kourdistoportocali.comNews DeskΟ Χάρης Δούκας και η Άννα Διαμαντοπούλου σε μάντρα Συμπερίληψης των πάντων, εκτός της δυτικής οικογένειας

Breaking News

Ο Χάρης Δούκας και η Άννα Διαμαντοπούλου σε μάντρα Συμπερίληψης των πάντων, εκτός της δυτικής οικογένειας

Αφόρητα προβλέψιμοι τόσο οι ίδιοι όσο και οι εισαγόμενες από το WEF κοινοτυπίες τους

Golda Meir> Θέλουν τον θάνατό μας. Κι εμείς θέλουμε να ζήσουμε!

Τα λόγια της πρωθυπουργού-θρύλου του Ισραήλ θα πρέπει να είναι η μοναδική απάντηση στην ερήμωση του (κοστοβόρου) δυτικού πληθυσμού που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αφού ξεκινήσαμε με το ρηθέν μίας εμπνευσμένης ηγέτη πάμε τώρα να δούμε την σχετική αποστολή που έχουν αναλάβει τα κατά τόπους puppets με στόχο τον αφανισμό μας. Δύο ομιλίες, του κ. Χάρη Δούκα και της κ. Άννας Διαμαντοπούλου στις εργασίες του The Upfront Initiative, εξυπηρετούν απόλυτα αυτόν και μόνο το στόχο. Την ερήμωση του δυτικού πληθυσμού που περνάει μέσα από την ερήμωση της δυτικής οικογένειας.

Ο κ. Δούκας μίλησε για την διαβόητη συμπερίληψη και η κ. Διαμαντοπούλου LGBTQI+ Κοινότητα σε δημοσιογράφο της Lifo.

Πέρα από το γεγονός ότι είναι αφόρητα προβλέψιμοι τόσο οι ίδιοι όσο και οι εισαγόμενες από το WEF κοινοτυπίες τους, εξακολουθούν να αδιαφορούν για την αντίδραση της κάθε οικογένειας στην υπέρ του αφανισμού της προπαγάνδα.

Ατυχώς για εκείνους έχουν απέναντί τους το χρόνο-μια και όλο και πιο πολλοί εκεί έξω συνειδητοποιούν τι πραγματικά συμβαίνει στο παγκόσμιο χωριό.

Το συνειδητοποιούν βιαίως και κάθε φορά που ένας αδόκητος χτυπάει τη πόρτα τους ή τη πόρτα της διπλανής οικογένειας.

Εδώ λοιπόν υπάρχουν κάποια μάντρα. Το μάντρα “είναι μια ιερή έκφραση, ένας μυστηριακός ήχος, μια συλλαβή, λέξη, συνδυασμός φωνημάτων, ή ομάδα λέξεων στα σανσκριτικά, που θεωρείται από τους πιστούς πως έχει ψυχολογικές ή/και πνευματικές δυνάμεις. Ορισμένα μάντρα έχουν συντακτική δομή και κυριολεκτικό νόημα, ενώ άλλα όχι…”

Μερικά από τα βασικά μάντρα της περίφημης Ατζέντας 2030 ή της Μεγάλης Επαναφοράς είναι τα εξής>

Συμπερίληψη

WOKE- LGBTQI  προτεραιότητες

Υποδοχή ισλαμιστών μεταναστών

Κλιματική Αλλαγή

Ζήτω οι αμβλώσεις

Ψηφιακός μοναδικός αριθμός

Ασφαλή και Αποτελεσματικά

Τα παιδιά της Γάζας

Βιώσιμη Ανάπτυξη-Καθαρό Μηδέν

Αυτά είναι μερικά από τα κύρια μάντρα της ερήμωσης του δυτικού πληθυσμού τα οποία πρέπει να υπερασπίζεται κάθε πρόθυμος πολιτικός που θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην παγκόσμια elite-κρατήστε και τη λέξη παγκόσμια.

Ταυτόχρονα με τον διαρκή τρόμο που προκαλούν οι οργανωμένες σχετικές Επιχειρήσεις  (εργαλείο διακυβέρνησης ο τρόμος) το σαστισμένο πλήθος αδυνατεί να προβεί στις συγκεκριμένες συνδέσεις και να αντικρύσει καταπρόσωπο τους εφιάλτες του.

Ο Χάρης Δούκας, με τη κοψιά χρωματοπώλη στον Κορυδαλλό (το ότι είναι δήμαρχος Αθήνας έχει να κάνει με την  αισθητική της πόλης, των κατοίκων της) εμφανίστηκε λέει ανήσυχος  στις εργασίες του The Upfront Initiative για την υποχώρηση της συμπερίληψης παγκοσμίως!

Μάλιστα απαίτησε να επιβληθεί πιο βίαια με την ατάκα>

-Δεν αρκεί να σε καλούν στο πάρτι – πρέπει να σου ζητούν να χορέψεις!

Ο κ. Δούκας τόνισε ότι η έννοια της συμπερίληψης – που, όπως ανέφερε, «συναντάται σε κείμενα ήδη από 137 χρόνια πριν-από τότε και παλαιότερα οι Rockefeller είχαν πρεμούρα την μείωση του πληθυσμού» – άργησε να αποκτήσει πραγματική ισχύ: «Μόλις το 1999 τη βλέπουμε για πρώτη φορά σε επίσημη νομολογία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου». Σήμερα όμως, όπως επισήμανε, είναι ξεκάθαρο τι σημαίνει: «Δεν αφήνουμε κανέναν πίσω, δεν αποκλείουμε κανέναν, δεν κάνουμε καμία διάκριση».

Αναφερόμενος στη νομικό και ακτιβίστρια Βέρνα Μάγιερς, υπενθύμισε τη ρήση της: «Διαφορετικότητα είναι να σε καλούν σε ένα πάρτι, συμπερίληψη είναι να σου ζητούν να χορέψεις» – για να διερωτηθεί στη συνέχεια: «Ζητούν όλοι σε όλους να χορέψουν, ή απλώς τους κάλεσαν προσχηματικά σε ένα πάρτι;»

(Τι εκστόμισε ο τεράστιος!)

Σε αυτό το σημείο θα περιμένουμε με ενδιαφέρον την οργάνωση ενός αντίστοιχου event με θέμα την υπεράσπιση της ταλαίπωρης δυτικής οικογένειας-η μόνη που δεν έχει δικαιώματα γιατί πρέπει να πεθάνει.

Όταν η ο Όμιλος Βαρδινογιάννη προχώρησε στην επιχορήγηση του 3 και πλέον παιδιού των εργαζομένων του συνέβησαν τα εξής>

Κάποιοι έβαλαν φωτιά στη Motor Oil, χτυπήθηκε ένα βυτιοφόρο με φορτίο της εταιρίας στην Αθηνών-Κορίνθου, οι περίφημοι Ηouthis χτύπησαν πλοίο του Διαμαντίδη που μετέφερε πετρέλαιο για λογαριασμό Βαρδινογιάννη, η ΜSCI αφαίρεσε το τίτλο της εταιρίας  από τον ελληνικό δείκτη και η κυβέρνηση ενεργοποίησε ένα παλαιότερο και μάλλον αυθαίρετο πρόστιμο.

(Τόσες σατανικές συμπτώσεις μπορούν να συγκριθούν μόνο με τις Επιχειρήσεις στο Μάτι και τα Τέμπη-εδώ όπου ο Τερεζάκης παραμένει δυστοπικά στη θέση ως επιβράβευση της όλης επιχείρησης)

Μιλώντας για την οικογένεια να σημειώσουμε ότι ο Κώστας Μπακογιάννης, ο οποίος είναι εξίσου πρόθυμο puppet, έχασε τις εκλογές γιατί προσπαθεί (και εδώ από μία οπτική γωνιά σωστά ενεργεί) να ανταγωνιστεί τον Elon Musk στον αριθμό των παιδιών. Ο Μπακογιάννης δεν τιμωρήθηκε για την κακοδιοίκηση του δήμου αλλά για τα παιδιά που έφερε στο κόσμο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των ιδιοκτητών (του κόσμου).

Πάμε εκ νέου στον Δούκα. Ο Δούκας λοιπόν “αναγνώρισε τους αγώνες όσων υπέστησαν διακρίσεις, αλλά εξέφρασε έντονη ανησυχία για την επικράτηση πολιτικών που υποσκάπτουν τη συμπερίληψη: «Ειδικά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού  (έφτασε έως εκεί το εκτόπισμά του) καταργούνται προγράμματα που στήριζαν τη διαφορετικότητα. Βλέπουμε σημάδια μιας νέας τάξης πραγμάτων – επικίνδυνα σημάδια, αλλά και ένα πλέγμα καθημερινών καθυστερήσεων που μας κρατούν πίσω».

Ο κ. Δούκας έθεσε ερωτήματα για τις πραγματικές δυνατότητες του ελληνικού σχολείου να αποδέχεται τη διαφορετικότητα (του εισηγούμαστε να ξεκινήσει τις επεμβάσεις αλλαγής φύλου χωρίς τη γονική συγκατάθεση), φέρνοντας παραδείγματα της ανεπαρκούς υποδομής. «Δεν αρκεί να βγάζεις λόγους – πρέπει να ενισχύεις ένα περιβάλλον. Στις σημερινές συνθήκες ζωής, είναι επείγον να παλέψουμε για την αντιμετώπιση των στερεοτύπων σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας», είπε και κατέληξε: «Η διαφορετικότητα είναι πλεονέκτημα που δίνει ποικιλία στη ζωή και την εργασία – δίνει νέους ορίζοντες. Χρειάζεται επαγρύπνηση και περισσότερη δουλειά».

(Να υποθέσουμε ότι η μη διαφορετικότητα, η κανονικότητα και η οικογένεια, αποτελούν μειονονεκτήματα για τον πρόθυμο Χάρη)

Στο ίδιο λαμπίκο-event η επίτροπος Διαμαντοπούλου (της ιδίας αποστολής με την επίτροπο Δαμανάκη) έδειξε πιο αισιόδοξη για την LGBTQI+ Κοινότητα>

-Είμαι αισιόδοξη για τα δικαιώματα στην Ελλάδα – Χρειαζόμαστε επένδυση στην εκπαίδευση…”

Τουλάχιστο εδώ η Αννούλα ήταν κάπως συγκαταβατική. Να τους εκπαιδεύσουμε πριν χρειαστεί να τους αλλάξουμε φύλο χειρουργικά ή να τους στειρώσουμε αλά Μένγκελε ώστε να μην γεννάνε παιδιά και κυρίως να μην γεννάνε παιδιά που θα γεννήσουν άλλα παιδιά.

(Απολαύστε τη συνέχεια ώστε να πάρετε μία ακόμη γεύση από το περιβάλλον που πρέπει να μεγαλώσετε τα παιδιά σας)

«Δεν θεωρώ πως έχουμε πισωγύρισμα στα θέματα δικαιωμάτων. Με τον Νόμο για την ισότητα στον γάμο έγινε ουσιαστική αλλαγή», σημείωσε η Πρόεδρος του Δικτύου (διαθέτει και δίκτυο) για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, κ. Άννα Διαμαντοπούλου, υπογραμμίζοντας, εντούτοις, την ανάγκη να προχωρούμε χωρίς συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, ακούγοντας τις διαφορετικές απόψεις. «Είμαι πολύ αισιόδοξη για την ελληνική κοινωνία (!)», σημείωσε η κ. Διαμαντοπούλου, ενώ αναφέρθηκε στις παγκόσμιες πολιτικές ανακατατάξεις και στις επιπτώσεις τους στα LGBTQI+ δικαιώματα, ιδιαίτερα μετά την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ. Επισήμανε την ανάγκη χάραξης συγκροτημένων θεσμικών στρατηγικών και εκπαιδευτικών πολιτικών, τόσο για τους γονείς (!) όσο και για τους εκπαιδευτικούς.

Επιπρόσθετα, υπογράμμισε τη συμβολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μοχλού προόδου (την γνωρίσαμε και ως μοχλό ευθανασίας Ursula-Bourla) για την αντιμετώπιση των διακρίσεων, αναφέροντας τη δική της εμπειρία (!) ως Επιτρόπου και την προώθηση της σχετικής Οδηγίας κατά των διακρίσεων στο εργασιακό περιβάλλον.

«Οι αλλαγές πρέπει να γίνονται θεσμικά, με σχέδιο και εκπαίδευση», σημείωσε, τονίζοντας πως η κοινωνία αλλάζει και ότι η πρόοδος δεν πρέπει να προκαλεί διχασμό, αλλά να ενώνει.

Ο Δημοσιογράφος και Ακτιβιστής (νέο επάγγελμα κι αυτό-κοτζάμ ακτιβιστής σου λέει ο άλλος), κ. Θοδωρής Αντωνόπουλος, επικεντρώθηκε στον ρόλο των ΜΜΕ και στη διαχείριση της ομοφοβικής ρητορικής. Τόνισε πως η κανονικοποίηση ρητορικής μίσους (μόνο προς την οικογένεια βλέπουμε για την ώρα) είτε στα Μέσα είτε σε ψηφιακές πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης θέτει σοβαρούς κινδύνους για την κοινωνική συνοχή.

Όπως ανέφερε, υπάρχει ξεκάθαρη διαφορά ανάμεσα στην ελευθερία της έκφρασης και στη ρητορική που οδηγεί σε βία, περιθωριοποίηση και ψυχολογική κακοποίηση. «Είναι αναγκαίο να δίνεται χώρος στα ίδια τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και τις οργανώσεις τους να τοποθετούνται, χωρίς αυτό να παρουσιάζεται ως “αντίλογος” σε μια “άποψη” που αμφισβητεί την ίδια τους την ύπαρξη», τόνισε.

Υπογράμμισε επίσης, πως τα ΜΜΕ θα πρέπει να αξιοποιούν δεδομένα και επιστημονικές μελέτες (όπως τα ασφαλή και αποτελεσματικά), που αποδομούν τα ψευδή αφηγήματα και τους επικίνδυνους μύθους της ρητορικής μίσους. Παράλληλα, ανέφερε την ανησυχητική τάση, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, κατάργησης βασικών μηχανισμών ασφαλείας στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, ενώ σημείωσε πως στην Ελλάδα, ακόμη δεν υπάρχει καθολική και συστηματική σεξουαλική αγωγή στα σχολεία.

«Όταν ακόμα μιλάμε για “δικαιώματα”, σημαίνει ότι δεν είναι δεδομένα. Όταν ένα παιδί φοβάται να πει ότι είναι γκέι (πιο πολλοί φοβούνται να πουν ότι είναι str8), σημαίνει ότι η κοινωνία δεν είναι ασφαλής για όλους. Η ορατότητα δεν ισοδυναμεί με ισότητα. Το να βλέπουμε σημαιάκια ουράνιου τόξου δεν σημαίνει αποδοχή. Η πραγματική πρόοδος μετριέται στο κατά πόσο όλοι οι άνθρωποι νιώθουν ίσοι, ασφαλείς και ελεύθεροι στην καθημερινότητά τους. Δεν μιλάμε για “μόδα” ή “ατζέντα”, αλλά για θεμελιώδεις αρχές μιας δημοκρατικής κοινωνίας», τόνισε.

Από την πλευρά του, ο Καθηγητής στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Αντώνης Καραμπατζός υπογράμμισε, ότι παρόλο που το ελληνικό οικογενειακό δίκαιο είναι ιδιαίτερα προοδευτικό, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά νομικά (επιβολή διά του Νόμου!) κενά όσον αφορά την τεκνοθεσία, την τεχνητή γονιμοποίηση και την παρένθετη μητρότητα από LGBTQI+ άτομα.

Τόνισε, επίσης, ότι δεν υφίσταται ακόμα νομική αναγνώριση των non-binary ταυτοτήτων (δώσε πόνο) και ότι η νομική προστασία των τρανς γονέων παραμένει ελλιπής. «Χρειάζεται πολιτική βούληση για να γεφυρωθούν οι νομικές ανισότητες και να διασφαλιστεί πραγματική ισότητα στην πράξη», σημείωσε.

Ως Επιστημονικός Διευθυντής της Γραμμής 11528 Δίπλα σου και Επιστημονικός (!) Συνεργάτης, της Orlando LGBT+, ο κ. Γιώργος Κασφίκης, παρουσίασε τις πιο συχνές κλήσεις και τις αυξανόμενες ανάγκες της κοινότητας.

Όπως δήλωσε, «τον τελευταίο χρόνο παρατηρούμε μια ανησυχητική αύξηση των επιθέσεων ομοφοβικού και τρανσφοβικού χαρακτήρα. Αυτές οι επιθέσεις δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συγκροτούν ένα ευρύτερο κλίμα κοινωνικού αποκλεισμού και φόβου για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Η συστηματική ρητορική μίσους δημιουργεί βαθιά κοινωνική φοβία και ψυχικό τραύμα, οδηγώντας σε αυξημένα ποσοστά απομόνωσης, κατάθλιψης, αγχώδους διαταραχής, διαταραχών πρόσληψης τροφής, ακόμα και σε αυτοκτονικό ιδεασμό ή απόπειρες αυτοκτονίας».

Επίσης, αναφέρθηκε στις ψυχικές πιέσεις, την κοινωνική απομόνωση, την έλλειψη δομών υγείας και εκπαίδευσης, καθώς και τη σωματική ανασφάλεια που αντιμετωπίζουν ακόμη και σε παραδοσιακά πιο «ασφαλείς» περιοχές όπως το Γκάζι.

«Δεν γεννιούνται οι LGBTQI+ με ψυχικά προβλήματα – οι κοινωνικές πιέσεις τους δημιουργούν. Χρειαζόμαστε δομές, εκπαίδευση και θεσμική στήριξη», είπε χαρακτηριστικά.

Η ηθοποιός, σκηνοθέτης και χορογράφος Μελίνα Νάτσιου μέσα από την προσωπική της εμπειρία, περιέγραψε την προσωπική διαδρομή φυλομετάβασης ως μια μακρά διαδικασία αυτογνωσίας και επανεκκίνησης.

«Ξεκινώντας από τον εαυτό μου: πριν την αλλαγή μου, πριν την τρανζίσιον, υπήρξα και εγώ τρανσφοβική. Μέχρι τα 36. Είναι σαν εκείνο το αναδυόμενο μήνυμα στον υπολογιστή που σου λέει “Ενημέρωση διαθέσιμη” και συνεχώς πατάς “υπενθύμιση αργότερα” – μέχρι που μια μέρα το σύστημα κάνει εγκατάσταση μόνο του, χωρίς να σε ρωτήσει», ανέφερε, τονίζοντας πως κατά τη διάρκεια της απομόνωσης που προκάλεσε η καραντίνα στην περίοδο της πανδημίας, άκουσε για πρώτη φορά καθαρά το παιδί μέσα της να της λέει: «Θα μου δώσεις αυτό που μου χρωστάς;»

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο ότι υπάρχει άνοδος ενός νέου κύματος φασισμού και μίσους. «Φοβάμαι, ελπίζω να μη φτάσει βαθιά στην Ελλάδα. Αλλά είναι θέμα πολιτικής απόφασης — ψηφίζεις για το αν θα ξαναζήσουμε πογκρόμ ή όχι», δήλωσε χαρακτηριστικά υπογραμμίζοντας πως η τέχνη, είτε ως προσωπικό εργαλείο έκφρασης, είτε ως επάγγελμα, είναι αποδομητική. «Ξεκινά από μέσα προς τα έξω, αγγίζει τον “Άλλο” στον πυρήνα του. Και έχει κόστος. Δεν υπερβάλλω. Ζούμε στιγμές που μια παράσταση μπορεί να φέρει προπηλακισμούς έξω από το θέατρο, απλώς δεν αρέσει σε κάποιους». Ειδική αναφορά έκανε στα προβλήματα στέγασης, ασφάλειας και καθημερινότητας.

Τη συζήτηση συντόνισε ο Δημοσιογράφος και Αρχισυντάκτης της LiFO, Γιάννης Πανταζόπουλος.

Ωραία λοιπόν…Αναμένουμε ένα αντίστοιχο forum με επίκεντρο την οικογένεια…Τι; όχι;

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK