-No two cities have counted more with mankind than Athens and Jerusalem. Their messages in religion, philosophy, and art have been the main guiding lights of modern faith and culture
[
Mε φόντο την Ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού και ακροατήριο ανάξιο της Ιστορίας του ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών τίμησε στο πρόσωπο της Ελλάδας τον Ελεύθερο Κόσμο ο οποίος βιώνει υπαρξιακή απειλή.
Βρισκόμαστε ακριβώς στο σημείο όπου οι δυναστείες του deep state επιχειρούν με διαρκείς επιθέσεις κατά της δυτικής οικογένειας και του δυτικού πολιτισμού να υλοποιήσουν το ευγονικό όραμα της παγκοσμιοποίησης.
Μια φαραωνική δυστοπία που σφηνώθηκε αιώνες τώρα στο λογισμικό μίας χούφτας robber barons οι οποίοι στη πορεία συνάντησαν προθύμους εργολάβους του οραμάτός τους-τα περίφημα puppets σε κάθε έκφανση της ζωής. Στις επιστήμες, τη τέχνη, τη παιδεία, την υγεία, το στρατό, ανάμεσα στους θρησκευτικούς ηγέτες, στα media, στο σαθρό, χυδαίο, ολίγιστο, και δοσιλογικό πολιτικό προσωπικό της δύσης. Πρόκειται για τους σύγχρονους Εφιάλτες.
Mε νωπές τις μνήμες της Τυραννίας και του Δοσιλογισμού των απανταχού puppets του deep state [βλέπε γενοκτονική επιχείρηση COVID-19] τα λόγια του Marco Rubio-δλδ αυτό που υπήρξαν κάποτε οι Ελληνες- μόνο ρίγος και την ίδια ώρα ντροπή και θλίψη (για τη κατάντια μας) προκαλούν.
-Οι άνδρες που δημιούργησαν τον Παρθενώνα οικοδομούσαν προς τα πάνω. Πίστευαν ότι η υψηλότερη και ευγενέστερη επιδίωξη στη ζωή ήταν να ξεπεράσουν τους άλλους, να αγωνιστούν για να γίνουν οι καλύτεροι στα πάντα. Οι αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη έσφυζαν από ζωή. Ήταν γεμάτες έντονο πάθος, αντιπαλότητες, φατριασμούς και συγκρούσεις. Όμως, μέσα από αυτόν τον διαρκή αγώνα για διάκριση, προέκυψε η σπουδαία άνθηση της τέχνης, της φιλοσοφίας και της πολιτικής και πνευματικής ενέργειας, που μετέτρεψε μια ομάδα μεσογειακών πόλεων στην κοιτίδα του σπουδαιότερου πολιτισμού στον κόσμο. Στις μέρες μας, έχει γίνει της μόδας η πεποίθηση ότι μια φωτισμένη εξωτερική πολιτική σημαίνει πως προτεραιότητα δίνεται στην παγκόσμια κοινότητα έναντι του ίδιου του λαού μιας χώρας. Πιστεύω, ωστόσο, ότι και εδώ έχουμε πολλά να διδαχθούμε από τους άνδρες της αρχαίας Ελλάδας, οι οποίοι γνώριζαν ότι δεν υπήρχε τίποτα εγωιστικό ή μεμπτό στην αφοσίωση προς το έθνος, ούτε στον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του πάνω από κάθε τι άλλο
[Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του]>
Υπάρχουν σπουδαία ερείπια σε όλο τον κόσμο. Σε πολλές περιπτώσεις, πρόκειται για μέρη όπου η ιστορία μοιάζει να έχει εξαντληθεί: απομεινάρια μακρινών πολιτισμών που έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της ζωντανής μνήμης.
Όμως η Ακρόπολη είναι διαφορετική.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο πολιτισμός που δημιούργησε το μνημείο που υψώνεται πίσω μου αιχμαλωτίζει τη φαντασία του δυτικού κόσμου.
Γενιές πολιτικών, καλλιτεχνών και φιλοσόφων μας έχουν στρέψει το βλέμμα τους σε αυτό – το κοίταξαν με θαυμασμό και δέος.
Ο χρόνος έχει την τάση να αμβλύνει τις αισθήσεις: οι μεγάλες νίκες και οι καταστροφικές ήττες μοιάζουν να συρρικνώνονται και να γίνονται μια υποσημείωση σε κάποιο σχολικό εγχειρίδιο, ένα ακόμη στοιχείο που οι μαθητές μας καλούνται να αποστηθίσουν και να ξεχάσουν.
Ωστόσο, οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται να ασκούν μια σχεδόν μυστικιστική επίδραση στη μνήμη μας. Μας καλούν κοντά τους, ξανά και ξανά.
Το 480 π.Χ., τα στρατεύματα του Ξέρξη έφτασαν σε αυτή την πόλη και παρέδωσαν τα ιερά της στις φλόγες. Οι περισσότεροι Αθηναίοι είχαν ήδη απομακρυνθεί με πλοία σε ένα κοντινό νησί. Υπήρχαν όμως ορισμένοι που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Έτσι, οχυρώθηκαν στον βραχώδη λόφο της Ακρόπολης για να δώσουν μια συγκλονιστική μάχη μέχρις εσχάτων, ρίχνοντας τεράστιους βράχους από τα βράχια πάνω στους Πέρσες εισβολείς και κρατώντας σε απόσταση τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία της εποχής για μέρες. Τελικά, λύγισαν μπροστά στην υπεροπλία του εχθρού. Οι Πέρσες λεηλάτησαν τους ναούς, έκαψαν τα ιερά και ισοπέδωσαν την Ακρόπολη, αλλά όταν οι Αθηναίοι επέστρεψαν, συνέλεξαν τα σπασμένα απομεινάρια της παλιάς Ακρόπολης και τα έθαψαν στον λόφο όπου κάποτε υψωνόταν. Και δεκαετίες αργότερα, επί Περικλή, ανήγειραν τον Παρθενώνα.
Εδώ και 25 αιώνες, ο Παρθενώνας στέκει αγέρωχος. Αυτοκρατορίες αναδείχθηκαν και κατέρρευσαν κάτω από τη σκιά του. Και οι απόγονοι των ανθρώπων που τον έχτισαν –τα τέκνα της Αθήνας και της Ρώμης– μετέφεραν τον πολιτισμό τους στα πέρατα της Γης. Δυόμισι αιώνες μετά την ίδρυση της αμερικανικής δημοκρατίας –στην άλλη άκρη του κόσμου σε σχέση με το σημείο όπου βρίσκομαι τώρα– στέκομαι εδώ σήμερα ως Υπουργός Εξωτερικών αυτής της δημοκρατίας και ως δισέγγονο αποίκων που έφτασαν στον Νέο Κόσμο από την Ισπανία. Στέκομαι εδώ για να αναγνωρίσω ένα χρέος που καμία πάροδος του χρόνου και καμία απόσταση δεν μπορούν ποτέ να σβήσουν.
Η ιστορία της Αμερικής, η ιστορία της χώρας μου, φέρει παντού τα ίχνη της αρχαιότητας. Η Ελλάδα είναι κυριολεκτικά αποτυπωμένη στην αρχιτεκτονική της διακυβέρνησής μας: στους επιβλητικούς κίονες, στους θόλους και στα μνημεία που κοσμούν την πρωτεύουσά μας. Η πόλη όπου γεννήθηκε το Σύνταγμά μας –η Φιλαδέλφεια– φέρει η ίδια ελληνικό όνομα.
Οι άνδρες που ίδρυσαν τη χώρα μου γοητεύονταν από την κληρονομιά που λάβαμε από τη δική σας. Διέθεταν βαθιά ιστορική παιδεία και είχαν πλήρη επίγνωση της μοναδικής θέσης που κατείχαν στην ιστορία, ωστόσο καμία άλλη εποχή του παρελθόντος δεν κέντριζε το ενδιαφέρον ή τη φαντασία τους όσο η αρχαιότητα. Πολλοί εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι ο συγγραφέας που μνημονεύεται συχνότερα στα «Federalist Papers» (τα κείμενα που θεμελίωσαν το αμερικανικό πολίτευμα) δεν ήταν κάποιος φιλόσοφος του Διαφωτισμού ή πολιτικός θεωρητικός. Όχι, ο συγγραφέας που αναφέρεται συχνότερα στα κείμενα αυτά ήταν ο Πλούταρχος, ο Έλληνας βιογράφος των μεγάλων ανδρών της Ελλάδας και της Ρώμης.
Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στις ιδέες των Αμερικανών ιδρυτών – αλλά και, σε γενικότερο πλαίσιο, στο σύνολο των δυτικών φιλοσόφων και πολιτικών ηγετών που προηγήθηκαν αυτών. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε τα βασικά στοιχεία της ιστορίας: η Αθήνα μάς χάρισε τη δημοκρατία. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης μάς κληροδότησαν τη δυτική φιλοσοφία. Οι αντιλήψεις μας για τον νόμο, την αρετή, την ιδιότητα του πολίτη και τη δημοκρατική διακυβέρνηση διαμορφώθηκαν στις ελληνικές πόλεις-κράτη. Ακόμη και μεγάλο μέρος του πολιτικού μας λεξιλογίου –λέξεις όπως δημοκρατία, τυραννία, αλλά και η ίδια η λέξη «πολιτική»– έχει τις ρίζες του εδώ.
Όλα αυτά είναι αληθή. Ωστόσο, όσα οφείλουμε σε αυτόν τον τόπο –ως Αμερικανοί αλλά και ως Δυτικοί– είναι στην πραγματικότητα πολύ βαθύτερα.
Αυτοί οι θεσμοί και αυτές οι ιδέες αποτελούσαν την εξωτερική έκφραση πιο θεμελιωδών χαρακτηριστικών που διακρίνουμε στους αρχαίους Έλληνες – χαρακτηριστικών που δεν μπορούν να περιοριστούν σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα ή θεωρία.
Εδώ, στην Αθήνα, συναντήσαμε την πρώτη ολοκληρωμένη εκδήλωση όλων εκείνων των ουσιωδών χαρακτηριστικών που έμελλε να καθορίσουν τη Δύση: τον έντονο ατομικισμό και την ακάθεκτη φιλοδοξία, την τολμηρή εξερεύνηση και την εφευρετικότητα, τη δίψα για ανακάλυψη, για περιπέτεια, ρίσκο και δόξα.
Μια ακόρεστη περιέργεια για τον κόσμο και τις αρχές που διέπουν τη λειτουργία του, μια διακαή επιθυμία να γνωρίσουν τα μυστήρια της φύσης και να κατανοήσουν τα μυστικά του σύμπαντος. Μια ανυπομονησία απέναντι στην έννοια του αδύνατου, μια τάση αμφισβήτησης κάθε ορίου και περιορισμού, μια προσπάθεια να διεισδύσουν στα βάθη του αγνώστου.
Δεν επρόκειτο απλώς για τις αρχές ή τα δόγματα μιας συγκεκριμένης φιλοσοφικής σχολής. Ήταν τα χαρακτηριστικά ενός λαού – που εκφράζονταν στις παραδόσεις, τις ιστορίες και τη φαντασία του, στις αρετές που απαιτούσε από τους πολίτες του, στα ιδανικά για τα οποία ζούσε, αγωνιζόταν και πέθαινε.
Το να γνωρίζουμε εκείνους σημαίνει να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.
Αυτό που άνθισε εδώ, σε αυτόν τον τόπο, ήταν η δυτική επιθυμία να αποκαλυφθεί ό,τι η άγνοια, το σκοτάδι και η απόσταση είχαν κρατήσει κρυμμένο από τον ανθρώπινο νου. Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την ιστορία· οι Έλληνες μάς χάρισαν την ίδια την ιστορία. Πολλά από όσα γνωρίζουμε για διάφορους αρχαίους πολιτισμούς προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από τις καταγραφές Ελλήνων εξερευνητών και ιστορικών — ανθρώπων που δεν περιορίστηκαν στο να εξιστορήσουν τα πεπραγμένα του δικού τους λαού, αλλά τόλμησαν να βγουν έξω στον κόσμο, να παρατηρήσουν και να καταγράψουν τα χρονικά ξένων λαών και πολιτισμών σε κάθε γωνιά της γης.
Εκεί που άλλοι έστρεφαν το βλέμμα τους προς τα μέσα, οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που εστίασαν προς τα έξω, αναζητώντας τη συγκίνηση και τη δόξα της ανακάλυψης του ξένου και του καινούργιου. Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό ώθησε τη Δύση να δημιουργήσει και να οικοδομήσει επιτεύγματα που άλλοι δεν μπορούσαν, ξεχωρίζοντάς την από τόσους άλλους πολιτισμούς, όπου η σταθερότητα και η απλή επιβίωση αποτελούσαν τους ύψιστους σκοπούς της ζωής.
Ωστόσο, δεν κληρονομήσαμε από τους Έλληνες μόνο τη φιλοδοξία να εξερευνούμε το άγνωστο, αλλά και την πεποίθηση ότι το άγνωστο μπορεί να γίνει γνωστό. Τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος μπορεί να χαρτογραφηθεί, να μετρηθεί και να κατανοηθεί — και ότι το σύμπαν διέπεται από μια ορθολογική τάξη, από θεμελιώδεις νόμους που ο άνθρωπος μπορεί να παρατηρήσει και ο νους να κατανοήσει.
Αυτό αποτέλεσε το θεμέλιο της δυτικής σκέψης: τα μαθηματικά, την επιστήμη και την ιατρική μας. Τη φιλοσοφία, την ηθική και τη θρησκεία μας. Άνοιξε τον δρόμο ώστε το μήνυμα του Ιησού Χριστού να βρει εύφορο έδαφος στην Ευρώπη και να εξελιχθεί στην αυτοκρατορία του Χριστιανισμού. Υπήρξε η βάση για τον πλούτο της χριστιανικής θεολογίας — του Αυγουστίνου, του Ακινάτη και ολόκληρης της παράδοσης του φυσικού δικαίου.
🚨 NOW: President Trump just posted Marco Rubio getting a HUGE standing ovation in Germany when he told Europe to cut off mass 3rd world migration, and embrace Christian roots
MARCO is the GREATEST Secretary of State in history! 🇺🇸
He’s now in Greece TODAY and will make clear that we must defend the west at all costs 🙏🏻
— Eric Daugherty (@EricLDaugh) October 7, 2026
Γέννησε έναν πολιτισμό που δεν χαρακτηριζόταν μόνο από κοινή κουλτούρα, αλλά και από μια κοινή ανθρωπολογία — μια κοινή αντίληψη για τον άνθρωπο και τη θέση του στο σύμπαν. Οι απόγονοί του θα μοιράζονταν όχι μόνο την ιδέα μιας φυσικής τάξης, αλλά και μια ιδιαίτερη αντίληψη για την αρετή, τον προορισμό και τη μοίρα, την αλήθεια, το αγαθό και το κάλλος· για έναν κώδικα που υπαγορεύει πώς οφείλουν να ζουν οι άνθρωποι, καθώς και για αντικειμενικά πρότυπα και ιδανικά προς τα οποία αξίζει να τείνουμε.
Για τους Έλληνες της αρχαιότητας, η επιδίωξη της αριστείας αποτελούσε την ίδια την αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Οργάνωναν ολόκληρο τον δημόσιο βίο γύρω από την άμιλλα, τη φιλοδοξία και τον ανταγωνισμό: στη φιλοσοφία και την ποίηση, στη γλυπτική και το δράμα, στον αθλητισμό και την τέχνη, στον πόλεμο και την πολιτική διακυβέρνηση. Η κλασική ελληνική πόλη ήταν ένας στίβος όπου οι σπουδαίοι άνδρες δοκιμάζονταν και αποδείκνυαν την αξία τους, ακονίζοντας τις δυνατότητές τους μέσα από έναν διαρκή αγώνα — προσπαθώντας να γίνουν οι καλύτεροι, οι ισχυρότεροι, οι ωραιότεροι, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για να πλησιάσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την τελειότητα.
Γνωρίζω βέβαια ότι στα σύγχρονα αυτιά, αυτό που μόλις περιέγραψα —αυτός ο τρόπος ζωής— μπορεί να ακούγεται παράξενος, ίσως και σκληρός. Το ιδανικό πολλών ιδεολογιών της εποχής μας έχει, για να είμαστε ειλικρινείς, μετατραπεί σε έναν κόσμο απόλυτης ασφάλειας, απαλλαγμένο από ρίσκο ή αποτυχία, χωρίς τη δόξα της νίκης ούτε τη ντροπή της ήττας. Πολύ συχνά στις μέρες μας, κινούμαστε προς τα κάτω. Διαμορφώνουμε τα πρότυπά μας έτσι ώστε να διασφαλίσουμε ότι κανείς δεν θα χάσει· νοιαζόμαστε περισσότερο για την άνεση των λιγότερο ικανών παρά για τις δυνατότητες των κορυφαίων. Κρατάμε τα πιο ξεχωριστά στοιχεία ανάμεσά μας δέσμια του μέσου όρου, του συνηθισμένου, του μέτριου.
Οι άνδρες που δημιούργησαν τον Παρθενώνα οικοδομούσαν προς τα πάνω. Πίστευαν ότι η υψηλότερη και ευγενέστερη επιδίωξη στη ζωή ήταν να ξεπεράσουν τους άλλους, να αγωνιστούν για να γίνουν οι καλύτεροι στα πάντα. Οι αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη έσφυζαν από ζωή. Ήταν γεμάτες έντονο πάθος, αντιπαλότητες, φατριασμούς και συγκρούσεις. Όμως, μέσα από αυτόν τον διαρκή αγώνα για διάκριση, προέκυψε η σπουδαία άνθηση της τέχνης, της φιλοσοφίας και της πολιτικής και πνευματικής ενέργειας, που μετέτρεψε μια ομάδα μεσογειακών πόλεων στην κοιτίδα του σπουδαιότερου πολιτισμού στον κόσμο.
Ο «θυμός» —όπως τον αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, εκείνη η φλόγα του πάθους, της δύναμης, του θάρρους και της υπερηφάνειας— αποτελεί την καρδιά κάθε μεγάλου πολιτισμού. Και χωρίς αυτόν; Χωρίς αυτόν, τα έθνη χάνουν τη θέληση να αγωνιστούν, τη θέληση να προσπαθήσουν, τη θέληση να επιβιώσουν.
Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της Δύσης έχει λησμονήσει αυτό το χαρακτηριστικό. Με την πάροδο του χρόνου, εμείς στη Δύση φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε για τα ίδια εκείνα στοιχεία που μας καθιστούσαν ξεχωριστούς. Νιώσαμε αμηχανία για το γεγονός ότι τα επιτεύγματά μας μάς διαφοροποιούσαν από τον υπόλοιπο κόσμο. Η ευημερία μας κατέληξε, κατά κάποιον τρόπο, να αποτελεί πηγή ενοχής. Δεν πιστεύαμε πια ότι αξίζαμε και είχαμε κερδίσει το μεγαλείο μας.
Η λέξη «εθνικισμός» έγινε λέξη κατακριτέα. Κι έτσι γκρεμίσαμε τα μνημεία μας, καταδικάσαμε την ίδια μας την ιστορία. Και σε πάρα πολλά μέρη, διδάξαμε στα παιδιά μας να ντρέπονται για τις χώρες που θα κληρονομούσαν. Στην πορεία, ανοίξαμε τα σύνορά μας, μεταφέραμε τη βιομηχανία μας στο εξωτερικό και αφήσαμε τις ένοπλες δυνάμεις μας να μαραζώσουν και να παρακμάσουν.
Και με το πέρασμα κάθε χρόνου, φαινόταν να εκχωρούμε όλο και μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχίας μας, μεταβιβάζοντας τις αποφάσεις μας σε παγκόσμιες γραφειοκρατίες που βρίσκονταν πέρα από κάθε δυνατότητα ελέγχου εκ μέρους μας.
Όμως, υπήρχαν άλλοι που έσπευσαν με χαρά να καλύψουν το κενό που αφήσαμε – το κενό που προκλήθηκε από την αδυναμία μας. Και καθώς η αυτοπεποίθηση της Δύσης κλονιζόταν, οι αντίπαλοι και οι ανταγωνιστές της γίνονταν όλο και πιο διεκδικητικοί, συσσωρεύοντας τον δικό τους πλούτο και τη δική τους ισχύ στη θέση μας.
Και τώρα, σήμερα, βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι. Διότι η επόμενη δεκαετία και οι αποφάσεις που θα λάβουμε θα γράψουν την ιστορία του επόμενου αιώνα. Η πορεία που θα ακολουθήσουμε θα καθορίσει αν η Δύση θα διατηρήσει τη θέση της στην ηγεσία του κόσμου ή αν θα συμβιβαστεί με ένα μέλλον ατροφίας, υποτέλειας και παρακμής. Είτε θα επιλέξουμε να δράσουμε τώρα, είτε θα χάσουμε τη δυνατότητα να δράσουμε καθόλου.
Υπό την ηγεσία του Προέδρου Τrump, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει την επιλογή τους. Επιλέγουμε την αταλάντευτη επιδίωξη της εθνικής ισχύος: να ανακτήσουμε τον έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού μας, να επανεκβιομηχανίσουμε την οικονομία μας, να ανασυγκροτήσουμε την άμυνά μας, να αγωνιστούμε για την κυριαρχία στις τεχνολογίες και τις βιομηχανίες του μέλλοντος.
Επιλέγουμε να κατακτήσουμε νέα σύνορα: στην προηγμένη μεταποίηση και την υπερ-νοημοσύνη (super intelligence)· στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα οπλικά συστήματα και τον τομέα του πολέμου· στα μικροτσίπ, τα ορυκτά, τον κυβερνοχώρο και κάθε άλλο πεδίο των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Να απελευθερώσουμε τη δυναμική μας, να ανακατασκευάσουμε τα εργοστάσιά μας, να στείλουμε ξανά τους αστροναύτες μας στη Σελήνη και να εγκαινιάσουμε μια νέα εποχή εξερεύνησης του διαστήματος.
Παρά τα υψηλά τους ιδανικά, οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν αφελείς. Κατανοούσαν ότι τα έθνη έχουν συμφέροντα. Κατανοούσαν ότι η άσκηση πολιτικής απαιτεί σύνεση και διπλωματία, αλλά κατανοούσαν επίσης ότι απαιτεί την ικανότητα χρήσης ισχύος όταν η σύνεση και η διπλωματία αποτυγχάνουν. Κατανοούσαν ότι η ισχύς δεν απαιτεί μόνο να διαθέτεις τα μέσα για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, αλλά απαιτεί και την αξιοπιστία ότι είσαι πρόθυμος να τα χρησιμοποιήσεις.
Αυτή είναι η κλασική αντίληψη για την πολιτική και τη διακυβέρνηση που η κυβέρνηση Τrump ελπίζει να ανακτήσει – να την ανακτήσει όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για το σύνολο του πολιτισμού μας.
Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη μπορεί να αφυπνιστεί από τον μακρόχρονο λήθαργό της και να αναζωπυρώσει τη φλόγα που άναψε εδώ πριν από χιλιετίες.
Υπάρχουν ήδη ενδείξεις.
Σε ολόκληρη την ήπειρο, γινόμαστε μάρτυρες αυτού που ελπίζουμε ότι θα αποτελέσει την απαρχή μιας αλλαγής γενιάς: ραγδαία αύξηση των αμυντικών δαπανών, πλήθος νέων συνεργασιών και προγραμμάτων, διευρυμένη μεταποίηση και παραγωγή, σε συνέχεια των ιστορικών δεσμεύσεων για την άμυνα που αναλήφθηκαν πέρυσι στη Χάγη.
Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της μεταβολής. Ο λαός αυτής της χώρας έχει αποδείξει για άλλη μια φορά ότι αποτελεί πολύτιμο φίλο τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε κάθε τομέα – από την ενέργεια και το μεταναστευτικό έως την άμυνα, όπου η Ελλάδα υπήρξε σύμμαχος-πρότυπο.
Και ελπίζουμε ειλικρινά ότι ολόκληρη η Ευρώπη θα ακολουθήσει το παράδειγμά σας.
Αν και τα έντονα πάθη ενδέχεται κατά καιρούς να δοκίμασαν τους δεσμούς φιλίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να διαρρηχθούν αυτοί οι δεσμοί. Πρέπει, από κοινού, να ενισχύσουμε μια συμμαχία ικανή να αντιμετωπίσει τις απειλές της εποχής μας.
Και μπορούμε να το κάνουμε. Διότι δεν πιστεύουμε ότι η διατλαντική φιλία πρέπει να διέπεται από τη λογική του «παιγνίου μηδενικού αθροίσματος» (όπου το κέρδος του ενός είναι απώλεια του άλλου). Το αντίθετο μάλιστα: το όραμά μας είναι μια συμμαχία της οποίας η ισχύς υπερβαίνει το άθροισμα των επιμέρους τμημάτων της. Πρόκειται για ένα όραμα που είδαμε να υλοποιείται μόλις τον περασμένο μήνα, μέσα από μια πρωτοφανή νέα συμφωνία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Δανίας και Γροιλανδίας – μια συμφωνία που θα αναδιαμορφώσει την Αρκτική και θα ενισχύσει την ασφάλεια ολόκληρου του ΝΑΤΟ. Και τα τρία συμβαλλόμενα μέρη βγήκαν κερδισμένα. Ολόκληρη η Ευρώπη –καθώς και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες– κατέστησαν ασφαλέστερες και ισχυρότερες χάρη σε αυτή τη συμφωνία.
Θέλουμε να κερδίσουμε μαζί. Πρέπει να κερδίσουμε μαζί.
Στις μέρες μας, έχει γίνει της μόδας η πεποίθηση ότι μια φωτισμένη εξωτερική πολιτική σημαίνει πως προτεραιότητα δίνεται στην παγκόσμια κοινότητα έναντι του ίδιου του λαού μιας χώρας. Πιστεύω, ωστόσο, ότι και εδώ έχουμε πολλά να διδαχθούμε από τους άνδρες της αρχαίας Ελλάδας, οι οποίοι γνώριζαν ότι δεν υπήρχε τίποτα εγωιστικό ή μεμπτό στην αφοσίωση προς το έθνος, ούτε στον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του πάνω από κάθε τι άλλο.
Πίστευαν ακράδαντα στο ιδεώδες του «μεγάλου ανδρός»: του εξαιρετικού ατόμου που αποκτά την αθανασία μέσα από τα ίδια του τα έργα. Πίστευαν, όμως, ότι η δόξα και η φήμη κερδίζονταν μέσα από την προσπάθεια, τη θυσία και την επίτευξη σπουδαίων πραγμάτων για χάρη κάποιου σκοπού ανώτερου από το άτομο. Η ηρωική μορφή που κυριαρχούσε στον αρχαιοελληνικό κόσμο ήταν εκείνος ο άνδρας που ήταν πρόθυμος να καταβάλει οποιοδήποτε τίμημα για έναν σκοπό άξιο της αφοσίωσής του.
Αυτό το βλέπουμε στο πρόσωπο του Σωκράτη, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την αναζήτηση της αλήθειας, ακόμη και με τίμημα την ίδια του τη ζωή. Το βλέπουμε στη θρυλική στάση των 300 Σπαρτιατών – οι οποίοι, περικυκλωμένοι και αντιμέτωποι με την τεράστια αριθμητική υπεροχή των στρατευμάτων της Περσίας, αρνήθηκαν την ευκαιρία να σωθούν, επιλέγοντας να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων αντί να εγκαταλείψουν τη θέση ή το καθήκον τους. Και το βλέπουμε στον επικό μύθο του Αχιλλέα, στον οποίο προσφέρεται η επιλογή να επιστρέψει στην πατρίδα και να ζήσει μια μακρά και ειρηνική ζωή – εκείνος όμως επιλέγει να παραμείνει στην Τροία και να πεθάνει, επιδιώκοντας την αιώνια δόξα.
Αυτές – αυτές είναι οι αρετές που έμελλε να διαμορφώσουν το ηθικό φαντασιακό της Δύσης. Από τον χριστιανό μάρτυρα που αρνήθηκε να προδώσει την πίστη του έως τον πατριώτη που θυσίασε τη ζωή του για την πατρίδα· από τον Άγιο Θωμά Μορ έως τη Μάχη του Άλαμο, διατρέχοντας τα αθάνατα καταληκτικά λόγια της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αναφέρει: «Δεσμευόμαστε αμοιβαία ο ένας στον άλλον, προσφέροντας τη ζωή μας, την περιουσία μας και την ιερή μας τιμή».
Από τους Έλληνες κληρονόμησε η Δύση την αίσθηση του καθήκοντος – μια ακλόνητη αφοσίωση στον κώδικα αξιών, στον σκοπό και στην πατρίδα του καθενός. Οι ήρωές μας, οι ήρωες της Δύσης, είναι εκείνοι που επιλέγουν να παραμείνουν πιστοί στο καθήκον τους ακριβώς τη στιγμή που αυτό είναι πιο δύσκολο και επώδυνο: ο άνθρωπος που τηρεί τον λόγο του, ο στρατιώτης που δεν εγκαταλείπει τη θέση του, ο καπετάνιος —εκείνος ο εμβληματικός καπετάνιος— που βυθίζεται μαζί με το πλοίο του.
Αυτό διαφέρει ριζικά από όσα βλέπουμε, ακόμη και σήμερα, σε φανατικούς όπως οι ριζοσπάστες μουλάδες του Ιράν, των οποίων η λατρεία του θανάτου εξυμνεί τα παιδιά-βομβιστές αυτοκτονίας ως εθνικούς ήρωες και παρουσιάζει το μαρτύριο ως αυτοσκοπό.
Οι ήρωές μας —μπορεί να είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για τον σκοπό τους, αλλά δεν λατρεύουν τον θάνατο. Ακριβώς επειδή εκτιμούμε τη ζωή, αναγνωρίζουμε τον ηρωισμό σε εκείνους που προτιμούν να τη θυσιάσουν παρά να προδώσουν τις αρχές τους. Σήμερα, θεωρούμε δεδομένες τις δυτικές αντιλήψεις για αυτές τις έννοιες —τον ηρωισμό, την τιμή, το καθήκον. Υποθέτουμε ότι αποτελούν κοινά στοιχεία για όλους τους ανθρώπους, σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο. Όμως δεν είναι έτσι. Αποτελούν προϊόν ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα, ενός χαρακτήρα που γεννήθηκε εδώ και διαμόρφωσε ολόκληρη την πορεία του πολιτισμού που ακολούθησε. Ενός πολιτισμού που οφείλουμε να υπερασπιστούμε σήμερα με το ίδιο πάθος που επέδειξαν οι πρόγονοί μας.
Τους άνδρες που έχτισαν τον Παρθενώνα διαδέχθηκαν οι αρχιτέκτονες του ευρωπαϊκού Χριστιανισμού, οι οποίοι ύψωσαν τους καθεδρικούς ναούς του Μιλάνου, της Κολωνίας και της Φλωρεντίας. Η αναζήτηση της τελειότητας στην ανθρώπινη μορφή, που ενέπνευσε τους αρχαίους Έλληνες γλύπτες, βρήκε μια νέα έκφραση στο έργο του Μιχαήλ Άγγελου. Η αναζήτηση των Ελλήνων φιλοσόφων σχετικά με τη δομή του σύμπαντος κληροδοτήθηκε στον Κοπέρνικο, και στη συνέχεια στον Γαλιλαίο, στον Κέπλερ και στον Νεύτωνα. Η δίψα για νέα γνώση ήταν αυτή που γέννησε την πρώτη αποστολή του Μαγγελάνου για τον περίπλου της Γης, την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο και, τελικά, το ταξίδι του Apollo 11 στη Σελήνη. Και τα χαρακτηριστικά που οδήγησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην κατάκτηση ολόκληρου του γνωστού κόσμου επανεμφανίστηκαν στον Καίσαρα, κατόπιν στον Καρλομάγνο και στον Κορτές.
Και στην Αμερική, αυτή η ίδια παράδοση ανακαλύφθηκε εκ νέου. Μια ανοιχτή και άγρια γη έγινε το σκηνικό μιας μεγάλης αναγέννησης της δυτικής φαντασίας και φιλοδοξίας. Η ελληνική επιδίωξη για νέους ορίζοντες μετουσιώθηκε στο αμερικανικό πνεύμα των συνόρων (frontier spirit). Ο πολιτισμός της Αθήνας και της Ρώμης μετέτρεψε μια νεοσύστατη παραθαλάσσια δημοκρατία σε μια αυτοκρατορία ηπειρωτικών διαστάσεων.
Οι σπουδαιότεροι Αμερικανοί κάθε γενιάς έφεραν τα αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά των προγόνων τους: γεννημένοι στην Αθήνα, διαμορφωμένοι από τη Ρώμη, βαπτισμένοι στον Χριστιανισμό, ατσαλωμένοι στο καμίνι της μεσαιωνικής Ευρώπης, προικισμένοι με το αγγλικό πνεύμα της ελευθερίας και, στη συνέχεια, μεταφερμένοι πέρα από τον Ατλαντικό για να αναγεννηθούν στις ακτές ενός νέου κόσμου.
Τώρα, οφείλουμε να ανακαλύψουμε ξανά αυτό το πνεύμα όλοι μαζί. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής – ένα σημείο καμπής όχι μόνο για την ιστορία του έθνους μου, αλλά και για ολόκληρο τον πολιτισμό μας.
Οι απειλές που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι εξίσου πραγματικές με εκείνες που εκτυλίσσονταν στο δραματικό σκηνικό της αρχαιότητας.
Τα εθνικά συμφέροντα δεν εξαφανίστηκαν μπροστά στους διεθνείς θεσμούς. Ο πόλεμος δεν εξαλείφθηκε επειδή εμείς προτιμήσαμε την ειρήνη. Άλλα κράτη συνέχισαν να εξοπλίζονται, να επιδιώκουν επιρροή και να ανταγωνίζονται για εδάφη, τεχνολογία, πόρους, αγορές, ενέργεια και ισχύ.
Και τώρα, ο πόλεμος επέστρεψε. Υπάρχει ξανά νέος ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Υπάρχουν ξανά τρωτότητα, επιθετικότητα, τρομοκρατία και ένα ολόκληρο σύμπαν νέων απειλών και επιθέσεων.
Επομένως, οφείλουμε να ανασυγκροτήσουμε τους θεσμούς και τις συμμαχίες μας για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις απειλές από κοινού, κατανοώντας ότι σκοπός τους δεν είναι η κατάργηση της κυριαρχίας των εθνών που τα απαρτίζουν, αλλά η υπεράσπισή της. Και ότι τα έθνη δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουν τη διακριτή τους ταυτότητα προκειμένου να αναγνωρίσουν τα κοινά τους συμφέροντα.
Έχουμε οικοδομήσει ένα τέτοιο πρότυπο συνεργασίας με τους εταίρους μας εδώ, στην Ελλάδα. Στις αμυντικές μας συνεργασίες, στους τομείς της ενέργειας και της τεχνολογίας, στην κοινή μας φιλοδοξία να θωρακίσουμε τα σύνορα της Ευρώπης απέναντι στις απειλές της μαζικής μετανάστευσης.
Η φιλία μας ανάγεται στα πρώτα χρόνια του έθνους μου. Όταν η Ελλάδα εξεγέρθηκε το 1821 για να ανακτήσει την ανεξαρτησία της μετά από αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας, οι Αμερικανοί αναγνώρισαν κάτι οικείο σε αυτόν τον αγώνα. Τρία χρόνια αργότερα, ο σπουδαίος Αμερικανός πολιτικός Ντάνιελ Γουέμπστερ εκφώνησε μια περίφημη ομιλία στο Κογκρέσο, συμβάλλοντας στο να τεθεί ο σκοπός της Ελληνικής Επανάστασης υπό την προσοχή των αντιπροσώπων της νεαρής αμερικανικής δημοκρατίας.
Και ξεκίνησε στρέφοντας την προσοχή τους σε όσα τους περιέβαλαν. Ιδού τι είπε στην ομιλία του: «Αυτή η ελεύθερη μορφή διακυβέρνησης, αυτή η λαϊκή συνέλευση… αυτή η πρακτική του ελεύθερου διαλόγου και της δημόσιας συζήτησης, η αναμέτρηση πνεύματος με πνεύμα… ακόμη και το κτίριο στο οποίο συγκεντρωνόμαστε, αυτοί οι αρμονικοί κίονες, αυτή η περίτεχνη αρχιτεκτονική, όλα θυμίζουν ότι η Ελλάδα υπήρξε και ότι εμείς, όπως και η υπόλοιπη ανθρωπότητα, της οφείλουμε πολλά.»
Τα λόγια αυτά είναι εξίσου αληθινά σήμερα όσο και τη στιγμή που ειπώθηκαν. Και όλοι εμείς – όχι μόνο οι Αμερικανοί, αλλά και οι Ευρωπαίοι και οι φίλοι μας σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο – οφείλουμε να διδαχθούμε ξανά τα μαθήματα που οι πρόγονοί μας άντλησαν από αυτόν τον τόπο και την ιστορία του.
Η ιστορία της Ελλάδας δεν μας προσφέρει απλώς μια ματιά – δεν μας δείχνει μόνο μια εικόνα των θεσμών μας στις πρώιμες μορφές τους. Η ιστορία της Ελλάδας μάς δείχνει μια εικόνα του ίδιου μας του εαυτού.
Μας δείχνει ότι η κληρονομιά μας είναι αυτή σπουδαίων ηρώων και ότι πρέπει να είμαστε περήφανοι – βαθιά περήφανοι – για την καταγωγή μας. Πρέπει να θαυμάζουμε τα επιτεύγματα που οι πρόγονοί μας δημιούργησαν σε αυτόν τον τόπο. Η ιστορία του πολιτισμού μας είναι η σπουδαιότερη ιστορία που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος. Και ξεκίνησε εδώ, με τους πρώτους άνδρες και τις πρώτες γυναίκες της Δύσης. Από αυτούς – από αυτούς – μπορούμε να ανακαλύψουμε ξανά τις αρετές, το θάρρος και τη δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους της εποχής μας.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα.)
Speech
Marco Rubio, Secretary of State
The Pnyx
Athens, Greece
-Now it’s has become fashionable today to believe that enlightened foreign policy means prioritizing the global community over one’s own people. And I think here, too, we have much to learn from the men of ancient Greece because they knew that there was nothing selfish or wrong about loyalty to your nation, nor anything selfish or wrong about fighting to defend its interests above all else
SECRETARY RUBIO: There are great ruins all across the world. In many cases, they are places where history seems to have exhausted itself: remnants of distant cultures that have long passed beyond living memory.
But the Acropolis is different.
For thousands of years, the civilization that built what stands behind me has captivated the imagination of the Western world. Generations of our statesmen, artists, and philosophers have looked to it – they’ve looked to it with wonder and they’ve looked to it with awe.
Now time has a tendency to dull the senses: great victories and catastrophic defeats, they seem to shrink to becoming like a footnote in a textbook, another fact for our schoolchildren to memorize and forget. But the Greeks of antiquity, they seem to have an almost mystical hold on our memory. They call us back to them, again and again.
480 years before Christ, the armies of Xerxes arrived in this city and they put its sanctuaries to the torch. Most Athenians had by then evacuated by ship to a nearby island. But there was a handful of them that refused to leave their home. So instead, they barricaded themselves in the rocky fortress of the Acropolis to fight an extraordinary last stand, heaving massive stones down the cliffs onto the Persian invaders and holding the greatest empire of the age at bay for days. They were eventually overwhelmed. The Persians plundered the temples, burned the shrines, and razed the Acropolis to the ground but when the Athenians returned, they gathered the broken remains of the old Acropolis and buried them in the hill where it had stood. And decades later, under Pericles, they raised the Parthenon.
For 25 centuries since, the Parthenon has stood. Empires have risen and fallen beneath its shadow. And the progeny of the men who built it – the sons of Athens and Rome – have carried their civilization with them to the ends of the Earth.
Two and a half centuries after the founding of the American republic halfway across the world from where I stand now – I stand here today as the Secretary of State of that republic, and a great-grandson of settlers who arrived in the new world from Spain – I stand here to testify to a debt that no lapse of time, no distance of space can ever extinguish.
The history of America, the history of my country, is covered with the fingerprints of antiquity. Greece is literally carved into the architecture of our government: in the towering columns, in the domes and the monuments across our capital city. The city where our Constitution was born – Philadelphia – is itself a Greek name.
The men who founded my country were fascinated by the heritage we inherited from yours. They were exceptionally well-read in history – they were vividly aware of their unique place in it – but no other age of the past held their attention or their imagination quite like that of antiquity. Many, many people are surprised to learn that the most commonly cited author in the Federalist Papers was not an Enlightenment philosopher or political theorist. No, the most commonly cited author in the Federalist Papers was Plutarch, the Greek biographer of Greece and Rome’s great men.
Now, much has been written and said about the influence of ancient Greece on the ideas of the American Founders – and, for that matter, on all of the Western philosophers and statesmen that preceded them. Most of us are familiar with the basic history. Athens gave us democracy. Plato and Aristotle gave us Western philosophy. Our ideas of law, of virtue, of citizenship, and republican government were shaped in the Greek city-states. Even much of our political vocabulary – words like democracy, tyranny, the word “politics” itself – found its origins here.
Now, all of that is true. But the things we owe to this place – as Americans, and as Westerners – are actually far far deeper. These institutions and ideas – these institutions and ideas were the outward expression of more fundamental qualities we see in the ancient Greeks – qualities that can’t be reduced to any particular political system or theory.
Here, in Athens, we found the first full realization of all the essential traits that would come to define the West: fierce individuality and relentless ambition; daring exploration and invention; a yearning for discovery, for adventure, risk and glory. An insatiable curiosity about the world and the principles by which it operates, a hunger to know the mysteries of nature and grasp the secrets of the cosmos. An impatience with the notion of impossibility, chafing at all boundaries and limits, straining to peer into the depths of the unknown.
These were not just the formulas or precepts of a particular school of philosophy. They were the characteristic of a people – expressed in their traditions, their stories, their imagination; in the qualities they demanded of their citizens; in the things they lived and fought and died for.
To know them is to know ourselves.
What blossomed here in this place was the Western desire to uncover all that ignorance, darkness, and distance had kept hidden from the mind of man. The Greeks did not just shape history; the Greeks gave us history itself. Much about – much of what we know about many ancient civilizations comes almost entirely from the records of Greek explorers and historians, explorers and historians who didn’t just chronicle the histories of their own people, but ventured outwards to observe and record the sagas of foreign peoples and cultures all across the world.
Where others looked inward, the Greeks were the first to direct their focus outward, to chase the thrill and glory of seeing all that was strange and new. It was this trait – it was this trait that would push the West to create and build things that others could not, marking us out from so many other cultures and civilizations where stability and subsistence were the highest ends of life.
But it is not just the ambition to explore the unknown that we inherit from the Greeks; it is the conviction that the unknown canbe known. The confidence that the world can be charted and measured and mapped and understood – and that there is a rational order to the cosmos, governed by certain fundamental laws, laws that men can observe and the mind can come to understand.
This was the foundation of the Western mind: our math, our science, our medicine. Our philosophy, ethics, and religion. It paved the way for the gospel of Jesus Christ to find fertile soil in Europe and flourish into the empire of Christendom. It was the foundation of the riches of Christian theology – of Augustine and Aquinas and the whole tradition of natural law.
It gave birth to a civilization marked not just by a common culture, it was marked by a common anthropology – a common view of man and his place in the universe. Its descendants would share not just the idea of a natural order, but a distinctive understanding of virtue; of destiny and fate; of truth, goodness, and beauty; of a code that dictates how men ought to live; of objective standards and ideals to strive towards.
For the Greeks of antiquity, the pursuit of excellence was the very principle of man’s existence. They organized all of civic life around contest, ambition, competition: in philosophy and poetry, in sculpture and drama, in athletics and art, in war and statecraft. The classical Greek city was an arena for great men to test and prove themselves, to hone their potential through perpetual struggle – to be the best, the strongest, the most beautiful, straining to inch ever closer to perfection.
Now I know that to modern ears, what I just described, this way of life, may sound odd; it may even sound cruel. The ideal of many ideologies in our time has, frankly, become a world of perfect safety, devoid of risk or failure, with neither the glory of victory nor the shame of defeat. Too often these days, we build downwards. We design our standards to ensure no one will lose; we preoccupy ourselves more with the comfort of the worst than the potential of the best. We hold the most exceptional things among us hostage to the average, the ordinary, the mediocre.
The men who made the Parthenon, they built upwards. They held that the highest and most noble aspiration in life was to surpass all others, to strive to be the best in all things. The ancient Greek city-states were filled. They were filled with intense passion and rivalry and faction and conflict. But from that constant struggle for distinction – from that came the great flowering of art and philosophy and political and intellectual energy that would transform a collective of Mediterranean cities into the birthplace of the greatest civilization in the world.
The thumos, as the ancient Greeks called it – the fire of passion, strength, courage, pride – is the heart of great civilization. And without it? Without it, nations lose their will to fight, the will to strive, the will to survive.
Today, too much of the West has forgotten this quality. Over time, we in the West came to feel ashamed of the very things that made us exceptional. We felt embarrassed that our achievements set us apart from the rest of the world. Our prosperity somehow became a source of guilt. We no longer believed we deserved and had earned our greatness.
The word “nationalism” became a dirty word. And so we tore down our monuments; we condemned our own history. And in too many places, we taught our children to be ashamed of the countries they would inherit. In the process, we opened our borders and outsourced our industry, and allowed our militaries to wither and to decay.
And with every passing year, we seemed to outsource more of our sovereignty, transferring our decisions to global bureaucracies far beyond the reach of our control.
But others were all too happy to fill the vacuum that we left – the vacuum left behind by our weakness. And as the West’s confidence faltered, its adversaries and its rivals only grew more assertive, building up their own wealth and their own power in our stead.
And now, today, we find ourselves at a crossroads. Because the next decade and the decisions we make will write the story of the next century. The course we take will determine whether the West maintains its place at the head of the world or resigns itself to a future of atrophy and servitude and decline. We will either choose to act now or lose the choice to act at all.
Under President Trump, the United States has made its choice. We choose the unapologetic pursuit of national power: to take back control of our critical supply chains, to reindustrialize our economy, to rebuild our defense, to fight for dominance of the technologies and industries of the future.
We choose to reach for new frontiers: in advanced manufacturing and super intelligence; in drones, weapons, and warfare; in chips, minerals, cyber, and every other domain of human possibility. To unleash our energy, to rebuild our factories, to return our astronauts to the moon and launch a new age of exploration in space.
Now for all their lofty ideals, the ancient Greeks were not naive. They understood that nations have interests. They understood that statecraft requires prudence and diplomacy, but they also understood that it requires the ability to wield force when prudence and diplomacy fail. They understood that power requires not only having the means to defend yourself, it requires the credibility that you are willing to use it.
This is the classical understanding of politics and of statecraft that the Trump Administration hopes to reclaim – reclaim not just for our country, but for the whole of our civilization.
We believe that Europe can awaken from its long slumber and rekindle the fire that was lit here millennia ago.
There are already signs.
Across this continent, we are witnessing what we hope will be the beginnings of a generational shift: skyrocketing defense spending, a flurry of new partnerships and programs, expanded manufacturing and production, following on the historic defense commitments made last year in The Hague.
Greece has been at the center of this shift. The people of this nation have proved themselves once again to be an indispensable friend to Europe and to the United States alike, on everything from energy to migration to defense, where Greece has been a model ally.
And it’s our sincerest hope that all of Europe will follow your example.
Though passions may, at times, have strained the bonds of affection between the United States and Europe, it must not be allowed to break them. Together, we must strengthen an alliance capable of confronting threats of our age.
And we can. Because we do not believe the transatlantic friendship should be zero sum. Quite the opposite: our vision is of an alliance whose strength is greater than the sum of its parts. It is a vision we saw in action just last month, in an unprecedented new agreement between the United States, Denmark, and Greenland – an agreement that will reshape the Arctic and bolster the security of all of NATO. All three partners in that deal emerged victorious. All of Europe – and NATO and the United States emerged safer, stronger, and more secure because of it.
We want to win together. We must win together.
Now it’s has become fashionable today to believe that enlightened foreign policy means prioritizing the global community over one’s own people. And I think here, too, we have much to learn from the men of ancient Greece because they knew that there was nothing selfish or wrong about loyalty to your nation, nor anything selfish or wrong about fighting to defend its interests above all else.
They believed – fiercely – in the ideal of the great man: the exceptional individual who obtains immortality through his own deeds. But they believed that glory and fame, those things were won through striving, sacrificing and achieving greatly for something larger than yourself. The recurring hero of the ancient Greek world was the man who was willing to pay any cost for a cause worthy of his loyalty.
We see this in Socrates, who refused to abandon the inquiry into truth even at the cost of his own life. We see it in the legendary stand of 300 Spartans – surrounded and hopelessly outnumbered by the vast armies of Persia – who refused the chance to save themselves, choosing to fight to the last man rather than abandon their post or abandon their duty. And we see it in the epic myth of Achilles, who is offered the choice to return home and live a long and peaceful life – but chooses instead to remain at Troy and perish in pursuit of eternal glory.
These – these are the qualities that would shape the Western moral imagination. From the Christian martyr who refused to betray his faith to the patriot who gave his life for his country; from Saint Thomas More to the Battle of the Alamo, running through the immortal closing words of the Declaration of Independence of the United States which says, “We mutually pledge to each other our Lives, our Fortunes and our sacred Honor.”
It is from the Greeks that the West inherited its sense of duty – an unbreakable loyalty to one’s code, one’s cause, one’s country. Our heroes, the heroes of the West are those who choose to remain faithful to their duty precisely when it is most difficult and painful to do so: the man who is bound by his word, the soldier who will not abandon his post, the captain, the proverbial captain, who goes down with his ship.
This is wholly different from what we see, even now, for example from fanatics like the radical mullahs of Iran, whose cult of death hails child suicide bombers as national heroes, and portrays martyrdom as an end to itself.
Our heroes – our heroes may be willing to die for their cause; but our heroes do not worship death. It is precisely because we value life that we come to recognize the heroism in those who would sooner sacrifice it than to betray their principles. Now, we take the West’s conception of these things – heroism, honor, duty – we take these things for granted. We assume that these somehow are universal to all people in all times and in all places. They are not. They are the product of a distinct character, a distinct character which arose here and shaped the whole story of the civilization that came after it. A civilization that we must fight to defend today with the same passion as our forefathers did.
The men who built the Parthenon were succeeded by the architects of European Christendom, who raised the cathedrals of Milan, Cologne, and Florence. The quest to perfect the human form that moved the ancient Greek sculptors found a new expression in Michelangelo. The Greek philosophers’ search for the structure of the universe was inherited by Copernicus, and then Galileo, then Kepler, and in Newton.
The hunger for new knowledge, that’s what gave birth to Magellan’s first expedition around the world, to Columbus’ discovery of the Americas, and ultimately to Apollo 11’s journey to the moon. And the qualities that led Alexander to conquer the entire known world reappeared in Caesar, then Charlemagne, and Cortes.
And in America, that same tradition rediscovered itself anew. An open and wild land became the site of a great revival of Western imagination and ambition. The Greek aspiration for new horizons became the American frontier spirit. The civilization of Athens and Rome transformed an infant seaboard republic into a continental empire.
The greatest Americans of every generation have carried the unmistakable features of their forefathers – born in Athens, formed by Rome, baptized in Christendom, hardened in the furnace of medieval Europe, endowed with the English genius for liberty, and then carried across the Atlantic to be reborn on the shores of a new world.
Together, we must now rediscover that spirit. We are at an inflection point – an inflection point not only in the history of my nation, but an inflection point in the whole of our civilization.
The threats we face today are every bit as real as they were on the dramatic stage of antiquity.
National interests did not vanish in the face of international institutions. War did not disappear simply because we preferred peace. Other states continued to arm, to seek influence, to compete for territory, and technology, and resources, and markets, and energy, and power.
And now, there is war again. There is new competition between great powers again. There is vulnerability, aggression, terrorism, a whole universe of new threats and attacks again.
And so we must rebuild our institutions and our alliances to face these threats together – understanding that the purpose of these things is not to abolish the sovereignty of the nations that constitute them; it is to defend them. And that nations need not abandon their distinct identities in order to recognize their common interests.
We have built a model of that with our partners here in Greece. In our defense partnerships, in energy and technology, in our shared ambition to secure Europe’s borders from the threats of mass migration.
Our friendship dates back to the earliest years of my nation. When Greece rose in 1821 to recover its independence after centuries of Ottoman rule, Americans recognized something familiar in that struggle. Three years later, the great American statesman Daniel Webster, he delivered a famous address to Congress, helping bring the cause of the Greek Revolution before the representatives of the young American republic.
And he began by calling their attention to everything around them. This is what he said in his speech; he said: “This free form of government, this popular assembly… this practice of free debate, and public discussion, the contest of mind with mind… even the edifice in which we assemble, these proportioned columns, this ornamented architecture, all remind us that Greece has existed, and that we, like the rest of mankind, are greatly her debtors.”
Those words are as true today as they were when he said them. And all of us – not just Americans, but Europeans and our friends across the West – must relearn the lessons our forefathers took from this place and from its history.
The history of Greece – the history of Greece does not just offer us a glimpse – it does not offer a glimpse of our institutions in their earliest forms. The history of Greece shows us an image of ourselves.
It shows us that ours is the inheritance of great heroes, and that we should be proud – that we should be intensely proud – of where we come from. We should marvel at what our forefathers carved out of this countryside. The story of our civilization is the greatest story ever known to man. And it began here, with the first men and women of the West. From them – from them – we can rediscover the virtues, the courage, and the strength to confront the dangers that we face in our time.
Thank you.
(Applause.)
