Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026
Η απώλεια θεμελιωδών πολιτισμικών κανόνων άνοιξε τον δρόμο για ατζέντες που επιβάλλονται «από τα πάνω» – από τον κλιματικό συναγερμό έως την ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση. Γινόμαστε μάρτυρες, σε πραγματικό χρόνο, της κατάρρευσης μιας πολιτισμικής κληρονομιάς που διαμορφώθηκε μέσα από χίλιες γενιές.
Ένα πλέγμα αλληλένδετων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων έχει αποδομήσει σταδιακά τη σχέση μεταξύ του ελεύθερου πολίτη και του κράτους.
Τα περισσότερα δυτικά έθνη βρίσκονται πλέον εγκλωβισμένα σε μια κατάσταση σταδιακά κλιμακούμενου αυταρχισμού. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται αυτό το φαινόμενο ως μια θεμελιώδη κατάρρευση της σύγχρονης κοινωνίας, όπου η αναταραχή και η βία καθίστανται κυρίαρχα χαρακτηριστικά στους δρόμους των αστικών κέντρων.
Στο επίκεντρο αυτής της εσωτερικής κατάρρευσης βρίσκονται τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία καλλιεργούν τον φόβο και συγκεντρώνουν εξουσίες υπό το πρόσχημα της «κλιματικής κρίσης». Χωρίς να έχουν εκλεγεί και χωρίς να υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα, ο διοικητικός τους μηχανισμός έχει μετατραπεί σε βάση για μια συγκεντρωτική διακυβέρνηση, αξιοποιώντας το εκτεταμένο δίκτυο των οργανισμών του για τον έλεγχο πληθυσμών και την αποδυνάμωση των εθνικών συνόρων.
Ο ΟΗΕ αποτελεί το σημείο αναφοράς για μια διαρκώς επεκτεινόμενη τεχνοκρατία. Σε εθνικό επίπεδο, αντίστοιχοι γραφειοκρατικοί φορείς καταλαμβάνουν παραδοσιακές κοινωνικές δομές. Εξοπλισμένοι με κρατική εξουσία, οι φορείς αυτοί ελέγχουν πλέον τη γλώσσα και την καθημερινή συμπεριφορά, αντικαθιστώντας τη φυσική κοινωνική συνοχή με μια επιβεβλημένη από το κράτος υπακοή – μια τάση που είναι σήμερα εμφανής στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Σουηδία.
Καθώς ο κρατικός έλεγχος διευρύνεται, η κοινωνία των πολιτών συρρικνώνεται. Θεμελιώδεις θεσμοί, όπως ο γάμος και η οικογένεια –που κάποτε αποτελούσαν τον πυλώνα της ηθικής διαπαιδαγώγησης και της συναισθηματικής ασφάλειας– εξαφανίζονται. Στερούμενη πνευματικής ή ηθικής πυξίδας, η παραδοσιακή κοινωνία έχει κατακερματιστεί, αφήνοντας ολόκληρες κοινότητες αποκομμένες και εξαρτημένες.
Τα σύγχρονα πολιτισμικά ρεύματα έχουν επιταχύνει αυτή την αποσύνθεση, καθιερώνοντας ριζοσπαστικές θεωρίες που διαλύουν τους πανάρχαιους κοινωνικούς δεσμούς. Καθώς αυτοί οι δεσμοί καταλύονται, η ανθρώπινη αξία επαναπροσδιορίζεται αποκλειστικά με όρους υλικού πλούτου, απογυμνώνοντας την κοινωνία από τις εγγενείς αξίες της και καλλιεργώντας μια μακροχρόνια εξάρτηση από το κράτος, αντί για την αξιοπρέπεια που πηγάζει από την εργασία.
Πρόκειται για έναν βαθύ και συστημικό κατακερματισμό του δυτικού πολιτισμού.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
The loss of foundational cultural norms has opened the floodgates to top-down agendas – from climate alarmism to unchecked mass migration. We are seeing the collapse of a cultural heritage that evolved across a thousand generations – in real time.
A web of interconnected political and economic forces has progressively dismantled the relationship between the free citizen and the state. Most Western nations are now frozen in a state of creeping authoritarianism. People see this as a fundamental collapse of modern society, where turbulence and violence are becoming ruling features of inner-city streets.
At the apex of this implosion sits the United Nations, spreading fear campaigns and centralising its authority under the banner of climate crisis. Unelected and unaligned with national interests, its administrative apparatus has become a staging ground for centralised governance, using its vast network of agencies to manage populations and erode national borders.
The UN is the rallying point for an expanding technocracy. Domestically, similar bureaucratic bodies are hijacking commonplace social structures. Armed with state authority, these agencies now police language and daily behavior, replacing natural social cohesion with state-enforced obedience – a trend clearly visible today across the United Kingdom, Belgium, France, and Sweden.
As state control expands, civil society contracts. Core institutions like marriage and family – once the bedrock of moral instruction and emotional security – are disappearing. Without a spiritual or moral compass, traditional society has fractured, leaving entire communities disconnected and dependent.
Modern cultural movements have accelerated this breakdown, normalising radical theories that strip away age-old communal ties. As these bonds dissolve, human self-worth is redefined through material wealth alone, stripping society of its intrinsic values and cultivating long-term state dependency in place of the dignity of work.
It represents a profound and systemic fragmentation of Western civilisation.
— Peter Clack (@PeterDClack) October 17, 2026
Σε ποιους όμως ανήκουν οι “παγκόσμιοι οργανισμοί”; Πάμε να δούμε…
Πρόκειται ακόμη για “παγκόσμιες κρίσεις” τις οποίες προκαλούν ακριβώς εκείνοι που επιδιώκουν την διαβόητη παγκοσμιοποίηση. Πάρτε για παράδειγμα την Επιχείρηση COVID-19 η οποία ξεκίνησε όταν ένας ιός-βιολογικό όπλο- όπως τον χαρακτήρισε ο καθηγητής Jeffrey Sachs- εκτοξεύθηκε εναντίον της ανθρωπότητας. Ο καθηγητής Sachs μάλιστα υπέδειξε τον επιδημιολόγο Ralph Baric ως κατασκευαστή του ιού με την εκτόξευση του οποίου το deep state ξεκίνησε μία ακόμη επιχείρηση παγκοσμιοποίησης.
ΗΠΑ, Ισραήλ και Αργεντινή καταψήφισαν τη διακήρυξη του ΟΗΕ για την “ετοιμότητα απέναντι σε πανδημίες” ενώ η Νέα Ζηλανδία και η Παραγουάη απείχαν από την ψηφοφορία.
[Ακολουθούν γεγονότα σε κοινή θέα]
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πάμε να δούμε τώρα την αδελφική σχέση του ΟΗΕ και της δυναστείας των Rockefeller.
Το Κέντρο Ροκφέλερ (Rockefeller Center) και η Έδρα του ΟΗΕ (UN Headquarters) στη Νέα Υόρκη συνδέονται με μια στενή ιστορική και γεωγραφική σχέση.
Προσωρινή έδρα του ΟΗΕ> Πριν χτιστεί το μόνιμο κτίριο του ΟΗΕ στον East River, τα πρώτα γραφεία και τμήματα πληροφοριών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (όπως στη La Maison Française και στο RKO Building) στεγάστηκαν μέσα στο Κέντρο Rockefeller από το 1942 έως το 1950.
H δωρεά της γης> Ο John D. Rockefeller Jr. δώρισε 8,5 εκατομμύρια δολάρια το 1946 για την αγορά της έκτασης 18 στρεμμάτων δίπλα στον East River, όπου βρίσκεται σήμερα η επίσημη έδρα του ΟΗΕ.
Αρχιτεκτονική συγγένεια> Ο Wallace K. Harrison, βασικός αρχιτέκτονας του Κέντρου Rockefeller, ηγήθηκε και της διεθνούς ομάδας σχεδιασμού για το συγκρότημα του ΟΗΕ.
O Oργανισμός Ηνωμένων Εθνών και το Rockefeller Center απέχουν μεταξύ τους περίπου 1,6 χιλιόμετρα (1 μίλι) στο Midtown Manhattan.
Πάμε τώρα να δούμε την αδελφική σχέση του Ιδρύματος Rockefeller με τον WHO-Παγκόσμιο Οργανοσμό Υγείας [σου]
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) και το Ίδρυμα Rockefeller διατηρούν μια συνεργασία που εκτείνεται σε περισσότερες από επτά δεκαετίες, η οποία ανάγεται στην εποχή της διαμόρφωσης του καταστατικού του ΠΟΥ, τη δεκαετία του 1940.
Ιστορικές Ρίζες> Το Ίδρυμα Ροκφέλερ (Rockefeller Foundation) πρωτοστάτησε στον τομέα της διεθνούς δημόσιας υγείας μέσω της Διεθνούς Επιτροπής Υγείας-International Health Commission (που ιδρύθηκε το 1913) και συμμετείχε ως παρατηρητής στη διάσκεψη του 1946, η οποία οδήγησε στη δημιουργία του ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας-WHO) το 1948.
Επίσημο Καθεστώς: Το Rockefeller Foundation εντάχθηκε επίσημα σε καθεστώς επίσημων σχέσεων με τον ΠΟΥ, υπό την ιδιότητα του μη κρατικού φορέα, τον Ιανουάριο του 2022.
Χρηματοδότηση και Υποστήριξη: Το Ίδρυμα έχει διαθέσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για την υποστήριξη προγραμμάτων του ΠΟΥ, συμπεριλαμβανομένων επιχορηγήσεων ύψους άνω των 27 εκατομμυρίων δολαρίων κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες.
Ετοιμότητα για Πανδημίες: Τον Μάιο του 2023, οι εταίροι ανακοίνωσαν μια επένδυση 5 εκατομμυρίων δολαρίων από το Rockefeller Foundation για την επέκταση του Κέντρου του ΠΟΥ για την Πανδημική και Επιδημική Πληροφόρηση (WHO Hub for Pandemic and Epidemic Intelligence) στο Βερολίνο, ενισχύοντας τη γονιδιωματική επιτήρηση και τα εργαλεία ψηφιακών δεδομένων υγείας.
Κλίμα και Υγεία: Τον Μάιο του 2025, το Ίδρυμα Ροκφέλερ (με επιχορήγηση 5,2 εκατομμυρίων δολαρίων) και το Wellcome (με επιχορήγηση 6,3 εκατομμυρίων δολαρίων) κινητοποίησαν μια κοινή επένδυση ύψους 11,5 εκατομμυρίων δολαρίων για το Κοινό Πρόγραμμα του ΠΟΥ και του ΠΜΟ (Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός-(World Meteorological Organization) για το Κλίμα και την Υγεία, με στόχο τη δημιουργία μονάδων έγκαιρης προειδοποίησης για θέματα υγείας και μετεωρολογίας σε ευάλωτες χώρες.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Oι Rockefeller και η Υγεία [των άλλων]. Η Έκθεση Flexner- The Flexner Report
Η Έκθεση Flexner- The Flexner Report είναι μια έκθεση ορόσημο για την ιατρική εκπαίδευση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, που γράφτηκε από τον Abraham Flexner (προσωπικό δικηγόρο του John D. Rockefeller) και δημοσιεύτηκε το 1910 υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Carnegie.
Αυτή η έκθεση άλλαξε τα πάντα στο τρόπο αντιμετώπισης των ασθενειών. Όχι όμως προς όφελος του ασθενούς.
O Dr. Calley Means* εξηγεί το γιατί>
«Υπάρχουν μερικές πολύ σημαντικές ημερομηνίες που είναι ιστορικές και νομίζω ότι δημιούργησαν αυτό το οικοδόμημα πραγματικά σκόπιμα. Η πρώτη ήταν το 1909, η Έκθεση Flexner.
Στην κυριολεξία, ο προσωπικός δικηγόρος του John D. Rockefeller έγραψε την Έκθεση για το Κογκρέσο που ουσιαστικά έθεσε τα πρότυπα της σημερινής ιατρικής εκπαίδευσης.
Και λέει κυριολεκτικά, στις δεσμευτικές οδηγίες του, ότι η ολιστική υγεία και διατροφή και όπως συνδέονται με το σώμα είναι ψευδοεπιστήμη.
Λέει, ότι πρέπει να ονοματίζουμε την πάθηση, να την κόβουμε (να την αποβάλουμε) ή να τη συνταγογραφούμε. Τι χρονιά ήταν αυτή;
Το 1909. Άρα εξακολουθούν να ακολουθούν τις συστάσεις του 1909.
Εξακολουθούμε να ακολουθούμε την έκθεση Flexner.
Και θα μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτικές, σαν την ακύρωση της έκθεσης Flexner και της ενημέρωσης των κατευθυντήριων γραμμών για την επιστημονική εκπαίδευση και το πρότυπο περίθαλψης με βάση όσα μάθαμε από το 1909 για το μεγαλείο της διασύνδεσης του σώματός μας.
Θα είναι πραγματικά μια καλή αρχή, αλλά μας δεσμεύει ο νόμος. Θα το κάναμε μέσω της απόδειξης και όχι σαν μια θεωρία συνωμοσίας.
Ο προσωπικός δικηγόρος του John D. Rockefeller έγραψε την παραπάνω αναφορά.
Γιατί;
Επειδή ο John D. Rockefeller ήταν ο πατέρας της φαρμακευτικής βιομηχανίας, εκείνος δημιούργησε φαρμακευτικά προϊόντα από υποπροϊόντα παραγωγής λαδιού, ήταν ο πρώτος επενδυτής στο Johns Hopkins και σε άλλες μεγάλες ιατρικές σχολές, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ξεκίνησε το σύγχρονο εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την υγεία.
Υπήρχαν και τότε μερικά μεγάλα ζητήματα στην υγεία, όπως η Άγρια Δύση, αλλά δημιούργησε το Johns Hopkins και το εκπαιδευτικό πρότυπο όσον αφορά την ίδια την εκπαίδευση στους τρόπους αντιμετώπισης ασθενειών από προσωπικό που έμενε στα πανεπιστήμια, εσκεμμένα απομονωμένα και στη συνέχεια συνταγογραφούσε τα προϊόντα και τις παρεμβάσεις του ως κορυφαίος φαρμακευτικός κατασκευαστής.
Και οι ιατρικές σχολές που δημιούργησε ήταν βασικά ένα σύστημα διανομής προϊόντων για εκείνον.
Και εντάξει, φτάνουμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, περίπου εκείνη την εποχή, τις δεκαετίες του 1950, του 1960, θα έλεγα ότι σχεδόν κάθε ιατρικό θαύμα που μπορείτε να σκεφτείτε, οποιοσδήποτε ακροατής μπορεί να σκεφτεί, δημιουργήθηκε πριν από εκείνη την εποχή.
Όλα αφορούσαν οξείες καταστάσεις, επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις, διαδικασίες υγιεινής, αντιβιοτικά προκειμένου να μη γίνει θανατηφόρα μια μόλυνση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Σχεδόν κάθε ιατρικό θαύμα που μπορούμε να σκεφτούμε αφορούσε κάτι που θα σε σκότωνε αμέσως, μια μολυσματική ασθένεια, και μετά παίρνατε το χάπι ή τη θεραπεία για ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα και το σταματάγατε ή κάνατε τη χειρουργική επέμβαση γρήγορα και ήσασταν καλά.
Αυτά ήταν ιατρικά θαύματα. Και συνέβησαν πολλά καλά πράγματα μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πολύ σκόπιμα, η ιατρική βιομηχανία δημιούργησε το αντισυλληπτικό χάπι στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στις αρχές του 1960. Και το αντισυλληπτικό χάπι ήταν το πρώτο χάπι στην παγκόσμια ιστορία που οι άνθρωποι έπαιρναν για περισσότερο από κάποιες εβδομάδες. Ήταν το πρώτο χάπι που ήταν πραγματικά ενδιαφέρον. Μπορούσες να πείσεις κάποια να πάρει ένα χάπι για χρόνια, σχεδόν για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Ίσον, επαναλαμβανόμενα έσοδα.
Και υπήρχε τεράστια έμφαση από τον ιατρικό κλάδο προκειμένου να συνεχίσει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη που δημιουργήθηκε μέχρι το 1960. Ο RFK μιλάει για αυτό, δεν ξοδέψαμε χρήματα για τη διαχείριση των χρόνιων ασθενειών. Μέχρι τότε όλη η ιατρική αφορούσε οξεία προβλήματα. Χρόνια νόσος, διαβήτης, παχυσαρκία, που ήταν έξω από τα ιατρεία. Και μετά κατάλαβαν ότι θα μπορούσαν να ιατροποιήσουν τις χρόνιες παθήσεις.
Σήμερα, το 90 με 95% των δαπανών αφορά χρόνιες παθήσεις. Έτσι, τι κάνουμε λοιπόν; Στη δεκαετία του 1970, η οικογένεια Sackler, τα εγγόνια και τα παιδιά τους έκαναν τα οπιοειδή, οι απόγονοι τους δημιούργησαν το Valium. Και το 30% των γυναικών στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1970 ήταν βαθιά μέσα στο Valium.
Θα θυμάστε το Time Magazine, το Valium Nation, το Mommy’s Little Helper. Έτσι ξεκινήσαμε να δημιουργούμε όλες αυτές τις ψυχιατρικές συνθήκες.
Αρχίσαμε να ιατροποιούμε τις καρδιακές παθήσεις. Ξεκινήσαμε να ιατροποιούμε όλους αυτούς τους διαβήτες τύπου 2, αρχίσαμε να δημιουργούμε ακαδημαϊκή έρευνα πλήρως χρηματοδοτούμενη από τη φαρμακευτική βιομηχανία, λέγοντας ότι ο διαβήτης τύπου 2 δεν είναι αναστρέψιμος, ότι είναι βασικά γενετικός. Το ίδιο συνέβη και στις καρδιακές παθήσεις, σε όλα αυτά και αρχίσαμε να τα ξεφλουδίζουμε. Άρχισαν να τα ξεφλουδίζουν.
Και τι έγινε με το φαγητό;
Η χρόνια νόσος δεν ήταν τόσο μεγάλη υπόθεση τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Κοιτάξτε στα γραφήματα, κοιτάξτε στο γράφημα όλων των χρόνιων παθήσεων, υπάρχει απλώς μια απότομη στροφή στη δεκαετία του 1980. Είναι περίπου η εποχή της Γενικής Έκθεσης του Χειρουργού των ΗΠΑ (Surgeon General Report) που λέει ότι το κάπνισμα δεν ήταν πια μια υπέροχη απόλαυση. Οπότε βγήκε η δεύτερη έκθεση.
Οι Philip Morris και οι R.J. Reynolds ήταν δύο από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο.
Δεν ήταν όμως όπως η Microsoft και η Google στη σημερινή λίστα των κορυφαίων εταιρειών, ήταν εταιρείες τσιγάρων, η ντοπαμίνη είναι πολύ καλή να την πουλάς, αυτό που κάνουν τώρα οι εταιρείες τεχνολογίας. Και χρησιμοποιούν τα μετρητά τους.
Και μέχρι το 1990, οι τρεις μεγαλύτερες συμφωνίες συγχωνεύσεων και εξαγορών στην αμερικανική ιστορία, στην παγκόσμια ιστορία, ήταν οι εταιρείες τσιγάρων που αγόραζαν εταιρείες τροφίμων. Έτσι, αγοράστηκε η Nabisco από την R.J. Reynolds, το ίδιο συνέβη με την Kraft και την U.S. Food.
Και, βλέπετε αυτά τα γραφήματα όλων των εταιρειών τροφίμων που ανήκουν σε δύο εταιρείες; Αυτές ήταν οι εταιρείες τσιγάρων. Και έκαναν δύο πράγματα πολύ, πολύ επίτηδες. Ανέλαβαν τα συγκεκριμένα ιδρύματα απολύτου εμπιστοσύνης για να πουν ότι τα εξαιρετικά επεξεργασμένα τρόφιμα ήταν υγιεινά, και στη συνέχεια πήραν τους επιστήμονές τους και έφτιαξαν το ίδιο το φαγητό για να το κάνουν πιο εθιστικό. “Όχι για να σκοτώνουμε παιδιά, αλλά για να το κάνουμε πιο εθιστικό”.
Είχαμε λοιπόν κυριολεκτικά τους κορυφαίους στην πυραμίδα της διατροφής, που έλεγαν ότι τα εξαιρετικά επεξεργασμένα τρόφιμα είναι υπέροχα, με χαμηλά λιπαρά, υδατάνθρακες.
Αυτό κατασκευάστηκε κυριολεκτικά από τη βιομηχανία τσιγάρων για να προωθήσει τα εθιστικά προϊόντα της. Και αυτή η οπλοποίηση του φαγητού, όπως την αποκαλώ, δεν αφορά μόνο αυτή τη συνωμοσία. Κυριολεκτικά στη βιομηχανία τσιγάρων, αυτές οι δύο εταιρείες ένιωθαν πιο απαίσια από εμάς. “Είμαστε οι δύο μεγαλύτεροι παραγωγοί τροφίμων στις Ηνωμένες Πολιτείες”.
Και πράγματι έτσι είναι, το 50% των αμερικανικών τροφίμων δημιουργήθηκε από εταιρείες τσιγάρων τη δεκαετία του 1990. Και μας έχουν εθίσει και έχουν φορτώσει το φαγητό και όλες οι χρόνιες παθήσεις εκτοξεύτηκαν.
Είναι επειδή αυτά τα εξαιρετικά επεξεργασμένα τρόφιμα, κυριολεκτικά από επιστήμονες της καπνοβιομηχανίας, κλέβουν από την εξελικτική μας βιολογία.
Και πάλι, δεν μπορείτε να υπερκαταναλώσετε μπριζόλα που τρέφεται με χόρτο, αλλά αυτά τα τρόφιμα από επιστήμονες πολύ πιο έξυπνους από οποιονδήποτε από εμάς, αυτό κάνουν. Αποκλείουν τα σήματα της κοινωνίας μας. Το υποπροϊόν αυτού του φθηνού εθιστικού τροφίμου, για το οποίο δεν έχουμε καν έρευνα ακόμα, είναι ότι είναι ψεκασμένο με όλες αυτές τις χημικές ουσίες. Είναι ψεκασμένο με 10.000 χημικές ουσίες που επιτρέπονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ μόνο 400 επιτρέπονται στην Ευρώπη. Όλα αυτά τα χημικά για να κάνουν το φαγητό εθιστικό, να κάνουν το φαγητό φθηνό, να κάνουν τη μονοκαλλιέργεια.
Και αυτό το φαγητό είναι απολύτως, χωρίς να περιμένουμε την έρευνα για αυτό, αυτές οι χημικές ουσίες, αυτές οι νευροτοξίνες. Καταστρέφουν τα κύτταρά μας, καταστρέφουν το μικροβίωμα μας με τρόπους που δεν κατανοούμε πλήρως. Θέλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω σε όλους, ότι αυτό συνέβη πολύ εσκεμμένα.
Όπως και ότι μπορεί να αναιρεθεί αρκετά γρήγορα, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι αληθινή διαφθορά που έγινε εσκεμμένα».
Great history lesson by Calley Means:
“There’s a couple really important dates that happened that are historical that I think set this structure really intentionally. The first was 1909, the Flexner Report. So literally, John D. Rockefeller’s personal lawyer wrote the report for… pic.twitter.com/RSCfeUJt1Y— Camus (@newstart_2024) October 22, 2024
*Co-Founder, @truemedpayments Co-Author, Good Energy (#1 NYTimes Best-Seller)
Replacing Europe> Μυστική έρευνα ακολουθεί τη διαδρομή του χρήματος πίσω από τον μηχανισμό μαζικής μετανάστευσης στην Ευρώπη, ο οποίος χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους
Ένα νέο ντοκιμαντέρ από τον ερευνητικό ειδησεογραφικό οργανισμό Muckraker καταγράφει τη διαδρομή των μεταναστών από τη Δυτική Αφρική, μέσω Ισπανίας και Γαλλίας, προς τη Βρετανία, εξετάζοντας αυτό που ο οργανισμός περιγράφει ως ένα δίκτυο το οποίο συντηρείται από προγράμματα βοήθειας που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους, από ΜΚΟ, ακόμη και από δυτικές κυβερνήσεις.
Από τον Tyler Durden/ZeroHedge
Η ταινία διάρκειας 47 λεπτών, με τίτλο «Replacing Europe» («Αντικαθιστώντας την Ευρώπη»), βασίζεται σε έρευνα μηνών και σε υλικό που συγκεντρώθηκε υπό καθεστώς μυστικότητας, προκειμένου να διερευνήσει την υλικοτεχνική οργάνωση και τους βασικούς παράγοντες από τον χώρο των ΜΚΟ που βρίσκονται πίσω από τη μαζική μετανάστευση προς την Ευρώπη — μια διαδικασία που, όπως υποστηρίζεται, οδηγεί στον αφανισμό των εθνών.
«Ολόκληρη η μετανάστευση είναι ένα παιχνίδι», λέει ο Sheikh M. Kromah, τον οποίο ο Muckraker κατονόμασε ως εργαζόμενο στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης του ΟΗΕ. Ισχυρίζεται ότι η Ισπανία έχει οικονομικό κίνητρο να διατηρήσει τις αφίξεις, επειδή η μείωσή τους θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη χρηματοδότηση της ΕΕ.
Ο Muckraker ισχυρίζεται ότι τα δημόσια χρηματοδοτούμενα ιδρύματα βοηθούν στη διατήρηση των μεταναστευτικών ροών που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υπόσχονται δημόσια να ελέγξουν. Οι συνεντεύξεις του εγείρουν ερωτήματα σχετικά με την εποπτεία, τα κίνητρα δαπανών και τα όρια μεταξύ της ανθρωπιστικής βοήθειας και της διευκόλυνσης των παράνομων διελεύσεων των συνόρων προς την Ευρώπη από αλλοδαπούς.
Η ευρύτερη ανησυχία είναι κατά πόσον η μαζική μετανάστευση, η κακή αφομοίωση και οι αυξανόμενες δημόσιες δαπάνες του ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας που εξυπηρετεί τους μετανάστες θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τη δημοσιονομική πίεση και την πολιτική αστάθεια.
Ιδού το ρεπορτάζ του Muckraker:
Ένας εργαζόμενος σε υπηρεσία του ΟΗΕ για τη μετανάστευση παραδέχεται ότι η Ισπανία δεν πρόκειται να σταματήσει τις βάρκες, επειδή τα χρήματα από την ΕΕ είναι πάρα πολλά. Μια καθολική ΜΚΟ, η οποία λαμβάνει 225 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, μεταφέρει τους αφιχθέντες στην ηπειρωτική χώρα και τους πληρώνει για να παραμείνουν εκεί. Ακτιβιστές έχουν σχεδιάσει μια διαδρομή που οδηγεί στα γαλλικά σύνορα. Οι δημοσιογράφοι, μάλιστα, που κατέγραψαν τα γεγονότα δέχθηκαν επίθεση και παραλίγο να συλληφθούν.
Η ερευνητική ομάδα Muckraker πέρασε δύο μήνες ακολουθώντας τη μεταναστευτική οδό από τη Δυτική Αφρική, από την αρχή μέχρι το τέλος: από το κέντρο διακίνησης μεταναστών στη Nouadhibou της Μαυριτανίας, μέχρι τα Κανάρια Νησιά της Ισπανίας, διασχίζοντας την ηπειρωτική Ισπανία και τη Γαλλία, για να καταλήξει τελικά στη Μάγχη και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το αποτέλεσμα είναι ένα νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο «REPLACING EUROPE» («Αντικαθιστώντας την Ευρώπη»).
Το κεντρικό συμπέρασμα του ντοκιμαντέρ είναι ότι η μετακίνηση δεκάδων χιλιάδων παράτυπων μεταναστών προς την Ευρώπη δεν αποτελεί προϊόν χάους. Πρόκειται για ένα ελεγχόμενο σύστημα, το οποίο διαχειρίζονται διακινητές, ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από το δημόσιο, δίκτυα ακτιβιστών και κυβερνήσεις – ορισμένες εκ των οποίων παραδέχονται, μάλιστα, μπροστά στην κάμερα ότι αποκομίζουν κέρδη από αυτό.
Μεταξύ των ευρημάτων του ντοκιμαντέρ περιλαμβάνονται τα εξής:
– Ένας εργαζόμενος στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης του ΟΗΕ δηλώνει ότι η Ισπανία επιτρέπει σκόπιμα τη συνεχή άφιξη σκαφών, προκειμένου να συνεχίσει να λαμβάνει χρηματοδότηση από την ΕΕ.
– Η ACCEM, μια καθολική ΜΚΟ που έλαβε περίπου 225 εκατομμύρια ευρώ το 2024 —κυρίως από το ισπανικό κράτος—, μεταφέρει τους αφιχθέντες από τα Κανάρια Νησιά στην ηπειρωτική Ισπανία, τους στεγάζει σε καταυλισμούς και τους καταβάλλει μηνιαίο επίδομα.
– Εκατοντάδες μετανάστες μεταφέρονται αεροπορικώς από τα Gran Canaria στη Μαδρίτη.
– Στην ισπανική παραμεθόρια πόλη Irun, μια ομάδα ακτιβιστών έχει σχεδιάσει μια διαδρομή με ίχνη ποδιών, η οποία καθοδηγεί τους μετανάστες ώστε να παρακάμπτουν την αστυνομία και να εισέρχονται στη Γαλλία, όπου μια δομή φιλοξενίας —υπό τη διαχείριση της τοπικής αρχής— υποδέχεται άτομα χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα.
– Ο ίδιος ο οργανισμός του ΟΗΕ για τη μετανάστευση υποστηρίζει ότι η προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η «διευκόλυνση» και όχι ο «περιορισμός» της μετανάστευσης.
Από πού ξεκινούν οι ροές: Μαυριτανία
Τα περισσότερα σκάφη στη διαδρομή της Δυτικής Αφρικής αναχωρούν από τη Σενεγάλη, το Μαρόκο, τη Δυτική Σαχάρα και, κυρίως, τη Μαυριτανία. Δεκάδες χιλιάδες παράτυποι μετανάστες που έφτασαν στα Κανάρια Νησιά είχαν αναχωρήσει από τις ακτές της Μαυριτανίας.
Nouadhibou, Μαυριτανία, βασικό σημείο αναχώρησης για σκάφη με προορισμό τα Κανάρια Νησιά
Στη Nouadhibou, μια τοπική πηγή ανέφερε στο Muckraker ότι νεαρές μετανάστριες πέφτουν θύματα βιασμού και κρατούνται «σαν σκλάβες», ενώ οι απαγωγείς τους επικοινωνούν με τις οικογένειές τους απαιτώντας λύτρα. Όταν ερωτήθηκε αν υπεύθυνοι είναι εγκληματίες ή η αστυνομία, η πηγή απάντησε ότι ευθύνονται και οι δύο: «Η αστυνομία το κάνει αυτό… επειδή συνεργάζεται με τους εγκληματίες που διακινούν ανθρώπους». Πρόσθεσε δε ότι διακινητές όπλων και ναρκωτικών αναμειγνύονται με τους μετανάστες προκειμένου να εισέλθουν στην Ευρώπη.
Το Muckraker επισκέφθηκε επίσης ένα κέντρο αρωγής μεταναστών στη Nouadhibou, το οποίο λειτουργεί υπό την OAMR (Organisation d’Appui et d’Assistance aux Migrants et Réfugiés – Οργάνωση Υποστήριξης και Βοήθειας για Μετανάστες και Πρόσφυγες), σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης των Ηνωμένων Εθνών. Σε ένα πανό στον τοίχο αναγράφεται «Projet Julia Taft – Phase II» («Έργο Julia Taft – Φάση ΙΙ»): πρόκειται για ένα έργο ενίσχυσης ικανοτήτων που παρέχει κατάρτιση, δράσεις προσέγγισης και βοήθεια σε πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο και μετανάστες στη Nouadhibou, με χρηματοδότηση από την «Ambassade des Etats-Unis en Mauritanie» — δηλαδή την Πρεσβεία των ΗΠΑ. Σε ερώτηση για το αν οι Ηνωμένες Πολιτείες καλύπτουν επίσης τα έξοδα για τον φούρνο και το εργαστήριο ηλεκτρονικών υπολογιστών του κέντρου, το προσωπικό απάντησε καταφατικά.
https://t.co/5xRLLbV8sf
— Ian Ford (@IannFord) October 18, 2026
Το Ταμείο Προσφύγων «Julia Taft» («Julia Taft Refugee Fund») αποτελεί πρόγραμμα του State Department (Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ) και υπάγεται στο Γραφείο Πληθυσμού, Προσφύγων και Μετανάστευσης. Το πρόγραμμα δημιουργήθηκε το 2000 και φέρει το όνομα της Julia Taft, η οποία ηγήθηκε του εν λόγω γραφείου επί προεδρίας Clinton. Επιτρέπει στις πρεσβείες των ΗΠΑ να χορηγούν μικρά χρηματικά ποσά απευθείας σε τοπικές ΜΚΟ. Στην πρόσκληση υποβολής προτάσεων που εξέδωσε η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Nouakchott το 2022, προβλεπόταν χρηματοδότηση έως 50.000 δολάρια ανά έργο, ενώ στους δυνητικούς δικαιούχους —μαζί με τους πρόσφυγες και τα άτομα που επιστρέφουν στην πατρίδα τους— περιλαμβάνονταν και οι μετανάστες.
Άφιξη: Κανάρια Νησιά
Ανοιχτά του νησιού El Hierro, το Muckraker κατέγραψε ένα σκάφος γεμάτο μετανάστες, στην πλειονότητά τους άνδρες σε στρατεύσιμη ηλικία, το οποίο ρυμουλκούνταν από πλοιάριο της ισπανικής Υπηρεσίας Θαλάσσιας Διάσωσης. Ένας άνδρας αποβιβάστηκε πάνω σε φορείο, φαινομενικά χωρίς τις αισθήσεις του.
Η Υπηρεσία Θαλάσσιας Διάσωσης της Ισπανίας ρυμουλκεί σκάφος γεμάτο με μετανάστες ανοιχτά του El Hierro
Οι αφιχθέντες μεταφέρονται σε προσωρινούς καταυλισμούς. Οι διαμένοντες εκεί περιέγραψαν ημέρες χωρίς εργασία («μόνο τρώμε και κοιμόμαστε»), καθώς και άνδρες που φεύγουν για να πιουν και, κατά την επιστροφή τους, φέρουν μαχαίρια. Ένας μετανάστης από τη Σενεγάλη περιέγραψε μια πιο σκοτεινή πρακτική κατά τη διάρκεια του ίδιου του ταξιδιού: επιβάτες που κατηγορούνται για μαγεία δένονται και ρίχνονται στη θάλασσα.
Μετανάστες έξω από καταυλισμό στα Κανάρια Νησιά
Άνθρωπος εκ των έσω του ΟΗΕ: «Η μετανάστευση είναι ένα παιχνίδι»
Στα Κανάρια Νησιά, το Muckraker συνάντησε τον Sheikh M. Kromah, ο οποίος εκείνη την περίοδο εργαζόταν για τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ) του ΟΗΕ και διαθέτει εμπειρία άνω της δεκαετίας στον κλάδο της παροχής βοήθειας προς τους μετανάστες. Ο Kromah έχει φωτογραφηθεί στο πλευρό της Ισπανίδας Υπουργού Ένταξης, Κοινωνικής Ασφάλισης και Μετανάστευσης, Elma Saiz, καθώς και τοπικών αξιωματούχων στο νησί El Hierro.
Ο Sheikh M. Kromah με την Elma Saiz, Υπουργό Ένταξης, Κοινωνικής Ασφάλισης και Μετανάστευσης της Ισπανίας
«Όλο αυτό με τη μετανάστευση είναι ένα παιχνίδι», δήλωσε ο Kromah στο Muckraker. «Όλοι θέλουν να πάρουν το μερίδιό τους». Ανέφερε ότι τα δίκτυα διακίνησης εισπράττουν από 50.000 έως 60.000 ευρώ ανά σκάφος.
Όταν ρωτήθηκε γιατί η Ισπανία δεν σταματά τις αφίξεις, απάντησε ότι η κυβέρνηση δεν το επιθυμεί. Εξήγησε ότι, κάθε χρόνο, η Ισπανία λαμβάνει ένα τεράστιο χρηματικό ποσό από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη διαχείριση της μετανάστευσης· αν σταματούσαν οι αφίξεις των σκαφών, θα σταματούσε και η ροή των χρημάτων. Η στρατηγική, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι «να περιοριστεί το φαινόμενο, αλλά όχι να σταματήσει εντελώς, ώστε να συνεχίσουν να εισπράττουν τα χρήματα».
Ο Kromah προχώρησε ακόμη περισσότερο, ισχυριζόμενος ότι ένα μέρος των χρημάτων αλλάζει χέρια σε μετρητά, μεταφερόμενο μέσα σε βαλίτσες σε χώρους όπου διεξάγονται διαπραγματεύσεις. Ανέφερε, μάλιστα, ότι ακόμη και οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί στα νησιά, οι οποίες αμείβονται με ποσά περίπου τριπλάσια από τον μισθό ενός απλού αστυνομικού, «θέλουν να φτάνουν σκάφη κάθε μέρα».
«Εδώ, ο καθένας θέλει απλώς να βγάλει χρήματα από τους άλλους», είπε. «Οπότε, αν το καλοσκεφτείς, είναι ένα παιχνίδι».
Μεταφορά αεροπορικώς στην ηπειρωτική χώρα
Στη συνέχεια ακολουθεί η μεταφορά. Στο αεροδρόμιο της Γκραν Κανάρια, το Muckraker εντόπισε μερικές εκατοντάδες Αφρικανούς άνδρες που περίμεναν να μεταφερθούν αεροπορικώς στη Μαδρίτη. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται αρκετές φορές την εβδομάδα και τελεί υπό τη διαχείριση της οργάνωσης ACCEM.
Μετανάστες περιμένουν στο αεροδρόμιο της Γκραν Κανάρια για να μεταφερθούν αεροπορικώς στην ηπειρωτική Ισπανία
ACCEM: Η ΜΚΟ που διαχειρίζεται τους καταυλισμούς μεταναστών στην Ισπανία
Μία από τις βασικές οργανώσεις που είναι υπεύθυνες για τη μεταφορά παράτυπων μεταναστών από τα Κανάρια Νησιά στην ηπειρωτική Ισπανία, καθώς και για τη στέγασή τους σε καταυλισμούς μετά την άφιξή τους, είναι η ACCEM.
Ένας καταυλισμός μεταναστών στην ηπειρωτική Ισπανία, υπό τη διαχείριση της ACCEM
Το πλήρες όνομα της ACCEM είναι «Asociación Comisión Católica Española de Migración» («Ισπανική Καθολική Επιτροπή για τη Μετανάστευση»). Σύμφωνα με την ετήσια έκθεσή της για το 2024, όπως αναφέρει το ισπανικό μέσο ενημέρωσης «Infovaticana», η ACCEM έλαβε περίπου 225 εκατομμύρια ευρώ το 2024, εκ των οποίων το 88% προήλθε από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας. Την ίδια χρονιά, απασχολούσε 3.839 άτομα και διαχειριζόταν 9.812 θέσεις υποδοχής.
Η ACCEM δεν κρύβει τους στόχους της. Το 2023, η πρόεδρός της, Pilar Samanes Ara, συνυπέγραψε μια επιστολή με την οποία ζητούσε περισσότερες «ασφαλείς και νόμιμες οδούς» για τους μετανάστες προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ισπανία. Η επιστολή συνέδεε αυτό το αίτημα άμεσα με την Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ, περιγράφοντας τη μετανάστευση ως «μια μετασχηματιστική δύναμη για την ανάπτυξη και την πρόοδο».
Έξω από έναν καταυλισμό της ACCEM, το Muckraker συνάντησε έναν άνδρα από τη Σενεγάλη, ο οποίος ζούσε εκεί για σχεδόν έναν χρόνο χωρίς εργασία. Ανέφερε ότι οι διαμένοντες λαμβάνουν περίπου 75 ευρώ τον μήνα από την ACCEM, καθώς και εισιτήρια για λεωφορεία ή το μετρό. Σύμφωνα με τον ίδιο, ακόμη και άτομα που αποχωρούν από τον καταυλισμό χωρίς έγγραφα εξακολουθούν να λαμβάνουν τα χρήματα και το εισιτήριο. Γνώριζε μάλιστα έναν φίλο του που έφυγε για άλλη ισπανική πόλη, αλλά συνέχιζε να λαμβάνει τα χρήματα.
Το σχέδιο του ΟΗΕ
Όσα περιέγραψε ο Kromah συνάδουν με το πλαίσιο που έχει δημοσιεύσει ο ίδιος ο ΟΗΕ. Τον Σεπτέμβριο του 2015, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την Ατζέντα 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, η οποία δομείται γύρω από 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης.
Σε σχετικό έγγραφο με τίτλο «Η Μετανάστευση και η Ατζέντα 2030», ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ) αναφέρει ότι η Ατζέντα αναγνωρίζει τη μετανάστευση ως «βασική παράμετρο της ανάπτυξης» — είναι η πρώτη φορά που η μετανάστευση εντάσσεται ρητά στην παγκόσμια αναπτυξιακή ατζέντα. Το έγγραφο χαρακτηρίζει τις γυναίκες, τους άνδρες και τα παιδιά που μεταναστεύουν ως «φορείς ανάπτυξης» και επισημαίνει ότι η μετανάστευση μπορεί να συνδεθεί με κάθε έναν από τους στόχους της Ατζέντας 2030. Το συμπέρασμά του είναι ότι οι προσπάθειες δεν πρέπει να επικεντρώνονται στον περιορισμό της μετανάστευσης. Προτεραιότητα αποτελεί η διευκόλυνσή της, όχι ο περιορισμός της.
Πρόκειται για το ίδιο πλαίσιο στο οποίο αναφέρθηκε η πρόεδρος της ACCEM όταν ζητούσε τη δημιουργία νέων οδών εισόδου στην Ευρώπη. Ο ΟΗΕ καθορίζει την ατζέντα, ΜΚΟ όπως η ACCEM την υλοποιούν και οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι τη χρηματοδοτούν.
Ένα μονοπάτι με ζωγραφισμένα ίχνη προς τη Γαλλία
Στην Irun, την τελευταία ισπανική πόλη πριν από τη Γαλλία, φτάνουν καθημερινά μετανάστες στον σταθμό λεωφορείων. Από εκεί, μια διαδρομή με ζωγραφισμένα ίχνη ποδιών οδηγεί στον Ερυθρό Σταυρό και, στη συνέχεια, στο δημαρχείο, όπου μια ακτιβιστική ομάδα με την ονομασία Irungo Harrera Sarea υποδέχεται καθημερινά τους μετανάστες. Μέλη της εν λόγω ομάδας δήλωσαν στο Muckraker ότι έχουν βοηθήσει περίπου 40.000 μετανάστες να περάσουν τα ισπανικά σύνορα και να εισέλθουν στη Γαλλία.
Μια πινακίδα στην Irun της Ισπανίας, η οποία καλωσορίζει τους μετανάστες και αποτυπώνει τη διαδρομή από τον σταθμό λεωφορείων και τρένων προς τον Ερυθρό Σταυρό και το δημαρχείο
Ο άνδρας που ζωγράφισε τα ίχνη των ποδιών δήλωσε στο Muckraker ότι το μονοπάτι υπάρχει ώστε οι μετανάστες να μπορούν να περάσουν τα σύνορα χωρίς να εντοπιστούν από την αστυνομία, προσθέτοντας ότι σκοπεύει να ζωγραφίσει κι άλλα, «επειδή χάνονται». Οι ακτιβιστές επιβεβαίωσαν ότι υποδεικνύουν στους μετανάστες ποια λεωφορεία να πάρουν, ώστε να αποφύγουν τη σύλληψη. Μια πινακίδα κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό απεικονίζει ολόκληρη τη διαδρομή.
Το μονοπάτι οδηγεί στο Pausa, ένα καταφύγιο στην Bayonne της Γαλλίας, το οποίο έχει λάβει εκατομμύρια ευρώ από δημόσιους πόρους. Ο διευθυντής του δήλωσε στο Muckraker ότι το κέντρο διοικείται από τη δημοτική αρχή της Bayonne και ότι εκεί «δεν τηρούνται φωτογραφίες ούτε ονόματα». Οι μετανάστες παραμένουν για λίγες ημέρες, ανέφερε, και στη συνέχεια επιβιβάζονται σε λεωφορεία και «διασκορπίζονται σε όλη την Ευρώπη», έχοντας ή όχι μαζί τους έγγραφα.
Ο διευθυντής του Pausa, ενός δημόσια χρηματοδοτούμενου καταφυγίου για μετανάστες στην Bayonne της Γαλλίας
Επίθεση στο Παρίσι
Στην είσοδο του Πύργου του Eiffel, η ομάδα του Muckraker βρήκε την πλατεία γεμάτη από μετανάστες πλανόδιους πωλητές. Όταν το συνεργείο άρχισε να κινηματογραφεί, οι πωλητές τους περικύκλωσαν. Ο συνιδρυτής του Muckraker, Josh Rubin (@joshbrubin), δέχθηκε επίθεση και κατέληξε να αιμορραγεί έντονα από το κεφάλι, επειδή κρατούσε κάμερα.
Ο συνιδρυτής του Muckraker, Josh Rubin, μετά την επίθεση στον Πύργο του Άιφελ
Λίγα μίλια πιο πέρα, το Muckraker επισκέφθηκε την ARDHIS, μια ΜΚΟ που βοηθά μετανάστες να ζητήσουν άσυλο ως ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες. Ένας μετανάστης που γνωρίζει την κοινότητα ανέφερε ότι πολλοί από όσους επικαλούνται αυτόν τον λόγο δεν είναι ομοφυλόφιλοι: «Λένε απλώς ότι θέλουν να έχουν πρόσβαση… στη βοήθεια».
Calais και Μάγχη
Για όσους κατευθύνονται προς τη Βρετανία, ο τελευταίος σταθμός στη Γαλλία είναι το Calais, όπου αυτοσχέδιοι καταυλισμοί χρησιμεύουν ως ορμητήρια για τη διάσχιση της Μάγχης. Ένας ντόπιος ιδιωτικός φύλακας ασφαλείας περιέγραψε περιστατικά όπου μετανάστες έκλεβαν από καταστήματα, ενώ θανάτωσαν και την κατσίκα ενός αγρότη για να τη φάνε. Διακινητές ανθρώπων δρουν μέσα σε αυτούς τους καταυλισμούς, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σκηνικό για φονικές επιθέσεις με πυροβόλα όπλα.
Προσποιούμενοι τους εργαζόμενους σε ανθρωπιστική οργάνωση και χρησιμοποιώντας κρυφές κάμερες, τα μέλη του Muckraker εισήλθαν σε έναν καταυλισμό που είχε στηθεί μέσα σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη. Οι άνδρες που βρίσκονταν εκεί δήλωσαν ότι κατάγονταν από το Σουδάν, το Μαρόκο και την Αίγυπτο. Η ομάδα κατέγραψε περίπου 100 σκηνές στριμωγμένες κάτω από την ίδια στέγη, έναν χώρο προσευχής στρωμένο με χαλιά και στοίβες από Κοράνια, καθώς και μασκοφόρους άνδρες που παρακολουθούσαν τους επισκέπτες. Μόλις έγινε αντιληπτή η κάμερα, το κλίμα άλλαξε. «Δεν δέχομαι να βγάζετε φωτογραφίες εδώ», είπε ένας άνδρας. Ένα πλήθος πλησίασε και έσπρωξε την ομάδα προς την έξοδο.
Περίπου 100 σκηνές μέσα σε έναν καταυλισμό σε αποθήκη κοντά στο Calais
Άνδρες προσεύχονται ανάμεσα στις σκηνές, μέσα στον καταυλισμό
Τα διεθνή δίκτυα διακίνησης ελέγχουν τα ίδια τα σημεία διέλευσης. Πολλοί από τους διακινητές είναι και οι ίδιοι παράτυποι μετανάστες, συχνά από το Ιράκ, την Αλβανία και κουρδικές περιοχές. Το βράδυ πριν από την αναχώρηση μιας βάρκας, εκατοντάδες μετανάστες αποχωρούν από τους καταυλισμούς και κατευθύνονται προς προκαθορισμένα σημεία συνάντησης κατά μήκος της ακτής. Το Muckraker πέρασε εβδομάδες στο Calais, παρακολουθώντας αυτές τις μετακινήσεις και συλλέγοντας πληροφορίες.
Μετανάστες με τα υπάρχοντά τους συγκεντρώνονται σε ένα σημείο συνάντησης στην άκρη του δρόμου, κοντά στο Calais
Το δύσκολο κομμάτι είναι να φτάσουν στο σημείο αναχώρησης. Ένας Αφγανός μετανάστης, ο οποίος σκόπευε να επιχειρήσει ο ίδιος τη διάσχιση, ενημέρωσε την ομάδα ότι οι διακινητές είναι καχύποπτοι απέναντι σε όποιον μιλάει αγγλικά ή γαλλικά, θεωρώντας τους κατασκόπους ή αστυνομικούς και προειδοποίησε ότι κινδυνεύουν να ξυλοκοπηθούν, να τραυματιστούν ή ακόμα και να σκοτωθούν. Αργά ένα βράδυ, έστειλε στην ομάδα την τοποθεσία από την οποία επρόκειτο να αναχωρήσει ένα σκάφος, συνοδεύοντας την πληροφορία με μια προειδοποίηση να είναι προσεκτικοί, καθώς οι διακινητές ήταν οπλισμένοι.
Η ομάδα κατευθύνθηκε προς την ακτή και περίμενε. Μέσα στο σκοτάδι, παρακολούθησαν μια βάρκα να βγαίνει στα ανοιχτά, ενώ ομάδες ανδρών, που πιθανολογούσαν ότι ήταν διακινητές, κινούνταν κατά μήκος της ακτής. Το σχέδιο προέβλεπε ότι το σκάφος θα επέστρεφε για να παραλάβει τους επιβάτες από την παραλία.
Γύρω στις 5 το πρωί, περισσότερα από 50 άτομα έτρεξαν από τους αμμόλοφους προς το νερό· ανάμεσά τους ήταν και ένας άνδρας που κρατούσε ένα μικρό παιδί. Για περισσότερα από 15 λεπτά, δεν υπήρχε ούτε ένας αστυνομικός στην παραλία. Όταν τελικά έφτασε η αστυνομία, το σκάφος βρισκόταν ήδη στη διαδικασία επιβίβασης. Οι αστυνομικοί σύντομα εγκατέλειψαν την προσπάθεια και απομακρύνθηκαν από την ακτή, ενώ το σκάφος, το οποίο είχαν επιχειρήσει να σταματήσουν, αναχώρησε επιτυχώς και αργότερα έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ένας μετανάστης αντιμετωπίζει έναν Γάλλο αστυνομικό στα κύματα καθώς φορτώνει ένα σκάφος με προορισμό τη Βρετανία
Το Ηνωμένο Βασίλειο
Στην Αγγλία, αιτούντες άσυλο που διαμένουν σε ξενοδοχείο το οποίο χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση δήλωσαν στο Muckraker ότι η στέγαση και η σίτιση παρέχονται δωρεάν, ότι λαμβάνουν περίπου 300 λίρες τον μήνα και ότι, επιπλέον, η φοίτηση στο πανεπιστήμιο είναι δωρεάν γι’ αυτούς. Ένας από αυτούς ανέφερε ότι διαμένει στο ξενοδοχείο εδώ και τρία χρόνια.
Ένα ξενοδοχείο στην Αγγλία που φιλοξενεί αιτούντες άσυλο
Δείτε ολόκληρο το βίντεο εδώ:
