Ήταν ο άνθρωπός της. Καθώς διανύουμε μια εποχή φθηνού παρηκμασμένου ανθρωπίνου υφάσματος, αναλώσιμου και ηττημένου αμαχητί από αυτή εδώ την υπόθεση, μία άγρια και άνανδρη δολοφονία, άρχισε να τρεμοπαίζει η ελπίδα πως δεν χάθηκαν όλα ακόμη. Πως μπορεί να μην ξέφτισαν στην ολότητά τους κάποιες ελληνικές αξίες όπως το φιλότιμο, η ειλικρίνεια, η γενναιότητα, η συνείδηση, η ψυχή που βρυχάται.
Θα ξεκινήσουμε από την τελευταία η οποία έχει όνομα.
Βy Ian Ford
Ονομάζεται Ευάγγελος Ασμάνης.
Eίναι ο άνθρωπος που η ζωή που του εδόθη του επεφύλαξε μεταξύ άλλων τον ρόλο του αυτόπτη μάρτυρα στη δολοφονία ενός ιστορικού πολιτικού προσώπου, του Σήφη Βαλυράκη, ο οποίος υπήρξε πραγματικός αγωνιστής της αντίστασης.
Ο Ευάγγελος Ασμάνης είχε περιγράψει στον δημοσιογράφο Βασίλη Γούλα για λογαριασμό της εφημερίδας Πρώτο Θέμα όσα συνέβησαν ως εξής>
-Εκεί που καθόμουν άκουσα έναν θόρυβο εξωλέμβιας μηχανής και είδα να έρχεται ένα κόκκινο κρισκράφτ από τη στεριά στα αριστερά μου… Εκείνη τη στιγμή είδα ένα καΐκι να σκάει από τον κάβο τον βαθινό της Αγίας Τριάδας, δηλαδή προς τη μεριά της Αττικής. Κάποια στιγμή το είδα να πετά μια άσπρη σημαδούρα και πίστεψα ότι εκείνη τη στιγμή του τελείωσαν τα δίχτυα. Στη συνέχεια γκάζωσε και κατευθύνθηκε προς το κρισκράφτ και μπήκε μπροστά από αυτό και έκαναν κράτει και τα δύο σκάφη, στο ρελαντί. Οταν συναντήθηκαν, το αλιευτικό μπήκε στην πορεία του κρισκράφτ (…)
Τα σκάφη συνέχισαν να κινούνται πολύ σιγά. Το αλιευτικό έκανε ανάποδα και του έφραξε την πορεία. Ακολούθησε διάλογος – από το αλιευτικό φώναζαν “μαλ…α, κερατά, πού πας ρε; Θα πάμε στο Λιμεναρχείο, δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται; Εχετε καταστρέψει τα δίχτυα”. Από το φουσκωτό, το άτομο είπε: “Σε μένα απευθύνεσαι; Δεν ξέρεις ποιος είμαι; Με έχεις εμένα για τέτοιες δουλειές;”».
Ο διάλογος που περιγράφει ο Ασμάνης αποτυπώνει μία διαμάχη μεταξύ επαγγελματιών και ερασιτεχνών ψαράδων, που έγινε ευρύτερα γνωστή μετά τον θάνατο του Σήφη Βαλυράκη.
Μάλιστα πρέπει να σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο, λόγω πανδημίας, η ερασιτεχνική αλιεία είχε απαγορευτεί, απλώς, ο πρώην υπουργός θεώρησε προφανώς ότι αφού δεν επρόκειτο να συναντήσει κανέναν -αφού έριχνε το σκάφος στη θάλασσα μπροστά από το σπίτι του- δεν κινδύνευε ούτε να κολλήσει, ούτε να μεταδώσει τον κορωνοϊό.
«Οταν τα σκάφη ήλθαν κάθετα στην αρχική τους θέση, άκουσα από το αλιευτικό κάποιο άτομο να φωνάζει, θα σε γαμ…ω, να δεις τώρα τι θα πάθεις, θα σε παχτώσουμε τώρα, θα δεις τι θα πάθεις… Ο ένας από τους δύο που ήταν στο αλιευτικό πήρε το κοντάρι, μάλλον από την τέντα γιατί είδα μία τέτοια κίνηση και άρχισε να χτυπά τον άνθρωπο του κρισκράφτ στο πάνω μέρος του κορμιού του. Δεν ξέρω αν τον χτύπησε στο κεφάλι ή στον ώμο, είδα όμως τις κονταριές που έπεφταν από πάνω προς τα κάτω», κορυφώνει τη μαρτυρία του ο Ασμάνης.
«Τότε είδα τον άνθρωπο του κρισκράφτ ο οποίος φόραγε μαύρη φόρμα και βρισκόταν στη μέση περίπου (του φουσκωτού) στην τιμονιέρα, να πέφτει στη θάλασσα ενδιάμεσα στα δύο σκάφη ενώ αυτά ήταν εν κινήσει», συνεχίζει ο μάρτυρας, σημειώνοντας ότι θα περίμενε από τους ανθρώπους του αλιευτικού να σταματήσουν και να μαζέψουν τον άνθρωπο που είχε πέσει στη θάλασσα, αλλά αυτοί «έκαναν ανάποδα τη μηχανή, γύρισαν την πλώρη τους προς το Νησί των Ονείρων και στη συνέχεια γκάζωσαν προς τα βαθιά, πιθανόν να πάνε για το λιμάνι». Ο Ασμάνης δηλώνει ότι δεν είδε το σώμα του Βαλυράκη να χτυπά είτε στο ένα είτε στο άλλο σκάφος. «Εγώ είδα το σώμα του ανθρώπου να επιπλέει», σημειώνει, για να προσθέσει ότι αναγνώρισε πέραν πάσης αμφιβολίας το αλιευτικό και γνωρίζει ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες του, τους οποίους και κατονομάζει στον ανακριτή.
«Οι ίδιοι θέλησαν από την πρώτη στιγμή, μέσω τρίτων, να μου κλείσουν το στόμα με διάφορους τρόπους, κυρίως όμως με την ηθική μου εξόντωση και εκμηδένιση», σημειώνει. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Φεβρουάριο ο Ασμάνης κατήγγειλε διά του δικηγόρου του ξυλοδαρμό από κάποιους οι οποίοι, όπως είπε, τον απείλησαν «να τα πεις σωστά» για την υπόθεση.
Η κατάθεση αυτή, που άλλαξε την πορεία της υπόθεσης του θανάτου του Σήφη Βαλυράκη, δόθηκε έναν χρόνο και δύο μήνες μετά από εκείνη τη μοιραία Κυριακή. Ο ίδιος ο Ασμάνης δίνει τη δική του εξήγηση στον ανακριτή: «Εμαθα από την τηλεόραση την επόμενη μέρα ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Βαλυράκης και ότι είχε πεθάνει. Πήρα τηλέφωνο στο γραφείο του κ. Σπύρου που ήταν ο δικηγόρος του – και αυτό το έμαθα από την τηλεόραση». Τελικά, ο δικηγόρος δεν επικοινώνησε ποτέ μαζί του -έτσι τουλάχιστον αναφέρει- και για πολύ καιρό δεν ήθελε να είναι αυτός «που θα έβγαζε το φίδι από την τρύπα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.
Οπως αποκαλύπτει στο «ΘΕΜΑ» ο 72χρονος ψαράς «την ίδια μέρα που διατάχτηκε η προφυλάκιση των κατηγορούμενων αλιέων, δηλαδή την Παρασκευή 3 Ιουνίου, δέχτηκα τηλεφώνημα από γνωστό επιχειρηματία εστίασης της Εύβοιας αλλά και της Μυκόνου, ο οποίος μου είπε να ενημερώσω τον δεκαοχτάχρονο γιο μου “να μην πάει αύριο για δουλειά”, σ’ ένα από τα επώνυμα καταστήματά του που λειτουργεί στη Χαλκίδα και στο οποίο εργαζόταν το παιδί μου. Το γεγονός αυτό», συνεχίζει ο Ευάγγελος Ασμάνης, «προκάλεσε μεγάλη στενοχώρια στο παιδί μου, το οποίο είχε χαρεί όταν προσλήφθηκε, γιατί τα λιγοστά χρήματα που θα κέρδιζε τα είχε απόλυτη ανάγκη, μιας κι εγώ ελάχιστα έως καθόλου μπορώ να το βοηθήσω οικονομικά».
«Η πράξη αυτή, του επιχειρηματία», συνεχίζει ο 72χρονος μάρτυρας, «αποκαλύπτει και τον λόγο για τον οποίο προσλήφθηκε στη δουλειά του το παιδί μου λίγο καιρό πριν κληθώ να καταθέσω στον κ. Ανακριτή για την υπόθεση της δολοφονίας Βαλυράκη.
Ομως με έχουν μετρήσει λάθος: οι ψυχικές μου αντοχές είναι πολύ πιο ισχυρές από την οικονομική τους ισχύ και υπερβαίνουν και τις σωματικές μου αδυναμίες».
Από τον παππού και τον πατέρα του ο 72χρονος [τότε] Ευάγγελος Ασμάνης κληρονόμησε την αγάπη για τη θάλασσα και το ψάρεμα. Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν επί 24 χρόνια πρόεδρος των παράκτιων αλιέων της Εύβοιας, ο παππούς του ήταν ψαράς στα Βουρλά της Μικράς Ασίας και ακριβώς πριν από 100 χρόνια, με τον διωγμό του 1922, ήρθαν στην Ελλάδα.
Η οικογένεια του κ. Ασμάνη είχε τρία αλιευτικά καΐκια, με τα οποία σε προηγούμενα χρόνια τροφοδοτούσαν τη Βαρβάκειο Αγορά και στον Πειραιά την ψαραγορά της Δημοσθένους, με κυδώνια, καλόγνωμες, γυαλιστερές, μύδια ξανθά-χάβαρα και χτένια, όπως μας περιγράφει. Ο ίδιος ήταν βουτηχτής και έχει πτυχίο και άδεια δύτη και αυτοδύτη.
«Η ζωή έχει και τις απρόβλεπτες πλευρές της, έρχονται δύσκολες μέρες, θέματα υγείας και άλλα, που σε ρίχνουν έξω», λέει στο «ΘΕΜΑ» ο κ. Ασμάνης. «Σήμερα περνάω δύσκολα, τα οικογενειακά αλιευτικά μας είναι παροπλισμένα και για οικονομικούς λόγους χάσαμε τις άδειες αλιείας μας. Ομως για μένα πάνω απ’ όλα έχουν αξία τα μικρά, καθημερινά πράγματα, αυτά να φέρνουμε βόλτα, γιατί αυτά δεν χρειάζεται να μου αλλάξουν τον χαρακτήρα για να τα έχω. Λάθη όλοι κάνουμε, αλλά είναι λάθη που διορθώνονται. Αυτό που δεν διορθώνεται ποτέ είναι να κόψεις το νήμα της ζωής άλλου ανθρώπου. Ομως γι’ αυτά είναι άλλοι αρμόδιοι. Εμένα η ψυχή μου με οδήγησε να μιλήσω και να πω την αλήθεια για τον θάνατο του Σήφη Βαλυράκη. Το μόνο που έκανα ήταν να την ακούσω. Οσα υποφέρω μετά από αυτό, τα υπομένω και τα αντεπεξέρχομαι».
Η Ελλάδα εάν διέθετε περισσότερους Ασμάνηδες δεν θα έφτανε στη σημερινή κατάντια.
Στην υπόθεση αυτή και η Δικαιοσύνη είχε όνομα. Παναγιώτης Ηλιόπουλος.
Ο Εισαγγελέας Παναγιώτης Ηλιόπουλος πρότεινε την ενοχή των δύο αδελφών αλιέων, του Ανδρέα και του Κωνσταντίνο Ευαγγελίου οι οποίοι δεν σταμάτησαν καν να περισυλλέξουν τον νεκρό ενώ ακόμη και σήμερα δεν έδειξαν την γενναιότητα της ανάληψης ευθύνης, είναι ακριβώς αυτός ο Εισαγγελέας που έχει ανάγκη η Δικαιοσύνη. Ο Εισαγγελέας αποδέχθηκε πλήρως την αλληλουχία των γεγονότων που περιγράφονται στο κατηγορητήριο σε βάρος των δύο ψαράδων για όσα έλαβαν χώρα την Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2021.
-Οι κατηγορούμενοι για την ανθρωποκτονία του Σήφη Βαλυράκη δεν είναι αθώοι. Τη συγκεκριμένη μέρα, το σκάφος των κατηγορούμενων, γύρω στις 12 το μεσημέρι, έχει βγει και βρίσκεται ανάμεσα σε Πεζονησι και Αγία Τριάδα. Ο Κ.Ε ήταν στο πηδάλιο. Έγινε διαπληκτισμος με τον Βαλυράκη που βρισκόταν εκεί με το ταχύπλοό του. Ο Κ.Ε ενήργησε επικίνδυνους ελιγμούς. Ο αδελφός του κατάφερε χτυπήματα με τη χρήση ξύλινου κονταριού στον Ιωσήφ Βαλυράκη δύο με τρεις φορές. Αυτό είχε αποτέλεσμα να βρεθεί χωρίς τη θέλησή του στο νερό. Με την αναστάτωση των νερών από την κίνηση των δύο σκαφών, ο Βαλυράκης ήρθε σε επαφή με την προπέλα και τα υδροπτερύγια του αλιευτικού και του δικού του σκάφους και του προκάλεσαν βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις εξαιτίας των οποίων επήλθε ο θάνατός του από πνιγμό. Ο πνιγμός είναι η ενεργή αιτία», τόνισε.
Σύμφωνα με την εισαγγελική εκτίμηση, «οι κατηγορούμενοι είναι επαγγελματίες ψαράδες, ξέρουν τι μπορούν να προκαλέσουν οι κινήσεις που έκαναν, τα κράτει τα πρόσω, τις δίνες που δημιούργησαν και πού μπορούν να οδηγήσουν. Το προέβλεψαν το αποτέλεσμα και το αποδέχθηκαν. Επέδειξαν εγκληματική συμπεριφορά. Στο τέλος, ακόμη και σε αυτό το σημείο που επιπλέει ο άνθρωπος στη θάλασσα χτυπημένος, τον εγκατέλειψαν αβοήθητο και έφυγαν και ούτε καν αργότερα δεν βοήθησαν να εντοπιστεί η σορός».
Κατά την αγόρευσή του, ο εισαγγελικός λειτουργός σχολίασε τις καταθέσεις των οικείων των δύο κατηγορούμενων λέγοντας πως οι μάρτυρες έχουν πέσει σε αντιφάσεις. Συμπλήρωσε, ωστόσο, ότι «κανένα δικαστήριο δεν έχει καταδικάσει οικείο για ψευδή κατάθεση που είχε σκοπό να απαλλάξει δικό του άνθρωπο εφόσον δεν ενοχοποιεί άλλον».
[Λοιπόν μάς λείπει ένας αντίστοιχος Εισαγγελέας –πάντα ένας γράφει την Ιστορία, οι πολλοί συχνά είναι απλά όχλος, – που θα στείλει στη φυλακή όλον αυτό τον άθλιο εσμός των εγχωρίων μαφιόζων τύπου Fauci και των λοιπών εμπλεκομένων στην στρατιωτική επιχείρηση του COVID.]
Κρατήσαμε για το τέλος τη σύζυγο του Σήφη Βαλυράκη. Τη Μίνα Παπαθεοδώρου Βαλυράκη. Ο Σήφης στάθηκε τυχερός ακόμη και μετά τον θάνατό του. Εάν μπορούσε να παρακαλουθεί από κάπου τα βουνά που κινούσε όλα αυτά τα χρόνια η σύζυγός του η οποία από την αρχή πίστευε ότι ο άνδρας και ήρωάς της δολ0φονήθηκε θα ήταν περήφανος για την επιλογή του. Η Μίνα δεν τον εγκατέλειψε. Δεν αρκέσθηκε να ανάβει ένα κεράκι στο τάφο του. Αντιστάθηκε με εκείνο τον τρόπο αντίστασης που εκείνος και οι δικές της αξίες τής είχαν διδάξει. Και στο τέλος τα λόγια του Εισαγγελέα…Η δικαίωση…
Ο Σήφης και η Μίνα εξακολουθούν να είναι μαζί. Δύο άνθρωποι, ο ένας ο άνθρωπος του άλλου. Μια ζωή γεμάτη περιπέτεια, αγωνίες, πάθος, έρωτα. Ένας δεσμός αδιατάρακτος ακόμη και από τη μεθοδικότητα με την οποία οι πρώην robber barons της δυναστείας Rockefeller οργάνωσαν την woke πολυμέτωπη επίθεση εναντίον της οικογένειας. Ο Σήφης και η Μίνα δεν ηττήθηκαν ακόμη και μετά τον θάνατο του ενός. Αντίθετα η αγάπη τους νίκησε τον θάνατο-στη περίπτωσή τους ακόμη και ο θάνατος δεν μπόρεσε να τους χωρίσει. Τι σπουδαίο είναι αυτό! Πόσο νόημα ζωής χωράει εδώ άραγε.
Σε μία εποχή που τόσο έχει ξεφτίσει το ανθρώπινο ύφασμα ο Βαγγέλης Ασμάνης, ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος και η Μίνα Παπαθεοδώρου Βαλυράκη είναι 3 άνθρωποι των οποίων η παρουσία υμνεί τον Δημιουργό. Και 3 άνθρωποι είναι πολλοί εάν το καλοσκεφθείς. Σε μία αποχή που αναζητείται ΕΝΑΣ άνθρωπος έχουμε ήδη 3. Ισως τελικά υπάρχει Θεός…
