kourdistoportocali.comNews DeskLa Paz> Πανδαισία χρωμάτων, κάθε μπλοκ και χρώμα στην πόλη της Ειρήνης

Γράφει η Λένα Κορομηλά

La Paz> Πανδαισία χρωμάτων, κάθε μπλοκ και χρώμα στην πόλη της Ειρήνης

Μακάρι να ήμουν το μπαλάκι του γκολφ, που εδώ, λόγω αραιότητας του αέρα, τρέχει πολύ πιο γρήγορα..

Περπατάς. Δεν περπατάς, ανεβαίνεις. Ασθμαίνοντας. Κάθε λίγο σταματάς. Δεν φταις εσύ που λαχανιάζεις. Η Λα Παζ, η πόλη της Ειρήνης, είναι η ψηλότερα χτισμένη πρωτεύουσα στον κόσμο, στα 365O με 4200 μ. Κι αν κλείσεις δωμάτιο στα χαμηλά, λόγω ευνοϊκότερου κλίματος, θα σου έρθει ακριβότερα από τις «ψηλές» φτωχογειτονιές του Ελ Άλτο. Για να φτάσεις στο κέντρο, με τις ανηφόρες και το υψόμετρο, ακόμη κι αν ήσουν μαραθωνοδρόμος, δοκιμάζεσαι σκληρά.

Γράφει η Λένα Κορομηλά

Nuestra Señora de La Paz  [Η Κυρία μας της Ειρήνης] >Μια πρωτομαγιάτικη ιστορία

Προηγουμένως στο ξενοδοχείο, για well com, σου προσφέρεται άφθονο τσάι κόκα. Εσύ βέβαια το ενισχύεις με φύλλα κόκας ή μαστίχα κόκα ή ό,τι άλλο θα μπορούσε να βοηθήσει. Κάποιοι, οι πλέον ευαίσθητοι, δεν βοηθιούνται ούτε με αυτά. Τα πόδια παραλύουν, η ανάσα ζορίζεται, αιμορραγούν. Γέρνουν τότε σε όποια πολυθρόνα στη ρεσεψιόν βρουν, περιμένοντας τη φιάλη οξυγόνου. Μην ανησυχείς, μέχρι να φύγεις, θα έχεις προσαρμοστεί.

Ανεβαίνω χαζεύοντας αριστερά δεξιά, τα μαγαζιά σήμερα, πρώτη Μαΐου, είναι κλειστά, μόνο κάτι μικροπωλητές έχουν στρώσει ένα πανί κι επάνω εκεί απλώνουν την πραμάτεια τους. Ένα μικρό αγόρι μου πουλάει ένα υφαντό ασπρόμαυρο φουλάρι, δίπλα η μάνα του, με τη κοιλιά στο στόμα, ανοίγει τους μπόγους με τις χειροτεχνίες.

Συνεχίζω την ανάβαση. Μακάρι να ήμουν το μπαλάκι του γκολφ, που εδώ, λόγω αραιότητας του αέρα, τρέχει πολύ πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλλο μέρος της γης. Φθάνω στην πλατεία Σαν Φρανσίσκο, και χωρίς αναβολή, παίρνω τον χρωματιστό, στενό και μακρύ δρόμο, την αγορά των Μαγισσών.

Συναντώ τις Τσόλες. Τις Ινδιάνες με τις φούστες Αμάρα, σαν ανοιχτή ομπρέλα στα ευτραφή τους μέλη, σάλι ισπανικό, καπέλο αγγλικό, στρογγυλό και σκληρό, συνήθως μαύρο. Μπαίνω στο μαγαζί Casa Esoterica. Με καλωσορίζει μια γυναίκα αγκαλιά με τον Ακέκο, τον χαμογελαστό χαρτονένιο κούκλο που φέρνει τύχη, για να χτιστεί το σπίτι, για να βρει ο άνδρας δουλειά, για να πιάσει η γυναίκα παιδί, πρέπει να κάνουν προσφορά στον τυχερό Ακέκο.

Στοιβαγμένα διάφορα αξιοπερίεργα αντικείμενα, φυλαχτά, μουσικά όργανα από οστά και όστρακα, ασημικά, υφάσματα, σκελετοί, κρανία ζώων, μάσκες, μαγικά φίλτρα για τις τελετές, μαντζούνια για να σε ερωτευθεί, μαντζούνια για να τον χωρίσεις, για να γιατρευτείς, για να πεθάνεις ή να ζήσεις.

Παίρνω τον Ακέκο μου και προχωράω προς την Κεντρική Πλατεία Μουρίγιο, κλειστή λόγω έργων, όμως, de Grecia τους λέω και μου επιτρέπουν να περάσω, το Παρλαμέντο, ο Καθεδρικός, τα γραφεία του EVO, του Προέδρου των λαϊκών στρωμάτων, της εργατιάς. Ψυχή δεν κυκλοφορεί, μόνο ένα στρατιωτικό άγημα περνάει, κι έτσι επιστρέφω στην πλατεία Σαν Φρανσίσκο.

Μικρές λευκές σκηνές έχουν κατακλύσει το χώρο μπροστά στη Βασιλική του Σαν Φρανσίσκο, είναι οι ανάπηροι με πλακάτ, που διαμαρτύρονται ζητώντας μεγαλύτερο επίδομα. Κάνω στροφή για ένα τελευταίο πέρασμα στον δρόμο των Μαγισσών, αλλά εκείνη τη στιγμή ακούγονται τύμπανα, μα βέβαια, είναι Primero Mayo σήμερα, και οι τραμπαχαντόρες κάνουν παρέλαση στον κεντρικό δρόμο. Πανδαισία χρωμάτων, κάθε μπλοκ και χρώμα, οι Τσόλες με τις στολές όλων των φυλών Ίνκας, περιφέρουν την ιστορία τους.

Μερικές στην πλάτη τους, μέσα στο σάλι τους, κουβαλούν τα μωρά τους. Ακολουθώ τα μπλοκ, καταλήγουν στην Copacampana. Φαγητό σόπα ντε πόλο, και χορός. Επιστρέφω στο ιστορικό κέντρο, παίρνω την αερογέφυρα για τους πεζούς, από όπου η πανοραμική θέα προσφέρει μια εξαιρετική άποψη της πόλης, που είναι χτισμένη στο φρύδι της κοιλάδας του Φεγγαριού.

Σπίτια πολύχρωμα αποικιακού στυλ, στους τοίχους γκράφιτι VIVA EVO. Ο ήλιος αντανακλά στις χιονισμένες Άνδεις, οι χρωματιστές προσόψεις εκρήγνυνται, ένα μουσικό συγκρότημα αρχίζει να παίζει παραδοσιακή μουσική σε υψηλούς τόνους. Πλησιάζω. Μ΄ ένα ποτήρι mescal, έρχεται δίπλα μου ο Αριστείδης, η φίλη του η Αντέλε γελάει, πορ φαβόρ μου λέει και μου τον παραχωρεί για έναν χορό.

Ξημερώνει 3 Μαΐου. Αναχώρηση. Kαθώς το λεωφορείο διασχίζει τους χωμάτινους δρόμους του Ελ Άλτο, σε μια στροφή, περνάει αστραπιαία από τα μάτια μου η πλέον αναγνωρίσιμη λατίνικη φιγούρα.

Το άγαλμα του Che.

3/5/2021
Λένα Κορομηλά

 

 

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK

TOP LINE

-Δεν μας αρέσει η κανονικότητα. Θέλουμε νεκρούς σαν την Mαρφίν, θέλουμε Αγανακτισμένους
Τρομάζει η άρνηση των γιατρών να εμβολιαστούν και το παράξενο VIDEO από τον εμβολιασμό του Anthony Hopkins
Το χτένισμα της Jennifer Aniston και γιατί οι εμβολιασμένοι δεν μεταδίδουν τον ιό
Μπορεί η Melinda Ann French να σώσει τον πλανήτη;
Γιατί τώρα;
Οι έπαινοι του Warren Buffet για τους πραγματικούς generators και το σύμπλεγμα του Βill Gates
Μέρκελ> Είναι αυτονόητο ότι και οι ανεμβολίαστοι θα μπορούν να κάνουν διακοπές χωρίς περιορισμούς
Σφοδρές αντιδράσεις στην Αγγλία> Χωρίς λόγο, εκτός πράσινης λίστας διακοπών τα ελληνικά νησιά
Τέλος ταξιδιού για τον Θεόδωρο Κατσανέβα
Oι άνθρωποι που πεθαίνουν από το εμβόλιο όπως το 22χρονο κορίτσι από το Ισραήλ δεν είναι στατιστικές
Ποια η απόσταση του ταξιδεύουν τα μολυσμένα σωματίδια
Είναι ξεκάθαρο> Οι ΗΠΑ προετοιμάζονται για μία τρίτη δόση εμβολίων το Φθινόπωρο