kourdistoportocali.comNews Desk[#WeRemember] Holocaust Pulp Fiction

By David Mikics/Tabletmag

[#WeRemember] Holocaust Pulp Fiction

«Το Άουσβιτς είναι ένα πρωταρχικό φαινόμενο. Όπου υπάρχει ανθρωπότητα, υπάρχει και το Άουσβιτς»

Σχεδόν κάθε μορφωμένος Ισραηλινός γνωρίζει τον Ka-Tzetnik, ή πιο συγκεκριμένα, τον Ka-Tzetnik 135633. Γεννημένος στην Πολωνία ως Yehiel Feiner, μετακόμισε στο Ισραήλ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και άρχισε να γράφει στα εβραϊκά. Αργότερα, θα γινόταν ο Yehiel Dinur.

By David Mikics/Tabletmag

Αλλά όλα αυτά τα ονόματα επισκιάστηκαν από τον αριθμό που είχε στο χέρι του ως τατουάζ ο συγγραφέας στο Άουσβιτς, και έτσι δεν εμφανίστηκαν σε κανένα από τα βιβλία του. Αντίθετα, τα εξώφυλλα αυτών των βιβλίων ανέφεραν ότι γράφτηκαν από τον Ka-Tzetnik 135633, έναν κρατούμενο στο Άουσβιτς από το 1943 έως 1944. Πρόκειται για την ίδιο περίοδο που αναφέρεται το πρώτο μυθιστόρημα του για το Ολοκαύτωμα, βασισμένο μόνο στις δικές του εμπειρίες (Η συγγραφή έγινε σε δυόμισι εβδομάδες το 1945, ενώ βρισκόταν ξαπλωμένος σε ένα βρετανικό στρατιωτικό κρεβάτι νοσοκομείου στην Ιταλία).

Το KZ (προφέρεται «Ka-Tzet») είναι το γερμανικό ακρωνύμιο του Konzentrationslager (στρατόπεδο συγκέντρωσης), και στην αργκό του στρατοπέδου ένας Ka-Tzetnik ήταν κρατούμενος. Στα μετέπειτα χρόνια, ο Ka-Tzetnik θα ισχυριζόταν ότι «γεννήθηκε» στο Άουσβιτς όταν έφτασε εκεί το 1943.

Ανέφερε ότι ήταν ο πραγματικός εκπρόσωπος των στρατοπέδων συγκέντρωσης: Ο αρχετυπικός «Muselmann», ή ο άνθρωπος που περπατά νεκρός. Στα βιβλία του, επέμενε, μιλούσε για όλους τους άλλους, τους ανώνυμους χαμένους. Από όλους τους μάρτυρες στη δίκη του Eichmann, ένα δικαστήριο που σημάδεψε τους Εβραίους το 1961, είναι αυτός που το ισραηλινό κοινό θα θυμόταν πιο έντονα. Αντικρίζοντας τον Eichmann στον γυάλινο θόλο του, μίλησε για λίγα λεπτά, με αγωνία, με μεγάλες σιωπές, και μετά σωριάστηκε λιπόθυμος. Λίγα λεπτά αργότερα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για να νοσηλευτεί για νευρικό κλονισμό.

Ο Ka-Tzetnik δεν είχε τον αξιοπρεπή, φιλοσοφικό αναζητητικό τόνο του Primo Levi ή την εγκάρδια πνευματική ένταση του Elie Wiesel. Ήταν πρωτόγονος, όχι στοχαστής. Αλλά είχε μια τραυματισμένη, προφητική ανάγκη να πει την αλήθεια. Ήρθε η ώρα να ανακαλύψουμε ξανά το έργο του, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δεν υπάρχει πλέον σε αγγλική μετάφραση.

Το πρώτο βιβλίο του Ka-Tzetnik, Salamandra, αυτό που έγραψε στο βρετανικό νοσοκομείο, κυκλοφόρησε το 1946. Ακολούθησε μία σειρά από συχνά ζοφερά μυθιστορήματα-απομνημονεύματα, έργα που συγκλονίζουν τον αναγνώστη με γκροτέσκες σκηνές βασανιστηρίων, διεστραμμένης σεξουαλικότητας και κανιβαλισμού.

Το δεύτερο βιβλίο του, House of Dolls (εκδόθηκε στο Ισραήλ το 1953) γνώρισε μεγάλη επιτυχία και μεταφράστηκε σε δώδεκα γλώσσες. Το House of Dolls είναι ένα μπερδεμένο βιβλίο, ενώ το αληθινό του νόημα βρίσκεται στο εκρηκτικό συμπέρασμά του.

Στις τελευταίες 50 σελίδες, η αδερφή του ήρωα, Daniella, γίνεται πόρνη σε ένα γυναικείο στρατόπεδο συγκέντρωσης: Αναγκάζεται να ενταχθεί στο Freudenabteilung ή «Joy Division» του στρατοπέδου, το οποίο εξυπηρετούσε Γερμανούς στρατιώτες (ναι, από εκεί, και το συγκεκριμένο βιβλίο, πήρε και το όνομα του το σκοτεινό βρετανικό συγκρότημα που είχε εμμονή με τον θάνατο, οι Joy Division).

Τα κορίτσια που επιλέχθηκαν για το Joy Division ήταν Feld-Hure (στρατιωτική πόρνη) με τατουάζ ανάμεσα στο στήθος τους (το τατουάζ υπήρχε πραγματικά, αν και στον οίκο ανοχής στο Άουσβιτς σύχναζαν μόνο οι Kapos και άλλοι προνομιούχοι κρατούμενοι και όχι τα SS.) Τα κορίτσια υπέφεραν από μια φλογερή και βάναυση λεσβία που ονομαζόταν Elsa, η οποία τις ανάγκαζε να γδυθούν και μετά τις μαστίγωνε γυρισμένες με την πλάτη πάνω από μια καρέκλα.

Για τα παιδιά του Ισραήλ, στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, μία μάλλον πουριτανική εποχή, αφιερωμένη στην υπεύθυνη οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, όλα αυτά ήταν συναρπαστικά αλλά και απογορευμένα. Αρκετά συχνά, μάθαιναν για το σεξ μόνο μέσω ενός μυθιστορήματος για ένα ναζιστικό στρατόπεδο θανάτου.

Το House of Dolls του Ka-Tzetnik, επηρέασε τη σειρά Stalag των pulp μυθιστορημάτων με το σεξ και τη βία, με ναζί και Εβραίους, δημοφιλή στους Ισραηλινούς εφήβους στη μεταπολεμική εποχή. Στην ουσία, πρόκειται, αναπόφευκτα, για ένα μυθιστόρημα πορνό του Ολοκαυτώματος, γραμμένο από έναν επιζώντα. Ως αποτέλεσμα, ο Ka-Tzetnik κατηγορήθηκε ότι μετέτρεψε το Ολοκαύτωμα σε θέαμα, ότι απέφυγε την ακατανόητη φρίκη της καταστροφής υπέρ μίας γκροτέσκο παρασκηνίου. Δεν ήταν μόνος.

Στις πρώτες δεκαετίες της μεταπολεμικής εποχής, όπως σημειώνει ο μελετητής Omer Bartov, το Ολοκαύτωμα (Shoah στα εβραϊκά) ήταν συχνά, τουλάχιστον στο Ισραήλ, ένα θέμα για φαντασιώσεις βίας, διαστροφής και υποβάθμισης.

Ο Ka-Tzetnik δεν είναι ένας απλός συγγραφέας μυθιστορημάτων pulp, παρά το άχρηστο περιεχόμενο του House of Dolls. Η δύναμή του ως συγγραφέα και μάρτυρα διακρίνεται καλύτερα όχι στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα αλλά στο πρώτο του, το Salamandra (μεταφρασμένο ως Sunrise Over Hell, και δεν είναι διαθέσιμο στα αγγλικά).

Η σαλαμάνδρα είναι θρυλική επειδή πρόκειται για το πλάσμα που μπορεί να ζήσει μέσα από τη φωτιά. Ο Ka-Tzetnik έβλεπε τον εαυτό του ως σαλαμάνδρα, εκτεθειμένο στα χειρότερα που συνέβησαν ποτέ, αν και ακόμα —μετά βίας— ζωντανό.

Ο Ka-Tzetnik έχει συμπεριλάβει στο Salamandra σκηνές Εβραίων που προδίδουν Εβραίους, μερικές από τις οποίες είναι αρκετά δύσκολο να τις διαβάσει κανείς. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου, αναφέρεται μια ομάδα Εβραίων που κρύβονται στην ύπαιθρο, στραγγαλίζουν ένα μωρό, φοβούμενοι ότι θα φωνάξει και ότι θα αποκαλύψει την κρυψώνα τους όταν φτάσει η Γκεστάπο.

Ένας άλλος Εβραίος παραδίδει στους SS τη γυναίκα του αδελφού του και το κοριτσάκι του. Τα μέλη των Judenräte, των εβραϊκών δημοτικών συμβουλίων που ιδρύθηκαν από τους Ναζί, παρουσιάζονται ως αλαζόνες και εκμεταλλευτές που δοξάζονται για την εξουσία τους έναντι των συμπολιτών τους Εβραίων.

Η Salamandra περιλαμβάνει επίσης μια ηρωική απεικόνιση της εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας (δημοφιλής στο Ισραήλ για το παράδειγμα που πρόσφερε όσον αφορά τη γενναία εβραϊκή αυτοάμυνα ενάντια στους Ναζί), αλλά υπάρχουν και στιγμές που οι εξεγερμένοι θυσιάζονται. Σε μια αφόρητα φριχτή σκηνή του βιβλίου, μια μητέρα κόβει το λαιμό του βρέφους της πριν κόψει τους καρπούς της, για να πεθάνουν μαζί.

Το Ισραήλ ίδρυσε το Yom HaShoah (Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος) το 1953, 10 χρόνια μετά την εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας, και το chag, η επίσημη αργία, αρχικά προοριζόταν να εορταστεί ακριβώς με την επέτειο της εξέγερσης. Τα βιβλία του Ka-Tzetnik τόνιζαν ότι το Ολοκαύτωμα ήταν ένα γεγονός πολύ πιο σημαντικό από την αντίσταση των μαχητών του Γκέτο της Βαρσοβίας.

Μαζί με τις σκηνές συγκλονιστικής βίας, υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες στη Salamandra. Για τη ζωή στο
γκέτο της Κρακοβίας (στο μυθιστόρημα αποκαλείται Μητρόπολη), ο Ka-Tzetnik γράφει: «Οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν με αυτόν τον τρόπο. Τα δάκρυα δεν είχαν πια γεύση σαν δάκρυα, ούτε άγγιζαν ή αναστάτωναν την ψυχή. Απλώς έτρεχαν να τα καταπιείς, σαν τσάι». Η παρομοίωση —όπως το τσάι— λέει περισσότερα από κάθε περίτεχνη εικόνα.

Όταν ο Harry Preleshnik, ο ήρωας του βιβλίου, στέλνεται με το φορτηγό στα κρεματόρια, ο Ka-Tzetnik περιγράφει μέσα από το φορτηγό μεταφοράς του «μια θολή γεωμετρία ορθογώνιων τετραγώνων που ξεθωριάζουν στον αόρατο ορίζοντα και τους Αρχηγούς των μπλοκ, ως ριγέ συστάδες στην άκρη του δρόμου. Το φορτηγό οδεύει προς το τέλος της πλατείας και μετά στρίβει στη στροφή προς τη διαδρομή του κρεματόριου. Υπήρχε χρόνος για να σκεφτεί, αλλά δεν το έκανε, και ο χρόνος προς το φούρνο ήταν ένα λεπτό μακριά. Όταν μπαίνεις στο φούρνο, τελειώνεις. Υπήρχε χρόνος για πράγματα που μπορούσε να σκεφτεί σε όλη αυτή τη διαδρομή αλλά δεν είχε πλέον το μυαλό να το κάνει».

Εδώ ο Ka-Tzetnik αποτυπώνει μια απόκοσμη και σχεδόν ασύλληπτη ψυχική κατάσταση ενός άνδρα που του απομένουν λίγες μόνο στιγμές πριν από το θάνατό του: Στον Harry προσφέρεται όλος ο χρόνος για να σκεφτεί, αλλά «δεν έχει μυαλό να το κάνει».

Τα γεγονότα της ζωής του Ka-Tzetnik, του Yehiel Dinur, τα περισσότερα είναι άγνωστα. Γεννήθηκε στο Sosnowiec της Πολωνίας το 1909 (όχι το 1917, όπως ισχυρίστηκε αργότερα). Μαθητής star yeshiva στο Λούμπλιν, δραστηριοποιήθηκε αργότερα στους σιωνιστικούς κύκλους και το 1931 δημοσίευσε ένα βιβλίο ποίησης στα Γίντις (Όταν ο Ka-Tzetnik ανακάλυψε το 1993 ότι ένα αντίγραφο του βιβλίου υπήρχε στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ, το έκλεψε, το έκαψε και έστειλε τα απανθρακωμένα χαρτιά πίσω στη βιβλιοθήκη με την οδηγία ότι το υπόλοιπο πρέπει να γίνει στάχτη, όπως όλη η ύπαρξή του πριν από το Άουσβιτς).

Είχε μία δίδυμη αδερφή, που αναφέρθηκε ως Daniella στο House of Dolls, και έναν μικρότερο αδερφό, τον οποίο απεικονίζει με το όνομα Moni στο They Called Him Piepel, το τρίτο του μυθιστόρημα.

Σε μία περίπτωση, τουλάχιστον, ο Ka-Tzetnik παραποίησε την αλήθεια: Ισχυρίστηκε ότι η μητέρα του στάλθηκε
στους θαλάμους αερίων στο Άουσβιτς, ενώ πέθανε πριν τον πόλεμο. Αλλά μεγάλο μέρος του έργου του θολώνει τη γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικών γεγονότων.

Το They Called Him Piepel παρουσιάζει μια τρομακτική σκηνή ενός πρώην Piepel (ένα αγόρι που υπηρετούσε ως σκλάβος του σεξ σε έναν Kapo) που ψήνεται και τρώγεται από πεινασμένους κρατούμενους. Αλλά με μια πιο προσεκτική εξέταση, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι αυτή η σκηνή μπορεί να είναι μια αυταπάτη παρά μια πραγματικότητα.

Σύμφωνα με τον καθηγητή του Εβραϊκού Πανεπιστημίου Yechiel Szeintuch, στον οποίο ο Ka-Tzetnik έδειξε το αυθεντικό χειρόγραφο της Σαλαμάνδρας στα Γίντις, αυτή η πρώιμη έκδοση έδειξε περίεργες, εξωφρενικές πινελιές χιούμορ που είχαν αφαιρεθεί από την εβραϊκή έκδοση. Ο Ka-Tzetnik ήταν πάντα ένας ανήσυχος συγγραφέας. Το έργο του στερείται παντελώς του ντεκόρ που περιμένει κανείς τώρα από τα βιβλία για το Ολοκαύτωμα.

Ωστόσο, η αιτία για την επιβίωση του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι αμφίβολη. Στο Salamandra, ο Harry επιλέγεται για τους θαλάμους αερίων και επιβιώνει μόνο επειδή κρύβεται σε έναν κάδο στο πίσω μέρος του φορτηγού που μεταφέρει τους καταδικασμένους κρατούμενους στο θάνατο.

Ο Ka-Tzetnik ξανάζησε αυτή τη φοβερή ανάμνηση κατά τη διάρκεια θεραπευτικής αγωγής με LSD που του δόθηκε από έναν συμπονετικό Ολλανδό ψυχίατρο τη δεκαετία του 1970 (διηγήθηκε ολόκληρη την πορεία της θεραπείας του σε ένα συναρπαστικό βιβλίο, το The Code—Shivitti: A Vision σε αγγλική μετάφραση). Αλλού, όμως, ο Ka-Tzetnik ισχυρίζονταν ότι παρόλο που ήταν ένας σκελετός που περπατούσε στο Άουσβιτς, ο ίδιος ο Mengele τον γλίτωσε κατά τη διάρκεια επιλογής: Ο άντρας που αργότερα έγινε γνωστός ως Άγγελος του Θανάτου είχε νιώσει κάτι άφθαρτο στα μάτια του.

Μήπως τελικά ο Ka-Tzetnik προέβαλε απλώς μια ηδονοβλεψική επιθυμία να δει φρικαλεότητες, ακόμη και να φαντασιωθεί γι’ αυτές ώστε να βυθιστούμε σε μια ματωμένη και βάναυση θάλασσα από εικόνες, αντί να αναζητήσουμε μια εξήγηση για το Ολοκαύτωμα, με τον τρόπο του Primo Levi για παράδειγμα;

Η δική μου απάντηση είναι όχι: Παρ’ όλη τη σκοτεινή αύρα του έργου του, ο στόχος του είναι βαθύς. Οι περιγραφές-σοκ του Ka-Tzetnik έχουν μια ισχυρή ώθηση που συνοδεύει την αλήθεια. Όπως σημειώνει ο Bartov, ο Ka-Tzetnik μας βάζει στη μέση του τρόμου, όπως δεν κάνει ο Levi. Απογυμνώνει τις άμυνες που παρέχονται από ανθρώπινες επιφυλάξεις και αμφιβολίες.

Ο Ka-Tzetnik έχει κατηγορηθεί επίσης για κιτς: Ότι είναι κλόουν, χυδαία ανίκανος να μεταφέρει την αφάνταστη τραγωδία του Ολοκαυτώματος.

Ο Ka-Tzetnik όντως αγγίζει τα όρια του κιτς και μάλιστα το διασκεδάζει. Αλλά ο Wiesel είναι επίσης κατά καιρούς κιτς, του έμψυχου, γαλλικού υπαρξιστικού είδους (Για τον ετοιμοθάνατο βιολονίστα Juliek in Night, ο Wiesel γράφει, «Ήταν σαν η ψυχή του Juliek να είχε γίνει το δοξάρι του. Έπαιζε τη ζωή του. Όλο του το είναι γλιστρούσε πάνω από τις χορδές. Οι ανεκπλήρωτες ελπίδες του. Το απανθρακωμένο παρελθόν του, το σβησμένο μέλλον του. Έπαιζε αυτό που δεν θα έπαιζε ποτέ ξανά»).

Ξανά και ξανά στα έργα του, ο Ka-Tzetnik μας δίνει όχι κιτς αλλά γνήσια μαρτυρία. Στο In The Code, θυμάται ότι τον πήγαν στο κρεματόριο του Άουσβιτς υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός Γερμανού στρατιώτη που χασμουριόταν. «Αν είναι έτσι», συνειδητοποιεί ξαφνικά ο Ka-Tzetnik, τότε θα μπορούσε να στεκόταν εδώ στη θέση μου, ένας γυμνός σκελετός σε αυτό το φορτηγό, ενώ εγώ, θα μπορούσα να στεκόμουν εκεί αντί για εκείνον, ακριβώς ένα τόσο κρύο πρωινό που θα έκανα τη δουλειά μου, παραδίδοντάς τον και εκατομμύρια σαν αυτόν στο κρεματόριο. Και όπως εκείνος, θα χασμουριόμουν κι εγώ, γιατί όπως αυτός, θα προτιμούσα σίγουρα να χώνομαι κάτω από τα σκεπάσματα του ζεστού μου κρεβατιού ένα κρύο πρωινό σαν αυτό. …Ω Κύριε, Κύριε των ουρανών του Άουσβιτς, …ξέρεις ότι αυτή τη στιγμή… δύο από εμάς, αποστολέας και απεσταλμένος, είμαστε ίσοι γιοι ανθρώπου, και οι δύο δημιουργημένοι από σένα, κατά την εικόνα σου.

Το απόσπασμα με τον βαριεστημένο άνδρα των SS του Ka-Tzetnik, με την αφόρητη αποκάλυψή ότι το Άουσβιτς είναι μια παγκόσμια πιθανότητα να συμβεί και ότι είμαστε όλοι υπεύθυνοι για αυτή τη μεγαλύτερη φρίκη που συνέβη ποτέ, πλησιάζει όσο πιο κοντά γίνεται στην καρδιά του θέματος.

Στα άλλα έργα του, ο Ka-Tzetnik επιδιώκει την ιδέα της ευθύνης του ενός για τον άλλον. Αφού εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ, επέκρινε τις μεροληπτικές πολιτικές της χώρας έναντι των Άραβων πολιτών της, τις δεκαετίες μετά το 1948. Στο Phoenix From Ashes, ο αυτοβιογραφικός ήρωας του Ka-Tzetnik φέρει το σώμα μιας Αράβισσας χτυπημένης από μία νάρκη, ακριβώς όπως μετέφερε τον ίδιο ένας στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού, κατά τη διάρκεια της πορείας θανάτου από το Άουσβιτς. «Δεν πρέπει να είμαστε εμείς που θα σπάσουμε τον κύκλο του μίσους;» ρωτάει ο ίδιος.

Οποιαδήποτε σκέψη για τον Ka-Tzetnik πρέπει, τελικά, να επικεντρωθεί στην ημέρα του καλοκαιριού του 1961 όταν αντιμετώπισε τον Eichmann και, ταυτόχρονα, τη δική του μνήμη για το Ολοκαύτωμα. Όταν ρωτήθηκε από τον Gideon Hausner, τον εισαγγελέα στη δίκη του Eichmann, γιατί είχε «κρύψει την ταυτότητά του» πίσω από ένα ψευδώνυμο, ο Ka-Tzetnik απάντησε:

Δεν ήταν ψευδώνυμο. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα και συνθέτη λογοτεχνικού έργου, το οποίο είναι ένα χρονικό του πλανήτη του Άουσβιτς. Ήμουν εκεί για περίπου δύο χρόνια. Ο χρόνος δεν ήταν σαν να είναι εδώ στη γη. Κάθε κλάσμα του λεπτού εκεί περνούσε σε διαφορετική χρονική κλίμακα. Και οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη δεν είχαν ονόματα, δεν είχαν γονείς, ούτε είχαν παιδιά. Εκεί δεν ντύνονταν με τον τρόπο που ντυνόμαστε εμείς εδώ. Ανέπνεαν σύμφωνα με διαφορετικούς νόμους της φύσης. Δεν έζησαν —ούτε πέθαναν— σύμφωνα με τους νόμους αυτού του κόσμου. Ήταν ανθρώπινοι σκελετοί και το όνομά τους ήταν ο αριθμός «Ka-Tzetnik».

Την ημέρα της δίκης, έφεραν μία στολή του στρατοπέδου συγκέντρωσης και την έδειξαν στον Ka-Tzetnik: «Ναι, αυτό ήταν το ένδυμα του πλανήτη Άουσβιτς». Ο Ka-Tzetnik συνέχισε λέγοντας, ένα λεπτό πριν λιποθυμήσει, «Πιστεύω με πίστη ότι, όπως στην αστρολογία τα αστέρια επηρεάζουν το πεπρωμένο μας, έτσι και αυτός ο πλανήτης της στάχτης, το Άουσβιτς, βρίσκεται σε αντίθετη τροχιά με τον πλανήτη μας, τη Γη και την επηρεάζει».

Η τραυματική ανάμνηση που οδήγησε στην κατάρρευση του Ka-Tzetnik ήταν τα μάτια εκείνων που οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων. «Τους βλέπω», μουρμούρισε, μπερδεμένος, από το βήμα του μάρτυρα. «Με κοιτάζουν επίμονα, τους βλέπω να στέκονται στην ουρά».

Χρόνια αργότερα, υπό τη θεραπεία με LSD, επανήλθε ξανά και ξανά σε αυτό το τραύμα. Κανένα από τα βιβλία του, δήλωσε ο Ka-Tzetnik, δεν έφτασε κοντά στο να πει όλη την αλήθεια για το Άουσβιτς. «Πώς θα μπορούσα να τους το μεταδώσω [στη δίκη του Eichmann] με τον τρόπο που ο ίδιος καίγομαι, αναζητώντας τη λέξη για να ονομάσω το βλέμμα στα μάτια όσων περνούσαν από μπροστά μου στο κρεματόριο, με εκείνα τα μάτια που έλιωναν όπως τα δικά μου;».

Η Hannah Arendt επιτέθηκε κατά της «παράστασης» του Ka-Tzetnik (όπως την αποκαλούσε) όταν κατέθεσε εναντίον του Eichmann. Τον κορόιδεψε ως συγγραφέα που ασχολιόταν με «οίκους ανοχής, ομοφυλόφιλους και με άλλες ιστορίες ανθρώπινων ενδιαφερόντων».

Αλλά η περιφρόνηση της Arendt έχασε το νόημα της: Ο Ka-Tzetnik έβλεπε τον εαυτό του ως προφήτη, ως έναν νέο Ιερεμία (που είχε τις δικές του εικόνες κανιβαλισμού και διαστροφής). Και ήταν ένας προφήτης που, όπως γνώριζε ο ίδιος, του έλειπαν τα λόγια για να εκφράσει το όραμά του.

Στο In The Code, ο Ka-Tzetnik γράφει ότι «οι άνθρωποι πέθαναν από την πείνα στο παρελθόν, και οι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί πριν από αυτό. Αλλά αυτό δεν είναι το Άουσβιτς. Τι είναι, λοιπόν, το Άουσβιτς; Δεν έχω τη λέξη να το εκφράσω. Δεν έχω βρει το όνομα. Το Άουσβιτς είναι ένα πρωταρχικό φαινόμενο». Πρόσθεσε: «Όπου υπάρχει ανθρωπότητα, υπάρχει και το Άουσβιτς».

Σε αυτό ήταν ακριβής: Το Άουσβιτς είναι μια μόνιμη παρουσία, μια παρουσία που δεν μπορούμε να ευχηθούμε. Οι απόηχοι του συνεχίζουν να αντηχούν σε μεταγενέστερες γενοκτονίες.

Στο αξιοσημείωτο βιβλίο της A Thousand Darknesses, η κριτικός Ruth Franklin σχολιάζει ότι «ανησυχούμε πως θα προσβάλλουμε τους νεκρούς» παρουσιάζοντας ξεκάθαρες εικόνες του Ολοκαυτώματος. Λες και όταν μιλάμε ωμά αυτό είναι ασυγχώρητα χυδαίο. Αλλά, προσθέτει η Franklin, θέλουμε επίσης ένα «άμεσο κανάλι» για το Ολοκαύτωμα, μια άμεση εμπειρία του τι συνεβη. Ωστόσο, ακόμα και ο Ka-Tzetnik μας δείχνει, όπως και άλλοι επιζώντες, ότι ακόμη και αυτοί που ήταν εκεί δεν μπορούν να μας προσφέρουν ένα άμεσο κανάλι.

Ανεξάρτητα από το πόσο χειροπιαστά παραδείγματα προσφέρει από τον τρόμο των στρατοπέδων θανάτου, δεν μπορεί να αποκαλύψει εντελώς τη φρίκη. Είναι στοιχειωμένος, όπως κι εμείς, από τις γραμμές των καταδικασμένων ματιών, από την ανείπωτη αλήθεια του θανάτου κάποιου άλλου.

> To tabletmag  είναι ένας από τους πλέον δημοφιλείς ιστότοπους των νέων Εβραίων της διασποράς

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK

TOP LINE

SiC> Πως ένα “μαγικό υλικό” από εργαστήριο της Tesla θα αλλάξει την παγκόσμια οικονομία
Paul Krugman> Η κατάρρευση των κρυπτονομισμάτων έχει ξανασυμβεί. Αλλά σήμερα είναι διαφορετικά
Νew York Times_Thomas L. Friedman> Ας πούμε επιτέλους την αλήθεια για την πράσινη ενέργεια και τα ορυκτά καύσιμα
Η Κατερίνα Βελλίδη δεν έκανε τίποτε διαφορετικό από τους λοιπούς Έλληνες εκδότες που διάγουν βίο νεόπλουτων με τα λεφτά των τραπεζών
Γιάννης Στουρνάρας> Από τους ελάχιστους εναπομείναντες φύλακες των Θερμοπυλών
New York Times> Οι πραγματικά πλούσιοι δεν είναι αυτοί που νομίζουμε- Η κάστα του 0,1%
ΙΣΡΑΗΛ> Τα εμβόλια δεν φτιάχτηκαν για την αντιμετώπιση της COVID-19. Το 80% των σοβαρών κρουσμάτων είναι 3 φορές εμβολιασμένοι. Καθηγητής παγώνει το υπουργικό συμβούλιο. Πατέντα εμβολίου του 2016 της Moderna έχει κοινή ακολουθία με τον ιό COVID
Elon Musk [VIDEO]> O πραγματικός Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι αυτός που κοντρολάρει τον τηλεϋποβολέα του Biden…O Biden μετατρέπει τις ΗΠΑ σε Βενεζουέλα
New York Times> 20 εκατομμύρια ερασιτέχνες επενδυτές μπήκαν στο χρηματιστήριο στην πανδημία
Oι συνδικαλιστές και τα σωματεία στις ΗΠΑ με την στήριξη του Biden μετά την Amazon στοχοποιούν και την Apple
Πως το Ισραήλ παράγει πραγματικούς Αρίστους
Η αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ αρχίζει να δείχνει πρώιμα σημάδια Lehman Brothers