“Πρόσφυγας” ή “μετανάστης”?
Δύο λέξεις που είναι πολύ δυνατές. Δύο λέξεις που στα νομικά κείμενα έχουν ως συνέπεια δικαιώματα ή υποχρεώσεις.
Για αυτό η πολιτική η χρήση και των δυο ορισμών πρέπει να είναι προσεκτική και ακριβής.
Γράφει η Ειρήνη Καρύδη
Για αυτό και οι διατυπώσεις καφενειακού τύπου και το τσουβάλιασμα των λέξεων από θεσμικούς παράγοντες δείχνει το πόσο έχουν κατανοήσει το ζήτημα και κατα συνέπεια ποιες θα ήταν οι κατάλληλες λύσεις για την αντιμετώπιση του ή το συναισθηματικό αντίκτυπο που δημιουργούν σε πολλούς, με πολλαπλά και αστάθμητα αποτελέσματα οι κυβερνήσεις μέσα από μια επιλεκτική χρήση των ορισμών πάνω στο μεταναστευτικό – προσφυγικό.
Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον πρόσφυγα και τον μετανάστη?
Οι πρόσφυγες είναι άτομα τα οποία διαφεύγουν από ένοπλες συρράξεις ή διώξεις και αναγκάζονται να διασχίσουν εθνικά σύνορα για να αναζητήσουν ασφάλεια σε ΟΜΟΡΕΣ (γειτονικές) χώρες.
Οι μετανάστες ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να μετακινηθούν, όχι εξαιτίας κάποιας άμεσης απειλής δίωξης ή θανάτου, αλλά κυρίως για να βελτιώσουν τη ζωή τους.
Εάν επιλέξουν να επιστρέψουν, θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν την προστασία της κυβέρνησής τους.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ισχύει το δόγμα όπου… “η θάλασσα δεν έχει σύνορα”, με αποτέλεσμα μετανάστες ,που λαμβάνουν τα οφείλει του πρόσφυγα, να λιάζονται το πρωί στην Ομόνοια και στη συνέχεια να «εξαφανίζονται».
Επομένως αντιλαμβάνεστε ότι η μαζική μετακίνηση πληθυσμών που λαμβάνει χώρα τα τελευταία χρόνια, είναι πρόβλημα μεταναστευτικό και όχι προσφυγικό.
Πόσο μεγάλη σημασία έχει η χρήση του ορθού ορισμού?
Η απάντηση είναι μια…ΤΕΡΆΣΤΙΑ. Κατά το άρθρο 14 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, «κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες».
Επομένως, ο «πολιτικός πρόσφυγας» χαρακτηρίζεται από ειδικό καθεστώς που καθορίζεται από την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. και ο χαρακτηρισμός ενός ατόμου ως «πρόσφυγα» επισύρει μια σειρά από συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Η σύγχυση των όρων δεν οδηγεί μόνο σε προβλήματα για τους πραγματικούς πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο, αλλά “ταΐζει” με χρυσά κουταλιά όσους εμπορεύονται οικονομικά και ιδεολογικά την δυστυχία των ανθρώπων, με αποτέλεσμα το “Προσφυγικό – Μεταναστευτικό” να έχει αποκτήσει περισσότερες διαστάσεις. Και η μόνη λύση του να είναι η διαχειριστική ικανότητα του κράτους για την αντιμετώπιση του.
