπη, στην Ισπανία, παλεύουμε με νύχια και με δόντια να φτιάξουμε και πάλι την ζωή μας από το μηδέν, σε μια ηλικία που συνήθως αρχίζεις να απολαμβάνεις τα αποτελέσματα των κόπων της ζωής σου. Τον Ιούλιο κλείνουμε 3 χρόνια στην Ισπανία.
Μέχρι και πριν ξεσπάσει η πανδημία του κορονοϊού, ο αγώνας μας συνεχιζόταν, σε απείρως καλύτερες συνθήκες από αυτές στο Καράκας φυσικά, αναβάλλοντας συνεχώς αυτό που σήμερα γνωρίζω ότι έπρεπε να γίνει από την πρώτη στιγμή της επιστροφής μας. 10 χρόνια μακριά από την Πατρίδα.
Και όταν λέω Πατρίδα φίλε μου εννοώ την Μάνα μου, τον Πατέρα μου, τον Αδερφό μου και την οικογένεια του, τους Φίλους μου, τους Ήχους μου, τις Γεύσεις μου…ότι αγαπώ και τόσα χρόνια έχω βάλει στο περίμενε γιατί είχα την ηλίθια εντύπωση ότι έχω χρόνο.
Μέσα στο κέντρο της κρίσης που ζούμε όλοι μας, έχω συνειδητοποιήσει αυτό που νομίζω ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όσοι τα καταφέρουμε να βγούμε αλώβητοι από όλο αυτό. Δεν έχουμε καθόλου, μα καθόλου χρόνο να σπαταλήσουμε, να χάσουμε, μακριά από εκείνους που γεμίζουν την ζωή μας στιγμές που αξίζουν να πάρουμε μαζί μας όταν έρθει η ώρα.
Αφόρητα κλισέ τύπου Κοέλιο, δώσε αγάπη τώρα, την στιγμή που μπορείς, μην σπαταλάς το μόνο που δεν μπορείς να αγοράσεις ( χρόνο ) παίρνουν την εκδίκηση τους ειδικά σε όλους εμάς που αμελήσαμε.
Ας αλλάξουμε επιτέλους προς το καλύτερο, έτσι για αλλαγή …
Υπομονή και επιμονή …
