Ελλάδα, δεκαετία του ’50. Ο Νίκος και η Σταματίνα άφησαν τη Μάνη και αφού έζησαν πρώτα στη περιοχή της Δάφνης στη συνέχεια μετακόμισαν στη Βουλιαγμένη.
Ότι θα ακολουθούσε ότι οι ίδιοι δεν μπορούσαν να το φαντασθούν. Απέκτησαν 7 αγόρια και η οικογένεια υιοθέτησε ένα ακόμη ορφανό, το 8χρονο ξαδελφάκι των παιδιών.
[ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ> Η Τίνα Κασιδόκωστα στο Κουρδιστό Πορτοκάλι]
Έτσι γεννήθηκε η διάσημη οικογένεια Κασιδόκωστα.
Τα αδέλφια Κασιδόκωστα θα πρωταγωνιστούσαν και στην ομάδα πόλο του Παναθηναϊκού.
Το 1972 η ομάδα πόλο του ΠΑΟ με τα αδέλφια Κασιδόκωστα στην σύνθεσή της έπαιξε με την ομάδα πόλο της ΑΕΚ και την κέρδισε 7-2.
Ο Νίκος Κασιδόκωστας αστειευόμενος έλεγε>
-Όποια θέλει να αποκτήσει αγόρι ας έλθει μαζί μου…
Απέναντί μας η εγγονή του Νίκου και της Σταματίνας Κασιδόκωστα-κόρη του Γιώργου, ενός από τα 7 αδέλφια-η οποία φέρνει το όνομα της γιαγιάς της. Σταματίνα-Τίνα-Κασιδόκωστα.
Ο Γρηγόρης Κασιδόκωστας είναι θείος της Σταματίνας. Η Σταματίνα Κασιδόκωστα είναι μία σπουδαία γυναίκα.
Πέρα από ζωντανός μύθος της Βουλιαγμένης και της οικογένειας Κασιδόκωστα είναι ένας άνθρωπος αφοσιωμένη στην υπεράσπιση των ζώων κυρίως των αδέσποτων.
Η ίδια επέλεξε να μην αποκτήσει οικογένεια και παιδιά-επέλεξε τη μεγάλη οικογένεια των αδέσποτων. Θυμάται και μας διηγείται στο video που ακολουθεί το πρώτο της σκυλάκι, τη Πατατού και τη πρώτη της γάτα, τον Τίκο. Α, και τον αδέσποτο γάιδαρο που κάποιοι είχαν εγκαταλείψει στη Βουλιαγμένη.
Τον γαιδαράκο τον υιοθέτησε-όπως μας διηγείται η Τίνα Κασιδόκωστα-ένας πρώην διευθυντής του Αστέρα Βουλιαγμένης, τον πήρε και τον πήγε στο χωριό του. Ο διευθυντής ονομάζονταν Μιχαλόπουλος.
7 αδέλφια στην ίδια ομάδα πόλο
Η οικογένεια Κασιδόκωστα είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες στα υδάτινα σπορ. Πρόκειται για παναθηναϊκή οικογένεια, η οποία κατέχει ένα παγκόσμιο ρεκόρ: την ταυτόχρονη συμμετοχή επτά αδελφών στον ίδιο αγώνα πόλο.
• Νίκος Κασιδόκωστας, πατέρας της οικογένειας. Υπεύθυνος της λίμνης της Βουλιαγμένης. Εμφύσησε στα επτά παιδιά την αγάπη για το νερό και για τον Παναθηναϊκό.
• Σταματίνα Κασιδόκωστα, σύζυγος του Νίκου.
• Γιώργος Κασιδόκωστας
• Γρηγόρης Κασιδόκωστας
• Κώστας Κασιδόκωστας
• Παντελής Κασιδόκωστας
• Μιχάλης Κασιδόκωστας
• Γιάννης Κασιδόκωστας
• Δημήτρης Κασιδόκωστας
• Γιώργος-Μπούλης Κασιδόκωστας, ξάδελφος των επτά αδελφών και επίσης αθλητής υδάτινων σπορ.
Και τα επτά αδέλφια ανήκαν στο δυναμικό του Παναθηναϊκού. Όλοι τους ήταν πολίστες, ενώ πολλοί εξ αυτών διέπρεψαν επίσης στην κολύμβηση και το θαλάσσιο σκι.
Το 1972 πραγματοποιήθηκε στο Κολυμβητήριο του Ζαππείου ένας ιστορικός αγώνας μεταξύ Παναθηναϊκού και Α.Ε.Κ. Σε αυτό το ματς η επτάδα του Τριφυλλιού αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από τους αδελφούς Κασιδόκωστα. Δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά σε ομαδικό σπορ, παγκοσμίως, να αγωνίζονται ταυτόχρονα επτά αδέλφια. Για την ιστορία, οι «πράσινοι» επικράτησαν με 7-2.
Όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της Γιώργος Κασιδόκωστας
Απεβίωσε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» τα ξημερώματα της 5ης Μαΐου 2022 σε ηλικία 85 ετών ο παλαίμαχος πρωταθλητής της κολύμβησης του Παναθηναϊκού και εμπνευστής της ομάδας πόλο του συλλόγου, Γιώργος Κασιδόκωστας.
Ο εκλιπών, που ήταν και αδελφός του πρώην Δημάρχου Βάρης, Βούλας, Βουλιαγμένης, Γρηγόρη Κασιδόκωστα είχε γράψει πολλάκις το όνομά του στις χρυσές σελίδες του «τριφυλλιού» με τα ρεκόρ του να διαδέχονται το ένα το άλλο από το 1961-1965 στην κολύμβηση ενώ στη συνέχεια διετέλεσε αρχηγός στην ομάδα πόλο του συλλόγου.
Η συλλυπητήρια ανακοίνωση της «Μάνας του Λόχου» αναφέρει:
«Ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια για την απώλεια του πρώην αθλητή του Συλλόγου, Γιώργου Κασιδόκωστα.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Η κηδεία του Γιώργου Κασιδόκωστα θα γίνει την Παρασκευή 6 Μαΐου στις 14:00 στο Κοιμητήριο Βουλιαγμένης».
Παράλληλα στην ανακοίνωσή τους οι Έλληνες Βετεράνοι Υγρού Στίβου αναφέρουν:
«Πέθανε ο Γιώργος Κασιδόκωστας!
Η οικογένεια του Υγρού Στίβου, πενθεί για την απώλεια του παλαίμαχου Πρωταθλητή Κολύμβησης και Υδατοσφαιριστή του Παναθηναϊκού Α.Ο., Γιώργου Κασιδόκωστα.
Ο Γιώργος Κασιδόκωστας, υπήρξε ο μεγάλος πρωταγωνιστής του Τμήματος Κολύμβησης του Παναθηναϊκού Α.Ο. την δεκαετία του ’50 και αρχές του ’60, με 10 πρώτες πανελλήνιες νίκες και 13 ατομικές πανελλήνιες επιδόσεις, στην κατηγορία ανδρών. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στο αγώνισμα των 200 μ. πεταλούδας, που ήταν και ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής. Από το 1955 μέχρι και το 1963, για 9 ολόκληρα χρόνια, κατακτούσε συνέχεια την πρώτη θέση στα 200 μ. πεταλούδας.
Υπήρξε επίσης, ο εμβληματικός αρχηγός, από το τέλος της δεκαετίας του ’50 μέχρι και το 1968 και από τους εμπνευστές της ίδρυσης της Ομάδας Υδατοσφαίρισης του Παναθηναϊκού Α.Ο.
Οι Έλληνες Βετεράνοι Υγρού Στίβου, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
Καλό σου «ταξίδι», Γιώργο!»
Δείτε εδώ τα αποτελέσματα των αγώνων κολύμβησης στους οποίους συμμετείχε ο Γιώργος Κασιδόκωστας από το 1961 έως το 1965:
1961
Λ΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΔΡΩΝ (13-17 Σεπτεμβρίου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
1ος 200 μ. πεταλούδα 2:55.2
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΝΔΡΩΝ (17-18 Αυγούστου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
1ος 200 μ. πεταλούδα 2:56.4
5ος 200 μ. πρόσθιο 3:13.9
2ος 4Χ100 μ. μικτή ομαδική 5:05.7 Παπασημακόπουλος-Κασιδόκωστας Γ.-Χατζής-Βλάχος
1962
ΛΑ΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΔΡΩΝ (5-10 Σεπτεμβρίου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
1ος 200 μ. πεταλούδα 2:51.4
1ος 400 μ. μικτή ατομική 6:07.0 Ν.Π.Ρ.
3ος 4Χ100 μ. μικτή ομαδική 5:12.9 Κολοβός-Βλάχος-Κασιδόκωστας-Σταματίου
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΝΔΡΩΝ (21-22 Αυγούστου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
1ος 200 μ. πεταλούδα 2:52.7
6ος 200 μ. πρόσθιο 3:13.4
1ος 4Χ100 μ. μικτή ομαδική 5:04.0 Λούης-Κασιδόκωστας-Βλάχος-Πολυμερόπουλος
2ος 4Χ200 μ. ελεύθερο 10:31.5 Κασιδόκωστας-Πολυμερόπουλος-Σταματίο-Χατζής
1963
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΝΔΡΩΝ (27-28 Απριλίου)
2ος 4Χ200 μ. ελεύθερο 10:16.6 Κασιδόκωστας Γ.-Κασιδόκωστας Κ.-Παπασημακόπουλος-
Πολυμερόπουλος
3ος 4Χ100 μ. μικτή ομαδική 5:14.5 Κασιδόκωστας Γ.-Πολυμερόπουλος-Χατζής-
Κασιδόκωστας Κ.
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΝΔΡΩΝ (16-18 Ιουλίου)
1ος 200 μ. πεταλούδα 2:53.2
2ος 4Χ100 μ μικτή ομαδική 5:04.4 Λούης-Κασιδόκωστας Κ.-Κασιδόκωστας Γ.- Μαγκριώτης
ΛΒ΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΔΡΩΝ(10-15 Σεπτεμβρίου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
1ος 200 μ. πεταλούδα 2:49.4 Ν.Π.Ρ.
3ος 400 μ. μικτή ατομική 6:03.6
3ος 4Χ100 μ μικτή ομαδική 4:59.4 Κασιδόκωστας Κ.-Πιλάλας-Κασιδόκωστας Γ.-Σταματίου
1964
ΛΓ΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΔΡΩΝ (9-13 Σεπτεμβρίου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
2ος 200 μ. πεταλούδα 2:53.6
7ος 400 μ. μικτή ατομική
ΘΕΡΙΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΝΔΡΩΝ (14-16 Ιουλίου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
1ος 200 μ. πεταλούδα 2:53.1
3ος 400 μ. μικτή ατομική 6:17.2
1965
ΘΕΡΙΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΝΔΡΩΝ (13-15 Ιουλίου, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο)
5ος 200 μ. πεταλούδα 3:03.1
H Τίνα με τη μητέρα της και τη Πατατού, το πρώτο σκυλάκι της
H Tίνα με την εξαδέλφη Φωτεινή και τον γάτο τους Τίκο
Η ιστορία των πρώτων κατοίκων της Βουλιαγμένης όπως την είχε αφηγηθεί ο Ηγούμενος Ρουμελιώτης και την πιστοποίησε η κ.Μαρία Κορδώνη – Διαπούλη, μία από τις πρώτες κατοίκους της περιοχής
Φιλοξενούμε μία από της πρώτες κατοίκους της Βουλιαγμένης. Αυτές οι αναμνήσεις καταγράφωνται για πρώτη φορά και καθώς ανάγωνται εμμέσως μέχρι και το 1880 αποτελούν εξαιρετικού ενδιαφέροντος ιστοριογραφικές αποτυπώσεις της περιοχής.
Η ιστορία των πρώτων κατοίκων της Βουλιαγμένης όπως την είχε αφηγηθεί ο Ηγούμενος Ρουμελιώτης και την πιστοποίησε η κ.Μαρία Κορδώνη – Διαπούλη-μία από τις πρώτες κατοίκους της περιοχής
Οι Πρώτοι Κάτοικοι
Τα γεγονότα που πιστοποίησε η κ.Μαρία Κορδώνη – Διαπούλη της εξιστορήθησαν από τον Ηγούμενο Ρουμελιώτη που εγνώρισε στη Βουλιαγμένη.
Η Μονή Πετράκη έδρευε στο Κολωνάκι,σε ένα από τα πλέον αξιομνημόνευτα βυζαντινά κτίρια που αργότερα υποδέχθηκε και την Αρχιεπισκοπή.Ηγουμενία ασκούσε ο εκ Δημητσάνης Παρθένιος Πετράκης,ο οποίος ανέλαβε την αξιοποίηση και διευθέτηση του μοναστηριού στίς αρχές του 19ου αιώνα.
Πίσω από την Μονή υπήρχαν οικίσκοι όμοροι,κατά ειωθότα της εποχής ώστε μέσω της συστέγασης να προφυλάσωνται από τις Τουρκικές επιδρομές.
Κάτοικοί τους ήταν δύο έφηβοι που γοητεύονται από τις καμπανοκρουσίες.Ενόψει της ενηλικίωσής τους και πρό του κινδύνου να επειτίνουν από τα Τουρκικά σώματα στρατού προτίμησαν να εστερνιθούν το σχήμα,παρά την απογοήτευσην και τις αντιδράσεις των γονέων τους.Είναι οι μετέπειτα μοναχοί Αρσένιος και Τιμόθεος.
Κάποιον εξαιρετικά ζεστό Αύγουστο ζήτησαν από τον πατέρα του ενός που είχε μόνιππο (τότε άμαξα πολυτελείας)να το δανειστούν ώστε να μεταβούν σε περιοχή που θά μπορούσαν να κολυμπήσουν.Με τις προμήθειές τους ακολούθησαν την οδό της Αγίας Φωτεινής σημερινής Λεωφ.Βουλιαγμένης.
Μετά το τέλος του ευγχάρακτου δρόμου και αφού πεζοπόρησαν επί μακρόν συνάντησαν και κατάληξαν σε περιοχή με σχοίνα και αιωνόβια δένδρα,στο μονοπάτι πάνω από την Λίμνη εκεί που σήμερα τοποθετείται το parking .Μαγευόμενοι από την θέα απεφάσισαν να κατασκηνώσουν εκεί.Περπάτησαν πρός το μέρος της στέρνας και κατέληξαν στην όχθη της τότε λεγόμενης λίμνης με τα χέλια.Έδεσαν το άλογο σύθαμνα,καθώς δεν μπορούσε η καρότσα να ακολουθήσει την κατάβαση των βράχων και παρέμειναν στο σημείο αυτό για τρείς ημέρες για να κάνουν τα μπάνια τους.
Μετά την επιστροφή τους στο μοναστήρι αφηγήθηκαν στον Ηγούμενο τα γεγονότα,και του πρότειναν να ανεγείρουν κατάλλυμα υπό την κτήτορα μονή,ώστε εκ περιτροπής οι καλόγεροι να κάνουν τα μπάνια τους.Ο ενθουσιασμένος Ηγούμενος προώθησε την ιδέα με αποτέλεσμα κοντά στη Λίμνη να κατασκευασθούν τρείς οικίσκοι των δέκα δωματίων ο καθένας (σύνολο 30) με την αρχιτεκτονική του κελλιού (πόρτα παράθυρο).Έτσι άρχισαν οι καλόγεροι να συχνάζουν εκ περιτροπής,καθώς στη μονή ανήκε και το μετόχι του Καρέα καθώς και εκείνο της Καισαριανής.
Προιόντος του χρόνου όλο και περισσότερο εξεδείλωναν ενδιαφέρον,με αποτέλεσμα να κατασκευασθούν δύο διόροφα (σήμερα εκεί βρίσκεται το κέντρο Αγνάντι) όπου κάτω φιλοξενούνταν οι Δεσποτάδες και επάνω οι Μητροπολίτες. Ωστόσο η επιμηκεινόμενη παραμονή ήγειρε πρόβλημα σίτησης,έκτισαν τότε μαγειρείο εκεί που βρίσκεται σήμερα το εστιατόριο Λάμπρος,έφτιαξαν και τον φούρνο κοντά στη Λίμνη,τον οποίο εξεμίσθωσαν σε δύο Ρωσοπόντιους αδελφούς οι οποίοι με την σειρά τους ανήγειραν ένα σπιτάκι για να στεγάσουν τις οικογένειές τους.
Φυσικά το όλο έργο έπρεπε να συνοδεύεται και από μία εκκλησία τον Άγιο Παντελεήμονα,ως Άγιο προστάτη των ιαματικών λουτρών. Μέσα στον περίβολο της εκκλησίας ανεγέρθηκε νέο διόροφο,όπου έμενε ο Αρχιεπίσκοπος και ο Ηγούμενος και πολλές φορές εφιλοξενείτο ο τότε Καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου και σύμβουλος του τότε Βασιλέως Γεωργίου Β’ Δημ.Πετρακάκος.
Μετά την απελευθέρωση έξωθεν του περιβόλου πολύ αργότερα εγκαταστάθηκε ο Α’ αστυνομικός σταθμός της Βουλ/νης υπό την διοίκηση ενωματάρχη με ένα γραφείο και ένα κρατητήριο.Οι υγειονομικές ανάγκες εξυπηρετήθηκαν από μία συστάδα τουαλλέτες στο σημείο της σημερινής παιδικής χαράς πρό του ξενοδοχείου Vouliagmeni Suittes,κοντά στη Λίμνη κατασκευάσθηκε δεύτερη συστάδα από τουαλλέτες και ένα ιατρείο που ο Braown ανακατέταξε και διευθέτησε στην πίσω πλευρά.Ακόμα κατασκευάσθηκε ξύλινη εξέδρα με πασσάλους στη μεσημβρινή όχθη που οδηγούσε σε μεμονωμένη τετράγωνη μπανιέρα,πρός χρήση του Ηγούμενου και των Δεσποτάδων,παρόμοια πρός εκείνη που υπήρχε στο θαλάσσιο χώρο του σημερινού εστιατορίου ΑΚΤΗ.Όλα αυτά τα έργα κατ’ αναφοράν του Ηγούμενου Ρουμελιώτη αναπτύχθηκαν κατά την δεκαετία 1880 – 1890.
Ο Βraown ήταν Ελληνοκαναδός υψηλού εισοδήματος,θείος της οικογενείας Ζωγράφου εκ Καλαβρύτων και το 1925 νοίκιασε από τον ΟΔΔΕΠ για 50 χρόνια τα οικήματα συνοδευόμενα από μεγάλη έκταση της Βουλ/νης.Μετά την αποχώρηση των ρασοφόρων αντικατέστησε τα διόροφα οικήματα με το ξενοδοχείο ΑΚΤΗ.Δίπλα από το ξενοδοχείο υπήρχαν δύο οικίσκοι που νοίκιαζαν πλούσιοι Αθηναίοι και προπάντων οι οικογένεια Καστριώτη συγγενείς της Σοφίας Σλήμαν.
Από το 1928 η κ.Μαρία Κορδώνη – Διαπούλη με την οικογένειά της επισκεπτόταν την περιοχή.Καλοκαίρι μαζί με τους γονείς και τα πέντε αδέλφια της κατέληξαν στην Πλατεία Παραθεριστών αλλά καθώς ο πατέρας ήταν απόστρατος του τότε Βασιλικού Ναυτικού χρησιμοποιούσε βαρκούλα και ψάρευε,ενώ μετέφερε την οικογένεια σε παρακείμενη σπηλιά του σημερινού κέντρου ΛΑΜΠΡΟΣ.
Ελλείψει σχολείων τον χειμώνα μεταφέρθηκαν στον Πειραιά.Με τους βομβαρδισμούς του Πειραιά κατά την Ελληνοιταλική σύρραξη επέστρεψαν στην Βουλ/νη μονιμότερα και κατέληξαν στα παραλίματα δωμάτια απ’ όπου οι Γερμανοί τους διέταξαν να μεταφερθούν 500 μέτρα μακρύτερα πρός την πλευρά της θάλασσας.Οπότε κατέληξαν στη σημερινή οδό Πανός που τότε αποκαλούνταν Γερμανικά.
Το νησάκι Φλέβες ήταν μεγάλο οχυρό των Γερμανών,εβάριθρα στελεχωμένο από οικίσκους,θέατρο και οίκο ανοχής.Μετά την απελευθέρωση οι Άγγλοι μετέφεραν τον οίκο ανοχής σε σπιτάκι επί της σημερινής οδού Πανός 10.Για την εφθετότερη διευκόλυνση των Γερμανών είχαν επιταχθεί δύο ανεμότρατες υπό τον καπετάνιο Νίκο και τον μηχανικό Μήτσο αδελφούς της Μαρίας.
Ο ιδρυτής του προσκοπισμού στην Ελλάδα και Δ/ντής του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου Αθαν.Λευκαδίτης εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της περιοχής και γνωρίζοντας ότι και άλλες πολύ πλούσιες κυρίες των Αθηνών ομονοούσαν μαζί του αποφάσισε την χορήγηση δωρεάς εκ μέρους τους,και ειδικώς εκ μέρους της Σοφίας Σλήμαν ώστε να γίνουν παιδικές κατασκηνώσεις για τα παιδιά των Αθηναίων.
Επί Δημαρχίας Σπ.Μερκούρη (παππού της αξέχαστης Μελίνας) που είχε παραθεριστική κατοικία δίπλα στο σημερινό εστιατόριο ΙΘΑΚΗ έγιναν ενέργειες να διαθέσει τότε 50.000 δρχ. το ίδρυμα Πεσματζόγλου ώστε να κατασκευασθεί η νοτιοδυτική πλευρά.
Το 1913 επί Δημαρχίας Εμ.Μπενάκη κατασκευάσθη το τρίτο οίκημα όπου στεγάστηκε το μαγειρείο,το εστιατόριο και οι αποθήκες. Δυστυχώς κατά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο εγκαταλείφθηκαν τα πάντα.Το 1920 επισκέφθηκε το χώρο ο Μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης,αργότερα Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Κωνσταντινουπόλεως,ο οποίος αποφάσισε την ανέγερση Ορφανατροφείου της Μητροπόλεως Αθηνών κατά την ολική επισκευή, το 1920 ήρθαν τα πρώτα είκοσι ορφανά.
Υποστηρικτής του Ορφανατροφείου υπήρξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος.
Το 1925 μετενομάσθηκε επίσημα σε Εκκλησιαστικό Ορφανατροφείο Βουλιαγμένης.
Το 1938 αναγέρθηκε και ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,πολιούχου του Ορφανατροφείου.
Το 1941 οι Γερμανοί κατέλαβαν το κτίριο και διέταξαν την εκκένωσήν του για να μείνουν οι ίδιοι και να εγκαταστήσουν την Ναυτική Διοίκησή τους.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και μετέπειτα Αντιβασιλεύς Δαμασκηνός εφρόντισε για την μεταφορά των παιδιών στο Αρχοντικό Σημαντήρα της λεγόμενης ”Στέγης Πατρίδας”.
Μετά την απομάκρυνση των Γερμανών ο νομικός σύμβουλος της Εκκλησίας Χρ.Νεαμονιτάκης ανέλαβε το ίδρυμα και χάρις σε αυτόν επέστρεψαν τα παιδιά στο Ορφανατροφείο.
Σπουδαία επίσης μορφή του Ορφανατροφείου υπήρξε η Μοναχή Δωροθέα ”Μητερούλα” η οποία για πάρα πολλά χρόνια προστάτευε και γαλούχησε τα ορφανά και τα άλλα παιδιά της Βουλ/νης που φοίτησαν στο Δημοτικό Σχολείο του Ορφανατροφείου.
Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ Α’ ΑΣΤΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ
Κάθε Τρίτη γίνονταν λαική αγορά στο σημερινό parking της πλάζ της Βουλ/νης κάτω από αιωνόβια δένδρα .Εμπορεύματα όπως υφάσματα,τεπόζιτο λαδιού,τσουβάλια οσπρίων,ζάχαρης κλπ μεταφέρονταν με τετράχρονη άμαξα συνοδευόμενη και από Κοροπιώτες με γαιδουράκια που κουβαλούσαν φρούτα,κρασί,αυγά κλπ.
Μετά την ανέγερση της πρωτογενούς εκκλησίας του Αγ.Παντελεήμονα και κατά την κατοχή την περιοχή επισκέφθηκε κάποιος ιερέας Φώτιος από τη Βάρη που λειτουργούσε περιστασιακά υπό τις ψαλμωδίες των γηγενών.Μετά την έλευση όμως των Γερμανών και την ανάπτυξη συρματοπλέγματος ήταν ανέφικτος ο επιτάφιος και η Ανάσταση.Με την έλευση των Ιταλών η Αναστάσιμη λειτουργία γινόταν υποχρεωτικά μεσημέρι ώστε να μην εντοπίζουν το φώς των κεριών τα αεροπλάνα τη νύχτα.
Ο Άγιος Γεώργιος κτίσθηκε μεταπολεμικά από τα Λ.Ο.Κ ως ναίσκος ελάχιστα ευρύτερος από εικονοστάσι,καθώς όμως δεν αρκούσε να ικανοποιηθούν οι θρησκευτικές ανάγκες των κατοίκων έγιναν ενέργειες διεύρυνσης του Ναού επί Προεδρίας Πάνου Αδαμόπουλου.
Το ιατρείο της Λίμνης υπήρξε σωτήριο εκείνη την εποχή. Η αδελφή μου η Ευαγγελία που ήταν δασκάλα,ήταν γνώστης της Γερμανικής καθώς προπολεμικά είχε σπουδάσει στην Deutche Shule και διαμεσολαβούσε συχνά ως διερμηνέας μεταξύ κατοίκων και Γερμανών για παράδειγμα,κατά την γέννηση της Ρούλας Σαρρή είχε καλέσει νύχτα το γιατρό παρά την Γερμανική απαγόρευση και πράγματι ο Γερμανός μαιευτήρας προσέφερε την βοήθειά του για την ομαλή διεξαγωγή του γεγονότος στα πίσω δωμάτια της Λίμνης.Παρά τις υπηρεσίες της αδελφής μου,εγώ τότε 15 ετών θεωρήθηκα ότι είχα δεί την κλοπή Γερμανικών πετρελαίων από Έλληνες κατά τον ανεφοδιασμό ανεμότρατας που τα μετέφερε από το λιμανάκι του σημερινού εστιατορίου Λάμπρος στίς Φλέβες.
Έτσι είχα εμπειρία 48ωρης φυλάκισής μου στό σπίτι της Ρωσίδας Ζώσκας Τζάκσον επί της σημερινής οδού Λητούς,πού είχε όμως ευτυχεί κατάληξη χάριν των οικεσιών των γονέων μου.
Κατά τις αποφράδες εκείνες ημέρες που κορυφώθηκαν με τήν μεγάλη πείνα του 1941 προέκυψαν γεγονότα που θά μπορούσε κανείς να ανάγη σε κάποια Πρόνοια. Σε κάποια επέτειο Αγ.Ελευθερίου προέκυψε ναυάγειο καραβιού στη Βουλ/νη που έγεμε από τσουβάλια σταριού αυτά άρκεσαν να σωθεί μεγάλο μέρος τοπικού πληθυσμού,αλλά και επισκέπτες από την Αθήνα,την Κοκκινιά και την Δραπετσώνα.Σε άλλη μάλιστα περίπτωση ο πατέρας μου με τόν αδελφό μου Μήτσο αλίευσαν τεπόζιτο μεγέθους φάλαινας,κοντά στη Φασκομηλιά πλήρες λαδιού.Το λάδι βέβαια κατά την κατοχή ισοδυναμούσε με χρυσό.Έτσι αποφύγαμε την αποβιταμίνωση.
Κατά την Γερμανική αποχώρηση κλήθηκα να μεσολαβήσω για την διερμηνεία μεταξύ του Προέδρου της Κοινότητας Τάκη Παπαβασιλείου και του Γερμανού Ενωματάρχη.Ο Διοικητής ανέφερε ότι εν όψει της άμεσης αποχώρησής τους από τη χώρα μας κατόπιν ειλημμένων διαταγών θα ανατινάξουν τον ασύρματο (τότε βρισκόταν στό τέρμα της σημερινής οδού Ακτής) και θά κατέκαιαν τα ντοκουμέντα μέσα σε ένα σπίτι της ίδιας περιοχής.Κατόπιν τούτου ο Λευτέρης Κουσαθανάς συνοδευόμενος από την γυναίκα του Δήμητρα και εμένα εντόπισε το συγκεκριμένο σπίτι,ενώ είχαμε πάρει και αμαξίδιο για να μεταφέρουμε προμήθειες. Στό συγκεκριμένο σπίτι που υπήρχε ο ασύρματος ήταν αποθηκευμένα τρόφιμα σε τσουβάλια καθώς και κουβέρτες σεντόνια κλπ.
Εμείς γονυπετείς παρακαλέσαμε τον Διοικητή να μην ανατινάξει όλα αυτά τα πράγματα και εκείνος μας διαβεβαίωσε πώς δεν θά το έπρατε,μάς επέτρεψε δέ να επιστρέψουμε μετά την αναχώρησή τους. Εγώ μαζί με τις δίδυμες αδελφές Σκουλάξενου παρατηρούσαμε από το ύψος της σημερινής οδού Πανός τις κινήσεις αποχώρησης και μετά το τελευταίο καμιόνι που έσυρε κορύβαντα με κανονάκι,διάφοροι κάτοικοι επιστρέψαμε για να παραλάβουμε τις προμήθειες.Β ρήκαμε όμως το σπίτι κενό και είδαμε πολλούς Βουλιώτες με τις βάρκες τους πλήρεις προμηθειών να απομακρύνωνται διά θαλάσσης. Είναι βέβαιο γνωστό πώς κατά την δύσκολη εκείνη περίοδο ο καθένας έπερνε ότι μπορούσε. Για παράδειγμα συχνά αποψιλωνόταν το Άλσος στό ύψος της σημερινής Αεροπορίας,αφού η ξυλεία πουλιώταν στην Αθήνα.
Ευτυχώς η μετέπειτα επεμβάσεις της χωροφυλακής έσωσαν τα υπολείμματα του ασυλείου.
Παιδιόθεν συνηθίζαμε να πηγαίνουμε απέναντι στην περιοχή που είναι σήμερα η Μαρίνα της Βουλ/νης (παλιά το μέρος το ονομάζαμε κόκκινα χώματα) με ανεμότρατες και βαρκούλες,στό επονομαζόμενο Λιμάνι του Χαράρ.Οι δύο νησίδες απ’ όπου συλλέγαμε πεταλίδες ενώθηκαν αργότερα με την ξηρά και κατασκευάσθηκε η προβλήτα της Μαρίνας.Το τσιμεντόμενο καμμάτι εξελήχθηκε στην αριστερή είσοδο του λιμανιού.
Κατά την δεκαετία 1950 – 1960 παραπλεύρως της Μαρίνας ο ζωγράφος Νίκος Ξένος διεμόρφωσε την πετρόκτιστη σπηλιά που υπήρχε εκεί σε πανέμορφο εκκλησάκι,τον Άγιο Νικόλαο.Κατά τις διηγήσεις του Γεωργίου Κασιδόκωστα,ο πατέρας του Νικόλαος,διορισμένος φύλακας στη Λίμνη που ανήκε στον ΟΔΔΕΠ διατάχθηκε από τους ρασοφόρους,συνεπικουρούμενος μάλιστα από τέσσερεις εξ αυτών να μεταβεί με βάρκα και να κρημνίσουν την εκκλησία,καθώς είχε ανεγερθεί δίχως την αρμόδια άδεια.
Στό μέσος της θαλάσσιας διαδρομής και καθώς ο ένας προσφωνούσε τον άλλο συνηδειτοποίησαν πως και οι πέντε ονομάζονταν ”Νίκος”,ταυτόσημα με τό όνομα του ζωγράφου κατασκευαστή και μέ τον τειμόμενο Άγιο έτσι παρετήθηκαν των ενεργειών τους,ώστε σήμερα μπορούμε να απολαύσουμε αυτό το εξαιρετικό ιδιάζον αρχιτεκτόνημα.
Κατά τον πόλεμο το Δημοτικό Σχολείο λειτούργησε επί της σημερινής οδού Ιάσωνος 24 στη σημερινή κατοικία της οικογένειας Παραρά. Εγώ και τα αδέλφια μου καταλήξαμε εκεί καθώς στην Γερμανική αποχώρηση η φλεγόμενη τσιμινιέρα καραβιού κατέπεσε στό σπίτι μας και το διέλυσε.
Καθώς τα παιδιά που κατέφυγαν στό Δημοτικό της Βουλ/νης ως ασφαλέστερο αυξήθηκαν πολύ έγιναν δεκτά από το Δημοτικό Σχολείο του Ορφανατροφείου.
Περί το 1960 -1961 μισθώθηκε το σπίτι του Φραντζέσκου Σκουλάξενου επί της σημερινής οδού Αρμονίας 25,ενώ αργότερα μεταφέρθηκε με ενέργειες της τότε Κοινότητας στη σημερινή του θέση επί της διασταύρωσης των οδών Ιάσωνος και Ήρας.
Το 1920 η συγκοινωνία εξυπηρετούσε υποτυπωδώς από αραμπά και αργότερα από λεωφορείο που εκκινούσε το πρωί και επέστρεφε αργά το απόγευμα.
Η αφετηρία εντοπιζόταν κάτω από αιωνόβιο δένδρο παραπλεύρως της ταβέρνας ”Καλή Καρδιά”,στό σημερινό parking του ζαχαροπλαστείου Agua Marina.Παρά την ταβέρνα εδραζόταν για πολλά χρόνια το κουρείο του Ιορδάνη Λουιζίδη.Το 1960 με την διάνοιξη της οδού που ένωνε τη Λίμνη με την Βάρκιζα η συγκοινωνία διεξαγόταν από κουκουλοφόρα λεωφορεία των οποίων η εξωτερική λινάτσα έκανε εξαίρετο θόρυβο με τά μελτέμια.Φυσικά η διέλευση από το σημείο του σημερινού ”Παιδότοπου” παρυσίαζε υπερβολική κλήση και οι αναμένοντες στην πλατεία της Βουλ/νης εξήγειλλαν με φωνές υποδοχής την άφιξη του λεωφορείου από τον επερχόμενο κουρνιαχτό σκόνης.Τέλος άρχισαν να κυκλοφορούν και τα πειρατικά ΤΑΧΙ ,από τα οποία επωφελήθηκαν ιδιώτες κάτοχοι αυτοκινήτου.
Στις αρχές του αιώνα ο φωτισμός εξυπηρετούνταν με φαναράκια κατά τον πόλεμο αυτά υποκαταστάθηκαν από λάμπες πετρελαίου.Κατά τη θητεία του Α’ Κοινοτάρχη Π.Κόντου άρχισαν οι διαπραγματεύσεις με την Ηλεκτική Εταιρεία.Το 1938 επί Προεδρίας Τ.Παπαβασιλείου ηλεκτροδοτήθηκε η Βουλ/νη.Ο ΟΔΔΕΠ πίστωσε 100.000 δρχ. έναντι,ενώ η Εταιρεία δεν απάιτησαι τις 50.000δρχ.που έπρεπε να παραλάβει από το Ορφανατροφείο,ενώ τα υπόλοιπα παραχώρησε η Κοινότητα,αφού επέβαλε και μικρή εισφορά στους οικιστές.
Ο Braown είχε κατασκευάσει δεξαμενή στη πλευρά της θάλασσας περί το 1928. Έκτοτε ερχόταν η υδροφόρος από τον Πειραιά κάτω από το Λιμανάκι του εστιατορίου ”Λάμπρος” και πληρούσε τη στέρνα απ’ όπου παρελάμβαναν οι νερουλάδες νερό πρός διαμονή. Μετά την απομάκρυνση του Braown η δεξαμενή περιήλθε στομ ΟΔΔΕΠ ως ιδιοκτήτη της περιοχής,ενώ από το 1973 την επιμέλεια ύδρευσης ανέλαβε η Κοινότητα. Το 1944, μεταπολεμικά,η υδροφόρος εκωλύετο,έτσι η Κοινότητα απέκτησε δική της βάνα στό ύψος του Π.Φαλήρου απ΄όπου τα αυτοκίνητα φόρτωναν και διένειμαν το νερό,έως ότου με ενέργειες της Κοινότητας η περιοχή συνδέθηκε με την ΟΥΛΕΝ.
Kατά την Γερμανική κατοχή ο εργολάβος Μπαχάουερ έφερνε με ρυμουλκούμενο καμιόνι εργάτες από την Αθήνα πρός διάνοιξη του δρόμου που σήμερα αντιστοιχεί με τη Λ.Αθηνάς και οι παλαιότεροι ονόμαζαν Περιοχή είχαν κτίσει και μαγειρείο στό ύψος του σημερινού ξενοδοχείου Αρμονία,όπισθεν του οποίου σύχναζαν τα μικρά πεινασμένα Ελληνόπουλα ζητιανεύοντας τα περισσεύματα των Γερμανών.Η διαμονή τους εξυπηρετούνταν από μεγάλα στρατιωτικά τόλ αντί σκηνών.Η διαρρύθμιση του ξενοδοχείου ΑΚΤΗ είχε αλλάξει,ώστε να εξυπηρετηθούν οι Γερμανοί ναύκληροι των υποβρυχίων.
Γοητευμένοι από τον Όρμο της Βουλ/νης το 1941 κατασκεύασαν πρόχειρη προβλήτα μπροστά στο μαγαζί ”Λάμπρος”,όμως αφού τους τά διέλυσε η σοροκάδα,βρήκαν την ευκαιρία οι κάτοικοι να μαζέψουν τις σανίδες.Ο Γερμανός Διοικητής που είχε επιτάξει το Ορφανατροφείο μάζεψε από τα κτίρια ότι σιδερένιο αντικείμενο υπήρχε κρεββάτια,καροτσάκια κλπ και κατασκεύασε με αυτά και τσιμέντο στην αρχή του μώλου του Ν.Ο.Β μία προβλήτα για να αράζει την βενζινάκατό του.
Λόγω της φυσικής ομορφιάς της Βουλ/νης κατά τα Σαββατοκύριακα και τίς εορτές συνέρρεαν επισκέπτες από παντού.Είτε οικογενειακά με φορτηγά,είτε με λεωφορεία που είχαν το αδιαχώρητο,σε σημείο που οι επισκέπτες να κρέμωνται στίς εισόδους σαν τσαμπιά,ο κόσμος συγκεντρωνόταν και τό γλέντι ξεκινούσε από το μεσημέρι μέχρι περίπου τις 7 μ.μ όπου άρχιζε η επιστροφή.
Υπήρχαν τα πρώτα γραφικά ταβερνάκια δίπλα στη θάλασσα,ενώ πρωτοστάτησε στο Μεγ.Καβούρι ο ”Ολυμπίτης”.Εκεί σύχναζαν Πρωθυπουργοί,Υπουργοί και επώνυμοι ενώ ακολούθησαν οι ταβέρνες του ζωγράφου Πηλιούνη,”Το Ακρογιάλι”του Τόγκα,του Λιναρδάκη,του Δράκου,του Γαρμπή.Στην κεντρική πλατεία,κοντά στην στάση των λεωφορείων ήταν η ταβέρνα ”Καλή Καρδιά”και σε κοντινή απόσταση ο ”Βόλγας”.Μαγαζί Ρώσων ιδιοκτητών που κατά τα Δεκεμβριανά έκαψαν οι Εθνοφρουροί.
Όταν αποκαταστάθηκε μετενομάσθηκε ”Σαρωνικός”,ενώ γειτόνευε με το μαγαζί του Ι.Χατζηγεωργίου ”Κύπρος”.Στό συγκρότημα Braown μαγαζιά των Aφών Φουρναράκη,καθώς και του Π.Κουλουβάρη.Κοντά στη Λίμνη το εστιατόριο ”Λάμπρος”είχε πρωταρχεικά εκμισθωθεί από την Μονή Πετράκη στον Μόρισον και τον Αυγερινό,ενώ για ένα διάστημα στεγαζόνταν και παραστάσεις Καραγκιόζη.
Στόν Άγιο Νικόλαο Πάλλων προπολεμικά υπήρχε το μαγαζί του Ανδριανίδη,ενώ μετά το 1960 ακολούθησε το μαγαζί του Γαρμπή.Στό Πευκωτό πλησίον του σημερινού μνημείου των Λ.Ο.Κ ήταν το μαγαζί ”Γρηγόρης”του Μαργαρίτη.Στά περισσότερα μαγαζιά τα γλέντια προυποθέταν κιθάρες και ακορντεόν και στίς εκδρομές περιλαμβάνονταν ενάλιες βόλτες μέχρι την Βάρκιζα και τη Βούλα αρμενίζοντας με βαρκούλες.
Γιά τους κυνηγούς βέβαια η περιοχή από την Πανός μέχρι την Τάσσιανι ήταν σπουδαίος κυνηγότοπος.
Η Βουλιαγμένη σύν το χρόνο ανέπτυξε παράδοση στά θαλάσσια κυρίως αθλήματα με διεθνείς διακρίσεις.Η αδελφή μου Βαρβάρα Κορδώνη διακρίθηκε με πολλές πρωτιές στα 50μ.κρόουλ.
Τα Λ.Ο.Κ κάθε χρόνο διοργάνωναν γιορτή στη Λίμνη και οριοθετούσαν τις κολυμβητικές διαδρομές με σχοινιά.
Παραθέτωντας τις αναμνήσεις μου,όπως είχατε την ευγένεια να τίς αναμοχλεύσετε ελπίζω και εύχωμαι τόσο ο σημερινός Δήμαρχος Βουλιαγμένης κ.Γρ.Κασιδόκωστας όσο και οι μελλοντικοί τοπικοί Ταγοί να συνειδητοποιήσουν τον ρόλο τους ως τοποτηρητές μιάς ξεχωριστής και ιδιαίτερης φυσικής κληρονομιάς ολόκληρης της χώρας.
ΣΥΣΤΑΣΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ
Στις 11-8-1935 έλαβαν χώραν οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη Κοινοτικού Συμβουλίου της νεοσυσταθείσας Κοινότητας Βουλιαγμένης.
Εξελέγησαν Τακτικοί Κοινοτικοί Σύμβουλοι εκ της πλειψηφίας οι Παναγιώτης Κόντος,Δημήτριος Τζωρτζάκης και Τάκης Παπαβασιλείου.
Τακτικοί δε εκ της μειοψηφίας Αχιλλέας Καρατζάς και Ευάγγελος Ποδηματάς.
Πρόεδρος : Παναγιώτης Κόντος
Αντιπρόεδρος¨: Τάκης Παπαβασιλείου
Η ομάδα που είχε την έμπνευση να συσταθεί η τότε Κοινότητα ήταν οι Παν.Κόντος,Τάκης Παπαβασιλείου,Παν.Λέχος,Γιάννης Μέγαρης,ψΑριστείδης Παππούς,Νίκος Μπούκουρης.
Μετά από ενέργειες του τότε Δ/ντή του Υπουργείου Εσωτερικών και τακτικού παραθεριστή της Βουλ/νης Θεόδωρου Τσακαλώτου επωδόθηκε και η απόσπαση της Κοινότητας από το Δήμο Βάρης.Υποστηρικτές της Κοινότητας ήταν επίσης ο Καθηγητής Εκκλησιαστικού Δικαίου Δημήτρης Πετρακάκος,εξάδελφος του Τάκη Παπαβασιλείου.
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ
Το πρώτο οίκημα της Κοινότητας ανιχνεύεται στην κεντρική πλατεία της Βουλ/νης,εκεί που βρίσκεται σήμερα το ζαχαροπλαστείο Agua Marina .Το οίκημα ήταν ιδιοκτησίας Σταύρου Κουρεμένου και ενοικιάζετο αντί μισθίου.
Μετά από χρόνια μεταφέρθηκε επί της οδού Αφροδίτης 2,στο σημείο που βρίσκεται το σημερινό Δημαρχείο.Ήταν οικίσκος που αποτελείτο από μία είσοδο και ένα μικρό δωματιάκι,ωστόσο ήταν ανεπαρκές,καθώς ο πληθυσμός της Βουλ/νης έτεινε αυξανόμενος,ενώ οι χώροι εξυπηρετούσαν όλο και λιγότερο.Αποφασίσθηκε τότε από το Κοινοτικό Συμβούλιο να γίνουν ενέργειες για την ανέγερση μεγαλύτερου κτιρίου. Εν τω μεταξύ το Κοινοτικό Κατάστημα μεταφέρθηκε επί της οδού Αιόλου 5 σε μία μονοκατοικία (δίπλα από το σημερινό σινεμά ΑΚΤΗ),έως ότου περατωθεί το έργο.
Το 1970 το κτίριο ολοκληρώθηκε και για την εποχή του ήταν ένα μεγάλο πρωτοπορειακό αρχιτεκτόνημα που κάλυπτε πλέον τις ανάγκες του πληθυσμού της Βουλιαγμένης.
Το 1986 η τότε Κοινότητα μετεξελίχθηκε διότι σύμφωνα με το νόμο όποια περιοχή ήταν Λουτρόπολη,αποκτούσε το δικαίωμα να συστήσει Δήμο ανεξαρτήτως αριθμού κατοίκων.
ΚΑΤΑΡΤΗΣΗ ΔΗΜΟΤΟΛΟΓΙΟΥ
Το 1935 με τη σύσταση της Κοινότητας έπρεπε να καταρτηστεί Δημοτολόγιο για να καταγραφούν οι κάτοικοι.Συνεστήθη λοιπόν μία επιτροπή από το 1938,αλλά δεν είχε κανένα αποτέλεσμα.
Στίς 25-6-1939 συνεστήθει νέα επιτροπή από τον Πρόεδρο Τάκη Παπαβασιλείου,τον Αντιπρόεδρο Δημ.Τζωρτζάκη,τους Κοινοτικούς Συμβούλους Παν.Λέχο,Ευάγ.Ποδηματά και Αχιλλέα Καρατζά,ενώ στην επιτροπή έλαβε μέρος και ο ιερέας του Ι.Ναού του Ορφανατροφείου Βουλ/νης Νεκτάριος Πέρος.
Το έργο επερατώθει στις 17-8-1939,υπεγράφει το σχετικό πρακτικό (βλέπε φωτό στο άλμπουμ) και εβρέθησαν 71 οικογένειες με 219 εν όλω μέλη,ενώ μέχρι το 1945 εγράφησαν τρείς ακόμη οικογένειες.
Στίς 1-9-1946 έγινε και το πρώτο δημοψήφισμα.
Από το 1946-1947 άρχισαν να εγγράφωνται περισσότεροι.Στο δημοτολόγιο περιλαμβάνωνται δύο κατηγορίες δημοτών,των μονίμων και των μονίμων παραθεριστών.Γιά να επιτευχθεί μια ποιό ολοκληρωμένη συγκέντρωση στοιχείων καταρτίστηκε επιτροπή αποτελούμενη από τους υπαλλήλους της Κοινότητας Αγγελική (Κική) Κασιδόκωστα και Κων/νο Καραγεώργο.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αναγράφωνται 176 οικογένειες με 563 μέλη εν συνόλω.
Το 1959 συνεστήθη το ενιαίο Δημοτολόγιο.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ
Το 1930 συνήλθε με την επωνυμία <<Ένωσις Οικιστών Βουλιαγμένης>> σύλλογος των εχόντων ιδιοκτησίας και οικίας,ο οποίος προέβη και σε εκλογή Διοικητικού Συμβουλίου.Σκοπός του συλλόγου ήταν η διεκδίκηση ορισμένων ζητημάτων τα οποία ενδιαφέρουν τους κατοίκους.
Από το 1930 ο Σύλλογος ενήργησε άμεσα και για την αναγνώριση ιδιοκτησιών,διότι η εταιρεία Λουτρόπολις Α.Ε Γεωργ.Μπράουν είχε εκμισθώσει για 50 χρόνια από τον ΟΔΔΕΠ πολύ μεγάλη έκταση της παραλίας και των οικοπέδων για να δημιουργήσει ξενοδοχείο,να χαράξει δρόμους,να κατανείμη οικόπεδα.Επειδή όμως δεν είχε την κυριότητα προέβαινε σε υπεκμισθώσεις,έτσι εκχωρήθηκαν τα πρώτα οικόπεδα για 50 χρόνια.
Η Εταιρεία πράγματι έκτισε το ξενοδοχείο,εξεχήρησε οικόπεδα,γεγονός πο είχε ως αποτέλεσμα στην άνοδο της τιμής των οικοπέδων.Μετά καμμία πρόοδος ή άλλο έργο,ούτε δρόμοι,ούτε φώς.
Η Εταιρεία χρησιμοπίησε ως δικαιολογία ότι δεν ετηρήθη ένας όρος του συμβολαίου από την Μονή Πετράκη,δηλαδή να περιέλθει στην κυριότητά της για 50 χρόνια και η περιοχή του Λαιμού.
Εκεί όμως εκτίσθηκε το Ορφανατροφείο και η έκταση παρέμεινε στην ιδιοκτησία και χρήση της Μονής.
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΝ
Στίς 15-9-1935 ημέρα Κυριακή και ώρα 6 μ.μ έγινε με μεγάλη επιτυχία συλλαλητήριον στην παραλία της Βουλ/νης,όπου συμμετείχαν οικισταί,παραθερισταί και το Εκκλησιαστικό Ορφανατροφείο Βουλιαγμένης για να διαμαρτυρηθούν κατά της υπογραφείσης συμβάσεως που παραχωρούσε ολόκληρη την παραλία της Βουλ/νης.
Την σύμβαση κατέκρινε ο Πρόεδρος της Κοινότητας Παν.Κόντος,ο αντιπρόεδρος Τάκης Παπαβασιλείου,ο δικηγόρος και πρόεδρος των Οικιστών Ι.Μέγαρης και εκ μέρους του Ορφανατροφείου ο Χρ.Νεαμονιτάκης.
Εν μέσω ζωηροτάτων επεφημιών εγένετο δεκτόν διά βοής το κάτωθι ψήφισμα:
<< Oι κάτοικοι και παραθερισταί Βουλιαγμένης συνελθόντες σήμερον Κυριακήν 15 Σ)βρίου 1935 περί ώραν 6 μ.μ.εις πάνδημον συλλαλητήριον και ακούσαντες των ομιλητών οι οποίοι εξέθεσαν τον απειλούντα την νεοσύστατον Κοινότητα κίνδυνον εκ της παραχωρήσεως της παραλίας Βουλιαγμένης εις ιδιώτην πρός εκμετάλλευσιν επί 15 συνεχή έτη,διαμαρτύρονται εντόνως και ψηφίζουν : Αξιούν από την Κυβέρνησιν και ιδιαιτέρως από τον υπουργόν των Οικονομικών την ακύρωσιν της ανιλαικής συμβάσεως διά της οποίας παρεχωρήθη πρός εκμετάλλευσιν ολόκληρος η παραλία της Βουλιαγμένης,η μόνη απομείνασα ελευθέρα πρός χρήσιν των κατοίκων και παραθεριστών,αλλά και των Αθηναίων Πειραιωτών και των κατοίκων των Μεσογείων. >> Δηλούν ότι είναι αποφασισμένοι διά παντός τρόπου να ματαιώσουν την πραγματοποίησιν της μελετωμένης ασχημίας και αναθέτουσιν εις επιτροπήν αποτελουμένην εκ των κ.κ. Γ.Μερκούρη πολιτευτού πρώην υπουργού,Τ. Παπαβασιλείου αντιπροέδρου της Κοινότητος,Ι.Βασιλή ανωτέρου υπαλλήλου Τραπέζης,Σπ.Μελά δημοσιογράφου,Καλογερίκου δημοσιογράφου και Ι.Μέγαρη δικηγόρου όπως επιδώση το ψήφισμα τούτο εις την Κυβέρνησιν>>.
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ 16-9-1935
Α’ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ
Το 1937 – 1938 η νεοσύστατη Κοινότητα έκανε και το πρώτο της έργο.Μέσα στο θαλάσσιο χώρο του όρμου τοποθέτησε ξύλινη εξέδρα (αργότερα με δαπάνη πάλι της Κοινότητας υποκαταστάθηκε από τσιμενένια,την οποία κατασκεύασε ο τότε κάτοικος της Βουλ/νης Ανδρέας Κορδώνης μεταφέροντας με το καίκι του πέτρες και μεγάλους ογκόλιθους από τη Φασκομηλιά) που ένωνε αμφοτερόπλευρα την παραλία κοντά στό τότε κέντρο ” ΑΡΓΩ ” σημερινό εν ” ΠΛΩ ”
