Δεν περνάει μέρα που να μην φεύγει ένας άνθρωπος αναπάντεχα από τη ζωή μετά την εμβολιαστική εκστρατεία COVID-19.
Οι φίλοι συνηθίζουν τον αποχαιρετούν δίχως κανείς να κοιτάζει τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Κάτι συμβαίνει στους ανθρώπους. Κάτι τρομακτικά πρωτόγνωρο-μία τεράστια αλλαγή στο ανθρώπινο ύφασμα που άντε να την ερμηνεύσεις.
«Έφυγε» από τη ζωή ο γνωστός ορθοπεδικός χειρουργός στο Νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» Σπύρος Βάλβης.
Ο 54χρονος ιατρός εντοπίστηκε νεκρός απο παθολογικά αίτια σε παραλία στο Κιάτο.
Διακομίστηκε στο ΚΥ της περιοχής, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
Ακολουθούν αμέσως προηγούμενες απώλειες που όλες μοιάζουν να έχουν κάτι κοινό
Θλίψη έχει σκορπίσει στην κοινωνία της Σαλαμίνας η είδηση του αιφνίδιου θανάτου της Ειρήνης Μπινιάρη, γνωστής Φαρμακοποιού και πρώην Αντιδημάρχου του νησιού.
Η εκλιπούσα άφησε την τελευταία της πνοή το πρωί της Πέμπτης, σε ηλικία μόλις 54 ετών.
Η Ειρήνη Μπινιάρη ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στην τοπική κοινωνία, τόσο για την επαγγελματική της παρουσία όσο και για τη δημόσια προσφορά της.
Τα θερμά συλλυπητήρια προς την οικογένεια και τους οικείους της-γράφει το salamina-press.gr
Πέθανε ξαφνικά ξημερώματα Τετάρτης, και ο εκδότης Παύλος Παπαχριστοφίλου επί σειρά ετών ιδιοκτήτης και πρόεδρος των εκδόσεων “Ελληνικά Γράμματα”.
Την τελευταία του πνοή άφησε ξαφνικά τα ξημερώματα της Τετάρτης (16/7) ο εκδότης Παύλος Παπαχριστοφίλου.
Ο Παύλος Παπαχριστοφίλου διατέλεσε επί σειρά ετών ιδιοκτήτης και πρόεδρος των εκδόσεων “Ελληνικά Γράμματα” τις οποίες είχε ιδρύσει το 1957 ο πατέρας του, Δημήτρης, ενώ το 2009 δημιούργησε τις εκδόσεις “Πεδίο”.
Οι εκδόσεις “Ελληνικά Γράμματα” δημιούργησαν το δικό τους αποτύπωμα στον ελληνικό εκδοτικό χώρο. Από τους πρώτους τίτλους που εξέδωσαν ήταν η Παιδαγωγική Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια – Λεξικό (το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών), το Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής των Liddell και Scott και η Ιστορία του Ελληνικού Εθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου.
Το 2009, γεννήθηκαν και οι εκδόσεις “Πεδίο”, ένα εγχείρημα προσανατολισμένο κατά κύριο λόγο στο πανεπιστημιακό βιβλίο.
Έφυγε ο Παύλος Παπαχριστοφίλου. Από τις πιο σημαντικές μορφές του ελληνικού εκδοτικού χώρου.
Οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» και «Πεδίο» ήταν δικές του προσπάθειες. Πέτυχε διεθνείς συνεργασίες του, με αποκλειστικές άδειες διάθεσης εκδοτικών σειρών στην ελληνική αγορά από μεγάλες εταιρείες, όπως οι Disney, Time Warner, Harper Collins, Dorling Kindersley, Larousse και Hachette.
Είμασταν φίλοι εδώ και 30 χρόνια και με βοήθησε ουσιαστικά στην επανέκδοση της «Μηνιαίας Επιθεώρησης» το 2004.
Καλό ταξίδι φίλε.
O Κώστας Βαξεβάνης θα αποχαιρετήσει ως εξής τον Παύλο Παπαχριστοφίλου>
Οταν φεύγει ένας φίλος διαπράττει μια πολύ ύπουλη πράξη. Προδίδει όλες τις ανομολόγητες συμφωνίες της ζωή σας. Σε εγκαταλείπει μόνο στο παρελθόν που συνεχίζει να υπάρχει ενώ αυτός λείπει. Πολύ ύπουλη πράξη. Να πρέπει να υπερασπιστείς μόνος τις μικρές ιστορίες, τα «θυμάσαι ρε;» , την αποκοτιά που συνδέει τους ανθρώπους πολλές φορές με πιο ισχυρούς δεσμούς απ ό,τι η σχεδιασμένη υπευθυνότητα. Να φεύγει ένας φίλος δεν είναι μοναξιά, είναι εγκατάλειψη σε ένα χάος όπου πρέπει να στήσεις με τη μνήμη, καμία φορά και με την αυθαιρεσία της φαντασίας, κομμάτια που αποτελούν τη δική σου ζωή. Οταν φεύγει ένας φίλος, κλέβει το δικαίωμά σου να ξανασυζητήσεις τα πράγματα, να τα αναθεωρήσεις ίσως. Δεν μπορείς να ξαναπείς ούτε «άντε γαμήσου ρε μαλάκα» ούτε «ναι αλλά σ αγαπώ». Ο φίλος που φεύγει, αυτός ο φυγάς, σε έχει καταδικάσει να αφήνεις την ιστορία που λες και ξαναλές με τον δικό σου φίλο και να γίνεις ένας αφηγητής της απώλειας. Ο Παύλος Παπαχριστοφίλου έφυγε ύπουλα. Πολλά θυμάμαι αλλά δεν θα ξεχάσω εκείνη την 28η Οκτωβρίου του 2012, όταν η αστυνομία έφτασε στο σπίτι του όπου βρισκόμουν μετά τη δημοσίευση της Λίστας Λαγκάρντ και ζήτηςε να με παραδώσει για να με συλλάβουν και αυτός απάντησε « μόνο αν συλλάβετε και εμένα»
Είχε προηγηθεί ο θάνατος του ηθοποιού Γεράσιμου Μιχελή
Έφυγε ξαφνικά και ο Κακός του Πάρα 5′, ένας ακόμη νέος άνθρωπος, ο Γεράσιμος Μιχελής
Σχεδόν ταυτόχρονα με την είδηση της απώλειά του η σχετική φημολογία τον ήθελε να δίνει μάχη με τον καρκίνο. Αργότερα, σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο ο ηθοποιός έδινε μάχη με την ΑLS-Nόσο του Κινητικού Νευρώνα.
Η ALS είναι η 3η σε συχνότητα νευροεκφυλιστική διαταραχή, μετά το Alzheimer και το Parkinson. Εμφανίζεται σε συχνότητα 1 στα 100.000 άτομα κάθε χρόνο. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος στους άνδρες και στις λευκές φυλές. Η κύρια ηλικία εμφάνισης είναι τα 50 με 75 έτη, ενώ μετά τα 80 έτη ο κίνδυνος μειώνεται δραματικά.
Η ενορία Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, στην οποία ήταν ενεργό και αγαπητό μέλος, ανακοίνωσε την απώλειά του με τα λόγια:
«Με βαθιά θλίψη και με πίστη στη ζωοποιό Ανάσταση, η ενορία Αγίου Νικολάου Ραγκαβά ανακοινώνει την εκδημία του αγαπημένου μας αδελφού, Γεράσιμου Μιχελή, ηθοποιού, ποιητή και αφοσιωμένου μέλους της ενορίας μας.
-Την ασθένειά του την υπέμεινε με δοξολογία και ειρήνη ψυχής».
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν ο Γεράσιμος είναι ένα ακόμη θύμα της εμβολιαστικής εκστρατείας COVID, εάν ο ίδιος είχε λάβει τα σχετικά εμβόλια και το πότε ξεκίνησε η περιπέτεια της υγείας του. Τόσο ο καρκίνος όσο και η ALS έχουν καταγραφεί στις παρενέργειες των εμβολίων COVID-19.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1955, ο Γεράσιμος Μιχελής υπήρξε αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Βεάκη το 1990, ενώ είχε προηγουμένως σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1977. Είχε επίσης παρακολουθήσει φωνητικά σεμινάρια και σπουδάσει μονωδία και θεωρία στο Ωδείο Πειραιώς, αποδεικνύοντας την πολύπλευρη του σχέση με τις τέχνες. Επιπλέον, συμμετείχε στο τριετές Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος υπό την καθοδήγηση του Λευτέρη Βογιατζή (1989–1992), εμπειρία που διαμόρφωσε ουσιαστικά τη θεατρική του προσέγγιση.
Η θεατρική του διαδρομή ξεκίνησε στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, όπου συμμετείχε σε σπουδαίες παραστάσεις του αρχαίου δράματος, όπως ο «Οιδίπους Τύραννος», η «Αντιγόνη» και η «Ηλέκτρα», αλλά και σε έργα του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου από τους Ιάκωβο Καμπανέλλη και Δημήτρη Κεχαΐδη. Κατά τη δεκαετία του 1980 και του 1990, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και με αναγνωρισμένες ιδιωτικές σκηνές όπως το Θέατρο Αμόρε και το Θέατρο Χορν. Εκεί ερμήνευσε ρόλους σε έργα του Σαίξπηρ όπως ο «Άμλετ» και ο «Μάκβεθ», του Τσέχωφ («Βυσσινόκηπος»), αλλά και του Ίψεν με χαρακτηριστικό το έργο «Έντα Γκάμπλερ». Οι ερμηνείες του ξεχώριζαν για την εσωτερικότητά τους, τη συγκινησιακή δύναμη και την αυθεντικότητα που τις διέκρινε.
Μερικές από τις παραστάσεις που συμμετείχε περιλαμβάνουν τα: Ηλέκτρα, Ο γάμος του Φίγκαρο, Ιλιάδα, Ήταν όλοι τους παιδιά μου, Πλατόνοφ, Οι σχέσεις του κυρίου Πήτερς, Αρχοντοχωριάτης, Υπηρέτης δύο αφεντάδων, Τρεις Αδελφές, Φεγγαρόφωτο, Το ημερολόγιο της άμμου και Ιεφθάε. Η θεατρική του διαδρομή υπήρξε συνεχής και έντονα δημιουργική μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Αν και το θέατρο ήταν το κύριο μέσο έκφρασής του, ο Γεράσιμος Μιχελής έγινε ευρέως γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό από τον ρόλο του «κακού» στη δημοφιλή σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη «Στο Παρά Πέντε» το 2005. Εκεί ενσάρκωσε έναν από τους κεντρικούς ανταγωνιστικούς ρόλους της ιστορίας, κερδίζοντας το ενδιαφέρον και τη μνήμη του κοινού με την έντονη παρουσία και ερμηνεία του.
Στην τηλεόραση είχε εμφανιστεί και σε άλλες σειρές, όπως Η ζωή της άλλης (2009), Το κόκκινο δωμάτιο (2008), Αν υπήρχες θα σε χώριζα (2007), Εν Ιορδάνη (2002), και Σκιές στο περιστύλιο (2001), ενώ είχε κάνει και κάποιες κινηματογραφικές εμφανίσεις, με πιο χαρακτηριστική το Χρήστος και Βίτσιο (1997).
Εκτός από την υποκριτική, υπήρξε και ποιητής. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές που αντικατοπτρίζουν το στοχαστικό του βάθος, την πνευματική του αναζήτηση και τη βαθιά σχέση του με τον Θεό και τον άνθρωπο. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του τον περιγράφουν ως έναν άνθρωπο με υψηλό ήθος, ησυχία ψυχής και ταπεινότητα, ιδίως στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την ασθένειά του.
Ήταν ένας ηθοποιός που δεν κυνήγησε την προβολή, αλλά υπηρέτησε το θέατρο και την τέχνη με αφοσίωση, πίστη και αξιοπρέπεια.
Ο αποχαιρετισμός του είναι δύσκολος, αλλά η παρακαταθήκη του θα μείνει ζωντανή στη σκηνή, στην οθόνη και στην καρδιά όσων τον γνώρισαν – είτε από κοντά, είτε μέσα από τους ρόλους του.
“I think the vaccine got me…”
Roseanne Barr explains that her sister believed the ‘Covid Vaccine’ caused her severe illness which ultimately lead to her death. “She felt like she was burning to death…she received a booster too…” pic.twitter.com/vwKrIRlL5u
— Liz Churchill (@liz_churchill10) July 15, 2025
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
