kourdistoportocali.comRead This-Είμαι απόφοιτος του ΜΙΤ, όπως και η μητέρα μου. Eίμαι εν ενεργεία προγραμματιστής λογισμικού και είμαι παντρεμένος με δύο παιδιά. Ξεκαθαρίζω γιατί παίρνω θέση ενάντια στα εμβόλια κατά της COVID-19

Βy Cory Zue

-Είμαι απόφοιτος του ΜΙΤ, όπως και η μητέρα μου. Eίμαι εν ενεργεία προγραμματιστής λογισμικού και είμαι παντρεμένος με δύο παιδιά. Ξεκαθαρίζω γιατί παίρνω θέση ενάντια στα εμβόλια κατά της COVID-19

Ζω στη Νότια Αφρική και ασχολήθηκα με τον τομέα της επιστήμης δεδομένων στην καριέρα μου

Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να γίνει αυτό, οπότε βγαίνω και το γράφω. Ξέρω ότι μπορεί να κάνει μερικούς από εσάς να νιώσετε άβολα. Μπορεί να θυμώσει κάποιους από εσάς. Ίσως και να φοβηθείτε. Αλλά είμαι αυτός που είμαι. Είναι η αλήθεια μου. Είμαι…

Ουάου, εντάξει αυτό είναι δύσκολο. Επιτρέψτε μου να προσπαθήσω ξανά. Είμαι… μη εμβολιασμένος. Για την COVID. Φτου! Ήταν δύσκολο! Σχεδόν νιώθω σαν να έχει σηκωθεί ένα βάρος από τους ώμους μου. Είσαι ακόμα εδώ;

Εντάξει. Ας συνεχίσουμε.

By Cory Zue

[Aπόδοση> Κουρδιστό Πορτοκάλι]

Για τους περισσότερους ανθρώπους η κατάσταση του μη εμβολιασμού μου αποτελεί έκπληξη. Για άλλους είναι ακατανόητη. Πώς θα μπορούσε ένας σπουδαγμένος στο MIT, καλοπροαίρετος, ορθολογιστής (ελπίζω), γεννημένος στη Μασαχουσέτη, Δημοκρατικός που εργάζεται στη δημόσια υγεία να μην έχει ακόμα εμβολιαστεί κατά της COVID; Μου έχει γίνει αυτή η ερώτηση πολλές φορές, άλλοτε καλόπιστα και άλλοτε λιγότερο. Και κάθε φορά, προσπάθησα να ικανοποιήσω πλήρως τους ανθρώπους με την απάντησή μου. Σκέφτηκα λοιπόν ότι ίσως θα προσπαθούσα να γράψω το γιατί.

Αυτό το δοκίμιο είναι η προσπάθειά μου να εξηγήσω την κατάσταση του εμβολιασμού μου όσο καλύτερα μπορώ. Είναι μια περίπλοκη απάντηση, που αγγίζει την οικογένεια, την επιστήμη, την πολιτική και την ηθική. Είναι ένα θέμα που ταυτόχρονα είναι πολύ προσωπικό και πολύ ευρύ, δύσκολο να συζητηθεί και όμως επίσης σημαντικό, ίσως, τώρα περισσότερο από ποτέ.

Αυτό που ακολουθεί είναι πιθανό να εξοργίσει ορισμένους από εσάς, αλλά ελπίζω ότι θα σας κάνει περισσότερους περίεργους, ή ακόμα και με ενσυναίσθηση, για τη θέση μου. Θα δούμε αν θα τα καταφέρω. Είστε έτοιμοι;

Ο σπόρος της αμφιβολίας

Υποθέτω ότι η απάντηση ξεκινά από τη μητέρα μου. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρετε για αυτήν είναι ότι είναι ένας από τους πιο έξυπνους ανθρώπους που γνωρίζω. Και δεν το γράφω με τον τυπικό τρόπο, ότι δηλαδή «η μαμά μου είναι καταπληκτική γιατί είναι η μαμά μου», αλλά επηρεασμένος από το γεγονός ότι «η μαμά μου ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες στον κόσμο που πήρε διδακτορικό στην επιστήμη των υπολογιστών από το MIT».

Όταν ήμουν παιδί, η μαμά μου και εγώ κάναμε τακτικές βόλτες στο μπακάλικο, κατά τη διάρκεια των οποίων προσπαθούσε να μου εξηγήσει επιστημονικά στοιχεία με όρους που μπορούσα να καταλάβω. Μία φορά μου είπε πώς αν εισπνέεις πολύ μονοξείδιο του άνθρακα, τον ρύπο από τα αυτοκίνητα που μπορεί να σε σκοτώσει αν μείνεις σε ένα γκαράζ για αρκετή ώρα, τα αιμοσφαίρια σου, γεμάτα μονοξείδιο, θα έτρεχαν νομίζοντας ότι έχουν το καλύτερο συστατικό στη γη, αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Τίποτα σε ένα σώμα δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο. Έτσι τα κύτταρα του αίματος θα το μετέφεραν από όργανο σε όργανο και εκείνα θα έλεγαν «όχι ευχαριστώ», με αποτέλεσμα τα κύτταρα να δοκίμαζαν να απευθυνθούν στο επόμενο όργανο, και στο επόμενο, και στο επόμενο…

Και τελικά, αν αρκετά αιμοσφαίρια έτρεχαν τριγύρω κουβαλώντας αυτό το άχρηστο πράγμα χωρίς πού να το αφήσουν, τότε δεν θα έμενε τίποτα από τα καλά συστατικά για να μεταφέρουν, αυτά δηλαδή που χρειάζεσαι πραγματικά (δηλαδή, το οξυγόνο) και έτσι θα πέθαινες.

Για χρόνια μετά από αυτή τη συζήτηση, κρατούσα την ανάσα μου κάθε φορά που περπατούσα κοντά σε ένα αυτοκίνητο ακόμα και με ρελαντί τη μηχανή. Τα αιμοσφαίρια μου δεν θα ξεγελιούνταν από αυτά τα απαίσια πράγματα, σας ευχαριστώ πολύ!

Η μαμά μου είναι ανεξάρτητη στοχαστής. Μερικές από τις αντίθετες απόψεις της, για παράδειγμα, ότι τα τρόφιμα με πολλά λιπαρά δεν είναι απαραιτήτως όλα κακά, δικαιώθηκαν με την πάροδο του χρόνου. Άλλες, όπως η ιδέα ότι οι αιγυπτιακές πυραμίδες χτίστηκαν πάνω από νερό και όχι στη γη, τελικά δεν ήταν. Δεν είχε σε καμία περίπτωση δίκιο σε όλα, αλλά δεν φοβόταν να πάει κόντρα στο ρεύμα, κάτι που πάντα θαύμαζα.

Όσον αφορά την ανθρώπινη υγεία, η μαμά μου είναι φυσιοδίφης. Πιστεύει ότι εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης είναι πιο πιθανό να έχουν παίξει σημαντικότερο ρόλο για την ανθρώπινη ζωή παρά οι δεκαετίες ή ακόμα και οι αιώνες ανθρώπινης επιστήμης. Έτσι, για παράδειγμα, πιστεύει ότι ο ήλιος, με τον οποίο οι άνθρωποι συνεξελίχθηκαν από το ξεκίνημα του χρόνου, είναι «ξεκάθαρα καλός» για όλους, παρόλο που είναι επίσης γνωστό ότι προκαλεί καρκίνο του δέρματος.

Προτιμά τα φυσικά και ολόκληρα τρόφιμα και αντιπαθεί τα επεξεργασμένα τρόφιμα και τα φυτοφάρμακα. Και συχνά προτιμά τις φυσικές θεραπείες και το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα στη σύγχρονη ιατρική.

Ίσως δείτε πού πάει όλο αυτό. Ένας αντίθετος στοχαστής που γενικά δεν εμπιστεύεται τη σύγχρονη ιατρική; Ε ναι!

Το τελευταίο πράγμα που πρέπει να ξέρετε για τη μαμά μου, και αυτό που είναι πιο σχετικό με αυτό το δοκίμιο, είναι ότι δεν είναι τόσο «ζεστή» με τα εμβόλια. Αυτή είναι λοιπόν η αρχή. Τώρα, η μαμά μου επηρεάζει τη σκέψη μου, αλλά δεν είναι η μόνη επιρροή. Δεν συμμερίζομαι τη θέση της για τον εμβολιασμό.

My mom at age 21, working at an MIT research lab on one of the world’s first computers (1969)

Πολύ πριν από την COVID, η μαμά μου με αποθάρρυνε να κάνω στα παιδιά μου τους συνήθεις παιδικούς εμβολιασμούς. Παίρνω τη γνώμη της στα σοβαρά και έτσι την εξέτασα πιο προσεκτικά. Αλλά όταν κοίταξα τη βάση αποδεικτικών στοιχείων, έβγαλα ένα διαφορετικό συμπέρασμα. Παρά τη γνώμη της, αποφασίσαμε να κάνουμε στα παιδιά μας τα εμβόλια. Το κάναμε λίγο αργότερα και λίγο πιο χρονικά απλωμένα από το προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα, γιατί αυτό δεν θα είχε συνέπειες, αλλά τα καταφέραμε.

Αυτό όμως που μας έχει μεταφυτεύσει η μητέρα μου ήταν ένας σπόρος αμφιβολίας. Ένας λόγος για να κοιτάξω πιο προσεκτικά την επιστήμη που όλοι γύρω μου θεωρούν δεδομένη. Αν δεν υπήρχε η μητέρα μου, δεν θα μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι υπήρχε λόγος να ψάξω για τα παιδικά εμβόλια -ή αργότερα, για τα εμβόλια κατά της COVID- και αυτό θα ήταν το τέλος της ιστορίας. Αλλά συνέβη. Έτσι, όταν εμφανίστηκε η COVID και εκείνη με αποθάρρυνε ξανά ως προς τον εμβολιασμό, κοίταξα ξανά πιο προσεκτικά για να προσπαθήσω να καταλάβω την αλήθεια. Δεν είχα ιδέα πόσο δύσκολο θα ήταν.

Και έτσι ξεκίνησε ένα μακρύ, γεμάτο ταξίδι στον κόσμο της επιστήμης, των δεδομένων και της πολιτικής κατά της COVID. Ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από μήνες και σιγά σιγά εξελίχθηκε σε κάτι που τώρα είναι κάτι σαν εμμονή. Ενώ μεγάλο μέρος του κόσμου έχει προχωρήσει στους εμβολιασμούς, εξακολουθώ να είμαι εδώ και να διαβάζω προεκτυπωμένες εργασίες για την COVID, ακολουθώ επιδημιολόγους στο Twitter, κοιτάζω γραφήματα του Our World In Data κ.λπ. Έχω γίνει ένας από αυτούς.

Ποια είναι λοιπόν η απάντηση; Είχε δίκιο η μαμά μου; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Αλλά προλαβαίνω. Με τον σπόρο της αμφιβολίας φυτεμένο, ας επιστρέψουμε στην ιστορία.

Παρακολουθώντας και περιμένοντας

Είμαι Αμερικανός, αλλά ζω στη Νότια Αφρική. Αυτό με έβαλε σε μια σχετικά μοναδική κατάσταση από την αρχή της κυκλοφορίας των εμβολίων. Θα μπορούσα να είμαι μόνο θεατής. Στη Νότια Αφρική, όπως και σ’ όλη η Αφρική, έπρεπε να περιμένουμε όλους στον πρώτο κόσμο να εμβολιαστούν πριν μας δοθούν εμβόλια. Και όταν τελικά τα πήραμε, δώσαμε προτεραιότητα στους ηλικιωμένους, τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας και στους ανοσοκατεσταλμένους. Δεν είχα δικαίωμα να εμβολιαστώ μέχρι τα μέσα Ιουλίου του 2021, περισσότερο από 6 μήνες μετά τη διανομή των πρώτων εμβολίων σε μεγάλο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου.

Αυτή την περίοδο κυρίως περίμενα και παρακολουθούσα. Και έγιναν πολλά!

Η παραλλαγή Delta διέσχισε την Ινδία και εξαπλώθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Η πολιτική για την COVID-19, και αργότερα η πολιτική εμβολιασμού δημιούργησαν ένα έντονο πολιτικό χάσμα στις ΗΠΑ και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Τα πράγματα εξελίχθηκαν από το «σου κλέβω τη σειρά για να εμβολιαστώ» και το «εδώ θα τα βρεις με 100 $» έως το «εμβολιάσου ή θα χάσεις τη δουλειά σου», μέσα σε εκπληκτικά σύντομο χρονικό διάστημα. Σε μια χώρα που έχει ακόμη ποσοστό εμβολιασμού 5%, η πορεία προς την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να ακολουθηθεί αλλά είναι αδύνατο να αγνοηθεί.

Μάθαμε επίσης πολλά για την COVID και τα εμβόλια.

Με την COVID, κατέστη σαφές ότι ο αντίκτυπος της νόσου αφορά συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Αν είσαι ηλικιωμένος ή/και άρρωστος, η COVID είναι πραγματικά τρομακτική και αν είσαι νέος και υγιής είναι σχετικά ήπια. Μελέτησα στατιστικά στοιχεία θνησιμότητας του αμερικάνικου CDC, προσπαθώντας να καταλάβω τις πιθανότητες που θα είχα να πεθάνω από την Covid-19, ένας 39χρονος που τρέχει 5 μίλια την ημέρα.

Ποτέ δεν πήρα ακριβή απάντηση, αλλά έγινε ξεκάθαρο ότι η COVID είναι πολύ λιγότερο πιθανό να με σκοτώσει από ό,τι ένα καρδιακό επεισόδιο, και είναι ίσως στο ίδιο επίπεδο με το να με δολοφονήσουν (οι πιθανότητες δολοφονίας μου στη Νότια Αφρική είναι υψηλότερες). Ποτέ δεν είχα ανησυχήσει για καρδιακές προσβολές και δολοφονίες στο παρελθόν, επομένως δεν φαινόταν λογικό να ανησυχώ για την COVID. Έτσι σταμάτησα.

Στη συνέχεια εφάρμοσα την ίδια στατιστική άσκηση στη γυναίκα μου, που είναι σε παρόμοια κατάσταση με εμένα και στα δύο υγιή παιδιά μου, των οποίων οι πιθανότητες να πεθάνουν ήταν σε τάξη μεγέθους πολύ μικρότερες από τις δικές μας. Για τα παιδιά η COVID είναι τόσο επικίνδυνη όσο η γρίπη και πάλι, κάτι για το οποίο δεν είχα ποτέ ανησυχήσει παρά μόνο για μια ήπια ταλαιπωρία. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η οικογένειά μας ήταν ήδη αρκετά ασφαλής από την ασθένεια και δεν ένιωθα υποχρεωμένος να εμβολιαστεί για τη δική μας υγεία.

Οπότε ήμασταν εντάξει. Τι γίνεται όμως με τον εμβολιασμό προκειμένου να σταματήσω την εξάπλωση και να προστατεύσω τους γύρω μου;

Λοιπόν, περίπου αυτή την περίοδο, αρχίσαμε επίσης να βλέπουμε στοιχεία ότι η προστασία του εμβολίου έναντι της μόλυνσης εξασθενούσε αρκετά γρήγορα. Περίπου ένα μήνα αφότου έγινα επιλέξιμος για το εμβόλιο, βγήκε μία έρευνα από το Ισραήλ που έδειξε ότι η αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά της μόλυνσης έπεσε στο 50 ή 60% μετά από 6 μήνες. Και επιπλέον, είδαμε στοιχεία ότι τα εμβολιασμένα άτομα φέρουν ίσα ιικά φορτία και εξαπλώνουν την ασθένεια το ίδιο πολύ (αν και για μικρότερη διάρκεια) όσο και τα μη εμβολιασμένα.


Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπήρχε μεν όφελος στο να εμβολιαστώ προκειμένου να προστατεύσω τους γύρω μου, αλλά ότι μπορεί αυτό να συμβαίνει σε βάθος χρόνου, ή να απαιτεί ενίσχυση. Και επίσης ότι πιθανότατα θα μπορούσα να κάνω εξίσου πολλά για να προστατεύσω τους γύρω μου, συνεχίζοντας να βλέπω ανθρώπους μόνο σε εξωτερικούς χώρους, να φοράω μάσκα κ.λπ.

Το άλλο πράγμα που έγινε σαφές αυτό το διάστημα ήταν ότι η COVID θα γινόταν ενδημική. Δηλαδή, ότι δεν θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την εξάπλωσή της και θα έπρεπε να μάθουμε να ζούμε με αυτή στη ζωή μας. Αυτό σήμαινε ότι τα περισσότερα από τα μέτρα που παίρναμε δεν εμπόδιζαν τους ανθρώπους να νοσήσουν από την ασθένεια, απλώς την καθυστερούσαν.

Αν ο εμβολιασμός σήμαινε ότι θα μπορούσα να αποτρέψω τη νόσηση με COVID, θα έπρεπε οπωσδήποτε να τον κάνω. Αλλά, αν αυτό θα σήμαινε μόνο την καθυστέρηση της νόσησης λίγους μήνες, είχε ίσως λιγότερη σημασία. Με βάση τα παραπάνω, ο εμβολιασμός εξακολουθούσε να δείχνει ευεργετικός, σε σχέση και με την πίεση στα συστήματα υγείας ή προσφέροντας περισσότερο χρόνο για να βγουν νέες θεραπείες, αλλά όχι τόσο (σε σχέση με το ξεκίνημα της πανδημίας).

Αυτοί οι παράγοντες δημιούργησαν ένα σκηνικό όπου μπορούσα να συμπεράνω ότι ο εμβολιασμός σήμαινε ότι τρέχω σε ένα είδος διάδρομου, που δεν θα είχε σαφείς ενδείξεις ότι τελειώνει. Η ανοσία θα έφευγε, αλλά ο ιός θα έμενε. Και ότι για να συνεχίσω να είμαι ένας υπεύθυνος πολίτης, θα έπρεπε να ενισχύω την ανοσία μου. Λοιπόν;

Εκτός και αν τα εμβόλια ήταν επιβλαβή, μόνο τότε δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να εμβολιαστώ. Και τα εμβόλια είναι ασφαλή, σωστά;

Και η απλή απάντηση ήταν «ναι». Αν δεν ανησυχούσα για την COVID, τότε δεν θα έπρεπε να ανησυχώ και για το εμβόλιο. Ναι, υπήρχαν κάποιες σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες, μερικές από τις οποίες είναι αρκετά σοβαρές, αλλά αυτές φάνηκαν να είναι λιγότερο συχνές από τα σοβαρά προβλήματα που σχετίζονται με την ίδια την COVID. Στατιστικά, τα εμβόλια έμοιαζαν από την αρχή λιγότερο επικίνδυνα από την ασθένεια.

Αλλά αυτός ο σπόρος της αμφιβολίας έμεινε στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Από ό,τι γνωρίζαμε, τα εμβόλια ήταν ασφαλή, αλλά πόσα γνωρίζαμε; Είχαμε μια πλήρη εικόνα του τι έκαναν τα εμβόλια ή βρισκόμασταν στην κορυφή ενός παγόβουνου με πολλές πληροφορίες να κρύβονται ακόμα από κάτω;

Αυτό που σίγουρα θα μπορούσα να πω είναι ότι δεν τα ξέραμε όλα. Κάναμε λάθος σχετικά με την αναφερόμενη αποτελεσματικότητα των εμβολίων όταν κυκλοφόρησαν. Δεν υπήρχαν δεδομένα κλινικών δοκιμών για τις ενισχυτικές δόσεις. Οι δοκιμές για παιδιά δεν ήταν σε θέση να αποδείξουν τη σχέση κινδύνου/οφέλους από τους εμβολιασμούς. Και ούτω καθεξής. Η έλλειψη πλήρους πληροφόρησης σήμαινε ότι τα εμβόλια ήταν κακά; Φυσικά και όχι. Μήπως σήμαινε ότι υπήρχε κάποια πιθανότητα τα εμβόλια να ήταν κακά; Μπορεί.

Προσπάθησα να σκεφτώ άλλες εποχές στην ιστορία όπου χρειάστηκε πολύς χρόνος για να μάθουμε ότι κάτι ήταν κακό για εμάς. Κάπνισμα και καρκίνος του πνεύμονα. Αμίαντος. Ακτίνες Χ και άλλοι καρκίνοι. Αναρωτήθηκα, εάν το εμβόλιο δημιουργούσε στους ανθρώπους 1% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο ή καρδιακά προβλήματα κάποια στιγμή αργότερα στη ζωή τους, πόσο καιρό θα χρειαζόταν για να το καταλάβουν οι επιστήμονες αυτό; Κατέληξα ότι η απάντηση θα έπαιρνε σίγουρα πολύ περισσότερο. Έτσι, αποφάσισα να περιμένω.

Ίσως θεωρήσετε την επιλογή μου να παραμείνω ανεμβολίαστος εγωιστική πράξη. Σε κάποιο βαθμό είναι. Ένα μέρος του εαυτού μου νιώθει ένοχο που δεν «έκανα το καθήκον μου» για να προστατεύσω τους γύρω μου. Αλλά, κοιτάζοντας την ισορροπία των αποδεικτικών στοιχείων θα μπορούσα να το αντέξω. Στη ζωή, ισορροπούμε συνεχώς τις εγωιστικές επιθυμίες μας με το παγκόσμιο καλό. Αν ήμουν εντελώς ανιδιοτελής, θα ήμουν vegan, θα ξεφορτωνόμουν το αυτοκίνητό μου και θα έδινα όλα τα επιπλέον χρήματά μου σε άτομα που έχουν λιγότερα από εμένα.

Στην ισορροπία των εγωιστικών πραγμάτων που κάνω καθημερινά, και των δεδομένων, όπως τα κατάλαβα, δεν ένιωσα ότι η απόφασή μου να παραμείνω ανεμβολίαστος ήταν τρελά αντίθετος με τη δική μου ηθική πυξίδα. Ωστόσο, η γυναίκα μου και εγώ επανεξετάζαμε τακτικά την προοπτική να κάνουμε το εμβόλιο. Αλλά είναι πιο εύκολο να αναβάλεις την απόφαση για μια άλλη μέρα, για άλλη μία εβδομάδα και ούτω καθεξής παρά να αναλάβεις δράση. Ίσως, αν ήμασταν λιγότερο τεμπέληδες, θα είχαμε εμβολιαστεί νωρίτερα.

Και μετά νοσήσαμε με COVID. Και η εικόνα άλλαξε ξανά…

COVID-19, φυσική ανοσία και στην τρύπα των κουνελιών

Δεν ξέρω πώς κολλήσαμε COVID, αφού συνεχίσαμε να είμαστε αρκετά προσεκτικοί/αντικοινωνικοί. Η πιο πιθανή πηγή ήταν από το σχολείο του παιδιού μου, όπου το είχαν νοσήσει ένας δάσκαλος και αρκετοί μαθητές. Έτσι ή αλλιώς, συνέβη. Το πέρασε όλη η οικογένεια. Η γυναίκα μου χτυπήθηκε περισσότερο και είχε άσχημα συμπτώματα γρίπης για δύο ή τρεις ημέρες. Εγώ, είχα μια μέρα που ήταν αρκετά δύσκολη, αλλά επέστρεψα στην άσκηση λίγες ημέρες αργότερα. Τα παιδιά μου μετά βίας το ένιωσαν. Και αυτό ήταν. Σχεδόν ακριβώς όπως είχα προβλέψει, και στατιστικά ήταν κάτι πολύ φυσιολογικό.

Το ότι βρισκόμαστε στην άλλη πλευρά της COVID άλλαξε περαιτέρω την εικόνα του εμβολίου στα μάτια μου. Στην επαρχία μου, δεν μου συνέστησαν να κάνω το εμβόλιο εντός τριών μηνών από τη μόλυνση, οπότε είχα περισσότερο χρόνο να σκεφτώ. Επίσης, τώρα είχα κάποιο βαθμό φυσικής ανοσίας από την ασθένεια. Τώρα, η φυσική ανοσία είναι ένα άλλο αστείο θέμα με την COVID. Κανείς δεν φαίνεται να συμφωνεί για το πόση προστασία παρέχεται. Πολιτικές σε ορισμένα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων πολιτειών στις ΗΠΑ, λένε να αγνοήσετε εντελώς τη φυσική ανοσία.

Και όμως, ταυτόχρονα, μεγάλο μέρος της Ευρώπης το περιλαμβάνει στον ορισμό των «πλήρως εμβολιασμένων» όσον αφορά τους περιορισμούς, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη μόλυνση. Αυτή η φαινομενική έλλειψη συναίνεσης μου φαινόταν περίεργη και έτσι βρήκα τον εαυτό μου να ψάχνω για στοιχεία. Δυστυχώς, ήταν εξίσου συγκεχυμένα.

Μια μελέτη που κυκλοφόρησε από το Ισραήλ τον Αύγουστο υποστήριζε ότι οι άνθρωποι που είχαν μολυνθεί στο παρελθόν είχαν 27 φορές λιγότερες πιθανότητες να μολυνθούν ξανά και 9 φορές λιγότερες πιθανότητες να νοσηλευτούν σε σχέση με τους εμβολιασμένους. Στη συνέχεια, όμως, πολλές άλλες μελέτες ισχυρίστηκαν ότι τα εμβόλια παρήγαγαν «μια πιο συνεπή και υψηλότερου επιπέδου αρχική απόκριση αντισωμάτων», ό,τι κι αν σήμαινε αυτό.

Στη συνέχεια, τον Νοέμβριο, το CDC δημοσίευσε μια μελέτη που βρήκε το εντελώς αντίθετο από τα δεδομένα του Ισραήλ: Οι μολυσμένοι είχαν 5 φορές περισσότερες πιθανότητες να νοσηλευτούν με COVID σε σχέση με τους εμβολιασμένους. Τι;

Το γνωστικό υπόβαθρό μου είναι στη μηχανική και την επιστήμη των υπολογιστών. Είμαι εν ενεργεία προγραμματιστής λογισμικού για 15 χρόνια και ασχολήθηκα με τον τομέα της επιστήμης δεδομένων στην καριέρα μου. Αλλά δεν είμαι βιολόγος. Το να βγάλεις νόημα από αυτές τις έρευνες θα έπαιρνε πολύ χρόνο. Έτσι σκέφτηκα, «Λοιπόν, θα κάνω αυτό που κάνω συνήθως σε άλλους τομείς. Απλά, θα απευθυνθώ σε ειδικούς για να μου πουν ποια είναι η σωστή απάντηση». Δυστυχώς, ούτε οι ειδικοί συμφώνησαν!

Αντίθετα, οι ειδικοί φαινόταν να λένε οτιδήποτε υποστήριζε τις δικές τους απόψεις που είχαν και στο παρελθόν. Οι ειδικοί που ήταν υπέρ των εμβολιασμών λάτρευαν τη μελέτη του CDC. Οι ειδικοί που πίστευαν ότι η πολιτική κατά της COVID είχε γίνει πολύ ακραία τη μισούσαν. Όλο αυτό ήταν αρκετό για να εκραγεί το κεφάλι μου. Πώς γίνεται να μην τα γνωρίζουμε αυτά τα πράγματα; Γιατί δεν υπάρχει συναίνεση; Μπήκα σε βάθος σε αυτό το θέμα, προσπαθώντας να σχηματίσω μια όσο πιο αμερόληπτη άποψη μπορούσα με βάση την ανάγνωση όσων περισσοτέρων εργασιών και αντικρουόμενων απόψεων μπορούσα.

Το συμπέρασμά μου μετά από πολλές, πολλές ώρες έρευνας ήταν ότι η φυσική μου ανοσία ήταν τουλάχιστον τόσο καλή όσο οποιοδήποτε εμβόλιο (Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός επιστημονικών εργασιών που αναγνωρίζουν ότι η φυσική ανοσία είναι πιθανότατα πιο προστατευτική ή τουλάχιστον εξίσου καλή και μακροχρόνια από τον εμβολιασμό, όταν εξετάζουμε τα αποτελέσματα της λοίμωξης Covid και της σοβαρής νόσησης. Από ό,τι γνωρίζω, η εργασία του CDC είναι η μόνη που ισχυρίζεται το αντίθετο).

Πιθανώς πολύ καλύτερο από μία δόση J&J. Ίσως όχι τόσο καλό όσο δύο δόσεις Moderna. Είτε έτσι είτε αλλιώς, ήμουν πλέον τόσο «προστατευμένος» και «ασφαλής για την κοινωνία» όσο οποιοσδήποτε είχε εμβολιαστεί.

Το άλλο συμπέρασμα που έβγαλα από αυτή την άσκηση ήταν ότι το οικοσύστημα πληροφοριών μας ήταν αρκετά σπασμένο. Είχα προσπαθήσει να πάρω μια απάντηση σε αυτό που νόμιζα ότι ήταν μια απλή ερώτηση – “πόσο προστατευτική είναι η φυσική ανοσία έναντι του εμβολιασμού;” – και διαπίστωσε ότι ήταν μια βαθιά και περίπλοκη τρύπα από στοιχεία και απόψεις.

Παρατήρησα επίσης μια σοβαρή αποσύνδεση ανάμεσα στο πόσο σίγουροι είχαν οι άνθρωποι και στο σύνολο των αντιφατικών στοιχείων. Για να δανειστώ έναν όρο από το Wait But Why, όλοι δρούσαν στην Αλαζονική Ζώνη.

Η πιο απλή απάντηση ήταν: δεν είμαστε σίγουροι! Αλλά όλοι μιλούσαν σαν να ήξεραν τα πάντα, παρόλο που οι εξίσου αναγνωρισμένοι άνθρωποι στο διάδρομο έλεγαν το αντίθετο.

Νόμιζα ότι το να έχω επιστημονική σκέψη σήμαινε να αμφισβητώ συνεχώς τις συναινετικές απόψεις με νέες πληροφορίες, αλλά εδώ τα πράγματα έχουν ανατραπεί. Η επιστήμη χρησιμοποιήθηκε για να επιβεβαιώσει τις προηγούμενες πεποιθήσεις μας, αντί να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια.

Καθώς συνέχισα να σκάβω στην τρύπα του κουνελιού της COVID, αυτό που έγινε σαφές είναι ότι έπρεπε να «έχω στο νου μου τη μεροληψία» σε όλα όσα διάβασα. Θα έβλεπα μια μελέτη και θα σκεφτόμουν αμέσως «α, οι New York Times θα το λάτρευαν αυτό». Τα μέσα ενημέρωσης που εμπιστευόμουν όλη μου τη ζωή μεταμορφώθηκαν σε αυτές τις προβλέψιμες μηχανές προπαγάνδας, ενισχύοντας τις πληροφορίες που τους άρεσαν και αγνοώντας τις πληροφορίες που δεν τους άρεσαν. Συνειδητοποίησα ότι για να δω ολόκληρη την εικόνα έπρεπε να ακολουθήσω μια ευρεία ομάδα πηγών σε ένα ευρύ φάσμα απόψεων και να βγάλω τα συμπεράσματά μου.

Συνειδητοποίησα επίσης ότι σχεδόν κανείς γύρω μου δεν έκανε κάτι τέτοιο. Αντίθετα, οι περισσότεροι άνθρωποι ζούσαν σε έναν ιδεολογικό θάλαμο ηχούς, βέβαιοι ότι αντιπροσώπευε την αλήθεια. Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους για αυτό, η απόκτηση μιας ευρείας άποψης απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο και προσπάθεια, αλλά ήταν ανησυχητικό που αυτή ήταν η θέση στην οποία είχαμε φτάσει.

Η αργή στροφή της κοινής γνώμης

Αυτό που έγινε επίσης σαφές σε μένα είναι ότι οι επιπτώσεις αυτών των θαλάμων ηχούς πληροφόρησης της COVID είχαν μεγάλο αντίκτυπο στην πολιτική και την κοινή γνώμη. Και εδώ, η θέση μου στη Νότια Αφρική, μού παρείχε μια μοναδική προοπτική στα πράγματα που άρχισαν να συμβαίνουν αλλού στον κόσμο. Συγκεκριμένα, η πολιτικοποίηση και η πόλωση όλων των θεμάτων της πανδημίας, από τις μάσκες μέχρι τα lockdown, τα εμβόλια και τις εντολές υποχρεωτικών εμβολιασμών.

Όπως είπα, είμαι Αμερικανός και οι περισσότεροι φίλοι μου εξακολουθούν να βρίσκονται στις ΗΠΑ. Αυτό που έπειτα από καιρό με εντυπωσίασε ήταν το πόσο διαφορετικές ήταν οι συζητήσεις που έκανα στη Νότια Αφρική από εκείνες που έκαναν οι άνθρωποι στις ΗΠΑ. Καθυστέρησα στο να το καταλάβω, αλλά σας παραθέτω κάποιες στιγμές που είχαν μεγάλη σημασία για εμένα.

Αύγουστος, 2021: Σε μια τηλεφωνική κλήση με έναν Αμερικανό φίλο, ανέφερα την κατάσταση του εμβολιασμού μου στο πλαίσιο ενός επερχόμενου ταξιδιού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μου είπε ότι ήταν πιθανό πως πολλοί φίλοι μας δεν θα ένιωθαν άνετα να με δουν. Αυτό ήταν ένα πραγματικό σοκ, καθώς, κυριολεκτικά, δεν είχε μου είχε συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο στη Νότια Αφρική (ήμουν επιλέξιμος για τη λήψη εμβολίου για μερικές εβδομάδες μόλις). Το έλεγξα και με έναν άλλο φίλο και μου επιβεβαίωσε ότι αυτό το συναίσθημα ήταν κοινό. Ουάου!

Σεπτέμβριος 2021: Όταν είπα στους Αμερικανούς φίλους μου ότι είχα COVID, αποκαλύφθηκε η κατάσταση του εμβολιασμού μου. Κάποιος είπε: «Τι; Eίσαι συνωμοσιολόγος ή κάτι τέτοιο;». Και πάλι, βρήκα ότι αυτή ήταν μια περίεργη ερώτηση. Το θέμα των εμβολίων εδώ ήταν σε μεγάλο βαθμό μια ανεξάρτητη, προσωπική επιλογή, αλλά σαφώς στις ΗΠΑ είχε γίνει κάτι άλλο… Χα!

Οκτώβριος, 2021: Μιλούσα με έναν Αμερικανό, στέλεχος μιας εταιρείας με έδρα τις ΗΠΑ που αναλαμβάνει κάποιες κρατικές συμβάσεις. Το θέμα της συμμόρφωσης με την εντολή του Biden για την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών μπήκε στην κουβέντα μας. Ανέφερε ότι ανησυχούσε για το πώς θα το προωθούσε, επειδή «σε μια ομάδα 100 ατόμων υπάρχει πιθανώς ένας ή δύο τρελοί εκεί μέσα». Ειπώθηκε τόσο πρόχειρα από εκείνον που έμεινα για λίγο έκπληκτος. Ήμουν τρελός;

Νοέμβριος 2021: Γευμάτισα με μερικούς Αμερικανούς που επισκέπτονταν το Cape Town. Ένας από αυτούς ανέφερε ότι δεν είχε εμβολιαστεί. Δεδομένου ότι ήταν ένας Αμερικανός με φιλελεύθερη κλίση, ήμουν σοκαρισμένος και ενθουσιασμένος που βρήκα έναν πιθανό σύμμαχο. «Τι, αλήθεια;!» Ρώτησα. Και μετά αναγκάστηκε να εξηγήσει αμήχανα ότι ήταν αστείο και ότι φυσικά ήταν εμβολιασμένος. Το να προσποιείσαι ότι είσαι ανεμβολίαστος είναι… αστείο;

Όλες αυτές οι αλληλεπιδράσεις δεν έπαιξαν σημαντικό ρόλο και δεν είχαν επιπτώσεις στις φιλίες μας (τουλάχιστον όσο γνωρίζω). Όλα αυτά μετατράπηκαν σε μικρές ευκαιρίες για μένα να προσπαθήσω να εξηγήσω τη θέση μου, σχετικά με τη φυσική ανοσία και γενικά να προσπαθήσω να μεταδώσω το πώς κάποιος σαν εμένα, που φαινόταν λογικός και δεν είχε σχέση με την τυπική εικόνα ενός επιστήμονα που αγαπά τον Trump, αρνούμενος την ταυτότητα του αντιεμβολιαστή, μπορεί να επιλέγει ακόμα τον μη εμβολιασμό.

Οι απόψεις μου συνήθως δεν εισακούγονταν, αλλά εγώ έκανα αυτό που πίστευα καλύτερο.

Την ίδια στιγμή, η μικρότητα αυτών των αλληλεπιδράσεων με προβλημάτισε. Δηλαδή, ο περιστασιακός τρόπος με τον οποίο υπήρχαν ξεκάθαρες «πλευρές». Σύμφωνα με τη μία από αυτές, ήταν προφανώς «σωστό» να είσαι στη μία πλευρά και ότι οι άνθρωποι που ένιωθαν διαφορετικά, οι «άλλοι» ήταν κατά κάποιο τρόπο συνωμοσιολόγοι, τρελοί και άξιοι χλευασμού. Μάλιστα, η συμπεριφορά όλων ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή.

Αυτό το «άλλο» το έχω ξαναδεί σε διάφορες μορφές. Έχω συμμετάσχει σε πολλές συζητήσεις, μερικές στο χώρο εργασίας, όπου ήταν απολύτως αποδεκτό να κοροϊδεύω και να χαρακτηρίζω επιπόλαιο οποιονδήποτε υποστήριζε τον Donald Trump. Αναρωτήθηκα, πώς θα ήταν να είσαι υποστηρικτής του Trump σε ένα τέτοιο μέρος. Είτε θα προσπαθούσες να υπερασπιστείς τη θέση σου, είτε θα έπρεπε να μείνεις σιωπηλός. Ή θα σε απέφευγαν και θα σε πέταγαν έξω. Και ξαφνικά είχα αρχίσει να παίρνω μία γεύση από όλο αυτό. Το καθεστώς του εμβολιασμού είχε γίνει ένας «ασφαλής» τρόπος για να χλευάζουμε και να ντροπιάζουμε τους συνανθρώπους μας. Ήταν εντάξει αυτό;

Στη Νότια Αφρική, το ποσοστό εμβολιασμού ανέβηκε σιγά σιγά στο 20%, μετά στο 30% του πληθυσμού, αλλά οι εμβολιασμένοι παρέμειναν μειοψηφία. Το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού μου δικτύου ήταν εμβολιασμένο, αλλά η εθνική εικόνα ήταν ακόμα αρκετά διαφορετική. Και οι αλληλεπιδράσεις μου ήταν πολύ διαφορετικές. Όλοι είχαν σεβασμό. Κανείς δεν με έχει ντροπιάσει. Αν προκύψει η εμβολιαστική μου κατάσταση, συνήθως συμβαίνει σε μια διακριτική συζήτηση. Δεν είχα ποτέ καμία από αυτές τις «άλλες» εμπειρίες που έγιναν συνηθισμένες με τους ανθρώπους στη Δύση.

Κάτι σαφώς διαφορετικό συνέβαινε στην Αμερική. Για λόγους που σαφώς δεν αφορούσαν μόνο τη δημόσια υγεία. Δεν μου κάθονταν καλά.

Η αυξανόμενη απόκλιση της λογικής

Καθώς περνούσε ο καιρός, μπερδευόμουν όλο και περισσότερο από αυτό που φαινόταν να είναι μια αυξανόμενη απόκλιση μεταξύ της επιστήμης, της κοινής λογικής και της πολιτικής. Από την πλευρά της επιστήμης, η αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά της μόλυνσης της Covid συνέχισε να μειώνεται. Τα εμβόλια συνέχισαν να αποδίδουν εξαιρετικά στην πρόληψη νοσηλειών και θανάτων, αλλά δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία ότι δεν επρόκειτο να περιορίσουν την εξάπλωση. Χώρες με το 80 ή το 90% του ενήλικου πληθυσμού τους εμβολιασμένο είδαν τα μεγαλύτερα κύματα τους από το ξεκίνημα της πανδημίας.

Το Ισραήλ επαναπροσδιόρισε την κατάσταση «πλήρους εμβολιασμού» σε τρία εμβόλια αντί για δύο, και οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν προκειμένου να πράξουν το ίδιο στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η φυσική ανοσία επίσης μειώθηκε με την πάροδο του χρόνου, αλλά φάνηκε να διαρκεί περισσότερο από τα εμβόλια (Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψα ένα πολύ διαφορετικό δοκίμιο, το οποίο προσπάθησε να αναλύσει τη βάση στοιχείων σχετικά με την αποτελεσματικότητα του εμβολίου, τους κινδύνους, τη φυσική ανοσία και άλλα θέματα. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες και αναφορές για πολλές από τις θέσεις που έχω λάβει εκεί. Σημειώστε ότι δεν το έχω κρατήσει ενημερωμένο από τη δημοσίευσή του, τον Οκτώβριο του 2021).

Κοίταξα την παγκόσμια εικόνα και σκέφτηκα, είναι ξεκάθαρο ότι τα εμβόλια δεν εμποδίζουν την εξάπλωση της νόσου. Φαίνεται ότι ο εμβολιασμός οδηγεί στο να αποτελεί περισσότερο μια προσωπική απόφαση για την προσωπική υγεία παρά μια αναγκαιότητα για τη δημόσια υγεία. Μήπως λοιπόν δεν θα πρέπει να απαιτείται ο υποχρεωτικός εμβολιασμός; Ή ίσως θα αναγνωρίσουμε ότι η φυσική ανοσία είναι τουλάχιστον τόσο καλή όσο αυτά τα εμβόλια;

Ω γλυκό παιδί του καλοκαιριού! Αυτή η προοπτική αποδείχθηκε απελπιστικά αφελής.

Αντίθετα, οι εντολές υποχρεωτικότητας συνέχισαν να αυξάνονται, με όλο και πιο σκληρή πίεση, και με όλο και πιο αδύναμο σκεπτικό λογικής. Έγινα ακατάλληλος να εισέλθω στον Καναδά, τη χώρα καταγωγής της συζύγου μου, λόγω του καθεστώτος εμβολιασμού μου. Δεν μπορώ πλέον να δειπνήσω σε πολλές από τις πιο δημοφιλείς πόλεις στις ΗΠΑ. Ο στόχος της πολιτικής για την πανδημία φαινόταν να έχει αλλάξει από το «να σταματήσει ο ιός πάση θυσία» στο «να αυξηθούν τα ποσοστά εμβολιασμού με κάθε κόστος». Έτσι, μια πολιτική που θα αύξανε τον εμβολιασμό κρίνεται «επιτυχής» ακόμα κι αν δεν είναι προκειμένου να σταματήσει ο ιός.

Και υπάρχει κόστος. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τις δουλειές τους. Τα νοσοκομεία χτυπήθηκαν από τις ελλείψεις προσωπικού, εν μέρει, επειδή απέλυσαν εργαζομένους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, άτομα που διακινδύνευσαν τη ζωή τους και προσβλήθηκαν από την COVID νωρίς στην πανδημία, αλλά των οποίων η φυσική ανοσία δεν αναγνωρίστηκε. Οι φοιτητές εκδιώχτηκαν από τα πανεπιστήμια. Γνωστοί γιατροί και καθηγητές απολύθηκαν από τις δουλειές τους.

Το χάσμα μεταξύ πολιτικής και κοινής λογικής δεν ισχύει μόνο για τα εμβόλια. Οι πολιτικές για τη χρήση μάσκας σε πολλά μέρη έγιναν τσίρκο. Οι άνθρωποι φορούσαν τις μάσκες τους για 30 δευτερόλεπτα περπατώντας μέσα σε ένα εστιατόριο για να δειπνήσουν χωρίς μάσκα για 2 ώρες, και κατά κάποιο τρόπο όλοι αποδέχονταν ότι αυτό βοηθούσε. Στις ΗΠΑ, υπήρξαν παιδιά με μάσκες, συχνά ηλικίας έως 2 ετών, παρά το γεγονός ότι αυτό είναι αντίθετο με τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και βασίζεται σε μια πολύ αδύναμη βάση περιστασιακών στοιχείων. Έχουμε καμιά ιδέα τι κακό έκανε αυτό;

Η αποσύνδεση των αποδεικτικών στοιχείων από την πολιτική και την κοινή γνώμη δημιούργησε ένα άγριο ρήγμα στην κοινωνία. Δημιούργησε επίσης μια ομάδα ανθρώπων, όπως εγώ, που έδωσαν προσοχή στην επιστήμη και είδαν πόσο πολύ έκαναν λάθος τα έμπιστα ιδρύματά μας. Αυτή η διάβρωση της εμπιστοσύνης του κοινού θα χρειαστεί πολύ, πολύ χρόνο για να επιδιορθωθεί. Προσπάθησα να κάνω συζητήσεις για αυτό με ανθρώπους γύρω μου, άνθρωποι που ήταν πολύ έξυπνοι, μορφωμένοι και γενικά ανοιχτοί και φιλελεύθεροι ​​και αντιμετώπισα σταθερά σκληρή αντίσταση.

Συνήθως διαφωνούσαμε για τα γεγονότα. Πόσο αποτελεσματικά ήταν τα εμβόλια, πόσο επικίνδυνα ήταν, αν είχε σημασία η ηλικία, νέος, μολυσμένος κ.λπ. Οι διαφωνίες που βασίζονταν σε γεγονότα ήταν δύσκολες επειδή, όπως διαπίστωσα στο θέμα της φυσικής ανοσίας, η βάση αποδεικτικών στοιχείων ήταν συντριπτικά πολύπλοκη. Δεν μπορούσα να τους φέρω όλους μαζί στο ερευνητικό μου ταξίδι των 100 ωρών και υπήρχαν πολλά στοιχεία εκεί έξω για να υποστηρίξουν όποια θέση ήθελε να έχει κάποιος.

Αυτό που ήταν πιο αποτελεσματικό σε αυτές τις συνομιλίες ήταν να επισημάνουμε πού υπήρχαν σαφείς διαφορές στην πολιτική για την COVID παγκοσμίως. Επισημαίνοντας ότι η φυσική ανοσία ήταν ευρέως αναγνωρισμένη στο σύστημα COVID pass της Ευρώπης, για παράδειγμα. Ή ότι η Γερμανία και η Γαλλία ανέστειλαν τη χορήγηση εμβολίων Moderna σε άτομα κάτω των 30 ετών λόγω κινδύνων για καρδιακή φλεγμονή. Αλλά κάθε φορά που παρουσίαζα μια άποψη που διέφερε από τις περισσότερες κυβερνητικές πολιτικές, η συζήτηση γινόταν σχεδόν αδύνατη. Το καταλαβαίνω…

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου μπορεί να σκέφτεται με ατελείς και ελλιπείς πληροφορίες. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι κάποιο τυχαίο άτομο που έκανε κάποια έρευνα στο Διαδίκτυο έχει μια πιο ισορροπημένη ή πιο διακριτική θέση για την COVID από τον Anthony Fauci. Αλλά ο Fauci βρίσκεται στην άκρη ενός πολύπλοκου φάσματος απόψεων που σχετίζεται με την πολιτική για την COVID. Πολλοί εξίσου διαπιστευμένοι ειδικοί στη δημόσια υγεία και την επιδημιολογία σκέφτονται πολύ διαφορετικά.

Και υπάρχουν ακόμη και ειδικοί με υψηλή πιστοποίηση που πιστεύουν ότι τα εμβόλια μπορεί να είναι πολύ πιο επιβλαβή από ό,τι πιστεύουμε. Κάπου σε αυτό το χάλι βρίσκεται η αλήθεια. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του Fauci και των άλλων ειδικών είναι ότι ο Fauci έχει την πιο δυνατή φωνή.

Η διαταραχή που προκάλεσε η Omicron

Μου έγινε ξεκάθαρο ότι με τις πολιτικές μας για την COVID-19 γυρνούσαμε σε ένα πιο παράξενο και πιο περίεργο μέρος με ολοένα και μεγαλύτερες ταχύτητες. Και μετά ήρθε η Omicron.

Και αν η πολιτική για την πανδημία είχε ήδη αποσυνδεθεί από την επιστήμη και την κοινή λογική, η Omicron έθεσε αυτή την απόκλιση στο μάξιμουμ. Για άλλη μια φορά η παρουσία μου στη Νότια Αφρική μου προσέφερε μια μοναδική προοπτική για το τι συνέβαινε με την πανδημία. Εκεί που η ζωή εδώ ήταν σαν να ζούσα τέσσερις ή πέντε μήνες στο παρελθόν, τώρα ξαφνικά ζούσα στο μέλλον! Περάσαμε πρώτοι την Omicron και ήμασταν εβδομάδες μπροστά από τον υπόλοιπο κόσμο όσον αφορά τον αντίκτυπο. Και η Omicron ανέτρεψε με κάθε τρόπο την ισορροπία της πανδημικής πολιτικής.

Καταρχάς, ήταν αδύνατο να συγκρατηθεί. Εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά και έκαψε πληθυσμούς ανεξάρτητα από τα μέτρα που ελήφθησαν. Είσαι εμβολιασμένος; Έχεις μολυνθεί στο παρελθόν; Έχεις φυσική ανοσία; Δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Η Omicron σε βρίσκει.

Δεύτερον, ήταν πολύ πιο ήπια. Και ξέρω ότι από τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο (4 Ιανουαρίου 2022), κάτι που σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι δεν αισθάνονται έτοιμοι να παραδεχτούν ότι είναι αλήθεια, γίνεται όλο και πιο αδύνατο να αγνοηθεί. Στη Νότια Αφρική, πλέον σε καθοδική κλίση του κύματος Omicron, η «αιχμή» των θανάτων ήταν μόλις στο 1/10 της μεγαλύτερης εξάπλωσης σε σχέση με τα προηγούμενα κύματα.

Τρίτον, η Omicron ξεφεύγει σε μεγάλο βαθμό των εμβολίων. Πολλές από τις μεταλλάξεις της βρίσκονται στην πρωτεΐνη-ακίδα που χρησιμοποιείται από τα εμβόλια για την παροχή ανοσίας. Φαίνεται ότι οι αλλαγές μειώνουν ουσιαστικά την αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά της λοίμωξης σε επίπεδα μηδενικά μόλις λίγους μήνες μετά την εμβολιασμό (Η Discovery, ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της Νότιας Αφρικής, δημοσίευσε μια μεγάλη μελέτη που δείχνει ότι η αποτελεσματικότητα δύο δόσεων της Pfizer έναντι της λοίμωξης Omicron έπεσε στο 25% μετά από 3 μήνες. Πολλά μέρη που δημοσιεύουν δεδομένα ανά κατάσταση εμβολιασμού βλέπουν τώρα ίσες ή και περισσότερες λοιμώξεις μεταξύ των εμβολιασμένων, για παράδειγμα στο Ontario ή στο Ηνωμένο Βασίλειο).

Τώρα λοιπόν έχουμε να κάνουμε με έναν ιό που δεν μπορεί να σταματήσει και μοιάζει πολύ με το κοινό κρυολόγημα. Και έχουμε μια βαριά παγκόσμια στρατηγική που βασίζεται στον εμβολιασμό και ο οποίος κάνει πολύ λίγα για να τον σταματήσει. Σίγουρα, σκέφτηκα, θα δούμε τώρα ότι αυτές οι πολιτικές, και ειδικά οι εντολές εμβολίων, ότι δεν έχουν πλέον κανένα λογικό νόημα;

Γελάστε με εμένα ακόμα μία φορά!

Αντίθετα, το τρένο της εντολής των υποχρεωτικών εμβολιασμών συνέχισε να έρχεται. Τα πανεπιστήμια άρχισαν να επιβάλλουν ενισχυτικές δόσεις για υγιείς 20χρονους. Η Κένυα ανακοίνωσε, δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, ότι όλοι οι ταξιδιώτες με αεροπλάνο θα έπρεπε να είναι εμβολιασμένοι για να εισέλθουν ή να βγουν από τη χώρα. Γιατί… η παραλλαγή που ξεφεύγει των εμβολίων εξαπλώνονταν. Η αλλαγή πολιτικής της Κένυας μας ανάγκασε να ακυρώσουμε το προγραμματισμένο ταξίδι διακοπών μας. Σε μια διασκεδαστική ειρωνεία, η αλλαγή πολιτικής κυκλοφόρησε την ίδια μέρα που έκανα το εμβόλιο για τον κίτρινο πυρετό προκειμένου να ταξιδέψω.

Καθώς τα κρουαζιερόπλοια, τα πάρτι και οι γάμοι με πλήρως εμβολιασμένους, συχνά ενισχυμένους, δημιουργούσαν μαζικές εκδηλώσεις διάδοσης της πανδημίας, οι άνθρωποι συνέχισαν να πανηγυρίζουν για τις εντολές υποχρεωτικών εμβολιασμών στις πόλεις τους, να ντροπιάζουν τους ανεμβολίαστους στο Twitter και να μεγαλώνουν το ολοένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ μας. Ωστόσο, εδώ στη Νότια Αφρική, κηρύξαμε το τέλος της πανδημίας.

Την ημέρα μετά την επιβολή υποχρεωτικών εμβολιασμών στην Κένυα όσον αφορά τα αεροπορικά ταξίδια, η Νότια Αφρική εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με τις κατευθυντήριες γραμμές κατά της COVID. Δεν υπάρχει πλέον ιχνηλάτηση επαφών. Επίσης, όχι άλλη απομόνωση ή τεστ των επαφών με COVID. Δεν χρειάζεται πλέον να απομονώνεστε ακόμα κι αν είστε θετικοί, εφόσον δεν νοσήσατε. Και όχι διαφορετικές θεραπείες για εμβολιασμένους ή μη.

Η κυβέρνηση αναγνώρισε αυτό που είναι πλέον προφανές: Αυτός ο ιός είναι εδώ για να μείνει, δεν είναι πια τόσο κακός και πρέπει να ζήσουμε με αυτόν και να επιστρέψουμε στη ζωή μας.

Σοκαρίστηκα. Όχι επειδή διαφώνησα με τις αλλαγές, αλλά επειδή δεν πίστευα ότι η κυβέρνηση θα ήταν διατεθειμένη να κάνει κάτι που θα ήταν τόσο προφανώς αμφιλεγόμενο. Ποτέ δεν ήμουν πιο περήφανος που ήμουν στη Νότια Αφρική από εκείνη τη στιγμή. Και μετά, μόλις λίγες μέρες αργότερα, απέσυραν τις οδηγίες. Επικαλούμενοι «μέσα ενημέρωσης, ενδιαφερόμενους φορείς και δημόσιες έρευνες», αποφάσισαν να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στην κριτική. Τώρα είμαστε πάλι σε αδιέξοδο με τους παλιούς μας κανόνες. Και για άλλη μια φορά το δικαστήριο της κοινής γνώμης ηγείται της πολιτικής αντί της επιστήμης.

Ο κόσμος στέκεται στην κόψη του μαχαιριού αυτή τη στιγμή. Καθώς μέρη του κόσμου (ακόμα και περιοχές των ΗΠΑ) δηλώνουν ότι η πανδημία έχει τελειώσει και προχωρούν. Άλλα μέρη αυξάνουν τους περιορισμούς, επιβάλλουν περαιτέρω εμβολιασμούς και τεστ και βαθαίνουν ένα ισχυρό πολιτικό και ιδεολογικό χάσμα μεταξύ μας.

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίσιμη απόφαση. Συνεχίζουμε να πιέζουμε όλο και πιο σκληρά στο μονοπάτι του εξαναγκασμού και της απανθρωποποίησης, με ολοένα αυξανόμενη ζημιά και ολοένα λιγότερα αποτελέσματα; Ή μήπως παίρνουμε έναν άλλο ρυθμό, παραδεχόμαστε ότι η εικόνα έχει αλλάξει και προσπαθούμε να επιστρέψουμε στη λογική; Μακάρι να ήξερα την απάντηση. Αλλά ξέρω σε τι να ελπίζω.

Επίλογος

Ίσως να αναρωτιέστε, γιατί να μην κάνετε απλώς το εμβόλιο. Και φυσικά, φυσικά, θα ήταν υπέροχο να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή στην προνομιούχα εμβολιασμένη τάξη. Δεν μου αρέσει να με αναγκάζουν να κάνω τεστ COVID για να μπω στο σχολείο του γιου μου (παρόλο που η φυσική μου ανοσία είναι καλύτερη από ορισμένα από τα εμβολιασμένα άτομα και η αποτελεσματικότητά του εμβολίου J&J είναι μόλις στο 13%). Δεν μου αρέσει να ακυρώνονται τα σχέδια των διακοπών μου την τελευταία στιγμή. Δεν μου αρέσει να μην μπορώ να επισκεφτώ την πατρίδα της γυναίκας μου.

Και δεν είναι ότι φοβάμαι ή ότι πιστεύω ότι κάτι κακό θα μου συμβεί αν κάνω το εμβόλιο. Πιστεύω ότι τα εμβόλια είναι αρκετά ασφαλή. Όπως ανέφερα, τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο κίνδυνος από το εμβόλιο είναι μικρότερος από τον κίνδυνο που αποδέχτηκα σχετικά με την πρώτη κρίση μου για την COVID, την οποίο επίσης δεν φοβόμουν. Ταυτόχρονα, πιστεύω ειλικρινά ότι, δεδομένης της προηγούμενης μόλυνσης μου, η σχέση κινδύνου/οφέλους του εμβολίου είναι αρνητική. Δηλαδή, νομίζω ότι είναι πιο πιθανό να κάνει κακό παρά καλό. Και πιστεύω ότι κάθε καλό που θα κάνει είναι προσωρινό και μάταιο, μακροπρόθεσμα.

Το συντριπτικά πιθανό αποτέλεσμα είναι ότι το εμβόλιο θα έκανε ακριβώς ό,τι έκανε ο ιός: Ίσως με ταλαιπωρούσε για μια ημέρα περίπου, και μετά θα συνέχιζα τη ζωή μου. Από την άλλη όμως, δεν αξίζει να μπορείς να ζήσεις ξανά «κανονικά»; Ναί. Αυτό θα άξιζε τον κόπο. Το θέμα όμως δεν είναι πλέον το εμβόλιο. Δεν πιστεύω ότι είναι εντάξει να ζεις σε έναν κόσμο στον οποίο οι ιατρικές διαδικασίες μπορούν να είναι αναγκαστικές σε ανθρώπους χωρίς την αδιαπέραστη βάση αποδεικτικών στοιχείων που να τις υποστηρίζουν. Και απλά, αυτό δεν το βλέπω εδώ που βρίσκομαι.

Ο κόσμος στον οποίο θέλω να ζήσω είναι ένας κόσμος όπου διαμορφώνουμε και επιβάλλουμε ορθολογικές, βασισμένες σε στοιχεία πολιτικές που βασίζονται στο καλό του πληθυσμού. Ένας κόσμος στον οποίο προσφέρουμε κάποια αυτονομία στα άτομα για να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις σχετικά με την υγεία τους και που δεν τα εμποδίζουμε να πάνε έξω για δείπνο ή να μπουν σε αεροπλάνο εάν διαφωνούμε μαζί τους. Θα ήθελα επίσης να ζω σε έναν κόσμο όπου θα σταματήσουμε να ντροπιάζουμε ο ένας τον «άλλο» και αποφάσισα ότι ένας τρόπος για να το κάνω αυτό είναι να δηλώνω ως μέρος του «άλλου».

Στην αρχή, δεν εμβολιάστηκα γιατί δεν ήμουν σίγουρος ότι αυτό θα ήταν καλό για μένα. Αλλά τώρα; Τώρα δεν κάνω το εμβόλιο γιατί παίρνω συγκεκριμένη θέση.

Παίρνω θέση γιατί αν άνθρωποι σαν εμένα δεν αντισταθούν σε αυτό που συμβαίνει στον κόσμο αυτή τη στιγμή, τότε τα πράγματα θα γίνουν πιο δύσκολα, πιο περίεργα και πιο τρομακτικά για άλλους ανθρώπους σαν εμένα. Ανησυχώ ότι αν δεν ξεφύγουμε από αυτό το μονοπάτι σύντομα, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γυρίσουμε πίσω. Και δεν θέλω να δω πού θα καταλήξει αυτό. Στο τέλος της ημέρας, όλοι προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό.

Προσπαθούμε να πάρουμε τις αποφάσεις που πιστεύουμε ότι είναι καλύτερες για εμάς, τις οικογένειές μας και τις κοινότητές μας, με βάση την καλύτερη κατανόηση του κόσμου. Όμως ο κόσμος είναι περίπλοκος. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια σύντομη ματιά στην ιστορία για να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε αυτοπεποίθηση και έχουμε κάνει λάθη για πολλά, πολλά πράγματα, από τη σκλαβιά μέχρι το κάπνισμα και τις εκπομπές άνθρακα. Κάθε μέρα μαθαίνουμε περισσότερα από όσα κάναμε την προηγούμενη μέρα, και ελπίζουμε κάθε μέρα να κάνουμε καλύτερες επιλογές.

Όμως, μερικές φορές χανόμαστε. Νομίζω ότι η κοινωνία είναι αρκετά χαμένη αυτή τη στιγμή. Και ίσως, απλώς ίσως, η ιστορία μου μπορεί να θέσει έναν ή δύο από εμάς σε έναν καλύτερο δρόμο. Είμαστε σε αυτό μαζί. Θα το περάσουμε μαζί.

> childrenshealthdefense.org

SHARE

Περισσότερα

MORE READ THIS

TOP LINE

-Act greedy when others are fearful
Ο νέος “μαύρος χρυσός” του Κατάρ> Πως μια κατάξερη χερσόνησος μετατρέπεται σε επίκεντρο του ενεργειακού κόσμου
Elon Musk [VIDEO]> O πραγματικός Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι αυτός που κοντρολάρει τον τηλεϋποβολέα του Biden…O Biden μετατρέπει τις ΗΠΑ σε Βενεζουέλα
Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να σταθεί διπλά τυχερός ώστε σε βαθύ γήρας να μεταβιβάσει την εξουσία στα παιδιά του. Γιατί ο Κυριάκος…
Έφυγε μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο που αντιμετώπισε πρόσφατα ο δημοσιογράφος Κώστας Τσαούσης
New York Times> Οι πραγματικά πλούσιοι δεν είναι αυτοί που νομίζουμε- Η κάστα του 0,1%
Bloomberg > Εφόσον το κόστος στέγασης εκτοξεύεται γιατί δεν χτίζουμε νέες πόλεις;
Dead Sea_Israel> Road trip to the lowest point on earth
New York Times> Η εκκωφαντική επανάσταση των 30άρηδων μπροστά σε ένα απρόβλεπτο μέλλον
Κήλη των αθλητών: Η πιο σύγχρονη αντιμετώπιση
UnionPay> H Kίνα έθεσε στη διάθεση των ρωσικών τραπεζών το δεύτερο μεγαλύτερο και ταχύτερα αναπτυσσόμενο παγκόσμιο δίκτυο πιστωτικών καρτών. Και η Ιαπωνία τις κάρτες JCB
S&P 500> Η πιο άγρια αρένα του πλανήτη για τους CEOs. Εννέα έλαβαν πακέτα αμοιβής πάνω από 50 εκατ. δολάρια. Κάποιοι άλλοι απέτυχαν