Γνώριζαν και δεν μιλούσαν. Κάποιοι προσπάθησαν να ψελλίσουν κάτι μισόλογα. Όμως υπήρχε ομερτά. Λες και ήταν αυτονόητο ότι έπρεπε να υποστείς βιασμούς και ταπεινώσεις για να μυηθείς στο ελληνικό θέατρο που παράγει αυτούς τους τιτάνες της συμφοράς. Έρχεται λοιπόν μετά το έγκλημα ο πολύς κριτικός τέχνης Κώστας Γεωργουσόπουλος να παραδεχθεί ότι γνώριζε. Και ω του θαύματος βρήκε μια τόσο ανώδυνο λέξη να περιγράψει τους βιασμούς:
Toυς αποκαλεί απλά “αλαλούμ”.
Όπως βλέπετε οι άνθρωποι της Τέχνης στη χώρα μας στο βωμό της δικαιολογούν τα σεξουαλικά απωθημένα τους και τις πάσης φύσεως ορέξεις τους.
Δείτε τι ομολογεί ο Γεωργουσόπουλος πρώτα για τον Λιγνάδη και στη συνέχεια για το τι συνέβαινε γενικότερα. Τον Λιγνάδη τον “τιμώρησε” με την μη ανανέωση της σύμβασης του ηθοποιού ως καθηγητή στο Εθνικό>
«Δεν ανανέωσα τη σύμβαση του γιατί από τότε ακούγονταν διάφορα (!!!) για την συμπεριφορά του. Δεν ήταν η αρμόζουσα απέναντι στους σπουδαστές, κάτι που όπως πληροφορήθηκα είχε συμβεί και στην σχολή του Δελλή (Ίασμος) στην οποία επίσης δίδασκε», προσθέτει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, που γνωρίζει όσο λίγοι τι συμβαίνει στα παρασκήνια του ελληνικού θεάτρου. Ο ίδιος παραθέτει και μια άγνωστη λεπτομέρεια, ότι την εποχή που εργαζόταν ως καθηγητής Φιλολογίας σε γνωστό ιδιωτικό σχολείο, είχε μαθητή τον Δημήτρη Λιγνάδη.
Σε άρθρο του στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, έγραψε για τους κάθε είδους βιασμούς, “λεκτικούς, ηθικούς, σωματικούς, κοινωνικούς και εργασιακούς” περιγράφοντας τα μαρτύρια που περνούσαν οι νέοι ηθοποιοί, σαν ένα είδος εθιμικού δικαίου, ομολογώντας ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η κατάσταση ξέφευγε από κάθε έλεγχο και γυναίκες ηθοποιοί υφίστανται κάθε είδους σεξουαλική κακοποίηση ακόμα και βιασμό.
Συγκεκριμένα, γράφει: «Το “Αλαλούμ” εξαφάνισε ευαίσθητους νέους από το επάγγελμα ή έχρισε πρωταγωνιστές, εκείνους που με θράσος είχαν την ετοιμότητα να αυτοσχεδιάσουν και, συχνά, να αντεπιτεθούν με τα ίδια μέσα στον έμπειρο! Αν σκεφτεί κανείς πως όλα αυτά θυμίζουν ζούγκλα, θα είναι μέσα στα πράγματα. Ηταν, όμως, τραυματικά εγκληματική, όταν η, τάχα μου, μυητική διαδικασία ξεκινούσε από τα καμαρίνια, τις πρόβες και τις περίφημες ακροάσεις. Εκεί νέοι ηθοποιοί, ανεξαρτήτως φύλου, υποχρεούντο σε ταπεινώσεις, εξευτελισμούς και βεβαίως- βεβαίως σεξουαλικές προσβολές έως και βιασμούς. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργούσε το σύνδρομο της εξουσιαστικής επιβολής, λόγω θέσεως, εργασιακής εξάρτησης, δημοφιλίας και επαγγελματικών προοπτικών, με σύνηθες επακόλουθο ωμούς εκβιασμούς, βιασμούς, ταπεινώσεις».
Για να προσθέσει παρακάτω: «Παρ’ όλ’ αυτά, ένας νέος καλλιτέχνης που υφίσταται μια τέτοιου είδους απαξίωση πνευματική, ηθική ή σωματική, διστάζει να διαμαρτυρηθεί δημόσια, διότι φοβάται ότι θα λειτουργήσει μια ιδιότυπη “ομερτά” στον επαγγελματικό χώρο του θεάτρου, όπου τα σχήματα είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα κατά τρόπο κυκλικό!»
