Πεθαίνοντας από αλλεργικό σοκ στο κράτος των δημοσίων υπαλλήλων του φραπέ

Πάνω που τα έγραφα αυτά, μου τηλεφωνεί ένας φίλος που έμενε στον Καναδά και επέστρεψε στην Ελλάδα, ο οποίος έχει μια κόρη 7 ετών αλλεργική σε τροφές.

Στον Καναδά υπήρχε γιατρός συνεχώς στο σχολείο, όλοι οι δάσκαλοι ήταν ενημερωμένοι διότι δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα σπάνιο, και η κόρη του είχε πάντα μαζί της προγεμισμένη σύρριγα με ένεση επινεφρίνης σε περίπτωση που κατά λάθος έτρωγε κάτι που θα της προκαλούσε αλλεργικό σοκ. Γυρνώντας στην Ελλάδα ενημέρωσε το σχολείο και τη διεύθυνση Α’ βάθμιας εκπαίδευσης η οποία του είπε ότι κάποιος γιατρός θα περνάει για λίγο από το σχολείο της, αλλά η κόρη του ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να έχει μαζί της την ένεση η οποία ήταν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ στον Καναδά.

Ο φίλος απόρησε διότι ένα ατύχημα δεν γίνεται σε συγκεκριμένο ωράριο και προσφέρθηκε να προσλάβει ο ίδιος έναν νοσηλευτή που να βρίσκεται μόνιμα στον χώρο του σχολείου με τις πρώτες βοήθειες ώστε να επέμβη εάν – χτύπα ξύλο – χρειαζόταν. Του είπαν ότι κι αυτό ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ.

Αναρωτιέμαι τώρα εγώ: ένας από τους χιλιάδες γραμματείς και φαρισαίους που πίνουν φραπέ στα υπουργεία τους δεν σκέφτηκε να ψάξει να μάθει, να γκουγκλάρει ή να ρωτήσει την πρεσβεία του Καναδά, της Αυστραλίας ή κάποιου άλλου σοβαρού κράτους να δει πώς αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις;