Το Ολοκαύτωμα της Ηamas και η 9/11 του Ισραήλ
Αίφνης η κυβέρνηση του Benjamin Netanyahu και ο ίδιος προσωπικά βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός που μερικές εβδομάδες πριν έβλεπε δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινούς να διαδηλώνουν εναντίον του με υποκινούμενες και χορηγούμενες διαδηλώσεις, έπρεπε να πάρει το μάθημά του.
By Wrong Man
Ο Bibi ήταν ένας από τους στόχους της σφαγής των τρομοκρατών της Hamas, ο στρατός της οποίας εμφανίστηκε να έχει στη διάθεσή του απεριόριστη πρόσβαση σε δολάρια, υψηλή τεχνολογία ακόμη και ελευθέρας στα έγκατα των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και του IDF.
Eάν πιστεύετε ότι αυτό το πέτυχαν οι ισλαμιστές τρομοκράτες χωρίς τη συμβολή της Δύσης πλανάσθε πλάνην οικτράν. Δεν είναι μόνο ο συνήθης ύποπτος, το Ιράν, ο χορηγός και ο υποκινητής της Hamas.
Τους πραγματικούς χορηγούς αναζητήστε τους στη Δύση. Ανάμεσα στις elites που δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη προσπάθεια του Netanyahu να διεκδικήσει η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνησή του και ο ίδιος προσωπικά την διακυβέρνηση του κράτους του Ισραήλ από το βαθύ κράτος των δικαστών που βρίσκεται στον πλήρη έλεγχο του deep state.
O Netanyahu ο οποίος στη πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ επέλεξε να συναντήσει πρώτα και να περάσει πολύ χρόνο μαζί του, τον Elon Musk, ο οποίος χαρακτήρισε την elite του Davos ως μία παγκόσμια διακυβέρνηση που οι λαοί δεν ψήφισαν και δεν επέλεξαν, έπρεπε να πάρει ένα οδυνηρό μάθημα. Αυτή την επίθεση της Hamas δεν θα μπορούσε να σταματήσει κανείς πρωθυπουργός γιατί είναι προφανές ότι η Hamas διέθετε κρίσιμες πληροφορίες και θα ρισκάραμε να υποστηρίξουμε και κρίσιμες “οδηγίες” για το που και πως θα χτυπήσει.
Ο Netanyahu βρέθηκε οδυνηρά μόνος του και ο λαός του Ισραήλ παραδόθηκε στους σφαγείς του-στη μεγαλύτερη σφαγή μετά το Ολοκαύτωμα. Οσοι μάλιστα χαρακτηρίζουν όσα συνέβησαν το Σάββατο ως 9/11 του Ισραήλ δεν πέφτουν πολύ έξω.
Ακριβώς όπως οι Δίδυμοι Πύργοι δεν έπεσαν μετά τη σύγκρουση των αεροπλάνων αλλά από τις 3 εκρήξεις που ακολούθησαν τους παγιδευμένους με εκρηκτικά κάτω ορόφους σύμφωνα και με τους αυτόπτες μάρτυρες εκείνης της μέρας που θα άλλαζε την πολιτική των ΗΠΑ στη κατεύθυνση που επεδίωκαν οι δράστες του εγχειρήματος.
Το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε με έναν πρωταρχικό σκοπό: για να αποτρέψει τη σφαγή των Εβραίων να συμβεί ξανά. Το Σάββατο, απέτυχε οικτρά να το κάνει αυτό. Θα αποτύγχανε οποιοσδήποτε πρωθυπουργός στη θέση του Netanyahu για τους λόγους που αναφέραμε ήδη.
Οι μητέρες που σπάραζαν αβοήθητες καθώς τους άρπαζαν βίαια τα τρομοκρατημένα παιδιά από την αγκαλιά τους, τα ζευγάρια που χωρίζονταν με τις απειλές των όπλων των τρομοκρατών, άνδρες προς τα δεξιά, γυναίκες προς τα αριστερά, και σε ξεχωριστές κατευθύνσεις, ολόκληρες οικογένειες που δέχθηκαν στα κορμιά τους τις σφαίρες των χορηγούμενων τρομοκρατών της Hamas ηλικιωμένες γυναίκες με ειδικές ανάγκες, ανήμπορες να σηκωθούν από μόνες τους, μεταφέρθηκαν σε αυτοκίνητα με βία.
Οι νεαροί που είχαν πληγεί από τον πανικό καθώς έτρεχαν να γλιτώσουν τη ζωή τους από ένα χαλάζι σφαίρες αναζητώντας καταφύγιο σε δάση και σερνόμενοι πίσω από θάμνους και σε τάφρους. Οι γυμνές τραυματισμένες γυναίκες που διασύρθηκαν και ταπεινώθηκαν δημόσια από βάρβαρους άνδρες με μάτια γεμάτα μίσος και δαιμονικά χαμόγελα. Τα μικρά παιδιά του Ισραήλ- πολύ νεαρά και αθώα για να καταλάβουν τι συνέβαινε γύρω τους -αιχμαλωτίσθηκαν αφού πρώτα είδαν τους γονείς τους να βασανίζονται και να δολοφονούνται για διασκέδαση με κρύο αίμα από άλλα μικρά παιδιά, των οποίων τα μυαλά δηλητηριάστηκαν με αντισημιτική εχθρότητα.
Αυτές οι εικόνες που σπαράζουν τη καρδιά που είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε σε φωτογραφίες και ταινίες ντοκιμαντέρ για το Ολοκαύτωμα δεν προέρχονται από γεγονότα στην Ευρώπη πριν από 80 χρόνια. Συνέβησαν στο Ισραήλ πριν από 48 ώρες. Δεν διαπράχθηκαν από τους Ναζί αλλά από τους ισλαμιστές τρομοκράτες της Hamas καθ΄υπόδειξη των χορηγών τους. Συνέβησαν μέσα στα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα ενός κυρίαρχου κράτους. Και ίσως περισσότερο από κάθε καταστροφή στην τραγική ιστορία του Ισραήλ μέχρι σήμερα, αντικατοπτρίζουν την κολοσσιαία αποτυχία του εβραϊκού κράτους να εκπληρώσει το πιο ιερό του καθήκον, για το οποίο ιδρύθηκε αρχικά: να προστατεύσει τους Εβραίους.
Το εντυπωσιακό κόστος – και απλά απίστευτοι αριθμοί – των πολλών εκατοντάδων δολοφονηθέντων και απαχθέντων Ισραηλινών από τη θανατηφόρα επίθεση της Hamas από τη Γάζα του Σαββάτου, έχουν ήδη μεταγλωττιστεί από τους Ισραηλινούς “ως το δικό μας 9/11 ή Pearl Harbor”. Αλλά δυστυχώς, δεδομένης της φύσης και της κλίμακας των τρομακτικών εγκλημάτων που διαπράxθηκαν αυτές τις ώρες εναντίον των Ισραηλινών συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων – η πιο κατάλληλη αναλογία είναι αυτή του Ολοκαυτώματος.
«Οι επιζώντες του ναζιστικού ολοκαυτώματος στην Ευρώπη, καθώς και Εβραίοι από άλλα μέρη του κόσμου, συνέχισαν να μεταναστεύουν στο Eretz-Israel, απτόητοι από δυσκολίες, περιορισμούς και κινδύνους, και δεν έπαψαν ποτέ να διεκδικούν το δικαίωμά τους για μια ζωή αξιοπρεπούς, ελευθερίας και τίμιο μόχθο στην εθνική τους πατρίδα».
Αυτά τα λόγια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ, είναι μια ζωτική υπενθύμιση ότι η βασική προϋπόθεση του εβραϊκού κράτους, ειδικά στον απόηχο του Ολοκαυτώματος, δεν ήταν απαραίτητα η δημοκρατία, ο φιλελευθερισμός, η ισότητα ή ακόμα και η ελευθερία – όλες οι σημαντικές αξίες, η διατήρηση του η οποία, τους τελευταίους έξι μήνες, σκίζει την ισραηλινή κοινωνία από μέσα. Αντίθετα, το εβραϊκό κράτος είχε ιδρυθεί πρώτα και κύρια για να εξασφαλίσει τη ζωή των Εβραίων. Μόνο αφού εξασφαλιστεί αυτό, θα μπορούσε να αναληφθεί η ευρύτερη ανάπτυξη και καλλιέργεια των διαφόρων κανόνων, ιδανικών και θεσμών που δίνουν σκοπό και νόημα στη ζωή.
Και είναι αυτό ακριβώς που κάποιοι δεν επιτρέπουν να συμβεί.
Ο ιδρυτικός πρωθυπουργός του Ισραήλ, David Ben-Gurion, κατάλαβε σαφώς ότι η ανάγκη προστασίας των εβραϊκών ζωών υπερισχύει σε όλα τα άλλα και επομένως έπρεπε να δοθεί προτεραιότητα πάνω από οποιονδήποτε άλλο στόχο της νεοσύστατης κατάστασης. Αυτό το όραμα βοηθάει να εξηγηθεί η διαδικασία λήψης αποφάσεων που οδήγησε σε μερικά από τα πιο σκούρα κεφάλαια στην ισραηλινή ιστορία. Ομοίως, ο νόμος της επιστροφής (1950), μία από τις πιο θεμελιώδεις πράξεις νομοθεσίας του Ισραήλ, επιδιώκει ρητά να παράσχει ένα ασφαλές καταφύγιο για τους Εβραίους οπουδήποτε στον κόσμο, επιτρέποντάς τους να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ και να εγκατασταθούν στα σύνορά του, χωρίς ερωτήσεις.
Τι έχει απομείνει από τη βασική υπόσχεση για ένα ασφαλές εβραϊκό καταφύγιο;
Οι Ισραηλινές Άμυνας (IDF) ήταν πάντα ο κυρίαρχος θεσμός της ισραηλινής κοινωνίας και οι ηγέτες του οι κυρίαρχοι ηθοποιοί της ισραηλινής πολιτικής, ακριβώς επειδή είχαν την εντολή να αναλάβουν αυτή τη βασική εγγύηση για την προστασία των εβραϊκών ζωών στο Ισραήλ (και μερικές φορές, ακόμη και στο εξωτερικό ).
Η προβολή της εξουσίας, τόσο πρακτικά με την υπεράσπιση του Ισραήλ και τους πολίτες του, και συμβολικά, με την εκπροσώπηση μιας νέας εβραϊκής εξουσίας (για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του πτήσεως των ισραηλινών μαχητικών πάνω από το Auschwitz-Birkenau το 2003). Αυτό, όπως αμέτρητοι Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν ορκιστεί ξανά και ξανά στα χρόνια που ακολούθησαν κατά τη διάρκεια των τελετών της Ημέρας Μνήμης, οι φρίκες του Ολοκαυτώματος να μην συμβούν “ποτέ ξανά”.
Λοιπόν, τι έχει απομείνει από τη βασική υπόσχεση για ένα εβραϊκό ασφαλές καταφύγιο; Μετά τις κτηνώδεις επιθέσεις τω τρομοκρατών της Hamas αυτή είναι μία εύλογη απορία στο μυαλό και στις ψυχές των ανθρώπων. Οι δρόμοι πολλών ισραηλινών πόλεων, συμπεριλαμβανομένου του Tel Aviv, μοιάζουν με πόλεις φαντασμάτων.
Τα ράφια στα σούπερ μάρκετ έχουν σχεδόν αδειάσει και οι αξιωματούχοι έχουν ήδη παραδεχτεί ότι υπάρχουν προβλήματα με την αλυσίδα εφοδιασμού και τις ελλείψεις. Φαίνεται ότι ολόκληρη η χώρα βρίσκεται στη γωνία, περιμένοντας αυτό που εμφανίζεται, σε αυτό το στάδιο, να είναι μια αναπόφευκτη αναμέτρηση με το Ιράν και τους πληρεξούσιους του σε έναν μακρύ παρατεταμένο και οδυνηρό πόλεμο: όχι μόνο με τη Ηamas μέσα στη Γάζα, αλλά και με τη Hezbollah στο Λίβανο και ενδεχομένως το ίδιο το Ιράν.
Αν και είναι πολύ νωρίς για να κρίνουμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των τραυματικών γεγονότων του Σαββάτου —και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αντηχούν για τις επόμενες δεκαετίες— αυτό που γίνεται σαφές είναι ότι πολλοί Ισραηλινοί βιώνουν ένα νέο συναίσθημα, που δεν έχουμε γνωρίσει ποτέ πριν και το πιο σημαντικό, που δεν έπρεπε ποτέ να μάθουμε: αυτό της θυματοποίησης.
“Και σε αντίθεση με τους Εβραίους εκτός Ισραήλ, αυτό το συναίσθημα τώρα επιδεινώνεται και επιδεινώνεται από τον φόβο ότι έχουμε γίνει όχι απλώς θύματα, αλλά θύματα στη γη μας…”
