Αφού συντρίψουν τις οικονομίες τους στη συνέχεια κρεμάνε τους ηγέτες puppets στα μανταλάκια των Financial Times και των λοιπών ΜΜΕ των ημετέρων δυνάμεων. Πρέπει η ταπείνωση να είναι ολοκληρωτική και ισοπεδωτική.
Ο Friedrich Merz και οι προκατοχοί του δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ακολουθήσουν τις οδηγίες.
Ισως αυτό ήτο το μοιραίο λάθος τους.
Κανείς δεν εκτιμά στο τέλος της μέρας τους ταπεινωμένους ηγέτες πάσης φύσεως.
Πόσο μάλλον οι εντολείς τους.
[Ο χρυσός κανόνας των δύο αντιπάλων στρατοπέδων που συγκρούονται- μέσα στο ίδιο σώμα- καθώς το εκκρεμές ταλαντεύεται αενάως από το ένα στρατόπεδο στο άλλο διατηρώντας την ισσοροπία τρόμου και υποταγής]
O Σταύρος Μαρτινίδης, έχει μερικές ενδιαφέρουσες παρατητήσεις με αφορμή το άρθρο των FT>
Η Γερμανία καταρρέει και η ΕΕ βοήθησε την έσπρωξε προς τον γκρεμό.
Τα χαλυβουργεία κλείνουν. Τα εργοστάσια αυτοκινήτων συρρικνώνονται.
Οι ηγέτες των επιχειρήσεων είναι φανερά έξαλλοι. Ο λεγόμενος «άρρωστος της Ευρώπης» είναι ξανά άρρωστος, αλλά αυτή τη φορά, η ασθένεια δεν είναι η αναποτελεσματικότητα. Είναι οικονομική αυτοκτονία που σχεδιάζεται από μη εκλεγμένες elite της ΕΕ και επιβάλλεται από puppets όπως ο Friedrich Merz.
Ο Merz θέλει 500 δισεκατομμύρια ευρώ για να σώσει τη βιομηχανία, αλλά από τι; Από πολιτικές που υποστήριξε το κόμμα του. Η γερμανική παραγωγή καταρρέει. Οι τιμές της ενέργειας είναι μη βιώσιμες. Ο γραφειοκρατικός στραγγαλισμός σκοτώνει τις επενδύσεις. Και ενώ ο Merz χτυπάει το τύμπανο για έναν αέναο πόλεμο στην Ουκρανία, αυτό που ήταν η σανίδα σωτηρίας του Βερολίνου… ο Nord Stream, ανατινάχθηκε, σαμποταρίστηκε με αδιαφορία…
Οι ΗΠΑ μπορεί να ωφελήθηκαν, αλλά ο δήμιος στεκόταν στις Βρυξέλλες. Η Ursula Gertrud von der Leyen και η κάστα των Ευρωκρατών ηγήθηκαν της επίθεσης: αποβιομηχανοποίηση της Γερμανίας, επιβολή κυρώσεων στη Μόσχα και αποστολή τανκς στην Ουκρανία, ενώ ο Γερμανός εργάτης πληρώνει τον λογαριασμό. Γιατί; Το Κίεβο πάντα θα έχανε. Κι όμως, οι elites της ΕΕ απαιτούν περισσότερο φόρο τιμής… περισσότερα όπλα, περισσότερα εργοστάσια κλειστά, περισσότερο πόνο.
Και τώρα;
🔹 Μείωση της γερμανικής παραγωγής χάλυβα κατά 12%
🔹 Κατασκευάστηκαν 2 εκατομμύρια λιγότερα αυτοκίνητα από ό,τι το 2017
🔹 Πράσινοι δασμοί και δελτίο φυσικού αερίου
🔹 Οι αμερικανικοί δασμοί χτυπούν τη Γερμανία, ενώ το Βερολίνο παραμένει φιμωμένο
Το αποτέλεσμα: εξέγερση. Στη Βόρεια ΡNordrhein-Westfalen, μια κάποτε καρδιά του CDU, το AfD τώρα ανεβαίνει. Οι Γερμανοί ξυπνούν. Βλέπουν ποιος κατέστρεψε την οικονομία τους. Δεν ήταν η Ρωσία. Ήταν οι δικοί τους ηγέτες στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, που βαδίζουν προς τα τύμπανα του Davos
Οι elites της Ευρώπης δοκίμασαν τα όρια της Γερμανίας και τα έσπασαν.
Αλλά αν ρωτήσετε τους Financial Times, πιθανότατα θα σας πουν, «αυτό δεν είναι έργο του Βερολίνου και των Βρυξελλών». Είναι η «μαγική» επιρροή του Putin, η εκπαίδευσή του από την KGB ότι μπορεί να τους «παρασύρει» μέχρι τον γκρεμό… Τρέλα, αλλά αυτό ακριβώς προωθούν οι FT.Η ειρωνεία της ιστορίας: Όταν η Γερμανία έσπρωχνε την Ελλάδα στην έξοδο — και τώρα παλεύει με τη δική της κατάρρευση.
Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, η Γερμανία υπήρξε ο «κινητήρας» της ευρωπαϊκής οικονομίας· ο αυστηρός κηδεμόνας των δημοσιονομικών κανόνων και ο στυλοβάτης του ευρώ.
Ήταν η χώρα που, την εποχή της κρίσης χρέους, απαιτούσε από τους εταίρους της — και ιδίως από την Ελλάδα — να ακολουθήσουν «πειθαρχία, λιτότητα και μεταρρυθμίσεις».
Σήμερα, όμως, η εικόνα έχει αντιστραφεί. Η γερμανική οικονομία βρίσκεται σε ύφεση για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Η βιομηχανική της παραγωγή συρρικνώνεται, οι επενδύσεις καταρρέουν, και το άλλοτε πρότυπο οικονομικό της μοντέλο μοιάζει ξεπερασμένο. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι εμφανής: η χώρα που κήρυττε τη δημοσιονομική αυστηρότητα στους άλλους, βλέπει τώρα τη δική της «μηχανή» να μπλοκάρει.
Από τη δύναμη της βιομηχανίας στην αδυναμία της μετάβασης
Για δεκαετίες, η γερμανική ανάπτυξη στηριζόταν σε τρεις άξονες: τη βαριά βιομηχανία, τις εξαγωγές και τη φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία. Αυτή η συνταγή, που φαινόταν ακλόνητη, αποδείχθηκε εύθραυστη όταν το διεθνές περιβάλλον άλλαξε.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία διέκοψε τη ροή του ρωσικού φυσικού αερίου και εκτίναξε το ενεργειακό κόστος. Οι γερμανικές βιομηχανίες – από τη χημική BASF έως την αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen – βρέθηκαν αντιμέτωπες με τεράστια κόστη παραγωγής. Οι επενδύσεις άρχισαν να μεταφέρονται εκτός Ευρώπης, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το ενεργειακό κόστος και οι φορολογικές συνθήκες είναι ευνοϊκότερες.
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους:
Το 2023 το ΑΕΠ της Γερμανίας μειώθηκε κατά 0,3%, ενώ για το 2024 καταγράφεται εκ νέου ύφεση γύρω στο 0,2%. Οι εξαγωγές μειώθηκαν, η βιομηχανική παραγωγή βούλιαξε κατά 5% και η εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά.
Πέρα από τους αριθμούς, όμως, υπάρχει και το βάθος του προβλήματος: το γερμανικό οικονομικό μοντέλο δεν προσαρμόστηκε ποτέ στις νέες τεχνολογίες και στην πράσινη μετάβαση με την ταχύτητα που απαιτούσε η εποχή. Η εξάρτηση από το παραδοσιακό βιομηχανικό υπόδειγμα καθιστά τη χώρα «γίγαντα του χθες» σε έναν κόσμο που κινείται αλλιώς.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μάλιστα εκτιμά πως η Γερμανία θα είναι η μόνη μεγάλη οικονομία της Ε.Ε. που δεν θα δει ανάπτυξη έως το 2026. Αυτό σημαίνει ότι ο ρόλος της ως «ηγέτη της Ευρώπης» τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Η κατάρρευση της γερμανικής οικονομίας δεν είναι ένα εθνικό ζήτημα· είναι ευρωπαϊκό.
Η Γερμανία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της Ευρωζώνης: αν η βιομηχανική της βάση κλονιστεί, ολόκληρη η Ένωση κινδυνεύει να χάσει το οικονομικό της στήριγμα.
