Πρόκειται για τους Τελευταίους των Μοικανών του Αναρχισμού. Μπορεί στη πραγματικότητα να υπήρξαν οι πρώτοι και τελευταίοι πραγματικοί Αναρχικοί. Μιλάμε για τους Ελληνες εφοπλιστές-διαχρονικά.
Από τον Βασίλη Μπόνιο
Ενω οι κατά Μπακούνιν Αναρχικοί έχουν συνήθως έναν αστυνομικό-σκιά σε τέτοιο βαθμό που ενίοτε οι ρόλοι μπερδεύονται, οι Ελληνες εφοπλιστές απολαμβάνουν μια παγκόσμια ελευθεριότητα που θα ζήλευαν και οι ιδεολόγοι χίπις.
Οι Ελληνες εφοπλιστές έχουν να παλέψουν με φουρτουνιασμένους ωκεανούς και να επιβιώσουν στο άγριο παιγνίδι του ανταγωνισμού που απαιτεί η δουλειά τους.
Για καλή τους τύχη φρόντισαν να αντιμετωπίζουν το εκάστοτε γκουβέρνο μόνο σαν κουτσομπολιό και διασκέδαση.
Αυτός άλλωστε πρέπει να είναι και ο ρόλος ενός υπουργού απέναντι σε έναν εφοπλιστή.
Ο ρόλος του διασκεδαστή. Ειδικά εάν ο εφοπλιστής, πολύ έξυπνα λειτουργώντας, φρόντισε να μην έχει μπίζνες στη στεριά και πάρε δώσε με το ελληνικό κράτος αλλά και το κάθε κράτος.
Οσο για τη σημαία των πλοίων τους καλά κάνουν και ανά πάσα στιγμή την αλλάζουν.
Είπαμε οι Ελληνες υπουργοί διαχρονικά το μόνο ρόλο που έχουν είναι να διασκεδάζουν τους εφοπλιστές με τις ανοησίες που κάνουν και που λένε. Αυτό το καιρό για παράδειγμα διασκεδάζουν με τις επιστημονικές επιδόσεις του φημισμένου Βρούτση που θα μείνει στην ιστορία για τα voucher και επειδή παρέα με τον Σταικούρα κρατάνε το κυλικείο του Γιώργου Αυτιά στις κοσμοπολίτικες Τζιτζιφιές.
Οι Έλληνες εφοπλιστές είναι οι τελευταίοι αναρχικοί και οι τελευταίοι αντιεξουσιαστές του πλανήτη μια και έχουν καταφέρει σε καμμιά κρατική εξουσία να μην δίνουν λογαριασμό.
Υπάρχει απολυτότατος αντιεξουσιαστικός τρόπος ζωής από αυτόν; Ποιοι αναρχικοί των Εξαρχείων και απίδια μάντολες.
Οταν όμως χρειάστηκε οι Ελληνες εφοπλιστές βοήθησαν την πατρίδα, όπως στη μάχη κατά του Covid-19.
Ολοι οι πρώτης γραμμής εφοπλιστές μας στήριξαν τόσο τους Έλληνες όσο και το νοσηλευτικό προσωπικό-χωρίς αμφιβολία.
Το ότι κερδίζουν από τις κρίσεις, όπως άλλωστε τους δίδαξαν τα μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου εφοπλισμού που ήταν Έλληνες είναι αυτονόητο.
Έτσι θα πρέπει να κάνουν-διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να ελέγχουν άνω του 26% του παγκόσμιου στόλου δεξαμενόπλοιων.
Οπως γράφει ο Μηνάς Τσαμόπουλος ήταν πάντοτε οι μεγάλοι σκακιστές της παγκόσμιας ναυτιλιακής σκακιέρας. Οι Grands masters. Σε μια ακόμη παγκόσμια κρίση αναδεικνύονται ως οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Οι Έλληνες εφοπλιστές είναι οι βαθείς γνώστες του παιχνιδιού. «Κρυφο-κοιτάμε τι κάνουνε οι Έλληνες και ακολουθούμε» ήταν τα λόγια παραδοχής ξένου μεγαλοεφοπλιστή πριν από λίγα χρόνια στο περιθώριο ναυτιλιακού συνεδρίου που είχε πραγματοποιηθεί στην Αθήνα.
Δεν ήταν τυχαία η απόφασή τους να επενδύουν σταθερά σε αγορές δεξαμενόπλοιων φθάνοντας στο σημείο να ελέγχουν άνω του 26% του παγκόσμιου στόλου δεξαμενόπλοιων. Ποσοστό που προκαλεί ίλιγγο για μία χώρα σαν την Ελλάδα που αντιπροσωπεύει το 0,5% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Μιλώντας για το σήμερα οι Έλληνες με υπερ-δεξαμενόπλοια τα VLCC όπως ονομάζονται και είναι τα μεγαλύτερα σε χωρητικότητα, άνω των 300.000 τόνων dw έχουν βρεθεί στην κορυφή του κύματος και βγάζουν πολλά χρήματα. Στα τέλη Μαρτίου αρχές Απριλίου, ανάλογα με το ταξίδι, οι ημερήσιοι ναύλοι για τα VLCC εκτοξεύτηκαν μεταξύ 120.000 και 262.000 δολαρίων. Και έρχονται και άλλα μέσα στον Μάιο.
Το …μυστικό είναι απλό. Με την τιμή του πετρελαίου να έχει μειωθεί τις προηγούμενες εβδομάδες στα 20 δολάρια, απόρροια της κόντρας της Ρωσίας με τη Σαουδική Αραβία, πολλά κράτη αλλά και διυλιστήρια άρχισαν να αποθηκεύουν.
Η ζήτηση για δεξαμενόπλοια ήταν μεγάλη και οι ναύλοι αυξήθηκαν. Στην κορυφή της «τροφικής αλυσίδας» βρέθηκαν τα VLCC που μάζευαν και μαζεύουν όλο το χαρτί γιατί μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες με την…μία, με ένα δηλαδή δρομολόγιο.
Η παγκόσμια παραγωγή συνέχιζε να αυξάνει ξεπερνώντας τα 100 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Και φθάσαμε στο σημείο να έχουν γεμίσει οι αποθηκευτικοί χώροι από αυτούς που αγόραζαν και στοκάριζαν ακόμη και ως επένδυση για το μέλλον. Οπότε άρχισαν οι πετρελαϊκές εταιρείες και τα διυλιστήρια να στρέφονται στα μεγάλα δεξαμενόπλοια και να τα ναυλώνουν ως αποθηκευτικούς χώρους. Όμως πολλοί πλοιοκτήτες δεν ήταν και ούτε είναι πρόθυμοι να μετατρέψουν τα πλοία σε αποθήκες καυσίμων και συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται στη spot αγορά.
Οπότε και το «νοίκι» για αποθήκευση ανέβηκε αφού δεν υπήρχαν πολλά προσφερόμενα πλοία αλλά και τα ναύλα των δεξαμενόπλοιων ανέβηκαν και αυτά αφού αρκετά δεξαμενόπλοια είχαν αποσυρθεί για να γίνουν αποθήκες. Χρυσοφόρα ισορροπία. Win-win για τους εφοπλιστές.
Στην πορεία το μεγάλο πρόβλημα άρχισαν να το αντιμετωπίζουν οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες όπως επισήμαναν στο ΝΜ στελέχη ελληνικών ναυτιλιακών εταιρειών.
«Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το μεγάλο πρόβλημα έχει προκύψει με την τιμή του αμερικανικού σχιστολιθικού πετρελαίου του λεγόμενου West Texas, που έφθασε και σε αρνητικό πρόσημο. Όσο και να μείωσαν οι Αμερικάνοι την παραγωγής τους δεν μπορούν να τη σταματήσουν εντελώς. Είχαν να ανταγωνιστούν το brend που κυμαίνεται στα 20-22 δολάρια. Και φθάσανε στο σημείο οι Αμερικάνοι να μην ξέρουν τι να κάνουν το πετρέλαιο που παράγουν από τον Μάιο και μετά αφού δεν έχουν άλλους χώρους να το στοκάρουν πλέον. Και προτιμούν να το δίνουν για ένα δολάριο το βαρέλι ή ακόμη και να πληρώνουν οι Αμερικάνοι τους αγοραστές οι οποίοι αναλαμβάνουν να το αποθηκεύσουν. Για αυτό υπάρχει και αρνητικό πρόσημο. Συμβαίνει όταν όχι μόνο δεν πουλάς το προϊόν αλλά πληρώνεις για να στο πάρουν γιατί δεν ξέρεις τι να το κάνεις!!!».
Όσοι παίρνουν το πετρέλαιο χωρίς να πληρώσουν στην ουσία, στη συνέχεια ναυλώνουν ένα VLCC για αποθήκευση που χωράει 2 εκατομμύρια βαρέλια. Ως αποθηκευτικός χώρος το VLCC κοστίζει πλέον τρία εκατ. δολάρια τον μήνα από δύο εκατ. πριν από λίγο καιρό.
Αν η τιμή του βαρελιού ανέβει στα 20 δολάρια ο κατέχων την ποσότητα θα έχει εμπόρευμα αξίας 40 εκατ. δολαρίων μείον τα τρία εκατομμύρια του ενοικίου του VLCC.
Η συμφωνία μεταξύ ΟΠΕΚ-Ρωσίας για μείωση της παραγωγής για τους μήνες Μάιο-Ιούνιο κατά 9,7 εκατ. βαρέλια την ημέρα και κατά οκτώ εκατομμύρια για το υπόλοιπο της χρονιάς, δεν θα απαλύνει και πολύ την κατάσταση αφού η παγκόσμια πραγματική ζήτηση -action demand- είναι 75 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα και η παραγωγή θα είναι μετά τη συμφωνία, 90 εκατομμύρια.
Η μεγάλη πτώση που βλέπουμε αυτές τις ημέρες στην τιμή του πετρελαίου οφείλεται στο ότι υπολογίζονται τα συμβόλαια που έχουν αγοραστεί για τον προσεχή Μάϊο. Κάποιος προαγοράζει μία ποσότητα πετρελαίου με σκοπό να τη μεταπωλήσει σε καλύτερη τιμή. Τα συμβόλαια αυτά λέγονται ETF. Τώρα συνειδητοποιούν ότι δεν θα βρίσκουν αποθηκευτικούς χώρους για το πετρέλαιο. Οπότε αυτός που έκανε το συμβόλαιο αφού δεν μπορεί να πάρει την ποσότητα που συμφώνησε και δεν έχει τι να την κάνει, θα χάσει τα χρήματά του. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Στην απελπισία τους λόγω έλλειψης VLCC κάποιοι έχουν αρχίσει να ναυλώνουν για να χρησιμοποιήσουν σαν αποθήκη, πλοία μικρότερης χωρητικότητας από τα VLCC, τα λεγόμενα suezmax με χωρητικότητα 150.000 dw. Σήμερα η ναύλωσή τους για αποθήκη ανέρχεται 50.000 δολάρια την ημέρα ενώ για να μεταφέρουν φορτίο ο ημερήσιος ναύλος είναι 70.000-75.000 δολάρια.
Στην κορυφή όλης αυτής της κατάστασης βρίσκονται οι Έλληνες εφοπλιστές με δεξαμενόπλοια. Ένα VLCC έχει σήμερα ημερήσιο ναύλο πάνω από 100.000 δολάρια. Ένα εμπορικό δρομολόγιο από τον Περσικό Κόλπο για την Κίνα φθάνει τα 160.000 και από τον Περσικό για τα ΗΠΑ 115.000 δολάρια.
Ο ημερήσιος ναύλος για να χρησιμοποιηθεί ως αποθήκη ένα VLCC ανέρχεται σήμερα στα 80.000 δολάρια με ανοδικές τάσεις.
Από την άλλη μεριά έχεις τα σαρδανάπαλα κράτη που προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι-για τον κρατισμό μιλάμε. Γι΄αυτό το τέρας γράφει ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος στο άρθρο που ακολουθεί>
Είναι απίστευτο το πάρτυ που κάνουν. Βαριές υπογραφές βραβείων Νόμπελ της οικονομίας, όπως του Στίγκλιτς, του Κρούγκμαν και του Ζαν Τιρόλ,αλλά και άλλων ουκ έστιν αριθμός, παρελαύνουν από σελίδες περιοδικών, εφημερίδων και ιστοτόπων. Πραγματικοί θούριοι ακούγονται σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα για την επιστροφή του κράτους. Ομολογώ τα έχω χαμένα. Δεν μπορώ αν καταλάβω τι συμβαίνει.Ποιό κράτος επιστρέφει και που? Στην Κίνα, δεύτερη οικονομική δύναμη στον κόσμο, η οικονομία είναι κομματικοποιημένη και κρατική σε ποσοστό πάνω από 70%. Στη μετακομμουνιστική Ρωσία, το σύστημα Πούτιν, μια χούφτα ολιγάρχες και το κράτος κινούν το 80% της οικονομίας. Στην Αφρική, Κινέζοι και τοπικοί δικτάτορες ελέγχουν σχεδόν το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της «Μαύρης Ηπείρου» και το 90% των οικονομικών της.
Στη Μέση Ανατολή, οι αγιατολλάδες, οι μαφιόζοι της Χαμάς και της Χεζμπολλάχ, οι εμίρηδες και λοιποί σεΐχηδες και από κοντά οι ναρκέμποροι του Αφγανιστάν, έχουν το σύνολο των οικονομιών στα χέρια τους, με εξαίρεση βέβαια την ισραηλινή οικονομία, κρατικοποιημένη και αυτή όμως σε ποσοστό πάνω από 50%.
Στη γειτονική μας Τουρκία, ο Ερντογκάν και το στρατιωτικό κατεστημένο κάνουν ότι θέλουν με το 65% της τουρκικής οικονομίας, η οποία σήμερα βρίσκεται μπροστά στο γκρεμό.
Όσο για τη Λατινική Αμερική, θα πρέπει να αφιερώσει κανείς ένα ξεχωριστό βιβλίο, για το πώς συμβιώνουν κρατική οικονομία και οικονομικό έγκλημα.
Τέλος, στη Ασία, με αφετηρία την Ινδία, δεν υπάρχει εθνική οικονομία στην οποίαν το κράτος να έχει συμμετοχή λιγότερη από 60%.
Αυτά ως προς την οικονομία. Από πολιτικής πλευράς, όπως αναφέρει στην τελευταία έκθεσή του το Διεθνές Ινστιτούτο για τη Δημοκρατία και την Εκλογική Συμπαράσταση (IDEA), σε παγκόσμιο επίπεδο, η τόνωση του κρατισμού συνοδεύεται και με σταδιακή αποδυνάμωση της δημοκρατίας, η οποία μετά την άνοιξη της περιόδου 1993-2009, αρχίζει να μπαίνει σε χειμώνα.
Είναι περίεργοι έτσι οι πανηγυρισμοί για την δήθεν επιστροφή του Κράτους, σε μια περίοδο όπου το μόνο σίγουρο είναι η επανάκαμψη του αυταρχισμού και ο περιορισμός της δημοκρατίας. Μπορεί βέβαια οι σημερινές αυταρχικές κυβερνήσεις να μην δολοφονούν πληθυσμούς και να μην χρησιμοποιούν την ωμή βία του παρελθόντος, αυτό δεν μειώνει όμως την ψυχολογική βία που ασκούν κυνικές και αρπακτικές κυβερνήσεις.
Πολύ φοβούμεθα έτσι, ότι οι αλαλαγμοί υπέρ του κράτους αφορούν κυρίως τη Δύση και στόχο έχουν την ενίσχυση της κρατικής εξουσίας και των πλεγμάτων σχέσεων που τη συνθέτου, μπροστά στην ψηφιακή εποχή. Αυτό λοιπόν που συμβαίνει σήμερα,είναι η μέσω της υγειονομικής κρίσης επέλαση του νεοκρατισμού,,που είναι ένας νέος κορπορατισμός.Εκκολάπτεται ετσι το πελατειακό κράτος του 21ου αιώνα, στο πλαίσιο του οποίου νέες συντεχνίες και νέα γραφειοκρατικά δίκτυα θα επιδιώκουν τον έλεγχο της ψηφιακής εποχής.
Για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση από ένα λαμπρό βιβλίο του καθηγητού Γ.Β. Δερτιλή, οι περί το κράτος θριαμβολογίες, υποκρύπτουν τη γέννηση ενός νέου «Λερναίου Κράτους», το οποίον αυτή τη φορά θα στηρίζεται και θα χρησιμοποιεί τα ψηφιακά πλέγματα εξουσίας, τα οποία σίγουρα θα είναι ταχύτερα, πληρέστερα και πιο αποτελεσματικά από τα αντίστοιχα του παρελθόντος.
Προφανώς δε, επειδή ιστορικά στα εκάστοτε πλέγματα εξουσίας δεν εντάσσονται όλα τα κοινωνικά υποκείμενα, στην νέα εποχή μπορούμε να προβλέψουμε ότι η μεγάλη μάζα των υπηκόων του κράτους θα παραμένει απλός θεατής των τεκταινομένων. Εις βάρος ασφαλώς της δημοκρατίας, η οποία συνεχώς θα λιγοστεύει.
Συμπέρασμα> Ο μόνος τρόπος να είσαι πραγματικός αναρχικός και πραγματικός αντιεξουσιαστής είναι να γίνεις Έλληνας Εφοπλιστής.
Έχεις τα κότσια;
