Ο κατασκευασμένος εργαστηριακά ιός COVID-19 συνεχίζει με ιδιαίτερο ζήλο να καταδιώκει εμβολιασμένους- με εμβόλια COVID-19- ανθρώπους σχεδόν σε ολόκληρο το κόσμο.
Πάνω από 5 δις κάτοικοι του πλανήτη εμπιστεύθηκαν τις κυβερνήσεις τους και τους κατά τόπους Τσιόδρες και Μόσιαλους και έσπευσαν να εμβολιαστούν έχοντας στο μεταξύ τρομοκρατηθεί από τα ΜΜΕ που είχαν αναλάβει το σχετικό ρόλο. Στο μεταξύ καθώς σφίγγει ο κλοιός των αποκαλύψεων οι δράστες και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ θυμήθηκαν εκ νέου την αγορά της Wuhan ως μέρος προέλευσης του ιού. Γιατί δεν ρωτάνε και τον κορυφαίο καθηγητής του Columbia Jeffrey Sachs για παράδειγμα, ο οποίος κάνει λόγο για καραμπινάτο εργαστηριακό ιό;
Τα αποκαλυπτικότερα έπονται. Πάμε τώρα στη Fay Bei και στην εμπειρίας της.
Ήταν η σειρά και της γλυκύτατης Fay να δεχθεί την επίσκεψη του COVID.
H Fay δεν αρκέσθηκε να εμβολιαστεί η ίδια, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στην επιστήμη εμβολίασε και τη χαριτωμένη κορούλα της, την Ελμίνα.
Περαστικά στη Fay λοιπόν. Ακολουθούν τα σχετικά κείμενά της>
Τελευταία και καταϊδρωμένη (στην κυριολεξία), κόλλησα και εγώ κορονοϊό.
Τελευταία και καταϊδρωμένη (στην κυριολεξία), κόλλησα και εγώ, για πρώτη φορά, κορονοϊό. Όχι ότι είμαι η εκλεκτή ή η ευνοημένη και θα την γλίτωνα, άλλωστε με είχε προειδοποιήσει ο ενδοκρινολόγος μου, την τελευταία φορά που τον επισκέφθηκα, πως αργά ή γρήγορα, όλοι θα κολλήσουμε. Απλά να, δεν περίμενα να κολλήσω τον ιό τόσο άδικα. Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, κόλλησε δηλαδή κανείς δικαίως; Δεν γνωρίζω, τα μέτρα προφύλαξης που παίρνει ο καθένας είναι δικό του θέμα, και σε προσωπικό επίπεδο, και μέσα σε λογικό πλαίσιο πάντα, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να προφυλάξω τον εαυτό μου αλλά και τους γύρω μου. Έκανα τα εμβόλια μου, φυσικά, δεν έβγαζα τη μάσκα μου για κανέναν λόγο όταν υπήρχε συνωστισμός, ενώ διατηρούσα πάντα απολυμασμένα τα προσωπικά μου αντικείμενα, στο πλαίσιο πάντα του δυνατού. Για όσο διήρκεσε το lock-down συμμορφώθηκα απολύτως με τους περιορισμούς του, ενώ η bubble παρέα μου αποτελούνταν πάντα από τους ίδιους ανθρώπους. Από την άλλη, όταν πλέον εμβολιαστήκαμε, συνέχισα, πάντα με προσοχή τις δραστηριότητες μου, πιστεύοντας ακράδαντα, πως αν θέλεις να δουλέψεις, θα το κάνεις, αν θελήσεις να ταξιδέψεις θα το κάνεις επίσης αλλά με προσοχή. Θα φοράς μονίμως την μάσκα σου, είτε στο ζητάει η πολιτεία είτε στο επιβάλουν οι καλοί σου τρόποι.
Γίναμε και έκτακτη είδηση!
Και εδώ φτάνω στο σημείο που αναφέρθηκα πριν, πως δεν περίμενα να κολλήσω τον ιό τόσο άδικα. Δεν περίμενα πως στο πλοίο, στο αεροδρόμιο, στο bus του αεροδρομίου, στο αεροπλάνο, σε κάθε μέσο μαζικής μεταφοράς τέλος πάντων, δεν θα φορούσε κανείς -αλλά κανείς- την μάσκα του. Δεν γνώριζα τόσα χρόνια που κάναμε υπομονή για να ξεπεράσουμε τα πιο δύσκολα, πως θα ερχόταν ένα καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του οποίου, μιλιούνια τουριστών θα έρχονταν στα αεροδρόμια μας με σκοπό να κανιβαλίσουν κάθε μέτρο ασφάλειας. Φυσικά και δεν ήταν μόνο οι τουρίστες. Σαν άξεστοι φωνάζουμε και εμείς ο ένας μέσα στο πρόσωπο του άλλου, σχεδόν φτύνουμε ο ένας στον σβέρκο του άλλου στις ουρές των αεροδρομίων, ενώ δεν είδα ούτε μία αεροσυνοδό να φοράει, έτσι για λόγους αισθητικής βρε παιδί μου, την μάσκα της. Συνοδοί του αεροδρομίου και του σκάφους, να φωνάζουν πάνω στα πρόσωπα μας, χωρίς καμία απολύτως προφύλαξη, όσο οι επιβάτες, σαν επίτηδες, φτερνιζόντουσαν και έβηχαν, χωρίς καν να καλύπτουν με τον αγκώνα τους το στόμα. Ναι, κάποιος αποφάσισε να καταργηθούν οι μάσκες, να καταργηθούν τα πάντα, και σαν να μη συνέβη τίποτα ποτέ, να ξεσαλώσουμε στα σοκάκια, στα λιμάνια, στα πλοία και στοιβαγμένοι σαν τα ζώα μέσα στα λεωφορεία. Και ναι, σε ένα από αυτά τα αεροδρόμια, ασανσέρ, πλοία, κόλλησα και εγώ τον ιό. Έστω κι αν φορούσα μονίμως την μάσκα. Η κόρη μου ήξερε στο θερινό της σχολείο στην Αγγλία παιδιά που είχαν κορονοϊό, το γνώριζε και το σχολείο, και τα άφηναν να βρίσκονται στην ίδια τάξη με τους συμμαθητές τους, κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν σε καραντίνα. Είναι θέμα καθαρά καλών τρόπων και αισθητικής, για το πως θα αντιμετωπίσεις την ασθένεια σου. Και με αυτά και με τα άλλα, κόλλησα και εγώ τον ιό. Όχι ότι είμαι η εκλεκτή ή η ευνοημένη και θα την γλίτωνα, απλά να, ένα παράπονο με πιάνει, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αναισθησία και με την παντελή έλλειψη σεβασμού στον διπλανό σου.
Μόλις προχθές, χαρούμενη και υγιής σε μαγική παραλία
Για την ιστορία, στην δεύτερη μέρα κιόλας του ιού, και καίγομαι στον πυρετό, το κεφάλι μου πάει να σπάσει από τον πόνο, ο βήχας με τυραννάει, ο λαιμός μου με έχει πεθάνει, και όλα αυτά τέλος Ιουλίου, με καύσωνα στην Αθήνα, και δεν γνωρίζω καν αν τα χειρότερα είναι μπροστά μου.
Για την ίδια ιστορία ακύρωσα όλα μου τα προγράμματα, επαγγελματικά και μη, για τις επόμενες δύο εβδομάδες, ενώ η παραπάνω φωτογραφία, είναι η τελευταία που τράβηξα ως υγιής, προχθές στην Ελούντα της Κρήτης. Η οποία μου δίνει κουράγιο, για το πότε θα μπορέσω να χαμογελάσω ξανά, μπροστά σε μία μαγική παραλία.
>
“Αγαπημένοι μου φίλοι και αγαπητοί μου συμπολίτες… Ως άνθρωπος του κόσμου και επειδή λόγω επαγγέλματος έρχομαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους από όλα τα μέρη του κόσμου, έπρεπε να περιμένω την σειρά μου να εμβολιαστώ για την καλή πρόληψη της υγείας. Δεν κάνω προπαγάνδα ούτε και με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων επ’ αυτού.. Απλά θα είμαι κάπως πιο σίγουρος να συναλλάσσομαι πιο άνετα με εμβολιασμένους πολίτες.. covidvaccine1 @done” διαβάζω την ανάρτηση του Λάκη Γαβαλά στα social media του, με το που βγαίνω από το Εμβολιαστικό Κέντρο Προμηθέας, το μεσημέρι της Πέμπτης 20 Μαΐου, και καταλαβαίνοντας πως ο αγαπημένος entrepreneur και εγώ κάναμε την πρώτη δόση του εμβολίου μας την ίδια μέρα και ώρα, σκέφτομαι πόσο -μα πόσο- με εκφράζει η δήλωση του αυτή. Και αν έγραφα και εγώ για την δική μου εμπειρία, έτσι ακριβώς θα ξεκινούσα. Έτσι ακριβώς λοιπόν ξεκινάω.
Έχω κλείσει τα δύο πιο σημαντικά ραντεβού -που εγώ τουλάχιστον μπορώ να θυμηθώ- για τις δύο δόσεις του εμβολίου μου για τις 20 Μαΐου και για τις 10 Ιουνίου. Αυτές τις ημερομηνίες μου έδωσε η Πλατφόρμα, αυτές και κλείνω, έστω κι αν γνωρίζω πως πρόκειται για δύο πολύ busy ημέρες στην ατζέντα μου, μιας και στην πρώτη ημερομηνία μία μόλις ώρα αργότερα πρέπει να είμαι στο κέντρο της Αθήνας για να δώσω μία συνέντευξη στην Έμη Λιβανίου, ενώ η δεύτερη δόση μου θα συμπέσει με το στήσιμο του The Pop Up Project, μία ημέρα δηλαδή πριν τα εγκαίνια του μεγάλου καλοκαιρινού The Pop Up Project “Let’s Meet Again”, που θα πραγματοποιηθεί στον κήπο του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή.
Φευ, όποια ημερομηνία κι αν μου πρότεινε η Πλατφόρμα, θα είχε τις δυσκολίες της, σκέφτομαι, και για άλλη μία φορά στη ζωή μου αποφασίζω να μην επικαλεστώ τα εμπόδια αλλά να εστιάσω στο αποτέλεσμα. Μπαίνοντας στο Εμβολιαστικό Κέντρο Προμηθέας -που κάθε φορά που το προσπερνούσα με το αυτοκίνητο μου, βλέποντας το πλήθος του κόσμου συγκεντρωμένο να περιμένει απ’ έξω τους δικούς τους ανθρώπους να εμβολιαστούν, σκεφτόμουν την ημέρα που θα διέσχιζα και εγώ την εντυπωσιακή του πύλη- μου έρχονται σκόρπιες εντυπώσεις στο μυαλό από φίλους που είχαν προηγηθεί και είχαν εντυπωσιαστεί από την εξυπηρέτηση και την ευγένεια του προσωπικού, από την καθαριότητα, από τις κατατοπιστικές οδηγίες που μπορούσες να βρεις παντού και όλοι κατέληγαν για την ταχύτητα της διαδικασίας, που μαζί με τα 15 λεπτά που σου ζητάνε να παραμείνεις μετά το εμβόλιο για προληπτικούς λόγους, δεν ξεπερνάει τα 25 λεπτά της ώρας.
Έστω κι αν τα γνώριζα λοιπόν όλα αυτά, δεν κατάφερα να μην εντυπωσιαστώ με όλα όσα αντίκρισα και βίωσα και η ίδια προσωπικά. Από την πρώτη στιγμή που μπαίνεις έως λίγα λεπτά αργότερα που έχεις αφήσει ήδη πίσω σου την εμπειρία, -άραγε την αφήνεις αλήθεια πίσω σου ποτέ;– αυτό που νιώθεις πιο έντονα από οτιδήποτε άλλο είναι η φιλική αντιμετώπιση και η ευγένεια του προσωπικού. Είναι κρίμα να μας κάνει τόση πολύ εντύπωση η ευγένεια του προσωπικού ενός κρατικού οργανισμού, αλλά όπως μάθει κανείς. Και εμείς δεν έχουμε μάθει σε φιλικό και εξυπηρετικό κρατικό ή δημοσίου συμφέροντος περιβάλλον.
Μέσα σε ένα μόλις λεπτό λοιπόν, μου ζητάνε να συμπληρώσω το Ατομικό Ιατρικό Ιστορικό μαζί με το ΑΜΚΑ μου, και οδηγούμαι στον ειδικό γκισέ για να το παραδώσω μαζί με την Αστυνομική μου Ταυτότητα και να προχωρήσει η διαδικασία.
“Είστε η κυρία Μπέη; Αυτή η κυρία Μπέη που νομίζω;” με ρωτάει με εμφανή χαρά και ένα τεράστιο χαμόγελο η κυρία που κοιτάζει την ταυτότητα μου πίσω από τον γκισέ. “Εξαρτάται ποια κυρία Μπέη νομίζετε πως είμαι” της απαντάω χαμηλόφωνα, μιας και η δική της ενθουσιασμένη ένταση της φωνής έχει κάνει ήδη τους συμπολίτες που περιμένουν μετά από εμένα να παρακολουθούν με έκδηλο ενδιαφέρον τη συνομιλία μας, προσπαθώντας να με αναγνωρίσουν. “Κατεβάστε λίγο την μάσκα σας παρακαλώ…” συνεχίζει με τέτοια γλύκα και χαρά και λαχτάρα η κυρία πίσω από τον γκισέ που και να ήθελες αποκλείεται να μπορούσες να της αντισταθείς. “Καλά το κατάλαβα! Είστε η Φαίη Μπέη. Η γνωστή Φαίη Μπέη! Σας διαβάζω ανελλιπώς, δεν χάνω κομμάτι σας!”, και σταματώντας αμέσως τον πληθυντικό, συνεχίζει σε έναν ενικό που λατρεύω να εισπράττω όταν κάποιος αναγνώστης τυχαίνει να με αναγνωρίσει και νοιώθει αυτή τη μοναδική οικειότητα που μας συνδέει “Έλα Φαίη μου να εμβολιαστείς, να μπορέσεις τα ταξιδέψεις χωρίς να φοβάσαι, και να ταξιδέψουμε ξανά και όλοι εμείς μαζί σου! Να μπορέσεις να κάνεις όλα αυτά που κάνεις, και μας παρασύρεις και τα ζούμε και εμείς μαζί σου…” καταλήγει, πριν μου συστηθεί “Είμαι η Ιωάννα Παλιβού, είμαι Εθελόντρια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και θα χαρεί πολύ ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ο Δρ. Αντώνιος Αυγερινός να μάθει πως είσαι σήμερα εδώ μαζί μας για την πρώτη δόση του εμβολίου σου”.
Με την Εθελόντρια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και αναγνώστρια του Fay’s Control, Ιωάννα Παλιβού.
Βγάζουμε μία selfie, ανοίγω το Instagram να την κάνω tag και μαθαίνω πως η “φανατική αναγνώστρια μου” και εθελόντρια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού είναι καταρχήν Καθηγήτρια της Γαλλικής Φιλολογίας, για να ακολουθήσει μία σειρά από πτυχία και τίτλους. Όσο καλεί στο κινητό τον Πρόεδρο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, Δρ. Αντώνιο Αυγερινό για να τον ενημερώσει για την εδώ παρουσία μου και βρω την ευκαιρία να συζητήσω μαζί του για τον καθημερινό αγώνα που δίνει ο ΕΕΣ κατά της πανδημίας, (θα ακολουθήσει συνέντευξη του τις επόμενες ημέρες στο Fay’s Control), η ίδια μου μιλάει ακατάπαυστα για το μεγαλειώδες του Εθελοντισμού, ξεδιπλώνοντας συγχρόνως και αφήνοντας να φανερωθεί η μεγαλειώδη καρδιά της. Με συνοδεύει στον χώρο που θα κάνω την πρώτη δόση του εμβολίου μου, και τώρα η νοσοκόμα -η οποία επίσης με υποδέχεται με μνημειώδη ευγένεια, όχι επειδή με αναγνωρίζει, απλά επειδή εδώ μέσα όλοι μιλάνε με την ίδια μνημειώδη ευγένεια- με ρωτάει ποιο χέρι χρησιμοποιώ περισσότερο, ενώ με καθησυχάζει πως δεν πρόκειται να νιώσω καν το τσίμπημα της ένεσης. Με ενημερώνει πως αν νιώσω τις επόμενες ημέρες πονοκέφαλο ή κάποια αδυναμία είναι απολύτως φυσιολογικό και περνάνε και τα δύο με ένα Depon, ενώ για δύο ημέρες να αποφύγω το αλκοόλ.
Μέχρι να τελειώσει την φράση της, μου είχε κάνει ήδη την πρώτη δόση του εμβολίου μου. Τόσο εύκολα, τόσο απλά. Όσο η αγαπημένη μου πλέον Ιωάννα Παλιβού με ρωτάει αν θέλω να με βγάλει μία φωτογραφία, εγώ νιώθω να με πλημμυρίζει η ζέστη μίας πελώριας χαράς.
Από αυτή τη χαρά που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια και που θέλεις να τα σκουπίσεις πριν φανούν και σε φέρουν σε αμηχανία αλλά την ίδια στιγμή θέλεις να τα αφήσεις να κυλήσουν σαν χείμαρρος στα μάγουλα σου για να σε λυτρώσουν. Να τα αφήσεις να κυλήσουν και να ξεπλύνουν όλον τον φόβο που ένιωσες όλον αυτόν τον χρόνο της πανδημίας, να τα αφήσεις να κυλήσουν από ανακούφιση που έχεις την τύχη να κάνεις αυτό το εμβόλιο, γνωρίζοντας πόσος πολύς κόσμος δεν είχε ποτέ αυτή την ευκαιρία, δεν πρόλαβε.
Νιώθω να με πλημμυρίζει χαρά και συγκίνηση και ανακούφιση και ακούω ξανά και ξανά τα λόγια της φίλης μου εθελόντριας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού “ … να μπορέσεις τα ταξιδέψεις χωρίς να φοβάσαι, και να ταξιδέψουμε ξανά και όλοι εμείς μαζί σου, να μπορέσεις να κάνεις όλα αυτά που κάνεις, και μας παρασύρεις και τα ζούμε και εμείς μαζί σου…” και όσο χορεύουν οι λέξεις της στο μυαλό μου, ακούω το κινητό μου να χτυπάει, είναι ο Νικόλας που με περιμένει έξω με την μηχανή του “Το έκανες”; “Ναι, το έκανα”.
Σκουπίζω τα μάτια μου και πάω να βρω από εκεί που άφησα ξανά τη ζωή μου.
ΥΓ. Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στην Εθελόντρια Ιωάννα Παλιβού και σε όλους του Εθελοντές του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
