Κοιτάξτε. Σ΄αυτή την επίγεια ζωή ούτε ο Πάπας μπορεί να διεκδικήσει το αλάθητο αλλά και ο ίδιος ο (ανύπαρκτος) Θεός εάν κρίνουμε από το πόσο προβληματικός είναι ο κόσμος κι αυτός δεν είναι και τόσο τέλειος όσο τον θέλουν όλες σχεδόν οι θρησκείες.
Aπό τον Βασίλη Μπόνιο
Πόσο μάλλον οι πολιτικοί ηγέτες ανά το κόσμο και ειδικά αυτοί που κυβερνάνε μια και όσοι βρίσκονται στην αντιπολίτευση με μεγαλύτερη άνεση μπορεί να λένε τις παρόλες τους. Ας έλθουμε λοιπόν στον Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος έχει μπει για τα καλά στη κρεατομηχανή των (social) media.
Kι όμως εάν συνυπολογίσει κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κυβερνά δεν θα μπορούσε να είναι πιο αντίξοες και μιλάμε τόσο για την τουρκική επίθεση στον Έβρο και στο Αιγαίο όσο και για την εξέλιξη της πανδημίας.
Ο σημερινός πρωθυπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Λερναία Ύδρα-κάπως έτσι.
Κι από κάτω τα αλλαλάζοντα κύμβαλα του συριζέικου λεφούσι τα οποία γνωρίζουν μόνο ένα τρόπο επιβίωσης τις κραυγές, τη δημαγωγία, το μπάχαλο, τις διαδηλώσεις και το ρεσάλτο στην εξουσία. Οσοι νομίζουν ότι μας υποκινούν φιλικά προς τη ΝΔ αισθήματα απατώνται πλάνην οικτράν. Απλά δεν μπορούμε να ακούμε όλο αυτό το χυδαίο βουητό των συριζοτρολ.
Ο Μητσοτάκης λοιπόν στάθηκε με αξιοπρέπεια και δυναμισμό σε μέτωπα που θα είχαν λυγίσει άλλους στη θέση του. Και τα κατάφερε να κρατήσει την Ελλάδα όρθια. Βρισκόμαστε λίγο πριν την έξοδο από το τούνελ και αυτό το διαισθάνονται οι Συριζαίοι γι΄αυτό και προσπαθούν να τα κάνουν όλα μπουρλότο τώρα. Εάν δεν τους βγει σε δύο μήνες πράγματι η Ελλάδα θα είναι αγνώριστη προς το καλύτερο.
Δεν έκανε λάθη ο Κυριάκος όλο αυτό το διάστημα; Φυσικά και έκανε. Έκανε όμως λάθη τα οποία μπορούν να διορθωθούν και θα έχει κάνει ένα μοναδικό λάθος εάν δεν σπεύσει να τα διορθώσει άμεσα.
Ποια είναι τα λάθη του Κυριάκου;
Ενα λάθος που πρέπει να διορθώσει άμεσα είναι η πολυπληθής επιτροπή των επιδημιολόγων που εμφανίζεται ο καθένας να αμολάει τις παρόλες του στα χαζοκάναλα. Ο Κυριάκος οφείλει να κρατήσει μόνο δύο τρεις σοβαρούς επιστήμονες τους οποίους δε τους έχουμε δει ποτέ στα κανάλια (γιατί για να βγαίνεις στον Αυτια και στον Παπαδάκη δεν μπορεί να είσαι επιστήμονας αλλά νούμερο) και με αυτούς να κάνει τη δουλειά του.
Το δεύτερο που πρέπει να κάνει είναι να στείλει σπίτι της την Μενδώνη και να βάλει έναν σοβαρό και αξιοπρεπή άνθρωπο στη θέση της.
Το τρίτο που πρέπει να κάνει είναι να στείλει σπίτι του τον κρατιστή Σταικούρα και να τοποθετήσει μία προσωπικότητα που να έχει αφιερώσει τη ζωή της στις μεταρρυθμίσεις όπως η κ. Μιράντα Ξαφά.
Το Κουρδιστό Πορτοκάλι λοιπόν έχει να προτείνει στον Κυριάκο τρία πρόσωπα που θα μπορούσαν να αλλάξουν την εικόνα της κυβέρνησής του.
Το ένα όπως είπαμε είναι η κ. Μιράντα Ξαφά η οποία θα μπορούσε να αναλάβει το υπ. Οικονομικών στη θέση του αντιμεταρρυθμιστή-κρατιστή Σταικούρα.
Το άλλο είναι ένας πράγματι πολιτισμένος και αξιοπρεπής πολιτικός ο οποίος επέδειξε ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα πραότητα και ταπεινότητα όταν βρέθηκε να δέχεται τόνους λάσπης από ένα ολόκληρο σάπιο σύστημα που είχε συγκεκριμένο υπόδικο βαρόνο ως υποκινητή.
Μιλάμε για τον κ. Θοδωρή Ρουσόπουλο.
Ο κ. Ρουσόπουλος θα μπορούσε να αντικαταστήσει την κ. Μενδώνη στο υπ. Πολιτισμού και να αφήσει πίσω του ένα σπουδαίο έργο. Ακόμη και όταν είχε βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα οι δημόσιες τοποθετήσεις του αντανακλούσαν το ήθος του.
Πριν τις εκλογές με αφορμή τη πρόσκλησή του από τον Κυριάκο να κατέβει ως βουλευτής είχε γράψει ένα άρθρο που αντανακλά στη ποιότητά του>
Φεύγοντας από το Μέγαρο Μαξίμου την 23η Οκτωβρίου του 2008, παραιτούμενος από υπουργός Επικρατείας, θυμάμαι τον αγαπημένο φίλο Γιάννη Αγγέλου να μην μπορεί να συγκρατήσει τη συγκίνησή του και να μου επαναλαμβάνει συνεχώς «είναι άδικο». Παρόντος του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, για να ελαφρύνω την ήδη βαριά ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί από το δήθεν σκάνδαλο Βατοπεδίου, θύμισα μια γελοιογραφία του Αρκά. Ηταν ο «ισοβίτης» που τον πήγαιναν αλυσοδεμένο στο εκτελεστικό απόσπασμα. Βλοσυροί οι φρουροί τον ακούνε να τους λέει: «Παιδιά κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε…». Ο Γιάννης δεν γέλασε, ούτε και ο Καραμανλής. Εγώ σηκώθηκα από τον καναπέ, αποχαιρέτησα και δεν ξαναμπήκα στο Μαξίμου. Ο δρόμος της εξόδου μου από την πολιτική είχε ήδη ξεκινήσει.
Πέρασα από δύο εξεταστικές επιτροπές της Βουλής και από μία προανακριτική. Τον Νοέμβριο του 2010 και ενώ έπειτα από συνεδρίαση και σφοδρή συζήτηση δώδεκα ωρών της Εθνικής Αντιπροσωπείας –την οποία παρακολούθησα από την τηλεόραση αρνούμενος να συμμετάσχω με ομιλία μου όπως είχα το δικαίωμα– άρχισε η ψηφοφορία. Ανέμενα πως οι 165 βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας ΠΑΣΟΚ θα με παρέπεμπαν στο δικαστικό συμβούλιο και πιθανόν στο Ειδικό Δικαστήριο. «Δεν ανησυχώ για εμένα κ. Παπανδρέου. Εγώ θα δικαιωθώ. Ανησυχώ γι’ αυτόν τον τόπο εάν τυχόν ποτέ σας εκλέξουν πρωθυπουργό, με τις δόλιες μεθοδεύσεις που ακολουθείτε», είχα πει στην ομιλία μου στον Γιώργο Παπανδρέου λίγους μήνες νωρίτερα.
Η δικαίωση έμελλε να έλθει από τους αντιπάλους μου ξημερώματα 17 Νοεμβρίου 2010, όταν σχεδόν τριάντα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ μου. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, ο ΛΑΟΣ και κάποιοι ανεξάρτητοι βουλευτές επίσης ψήφισαν υπέρ της αθώωσής μου. Η σκευωρία είχε ήδη καταπέσει. Τον επόμενο χρόνο οδήγησα στη Δικαιοσύνη τον ιδιοκτήτη ενός μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού (Alpha) και τρεις δημοσιογράφους οι οποίοι και μετά την παραίτησή μου συνέχισαν να με συκοφαντούν. Καταδικάστηκαν άπαντες. Το 2017 αθωώθηκαν από τα ποινικά δικαστήρια όλοι οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι και το «σκάνδαλο» απεδείχθη η τέλεια σκευωρία.
Δέκα χρόνια μετά την αποχώρησή μου δέχθηκα την τιμητική πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη και είμαι υποψήφιος βουλευτής. Δεν θα κρύψω πως ο ένας από τους δύο λόγους της επιστροφής μου είναι η ηθική δικαίωση από τον λαό. Ο πρώτος, όμως, είναι η άποψη που διατύπωσα πέρυσι στους φοιτητές μου στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου όταν με ρώτησαν εάν προτιμώ τη δημοσιογραφία, το πανεπιστήμιο ή την πολιτική. Τους απάντησα ως εξής: «Στη δημοσιογραφία αναδεικνύεις ένα πρόβλημα. Στο πανεπιστήμιο το αναλύεις. Στην πολιτική το λύνεις». Αυτό με ενδιαφέρει στην πολιτική. Oπως με τους συνεργάτες μου το 2005, πρωτεργάτες εμείς στην Ευρωπαϊκή Eνωση, έφερα με νόμο αλλά και στην πράξη την ψηφιακή εποχή στην Ελλάδα. Δημιουργήσαμε τότε τις βάσεις για το περίφημο ψηφιακό μέρισμα (αυτό που επιτρέπει την ανάπτυξη της τηλεϊατρικής, του τηλε-εμπορίου, καθώς και την αύξηση της δυνατότητας μετάδοσης μεγάλου όγκου ψηφιακών δεδομένων). Eνιωσα έτσι περήφανος, διότι έλυσα ένα πρόβλημα πολύ πριν από το 2012, όπως ήταν η υποχρέωση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Oταν ίδρυσα το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο ένιωσα ότι έσωσα από τη λήθη και ίσως από την καταστροφή 100 χρόνια ιστορίας της χώρας μας αποτυπωμένης στο σελιλόιντ. Oταν έκανα την πρώτη στην Ελλάδα δημόσια διαβούλευση νομοσχεδίου (για τα περιφερειακά ΜΜΕ) μέσω Iντερνετ, ένιωσα κάτι καινούργιο να γεννιέται. Oταν εφάρμοσα πρώτος τη Διαύγεια στις κρατικές διαφημίσεις δημοσιεύοντας όλα τα στοιχεία στο Διαδίκτυο, εκπλήρωσα μια αναγκαία συνθήκη για τη διαφάνεια στον τόπο μας.
Υπάρχουν πολλοί ακόμη λόγοι που αποδεικνύουν ότι εάν σε ενδιαφέρει να λύνεις προβλήματα πρέπει να ασχολείσαι με την πολιτική και να αντιστρέφεις το ερώτημα σε «γιατί εσύ δεν ασχολείσαι»; Πεποίθησή μου ήταν πάντα πως η πολιτική έχει ανάγκη από ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ανάγκη την πολιτική. Η τελική κρίση ως προς εμένα ανήκει στους ψηφοφόρους του Βόρειου τομέα της Β΄ Περιφέρειας Αθηνών.
Όσο η Φώφη Γεννηματά παραμένει στη θέση της υπονομεύει την ίδια τη Δημοκρατία με τον κίνδυνο επιστροφής του Σύριζα στην εξουσία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η επιστράτευση του Ευάγγελου Βενιζέλου από τον Κυριάκο και η τοποθέτησή του στη θέση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης με συγκεκριμένες αρμοδιότητες.
Ένα πολύ ενδιαφέρον προφίλ του Βενιζέλου είχε υπογράψει ο Παύλος Παπαδόπουλος στη Καθημερινή>
ANTIΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ;
Το 1989 ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν μόλις 32 ετών, αλλά ο Κώστας Λαλιώτης που τον γνώριζε από την εποχή των φοιτητικών πολιτικών αναζητήσεων ήταν βέβαιος ότι πρόκειται για έναν σπουδαίο επιστήμονα που έπρεπε να συστήσει στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η πρώτη επαφή έγινε στο περιθώριο μιας προεκλογικής ομιλίας στο Περιστέρι.
Ακολούθησε γεύμα στο σπίτι του Παπανδρέου και ένας κεντρικός ρόλος στο έργο της υπεράσπισης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στον δρόμο προς το Ειδικό Δικαστήριο. Ακριβώς τριάντα χρόνια μετά, ο κ. Βενιζέλος δεν φανταζόταν ότι στις 20 Μαΐου 2019 στο Περιστέρι θα έδινε την τελευταία κομματική ομιλία του. Δέκα ημέρες μετά η Φώφη Γεννηματά θα του ανακοίνωνε ότι δεν θα τον τοποθετήσει επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΚΙΝΑΛ. Την περασμένη Πέμπτη ο διανοούμενος των πολιτικών και ο πολιτικός των διανοουμένων αποχαιρέτησε τη Βουλή των Ελλήνων. Είναι μόλις 62 ετών.
Θα φέρει η θυσία του τέως προέδρου τον επαναπατρισμό των πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ; Αυτή είναι η προσδοκία της κ. Φώφης Γεννηματά, η οποία θέλει να μετατρέψει το ΚΙΝΑΛ όχι σε «ουρά του ΣΥΡΙΖΑ», όπως την κατηγορεί ο κ. Βενιζέλος, αλλά σε αντικαταστάτη του ΣΥΡΙΖΑ στη δεύτερη θέση σε κάποιες μελλοντικές εκλογές. Οι περισσότεροι παρατηρητές πιστεύουν ότι αυτός ο στόχος είναι ανεδαφικός. Εκτιμούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα διατηρήσει τους παπανδρεϊκούς ψηφοφόρους, ενώ η Ν.Δ. θα προσελκύσει την πλειονότητα των εκσυγχρονιστών που αισθάνονται προσβεβλημένοι από την αντιπολιτευτική αφλογιστία και την αδυναμία ενοποίησης της Κεντροαριστεράς που συμβολίζουν οι απομακρύνσεις στελεχών με κορυφαία αυτή του κ. Βενιζέλου.
Παλαιότερα, η κ. Γεννηματά είχε καλές σχέσεις με τον κ. Βενιζέλο, με αποτέλεσμα στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 να τοποθετηθεί εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ και στη δεύτερη εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας (πρώτος ήταν ο Πύρρος Δήμας). Στη συνέχεια υποστήριξε τη «δεξιά στροφή» από τη θέση της αναπληρώτριας υπουργού Αμυνας στην κυβέρνηση Σαμαρά. Ομως, μετά το 2015 που τον διαδέχθηκε στην ηγεσία του κόμματος, οι πρωτοβουλίες του την αιφνιδίαζαν και την επισκίαζαν. Συσσωρεύθηκε ένα αρνητικό δυναμικό που τελικά εκτονώθηκε.
Εξι ετών το 1963, ετοιμάζεται να σβήσει τα κεράκια στην τούρτα των γενεθλίων του.
Τα «αρνητικά δυναμικά» δεν είναι η εξαίρεση, αλλά μάλλον ο κανόνας στις πολιτικές σχέσεις του κατά τα άλλα ευγενικού πολιτικού. Η σπάνια οξύνοια που τον χαρακτηρίζει συχνά συνοδεύεται από περιορισμένη υπομονή και έφεση στη σύγκρουση. Πολλοί θυμούνται επεισόδια οργής, όπως αυτό που έζησαν επικεφαλής τραπεζών στα τέλη του 2011, όταν τους απείλησε ότι «θα χάσουν τις τράπεζες» επειδή αντιδρούσαν στους όρους αναδιάρθρωσης του χρέους. Παλαιότερα κατηγορούνταν, όχι πάντοτε άδικα, για υπεροψία και αλαζονεία, χαρακτηριστικά που τα τελευταία χρόνια μάλλον έχουν περιοριστεί.
Αντίθετα, δεν έχουν περιοριστεί το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός του. Ο κ. Βενιζέλος μπορεί να κατακλύζει τα μέσα ενημέρωσης και το Κοινοβούλιο, αλλά είναι πάντοτε μόνος του ακόμα κι όταν βρίσκεται μέσα στο πλήθος. «Δεν εφάπτομαι εύκολα», έχει παραδεχθεί. Η αφοσίωση στον στοχασμό, ήδη από παιδί, όξυνε την αίσθηση ματαιότητας για τη ζωή. Η φιλοδοξία της προσφοράς στην πολιτική με τα έντονα συναισθήματα και τις υπερβολές που προκαλεί έδρασε ως αναλγητικό απέναντι στην αίσθηση αυτή. Πήρε αυτό το αναλγητικό σε μεγάλες δόσεις.
Ο άγνωστος Βενιζέλος
Γεννήθηκε το 1957 στους Αμπελοκήπους της δυτικής Θεσσαλονίκης στη συμβολή των οδών Ελευθερίας και Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο πατέρας του δικηγόρος, ο παππούς και ο προπάππους του ιερείς. Το γονίδιο της ιεροσύνης ίσως εξηγεί την κλίση στη ρητορική, αλλά και τις γνώσεις για την εκκλησιαστική ιστορία, με τις οποίες απολαμβάνει να αιφνιδιάζει τους συνομιλητές του. Το αίνιγμα της ευχέρειας που διαθέτει στην επιστράτευση γνώσεων έχει την εξήγησή του. Οι ικανότητές του οφείλονται στην εφαρμογή αρχών της μνημονικής.
Oπως έχει υπαινιχθεί σε ιδιωτικές συζητήσεις του, γνωρίζει και αξιοποιεί μνημονικούς κανόνες. Η μνημονική είναι μια μέθοδος απομνημόνευσης γνωστή από τα αρχαία χρόνια. Οι νέες πληροφορίες ταξινομούνται στη μνήμη με τη μορφή εικόνων και αντικειμένων. Το μυαλό όσων γνωρίζουν τη μνημονική δεν είναι απλώς μια αποθήκη όπου καταχωνιάζονται σκόρπιες εντυπώσεις, αλλά ένα οργανωμένο «παλάτι μνήμης», όπου οι νέες πληροφορίες εντάσσονται σε «προθήκες» και «δωμάτια». Απαιτούνται κόπος και χρόνος για να χτίσει κανείς το «παλάτι μνήμης» του, αλλά αποκτά για πάντα άμεση πρόσβαση σε θεωρίες, νόμους, γνώσεις και γεγονότα.
Με τον Ανδρέα Παπανδρέου στις 10 Σεπτεμβρίου 1995. Διατηρούσαν καθημερινή επαφή από το 1989.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου μάλλον είχε αντιληφθεί το μυστικό αυτό και γι’ αυτό είχε πει τη φράση: «Ο Βαγγέλης έχει το μυαλό του στην άκρη της γλώσσας του». Αρκετά χρόνια νωρίτερα ο Δημήτρης Τσάτσος έλεγε σε συναδέλφους του καθηγητές: «Ελάτε στο μάθημα να δείτε έναν φοιτητή μου. Δεν θα σας πω ποιον. Θα καταλάβετε μόνοι σας».
Οι αντίπαλοί του έχουν κατασκευάσει πολλές ψευδείς ειδήσεις για να τον πλήξουν. Μία από αυτές είναι ότι το πραγματικό του επώνυμο είναι «Τούρκογλου» και ότι το άλλαξε για να θυμίζει τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Η αλήθεια είναι το ακριβώς αντίθετο. Η πατρική του οικογένεια κατάγεται από την επαρχία Καρυστίας της Εύβοιας κοντά στην Κύμη και είχε το ίδιο επώνυμο όπως αποδεικνύουν τα μητρώα αρρένων και τα κληρικολόγια του νομού. Η οικογένεια μετακόμισε στην Εύβοια από τη λακωνική Μάνη στα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα. Eνα άλλο παρακλάδι της ίδιας οικογένειας περίπου την ίδια εποχή μετακόμισε από τη Μάνη στα Χανιά. Είναι η οικογένεια του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Ο κ. Βενιζέλος έχει αποσιωπήσει επιμελώς τη μακρινή του συγγένεια με αυτή την ιστορική προσωπικότητα, με το σκεπτικό ότι χάνεται τόσο πολύ στα βάθη του χρόνου, ώστε δεν είναι πια συγγένεια. Ωστόσο, ούτε απλή συνωνυμία είναι. Δεν ήθελε, όμως, να τον προσδιορίζει αυτή η συζήτηση. Hθελε επίμονα να είναι αυτόφωτος και η όποια αξία που του αναγνωρίζουν οι άλλοι να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στη δική του αξιοσύνη.
Μια άλλη μειωτική αναφορά ήταν η φράση ότι «δεν είναι πολιτικός πεποιθήσεων, αλλά δικηγόρος υποθέσεων». Πράγματι, είχε καταχραστεί συχνά τη ρητορική του ικανότητα προκειμένου να υποστηρίζει ετερόκλητες θέσεις. Απέφευγε το πολιτικό κόστος, ενώ δεν έκρυβε ότι βιαζόταν να διαδεχθεί τον Γιώργο Παπανδρέου. Oμως, ο «δικηγόρος υποθέσεων» βρήκε στην κρίση του 2009-2010 την εθνική υπόθεση που τον κέρδισε και τον άλλαξε. Την ανέλαβε με μια απροσδόκητη περιφρόνηση στο πολιτικό κόστος, παράλληλα με την ενεργοποίηση όλων των πεποιθήσεων που από φοιτητής διέθετε στρατευμένος στη Σοσιαλδημοκρατία. Eγινε υπουργός Οικονομικών τον Ιούνιο του 2011 και στα επόμενα οκτώ χρόνια αγωνίστηκε, τα πρώτα τέσσερα για να συμβάλει στη διάσωση της χώρας και στα επόμενα τέσσερα για να υπερασπιστεί ετοιμόρροπα κεκτημένα απέναντι στον αναθεωρητισμό του ΣΥΡΙΖΑ.
O «εμφύλιος»
Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έγινε το 2012, αλλά δεν ήταν καλός. Ο πολιτικός που είχε το ανάστημα να αποκρούσει τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο Βρότσλαβ της Πολωνίας στις 15 Σεπτεμβρίου 2011, όταν ο Γερμανός υπουργός παρουσίασε αιφνιδιαστικά ένα πλήρες σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, δεν είχε ποτέ την υπομονή να διαχειριστεί τον μέσον όρο σε μια κομματική αίθουσα συσκέψεων. Η πρόκληση της κρίσης τον αποξένωσε από ένα κύριο «καθήκον» των αρχηγών, που είναι η συντήρηση πελατειακών δικτύων. Οι παπανδρεϊκοί διακινούσαν την αφήγηση ότι «ο Βενιζέλος έριξε τον Παπανδρέου με πραξικόπημα». Ο εμφύλιος ανάμεσα στα «δύο ΠΑΣΟΚ», που συνεχίζεται μέχρι σήμερα σαν τον εμφύλιο στη Συρία, διέλυσε το κόμμα και άνοιξε τον δρόμο στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Βενιζέλος πρωταγωνίστησε στην ελάφρυνση χρέους ύψους 100 δισ. ευρώ του 2012 και στον αγώνα για να περιοριστεί η εθνική ζημία ύψους 100 δισ. ευρώ του 2015. Η αίσθηση καθήκοντος σφράγισε τη συνεργασία του με τον Λουκά Παπαδήμο και διαμόρφωσε τη σχέση του με τον Αντώνη Σαμαρά. Ξεκίνησαν ξένοι. Σήμερα είναι φίλοι. Τη φιλία «τίμησε» ο ΣΥΡΙΖΑ όταν τους συμπεριέλαβε στην περυσινή σκευωρία της Novartis.
Πολιτικοί σαν τον Ευάγγελο Βενιζέλο δημιουργούν την αίσθηση ότι θα υπάρχουν για πάντα στην πολιτική, όπως οι τοίχοι του Κοινοβουλίου. Την περασμένη Πέμπτη απευθύνθηκε στους τοίχους του Κοινοβουλίου «που έχουν αυτιά και μνήμη». Είναι ειρωνεία της Ιστορίας ότι ο Βενιζέλος αποχαιρέτησε τον «συμβολικό τόπο της Δημοκρατίας» μόνο μπροστά σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και στον Λεωνίδα Γρηγοράκο από το ΚΙΝΑΛ, καθώς η αντιπολίτευση είχε αποχωρήσει από τη συζήτηση για τον Ποινικό Κώδικα.
Η αποχώρησή του από τη Βουλή συμπίπτει με τη διαφαινόμενη απομάκρυνση του ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία. «Ολος ο κόσμος είναι μια σκηνή», έγραψε ο Σαίξπηρ στο «Οπως σας αρέσει». Το δράμα ολοκληρώθηκε. Οι πρωταγωνιστές αποσύρονται. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ χειροκρότησαν τον σπουδαιότερο αντίπαλό τους. Εκείνος κατέβηκε από το βήμα συγκινημένος και τους χαιρέτησε έναν προς έναν. Ενα νέο έργο θα αρχίσει για όλους.
