Στον πρόεδρο του κοινωφελούς ιδρύματος Ωνάση Ανδρέα Δρακόπουλο αναθέτει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις τύχες της ελληνικής οικονομίας και της ανάπτυξης καθώς τα σύννεφα πυκνώνουν και ερχόμαστε όλο και πιο κοντά σε ένα 5ο Μνημόνιο.
Την αποκάλυψη κάνει η εφημερίδα Καρφί η οποία συνοδεύει το σχετικό ρεπορτάζ με τον τίτλο Δρακόπουλος: O νέος Τσιόδρας της Οικονομίας
Ο Ανδρέας Δρακόπουλος είναι ανηψιός του Σταύρου Νιάρχου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας, απ’ όπου αποφοίτησε με Bachelor of Science στις Οικονομικές Επιστήμες. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με τον Γιάννη Πανταζόπουλο που του πήρε συνέντευξη για λογαριασμό της Lifo αισθάνεται πολύ περήφανος που είναι Έλληνας, αγαπά τον Καβάφη και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και πιστεύει πολύ στη δύναμη των νέων ανθρώπων.
Όπως αντιλαμβάνεστε ο Κυριάκος συνειδητοποίησε ότι ο Σταικούρας δεν τραβάει-όπως πολύ νωρίς επεσήμανε το Κουρδιστό Πορτοκάλι-και είπε να ρίξει στο γήπεδο της οικονομίας μια πιο ολοκληρωμένη και αστική έκδοση Βαρουφάκη. Ο κ. Δρακόπουλος είναι κάτι ανάμεσα σε Βαρουφάκη και Τσιόδρα. Η εγχώρια οικονομία για να πάρει μπρος και να μη πέσει στα πατώματα χρειάζεται, όραμα, φαντασία και μεταρρυθμιστική τόλμη. Ο κ. Δρακόπουλος τα διαθέτει, πρόκειται για μία εξαιρετική επιλογή.
Ακούγεται επίσης ότι τη θέση του Σταικούρα θα πάρει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ώστε το δίδυμο Βρούτση-Σταικούρα να αναλάβει απερίσπαστο το κυλικείο του Αυτιά-μια κι εδώ ξημεροβραδιάζονται.
Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συνέντευξη που είχε δώσει ο ισχυρός άνδρας του ιδρύματος Νιάρχος στον Γιάννη Πανταζόπουλο για λογαριασμό της Lifo.
Έχετε γράψει στο παρελθόν για «μια βαθιά ριζωμένη ασθένεια και σήψη που επωαζόταν για ολόκληρες δεκαετίες». Μπορεί να αλλάξει αυτή η νοοτροπία; Πιστεύετε ότι η κρίση ήταν αποτέλεσμα χρεοκοπίας οικονομικής ή ηθικοπολιτικής;
Δυστυχώς, αν αύριο εμφανιζόταν κάποιος και πλήρωνε όλο το δημόσιο χρέος, πιστεύω ότι σε τρία χρόνια θα επιστρέφαμε στα ίδια σκ@@ που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Διατηρούμε ακόμα την άποψη ότι είμαστε οι μάγκες που κοροϊδέψαμε τους άλλους, γλιτώσαμε και τα καταφέραμε. Μια ζωή πορευόμαστε λέγοντας ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Και η Ελλάδα σχεδόν πέθανε, αλλά εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα. Εμείς δεν ζητάμε τίποτα κι αυτή είναι η δύναμή μας. Ωστόσο, στη χώρα μας φαίνεται αξιοπερίεργο όταν δεν εποφθαλμιάς κάτι, με αποτέλεσμα να μην ξέρουν πώς να σου συμπεριφερθούν. —
Δεν μάθαμε κάτι από την κρίση;
Φοβάμαι πως όσοι βρίσκονται στις ηλικίες άνω των 35 ετών περίπου δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος. Ξεχωρίζω μόνο τους νέους, οι οποίοι πόνεσαν στην κρίση και μόνον αν αποκτήσουν δύναμη ίσως κάτι σωθεί. Μάλιστα, θα ρίσκαρα να δώσω την τύχη της χώρας στους νέους, παρά την απειρία τους, διότι μόνο έτσι θα σπάσει η αλυσίδα που μας κρατά δέσμιους.
Είμαστε μια εγωκεντρική κοινωνία;
Είναι μια παγκόσμια τάση αυτή η στροφή προς την ατομικότητα και δεν απασχολεί μόνο την ελληνική κοινωνία. Ως λαός έχουμε πολλά θετικά: είμαστε φιλότιμοι, έξυπνοι, εργατικοί και φιλόξενοι, αλλά αυτά είναι σε ισχύ όταν δεν βρισκόμαστε στην Ελλάδα. Τα έχουμε στο DNA μας, αλλά εντός έδρας κάτι λάθος συμβαίνει και κάπως «χαλάμε» ο ένας τον άλλον. Δεν γνωρίζω πώς μπορεί να διορθωθεί αυτό, ίσως το σκεφτώ αν κάποια στιγμή ασχοληθώ με την πολιτική.
Είναι κάτι που θα σας ενδιέφερε;
Θεωρητικά, ναι. Ωστόσο, πρακτικά υπάρχουν δυσκολίες. Ευτυχώς, μέσω του ιδρύματος προσφέρουμε πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μέσω της πολιτικής, στην οποία ενδημούν βαθιά ριζωμένα προβλήματα. Αναμφισβήτητα, κυριαρχεί ακόμα το «βαθύ» κράτος –το σύστημα–, το οποίο συναποτελείται από χρόνιες νοοτροπίες, παθογένειες και πελατειακές πρακτικές. Ο φθόνος για τους άλλους είναι ένα καρκίνωμα της ψυχής. Σκεφτείτε αυτό που είπε και ο κ. Χρήστος Ιωαννίδης, ο καθηγητής και υπεύθυνος του Schoolwave, δηλαδή πόσες λέξεις υπάρχουν για να εκφράσουν στα ελληνικά τη λέξη «μέσον»: «κονέ», «βύσμα», «δόντι». Αυτό περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την έννοια του «βαθέος κράτους». Και νομίζω ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να στραφούμε στη συλλογικότητα.
Είναι μια ευκαιρία το 2021, με τη συμπλήρωση 200 ετών από την Επανάσταση, να κάνουμε έναν αναστοχασμό;
Προσωπικά, κρίνω ότι το παρακάνουμε λίγο. Δεν το λέω τηρώντας αρνητική στάση απέναντι στις εκδηλώσεις αυτές, αλλά πραγματικά δεν έχω κατανοήσει τον κεντρικό στόχο αυτού του εγχειρήματος. Επίσης, θα έλεγα ότι ίσως είναι και λίγο επικίνδυνο, στηριζόμενος στη λογική του τύπου «τι πάμε να κάνουμε;». Να αποδείξουμε τι ακριβώς; Προφανώς, είναι χρήσιμο να θυμόμαστε και να μην ξεχνάμε την Ιστορία μας. Αλλά το θέμα είναι να μαθαίνουμε κιόλας, κάτι για το οποίο διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Μήπως, λοιπόν, ο σκοπός μας είναι πάλι να πανηγυρίσουμε; Αν γινόταν μια ολιστική προσπάθεια ανατροφοδότησης, με τη συμμετοχή και νέων ανθρώπων και σημαντικών προσωπικοτήτων και αφορμή την οικονομική κρίση και τα 200 έτη, στην οποία θα αναδεικνύονταν πτυχές όπως «τι πραγματικά μάς συνέβη; Γιατί πτωχεύσαμε; Ποιο ήταν το δίδαγμα όλης αυτής της ιστορίας;», τότε, ναι, θα ήμουν σύμφωνος. Όμως δεν υπάρχει χρόνος και χρήματα για πανηγυρισμούς και φιέστες. Διότι δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια, ειδικά τη δεδομένη χρονική στιγμή. Κι αλήθεια, αναρωτιέμαι: τι γιορτάζουμε; Μήπως είμαστε ελεύθεροι σήμερα, που το ελληνικό χρέος συνεχίζει να παραμένει υπέρογκο, και δεν το γνωρίζω;
Έχουν νόημα οι ιδεολογίες σήμερα;
Αρχ@@@! Με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν υπάρχει δεξιά ή αριστερά, παρά μόνο το σωστό: να υπηρετείς το δημόσιο συμφέρον και το κοινό καλό.
Ποια είναι η γνώμη σας για το προσφυγικό/μεταναστευτικό;
Ζω σε μια χώρα (ΗΠΑ) που «οικοδομήθηκε» από μετανάστες και πρόσφυγες, γι’ αυτό και ανήκω στους υποστηρικτές της μετανάστευσης. Κανείς δεν διαφωνεί ότι τα λάθη είναι πολυάριθμα. Βρισκόμαστε σε δύσκολη κατάσταση και ως χώρα δεν μας βοηθά κανείς. Αλλά για ποια Ευρώπη μιλάμε; Ουσιαστικά, η Ευρώπη πρέπει να προστατέψει τα ελληνικά σύνορα γιατί είναι και σύνορα της Ευρώπης. Εδώ είναι που δεν μπορούμε να κρίνουμε αρνητικά καμία ελληνική κυβέρνηση. Ιδεολογικά μόνο μπορούμε να προβούμε σε κρίσεις. Ο δυτικός κόσμος έχει ανάγκη τη μετανάστευση λόγω του μεγέθους της υπογεννητικότητας. Οι μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη είναι ένα κομβικό πρόβλημα, με τους θεσμούς και τα κράτη-μέλη της να αδυνατούν να αντιμετωπίσουν ως σήμερα επιτυχώς την έλευση τόσων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στα εδάφη της. Κι αυτό συμβαίνει επειδή απουσιάζουν το ρυθμιστικό πλαίσιο ένταξης, η στρατηγική και η θέσπιση κοινής νομοθεσίας για το άσυλο.
