Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026

Ξαφνικά νεκρή σε ξενοδοχείο της Αθήνας η Ισραηλινή παραγωγός της διάσημης σειράς Tehran 52χρονη Dana Eden. Βρισκόταν στην ελληνική πρωτεύουσα για τα γυρίσματα της 4ης σεζόν της σειράς, μια σύνθετη και σημαντική παραγωγή, την οποία η Dana ταξίδεψε για να επιβλέψει στενά», αναφέρει το ρεπορτάζ του Kan.

Η Ελληνική Αστυνομία σχεδόν αποκλείει την εγκληματική ενέργεια. Κι όμως και στη περίπτωση της Dana Eden ο δολοφόνος είναι ο ίδιος.

Τα mRNA εμβόλια ευθανασίας τα οποία ο λαός του Ισραήλ έλαβε πρώτος καθώς η Χριστιανική και η Εβραική Οικογένεια βρίσκονται στη καρδιά του στόχου Agenda 2030-αφανισμού του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού και πολιτισμού.

Η 52χρονη Dana Eden παραγωγός και δημιουργός της επιτυχημένης δραματικής σειράς «Tehran-Τεχεράνη», πέθανε ξαφνικά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της τέταρτης σεζόν στην Ελλάδα, αναφέρει η δημόσια ραδιοτηλεόραση Kan.

«Τις τελευταίες ημέρες, η τέταρτη σεζόν της σειράς γυρίστηκε στην Ελλάδα — μια σύνθετη και σημαντική παραγωγή, την οποία η Dana ταξίδεψε για να επιβλέψει στενά», αναφέρει το ρεπορτάζ του Kan.

Σύμφωνα με εβραϊκά μέσα ενημέρωσης, η Eden βρέθηκε άψυχη σε ξενοδοχείο στην Αθήνα χθες από τον αδελφό της, ο οποίος άρχισε να την αναζητά αφού δεν απάντησε στα μηνύματα.

Η τοπική αστυνομία εξέδωσε εντολή νεκροψίας για να διαπιστωθεί η αιτία θανάτου και άρχισε να συλλέγει υλικό από κάμερες ασφαλείας και μαρτυρίες από το προσωπικό του ξενοδοχείου.

Σύμφωνα με τις αρχικές αναφορές, δεν πιστεύεται ότι υπήρξε εγκληματική ενέργεια.

Η «Τεχεράνη», η ισραηλινή σειρά για έναν πράκτορα της Mossad που έχει εγκατασταθεί στην ιρανική πρωτεύουσα, μεταδίδεται επίσης στο Apple TV, η οποία έκανε πρεμιέρα στην 3η σεζόν τον περασμένο μήνα.

Η επαγγελματική συνεργάτιδα της Eden ήταν η παραγωγός Shula Spiegel, η οποία ήταν μέλος της Donna and Shula Productions, μέσω της οποίας παρήχθησαν το «Tehran» και πολλά άλλα έργα της Eden.

Η Eden ήταν γνωστή ως μία από τις πιο παραγωγικές και επιτυχημένες τηλεοπτικές παραγωγούς του Ισραήλ, έχοντας εργαστεί σε εκπομπές όπως «Saving the Wildlife», «She Has It», «Magpie» και «Shakshouka».

Ομάδα Ισραηλινών δημοσιογράφων με επικεφαλής την Avital Livny δημιούργησε το ντοκιμαντέρ «The Testimonies Project». Στο «The Testimonies Project» μιλάνε 36 Ισραηλινοί πολίτες που έκαναν το εμβόλιο της Pfizer και στη συνέχεια η ζωή τους σχεδόν καταστράφηκε εξαιτίας των παρενεργειών

-Μην αναγκάζετε κανέναν στον χώρο εργασίας σας ή τους γύρω σας να εμβολιαστούν και μην κάνετε διακρίσεις σε βάρος όσων δεν έχουν εμβολιαστεί.

Η κυβέρνηση εξέδωσε και την  “Human Rights Advice,” που περιλαμβάνει οδηγίες για τη διαχείριση τυχόν καταγγελιών εάν τα άτομα αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εργασία εξαιτίας της εμβολιαστικής τους κατάστασης.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dana Eden (@danaedeni)

-Δολοφόνε, δολοφόνε!…, φώναζε ο ηρωικός λαός του Ισραήλ στον Bourla

 

Διαβάζοντας NEW YORK TIMES, Economist , TIMES, CNN, Bloomberg, Kαθημερινή, ΣΚΑΙ και Protothema ο πλήρως εμβολιασμένος Ηλίας Νικολακόπουλος αποχαιρέτησε τον μάταιο ετούτο κόσμο, o επίσης εμβολιασμένος Kωνσταντίνος Τζούμας που είχε νικήσει τον καρκίνο έφυγε από καρδιακό επεισόδιο, ενώ ο επίσης εμβολιασμένος αλλά και υποψιασμένος Νικήτας Κακλαμάνης-ως γιατρός- πήρε νωρίς χαμπάρι το έμφραγμα και τη γλίτωσε.

Δύο ώρες και 60 χλμ μακριά από την Αθήνα, στην Ιερουσαλήμ την ίδια στιγμή ο CEO της Pfizer Αlbert Bourla ελάμβανε το Genesis Prize από τον Ισραηλινό Πρόεδρο Isaac Herzog ενώ έξω από το χώρο της εκδήλωσης συγκεντρωμένοι Ισραηλινοί του φώναζαν

-Δολοφόνε, δολοφόνε, δολοφόνε…Criminal, criminal, criminal…

Τι είναι τελικά ο Αlbert Bourla;

Ένας ήρωας που σώζει την ανθρωπότητα από μία φυσικής προέλευσης πανδημία ή ακούσια συμμέτοχος σε ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όπου ένας κατασκευασμένος ιός πετάχθηκε εναντίον της για να ακολουθήσουν στη συνέχεια τα εμβόλια που στόχο έχουν τον έλεγχο των βιομετρικών δεδομένων των ανθρώπων.

Δλδ τον έλεγχο της διάρκειας του βίου τους;

Ποια είναι η πραγματικότητα; Μήπως έχουμε να κάνουμε με μία θεωρία συνωμοσίας ή με μια πραγματική συνωμοσία;

Καθώς λοιπόν Ελλάδα και Ισραήλ βαδίζουν ολοταχώς σε πρόωρες εκλογές τα πολιτικά κόμματα ανησυχούν για το ποιος θα είναι ο επόμενος Νικολακόπουλος.

Ο Albert Bourla, Διευθύνων Σύμβουλος και πρόεδρος της Pfizer, αποδέχθηκε το φετινό ετήσιο Βραβείο Genesis $1 εκατομμυρίου στην Ιερουσαλήμ το βράδυ της Τετάρτης, ανακοινώνοντας ότι θα δωρίσει τα κεφάλαια σε ένα προγραμματισμένο Μουσείο Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη, στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε.

Ο Bourla, ο γιος των επιζώντων του Ολοκαυτώματος, οδήγησε την εταιρεία του να αναπτύξει το εμβόλιο Pfizer-BioNTech κατά του COVID-19 σε μόλις εννέα μήνες.

Σχεδόν 20 εκατομμύρια ζωές εκτιμήθηκε (;) ότι σώθηκαν από τα εμβόλια κατά του COVID-19 κατά τον πρώτο χρόνο που έγιναν διαθέσιμα.

Οργισμένοι Ισραηλινοί διαδηλώνουν έξω από το Θέατρο της Ιερουσαλήμ κατά του CEO της Pfizer

Το ετήσιο βραβείο, που απονέμεται από το 2014, απονέμεται σε «εξαιρετικά άτομα για τα εξαιρετικά επαγγελματικά τους επιτεύγματα, τη συνεισφορά τους στην ανθρωπότητα και τη δέσμευσή τους στις εβραϊκές αξίες»-μεταδίδουν οι Times του Ισραήλ.

Σε μια λαμπερή τελετή στην οποία συμμετείχαν περίπου 900 καλεσμένοι, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Isaac Herzog και της συζύγου του, Michal, ο Bourla θυμήθηκε τους γονείς του, ανάμεσα σε μόλις 2.000 επιζώντες του Ολοκαυτώματος μεταξύ ενός προπολεμικού εβραϊκού πληθυσμού στην πόλη των 50.000 κατοίκων.

Αναφέρθηκε στη μητέρα του Sara, η οποία σώθηκε από ένα εκτελεστικό απόσπασμα με μια δωροδοκία δευτερόλεπτα πριν την πυροβολήσουν, επειδή επηρέασε την πορεία της ζωής του επιμένοντας πάντα ότι τίποτα δεν ήταν αδύνατο.

(Aυτό ακριβώς πιστεύουμε κι εμείς)

Επαινώντας τον Βοurla για τα επιτεύγματά του, ο Herzog είπε: «Δεν τον πτόησαν τα υψηλά διακυβεύματα, οι αρνητές, oι θεωρίες συνωμοσίας ή η πολιτική. Πίστευε στο εμβόλιο και επένδυσε κάθε ουγγιά του εαυτού του για να πραγματοποιήσει αυτό που φαινόταν τότε μια τραβηγμένη φαντασία. Το εμβόλιο αναπτύχθηκε με ταχύτητα ρεκόρ, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του αύριο για να συγκρατήσει με επιτυχία μια καταστροφική πανδημία».

Το Ισραήλ ήταν μια από τις πρώτες χώρες που εμβολίασε τον πληθυσμό του κατά του COVID-19, χρησιμοποιώντας το εμβόλιο της Pfizer.

A handful of antivaxxers with placards calling #Pfizer head Bourla a criminal outside Genesis Prize ceremony in #Jerusalem pic.twitter.com/hewZzLQegg

— David Brinn (@davidbjpost) June 29, 2022

Σημειώνοντας την περηφάνια του που είναι και Εβραίος και Έλληνας πολίτης, ο Bourla ευχαρίστησε το Ισραήλ, το οποίο επισκέφτηκε για πρώτη φορά πριν από 45 χρόνια, για την παροχή εκτενών δεδομένων στην εταιρεία του σχετικά με την ασφάλεια του εμβολίου.

Το Genesis Philanthropy Group ιδρύθηκε πριν από δέκα χρόνια από τους ολιγάρχες Mikhail Fridman και German Khan με καταγωγή από την Ουκρανία και τον Petr Aven με τη ρωσική καταγωγή. Παρείχε μια μόνιμη δωρεά 100 εκατομμυρίων δολαρίων για την ίδρυση του Ιδρύματος Genesis Prize.

Israel Pfizer CEO Albert Bourla gets Mauled by … They’ll never be able to Walk the Streets Alone pic.twitter.com/UEM9OVBLEB

— (@risemelbourne) June 30, 2022

Και οι τρεις άντρες αποχώρησαν από το διοικητικό συμβούλιο του Genesis Philanthropy Group τον Μάρτιο μετά από κυρώσεις της Δύσης για τις σχέσεις τους με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Ένας εκπρόσωπος του Ιδρύματος Genesis Prize τόνισε ότι η GPF ήταν μια «πλήρως ανεξάρτητη ισραηλινή εταιρεία κοινής ωφέλειας» και ότι «άτομα ή οντότητες που υπόκεινται σε κυρώσεις» δεν έπαιξαν κανένα ρόλο σε αυτό.

@GalG____ was temporarily suspended from twitter for writing about the demonstrations against The veterinarian Bourla (#Pfizer‘s CEO) receiving the Genesis award in Jerusalem ($1M).
A tweet about the demonstrations got her banned.
They are scared!
You know what to do! ♻️ pic.twitter.com/pNvmItctWQ

— Freedom Protest Israel (@Israelprotest) June 29, 2022

 

Στα προηγούμενα επεισόδια>

Μετά από 40.000 νεκρούς εξαιτίας μίας κατασκευασμένης πανδημίας έρχεται η ανακοίνωσή του ΣΥΡΙΖΑ να μας επαναβεβαιώσει το πραγματικό πρόσωπο του κ. Τσίπρα: «Η οποιαδήποτε προσωπική στοχοποίηση πολιτικών προσώπων, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του υπουργού Υγείας, είναι πράξη απαράδεκτη. Υπουργοί και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με αυτές τις πρακτικές τις οποίες ακόμα και σήμερα η ΝΔ αρνείται να καταδικάσει».

🇮🇱 Jerusalem, Israel Albert Bourla CEO and Chairman of Pfizer 💉💉💉 receiving the “Genesis Prize”for outstanding professional achievement, contribution to humanity, and commitment to Jewish values”.
This is how the people in Jerusalem welcomed him yesterday. pic.twitter.com/XtMyven7xs

— Dame Dissident (@ADissident3) June 30, 2022

Σημειώνουμε ότι για πάνω από ένα χρόνο και σχεδόν καθημερινά Ισραηλινοί πολίτες διαδήλωναν έξω από τη κατοικία του πρώην πρωθυπουργού Νετανιάχου για μάλλον ανύπαρκτα σκάνδαλα συγκριτικά με τις εντυπωσιακές επιδόσεις των Ελλήνων πολιτικών.

Αναλυτικά, η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ την οποία θα ακολουθούσε συνοδευτικό τιτίβισμα της κ. Ακρίτα:

Η οποιαδήποτε προσωπική στοχοποίηση πολιτικών προσώπων, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του υπουργού Υγείας, είναι πράξη απαράδεκτη.

Υπουργοί και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με αυτές τις πρακτικές τις οποίες ακόμα και σήμερα η ΝΔ αρνείται να καταδικάσει.

Στο προηγούμενο επεισόδιο>

Πάνω από 40.000 Ελληνικές οικογένειες περιμένουν κάποιον δικό τους που δεν θα επιστρέψει ποτέ στο σπίτι.

Albert Bourla the CEO of Pfizer receiving not such a warm welcome at the genesis prize event last night in Jerusalem. pic.twitter.com/sU7hGzgxEi

— Willem (@NerumWim) July 1, 2022

Χιλιάδες από αυτές τις σκιές που σαλεύουν στο αιώνιο σκοτάδι έχουν και τη δική σας υπογραφή. Της οικογένειας Πλεύρη-δια μέσω της υποχρεωτικότητας και των απολύσεων.

30.000 και πλέον είναι οι νεκροί ενός κατασκευασμένου ιού COVID-19 o οποίος προαναγγέλθηκε και κατασκευάστηκε για να ελεγχθούν τα βιομετρικά δεδομένα των ανθρώπων μέσω των επίσης προκατασκευασμένων εμβολίων. Εκτός από τους 30.000 νεκρούς του προκατασκευασμένου ιού έχουμε και 10.000 νεκρούς από τις παρενέργειες των άθλιων εμβολίων τα έγγραφα της αδειοδότησης των οποίων η Pfizer επιχείρησε να τα κρατήσει σε εμπάργκο για 90 χρόνια αλλά χάρη στον νεαρό Εβραίο δικηγόρο της Νέας Υόρκης Aaron Siri (ο θαυμασμός μου και η αγάπη μου στον Εβραικό λαό είναι δεδομένα) τα έγγραφα με τις θανατηφόρες παρενέργειες των εμβολίων της που η ίδια αναγκάσθηκε να καταγράψει άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Θα ακολουθούσε ο επίσης Εβραικής καταγωγής σπουδαίος καθηγητής του Columbia University, Jeffrey Sachs, ο οποίος επίσης μίλησε για κατασκευασμένο ιό COVID-19.

Συμμετοχή στο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας έχουν και δήθεν κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες οι οποίοι έσπευσαν ήδη από τον Ιανουάριο του 2020 να υπογράψουν έρευνα για την δήθεν φυσική προέλευση του ιού. Ένας από αυτούς ενέπλεξε και τον αθώο αρχικά Κυριάκο στο έγκλημα που βρίσκεται σε εξέλιξη.

O νεαρός Εβραίος δικηγόρος Aaron Siri που μετά από δικαστική αγώνα ανάγκασε τον FDA να δημοσιοποιεί τις πρώτες σελίδες από τα 400.000 έγγραφα που η PFIZER επιχείρησε να διατηρήσει σε εμπάργκο για 90 χρόνια!

Albert Bourla, CEO of Pfizer in Israel getting some just deserves.#Criminoso #Criminal

Albert Bourla 👉 #CrimesAgainstChildren #CrimesAgainstHumanity https://t.co/w03aDtxMsX

— Protect Australia’s FOOD and FIBRE Security (@protectOZFOOD) June 30, 2022

Ο Έλληνας πρωθυπουργός σε ένα από τα διαγγέλματά του είπε ότι το εμβόλιο είναι το κατά κεφαλήν χρέος του Έλληνα υπονοώντας και το χρέος των 400 δις της χώρας μας. Αλλά πέρα από το ελληνικό και το παγκόσμιο χρέος των 400 τρις ήταν οι νοσηροί εγκέφαλοι που κατέστρωσαν το σχέδιο του ελέγχου και της μείωσης του πληθυσμού διά μέσω της κατασκευασμένης πανδημίας.

Ο Κυριάκος λοιπόν αιφνιδιασμένος και έντρομος άρχισε να ακολουθεί τις οδηγίες. Κι εάν ο σημερινός Έλληνας πρωθυπουργός είχε αρχικά άγνοια του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Τσίπρας, ο οποίος μίλησε για κουλτούρα εμβολίου την οποία πρέπει αν αποκτήσουν οι Ελληνες πολίτες, από που δέχθηκε ταχύρρυθμα μαθήματα; Για τον ανύπαρκτο Ανδρουλάκη έχουμε ήδη κάνει τις επισημάνσεις μας.

O επίσης Εβραικής καταγωγής καθηγητής του Columbia University, Jeffrey Sachs μίλησε για κατασκευασμένο ιό COVID-19

O νεαρός Θάνος Πλεύρης σε δράση την ώρα που η συγχωρεμένη μητέρα του έκανε συλλογή από ακίνητα

 

Το άθλιο σχέδιο του ελέγχου και της μείωσης του πληθυσμού υπηρετήθηκε μέσα από την τρομολαγνεία συγκεκριμένων ΜΜΕ.

Εσείς λοιπόν κ. Πλεύρη που χθες βράδι δηλώσατε ανήσυχος για την οικογένειά σας η οποία ποτέ δεν θα πεινάσει ακόμη και εάν χρειαστεί να εκποιήσει τα 32 ακίνητα που κληρονομήσατε από τη μητέρα σας, η οποία όταν εσείς κυκλοφορούσατε (παρέα με τον Βορίδη) με τσεκούρια εκείνη συγκέντρωνε ακίνητα (το διαχρονικό πάθος του Έλληνα) παρότι ο εντολέας σας υποστηρίζει ότι δεν θα μας ανήκει τίποτε και θα είμαστε ευτυχείς-γύρευε τι είδους μεθαδόνη εμπεριέχουν (ανάμεσα στα άλλα) τα σκευάσματά τους-θα πρέπει να αναλογισθείτε πως ζούνε οι οικογένειες των υγειονομικών που απολύσατε για να δείξετε τους βαθμούς της θανάσιμης υπακοή σας.

Είναι οι ίδιοι οι ΣΡΖ βουλευτές που λέγαν ότι οι φασαρίες των ”κίτρινων γιλέκων” στην Γαλλία ήταν η προσωποποίηση της Δημοκρατίας; Τώρα στηρίζουν #Πλευρη με 7500 υγειονομικούς χωρίς τροφή απ τον περασμένο Σεπτέμβρη; Σε ποιά βιβλία της Αριστερής ιδεολογίας είναι γραμμένο αυτό; pic.twitter.com/PHBvXoUYIv

— Tetsui (@Tetsui_Ja) June 28, 2022

Λοιπόν έχουμε 40.000 ελληνικές οικογένειες που περιμένουν ένα μέλος τους που δεν θα επιστρέψει ποτέ στο σπίτι.

Χιλιάδες από αυτές τις απώλειες κουβαλάνε τη σφραγίδα του τρόμου και της υποχρεωτικότητας που φέρνει και τη δική σας υπογραφή κι αυτό μάλιστα τη στιγμή που ο Ένας είχε μιλήσει για “παραστράτημα-εκτροπή” και είχε ζητήσει πολύ νωρίς να σταματήσει όλο αυτό…

Υπάρχει νέος Χίτλερ στον πλανήτη; Κι εάν ναι ποιοι είναι οι συνεργοί του; Την ύπαρξη ενός νέου Χίτλερ στον πλανήτη φωτογραφίζουν Εβραίοι επιζήσαντες του Αουσβιτς καθώς ένας κατασκευασμένος ιός COVID-19 έρχεται να επιβάλει τα εμβόλια ελέγχου και μείωσης του πληθυσμού. Οι ιστορικές μνήμες των ανθρώπων που επέζησαν της Κόλασης ξυπνούν.

TO ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Καθώς και ο πλήρως εμβολιασμένος Ηλίας Νικολακόπουλος έφυγε ξαφνικά, καθώς ο κλοιός σφίγγει παγκοσμίως για τους εμπνευστές του σχεδίου ελέγχου και μείωσης του πληθυσμού η ιστορική μνήμη ξυπνάει σε ανθρώπους που έχουν βιώσει το Ολοκαύτωμα. Ανάμεσά τους δύο σπουδαίες Εβραίες> Η επιζώσα του Ολοκαυτώματος Vera Sharav και η Tamarah Benima, μία εξέχουσα και ειλικρινής 71χρονη μεταρρυθμιστής ραβίνος από το Άμστερνταμ.

– Η ίδια λέει στους Εβραίους που έσπευσαν πρώτοι να εμβολιαστούν>

«Μην επαναλάβετε το μοιραίο λάθος του να ακούτε τυφλά τους καλυμμένους προδότες σας και να περπατάτε προς τη σφαγή. Ξυπνήστε τώρα».

>

Η επιζώσα του Ολοκαυτώματος εκφώνησε σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις Βρυξέλλες τη παρακάτω ομιλία>

Ένα ζωτικό μάθημα από το Ολοκαύτωμα είναι ότι η γενοκτονία διευκολύνθηκε από την παγκόσμια σιωπή, την αδιαφορία και την αδυναμία παρέμβασης. Το Ολοκαύτωμα ξεκίνησε όταν η προσωπική ελευθερία, τα νόμιμα και τα πολιτικά δικαιώματα παραμερίστηκαν.

Ο συγγραφέας Primo Levi, ένας Ιταλός Εβραίος που επέζησε του Άουσβιτς, προειδοποίησε: «Συνέβη. Επομένως μπορεί να συμβεί ξανά. Μπορεί να συμβεί παντού».

Ως επιζών του Ολοκαυτώματος, με τρομάζουν όσοι ελέγχουν την αφήγηση του Ολοκαυτώματος. Αρνούνται τη συνάφεια του Ολοκαυτώματος με τις τρέχουσες διακρίσεις και με τα όλο και πιο επιθετικά και κατασταλτικά διατάγματα.

Αυτοί οι αυτόκλητοι φρουροί λογοκρίνουν και φιμώνουν όσους μιλούν. Αρνούμενοι την πραγματική σημασία του Ολοκαυτώματος με τη σημερινή καταστολή, οι συγκεκριμένοι αυτόκλητοι φρουροί είναι αρνητές του Ολοκαυτώματος.

Ο Elie Wiesel, ένας επιζών του Άουσβιτς και βραβευμένος με Νόμπελ, θεωρείται ως η φωνή των θυμάτων. Δήλωσε: «Η αδιαφορία και η σιωπή των ανθρώπων οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα. Το να μένεις σιωπηλός και αδιάφορος είναι η μεγαλύτερη αμαρτία όλων».

Σήμερα, οι επιζώντες είναι συγκλονισμένοι από τα τρομοκρατικά, διχαστικά και μεροληπτικά μέτρα κατά μίας μειονότητας. Οι φρικιαστικές σκηνές περιλαμβάνουν αστυνομικούς με μαύρες στολές που επιτίθενται βάναυσα σε διαδηλωτές σε ευρωπαϊκές πόλεις, στην Αυστραλία και, ναι, στο Ισραήλ. Αυτές είναι οδυνηρές υπενθυμίσεις για το πρελούδιο του Ολοκαυτώματος στο οποίο οι Ναζί:

Χρησιμοποίησαν τα ψυχολογικά όπλα του φόβου και της προπαγάνδας για να επιβάλουν ένα καθεστώς γενοκτονίας:
– Οι δαιμονισμένοι Εβραίοι ως φορείς ασθενειών, που είναι και η αιτία της δυστυχίας τους.
– Συστηματικά εξαφανισμένα ηθικά πρότυπα και αξίες.
– Καταστροφή της κοινωνικής συνείδησης ​​στο όνομα της δημόσιας υγείας.

Τα σημερινά αρπακτικά χρησιμοποιούν επίσης τον φόβο και την προπαγάνδα για να διατηρήσουν μια κατάσταση άγχους και ανικανότητας. Ο στόχος —τότε και τώρα— είναι πανομοιότυπος: Οι άνθρωποι να γίνουν υπάκουοι και να ακολουθούν τις οδηγίες χωρίς αντιστάσεις.

Η παγκόσμια επίθεση στις ελευθερίες μας και στο δικαίωμά μας στην αυτοδιάθεση διευκολύνεται από τα όπλα της ιατρικής. Τότε και τώρα, το ιατρικό κατεστημένο παρέχει ένα κάλυμμα νομιμότητας στη μαζική ιατρική δολοφονία.

Οι Ναζί κήρυξαν τα άτομα με αναπηρία «ακατάλληλα για ζωή». Τα 1.000 γερμανικά βρέφη και μικρά παιδιά που ήταν τα πρώτα θύματα ιατρικών φόνων στον κόσμο δολοφονήθηκαν στην πραγματικότητα στα νοσοκομεία.

Το 2020, οι παγκόσμιες κυβερνήσεις κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εξέδωσαν θανατηφόρες ιατρικές υπαγορεύσεις:

– Τα νοσοκομεία έλαβαν εντολές να μην περιθάλπουν ηλικιωμένους από γηροκομεία. Το αποτέλεσμα ήταν μία μαζική ιατρική δολοφονία, την οποία η Σουηδία αποκάλεσε «ενεργητική ευθανασία».
– Τα νοσοκομεία του Ηνωμένου Βασιλείου χρησιμοποίησαν θανατηφόρες δόσεις του φαρμάκου Midazolam για να δολοφονήσουν ιατρικά τους ηλικιωμένους, ένα φάρμακο που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν.
– Οι κατευθυντήριες γραμμές των νοσοκομείων των ΗΠΑ εξακολουθούν να ζητούν από τους ηλικιωμένους να λαμβάνουν ελάχιστες θεραπείες.
– Απαγορεύεται στους γιατρούς στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ να συνταγογραφούν υπάρχουσες, αδειοδοτημένες, ασφαλείς και αποτελεσματικές θεραπείες που σώζουν ζωές για ασθενείς με COVID.

Σήμερα, η ανθρωπότητα απειλείται από τους παγκόσμιους κληρονόμους των Ναζί. Ο πραγματικός ιός που συνεχίζει να μολύνει αυτά τα αρπακτικά είναι η Ευγονική, ένα σύνολο πεποιθήσεων και πρακτικών που στοχεύουν στη βελτίωση της γενετικής ποιότητας του πληθυσμού.

Μια έκθεση της Επιτροπής των ΗΠΑ για το Ολοκαύτωμα, υπό την προεδρία του Elie Wiesel, σημείωσε: «… η τάση να αντιγράψουμε τη ναζιστική επιλογή και να εξοντώσουμε ξανά εκατομμύρια ανθρώπους παραμένει μια αποτρόπαια απειλή».

Στόχος των σύγχρονων Ναζί είναι η μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι παγκόσμιοι ολιγάρχες είναι αποφασισμένοι να αποκτήσουν τον απόλυτο έλεγχο των παγκόσμιων πόρων, φυσικών, οικονομικών και ανθρώπινων.

 

Βρισκόμαστε σε μια καταστροφική διασταύρωση της ανθρώπινης ιστορίας.

Η επιζήσασα του Άουσβιτς, Mariann Turski, Πολωνή δημοσιογράφος, ρωτήθηκε αν θα μπορούσε να συμβεί ξανά ένα Ολοκαύτωμα. Απάντησε: «Θα μπορούσε να συμβεί. Εάν παραβιάζονται τα πολιτικά δικαιώματα, εάν τα δικαιώματα των μειονοτήτων δεν γίνονται σεβαστά και καταργούνται».

Προέτρεψε όλους, «υπερασπιστείτε το σύνταγμα, υπερασπιστείτε τα δικαιώματά σας, υπερασπιστείτε τη δημοκρατία σας. Τα δικαιώματα των μειονοτήτων πρέπει να προστατεύονται… Δεν πρέπει να είστε αδιάφοροι όταν οποιαδήποτε μειονότητα αντιμετωπίζει διακρίσεις».

Ο Dietrich Bonnhoeffer, ένας εξαιρετικός Γερμανός προτεστάντης υπουργός κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος, δήλωσε: «Η σιωπή μπροστά στο κακό είναι από μόνη της κακό. Το να μην μιλάς σημαίνει “μιλάς”. Το να μην ενεργείς σημαίνει “ενεργείς”».

Ο Ραβίνος Michoel Green μόλις δημοσίευσε μια επείγουσα έκκληση ότι είναι «ή ώρα να εξιλεωθείτε για το Ολοκαύτωμα μην επιτρέποντάς το να επαναληφθεί». Ο Green προτρέπει σε όλους να μην υπακούουν στις εντολές των τυράννων και να μην περιθωριοποιούν και διώκουν μειονότητες. Και λέει στους Εβραίους: «Μην επαναλάβετε το μοιραίο λάθος του να ακούτε τυφλά τους καλυμμένους προδότες σας και να περπατάτε προς τη σφαγή. Ξυπνήστε τώρα».

Μην παραπλανηθείτε. Οι ανεμβολίαστοι δεν είναι ο εχθρός. Το πρώτο βήμα στην ολισθηρή πλαγιά προς τη γενοκτονία είναι ο στιγματισμός μιας μειονότητας. Η σιωπή προκαλεί διαρκώς αυξανόμενους κατασταλτικούς περιορισμούς. Αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως ελεύθεροι άνθρωποι, πρέπει να μιλήσουμε ενάντια στις διακρίσεις. Δεν πρέπει να μείνουμε ποτέ ξανά σιωπηλοί, ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ> Η Tamarah Benima, μία εξέχουσα ραβίνος, σήμανε επίσης συναγερμό

Οι συγκρίσεις πολλαπλασιάζονται τους τελευταίους μήνες σε όλη την Ευρώπη και πέρα ​​από αυτήν, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης κίτρινων αστεριών στις διαμαρτυρίες κατά των περιορισμών του ιού.

Σύμφωνα με τους The Times of Israel η Tamarah Benima, μία εξέχουσα και ειλικρινής 71χρονη μεταρρυθμιστής ραβίνος από το Άμστερνταμ, έκανε τη σύγκριση στη διάρκεια ομιλίας της στη βόρεια ολλανδική πόλη Leeuwarden.

«Οι επιστήμονες σε όλο τον κόσμο προφανώς επέτρεψαν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο να οδηγηθούν σε ολοκληρωτική σκέψη», είπε για την πανδημία της COVID-19, που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2019. Ό,τι δεν ταιριάζει με την προοπτική τους πρέπει να αποσιωπηθεί».

Όσοι εμπλέκονται στην επιβολή μέτρων δημόσιας υγείας για τον COVID-19 «έχουν τις καλύτερες προθέσεις», πρόσθεσε η Benima. «Αλλά ως Εβραία έχω να πω πως αυτό που συνέβη στη ναζιστική Γερμανία είναι μια προειδοποίηση για μένα. Όσοι ήταν στην εξουσία είχαν όλοι τις καλύτερες προθέσεις. Όπως όταν κήρυξαν τους Εβραίους κινδύνο για τη «δημόσια υγεία». Επίσης όταν κήρυξαν πόλεμο ενάντια στον «ιό» εκείνης της εποχής. Επομένως, μην παίζετε με τη φωτιά παραμερίζοντας τους ανθρώπους στην κοινωνία μας ως «κίνδυνο για τη δημόσια υγεία», όπως κάνει τακτικά ο υπουργός Υγείας Hugo De Jonge».

H star του Tehran>

-Μου είπαν να ποστάρω “Free Palestine. Αρνήθηκα…”

Μετά τις 7 Οκτωβρίου, η Liraz Charhi είδε την διεθνή καριέρα της να καταρρέει. Ακυρώθηκαν παραστάσεις, διακόπηκαν συνεργασίες και της ζητήθηκε να σιωπήσει.

Η καταξιωμένη Ισραηλινο-Ιρανή ηθοποιός μιλάει στο ynetnews και στην Orit Merlin Rozhenzwaig ανοιχτά για τη θλίψη, την ανθεκτικότητα και την ανοικοδόμηση από το σπίτι-Iσραήλ, όπου βρίσκει ξανά τη φωνή της.

Δεκάδες συναυλίες της ακυρώθηκαν (είναι ταυτόχρονα και τραγουδίστρια) οι managers της γύρισαν την πλάτη. Τα festivals της επέβαλαν βέτο. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, η τραγουδίστρια Liraz Charhi είδε την διεθνή μουσική της καριέρα να καταρρέει. Τώρα, μιλάει για την απόφασή της να επικεντρώσει την εργασία της στο Ισραήλ, τη θλίψη για πέντε μέλη της οικογένειας του συζύγου της Tom Avni που δολοφονήθηκαν στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου και τα τραγούδια που έγραψε για την ταινία Reading Lolita in Tehran.

Αν και τώρα μοιάζει με ιστορία από μια προηγούμενη ζωή, υπήρξε μια στιγμή πριν από τον πόλεμο της Γάζας όταν η Liraz Charhi έλαβε μια από τις πιο δελεαστικές προτάσεις στην καριέρα της, αλλά αναγκάστηκε να την απορρίψει. Τον Μάρτιο του 2023, το Variety ανέφερε ότι η Charhi είχε επιλεγεί για έναν σημαντικό ρόλο σε μια ιστορική σειρά του σκηνοθέτη Roland Emmerich (Ημέρα Ανεξαρτησίας) μαζί με τον Anthony Hopkins. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στη Ρώμη, αλλά η Charhi δεν μπόρεσε να βρει χρόνο, καθώς η διεθνής μουσική της καριέρα βρισκόταν στο απόγειό της, με δεκάδες εμφανίσεις σε festivals σε όλο τον κόσμο, χωρίς να αφήνει χώρο στο ημερολόγιό της.

«Για ένα μήνα, προσπαθούσαμε να οργανώσουμε το πρόγραμμα για να το πραγματοποιήσουμε», θυμάται. «Σχεδιάζαμε να τελειώσουμε μια παράσταση στη Γαλλία, να οδηγήσουμε στην Ουγγαρία και να προλάβουμε μια πτήση από εκεί, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν πέτυχε, οπότε το άφησα να φύγει».

«Εξάλλου, σε εκείνο το σημείο, το πρόγραμμα της περιοδείας μου είχε οριστεί δύο χρόνια νωρίτερα. Δεν μπορούσα απλώς να πω στους ατζέντηδες μου, “Δεν έρχομαι”. Δεν μπορώ να παραβιάσω συμβόλαια. Υπάρχουν συμφωνίες, πληρώνουν εκ των προτέρων και κάνουν κρατήσεις πτήσεων. Τι άλλο, μου πήρε τόσα χρόνια και ένα σημαντικό χρηματικό ποσό που επενδύθηκε στη μουσική μου για να γίνω κερδοφόρος. Ξαφνικά, είχα ατζέντηδες στην Ολλανδία, τη Δανία και το Βέλγιο. Αυτό το βήμα μού επέτρεψε να αναπτυχθώ όσον αφορά την τέχνη μου, την επιχείρησή μου και το κοινό μου. Δεν ήθελα να το εγκαταλείψω αυτό».

Στις 7 Οκτωβρίου, πέντε μέλη της οικογένειας του συντρόφου της, Tom Avni κάτοικοι του Kibbutz Be’eri, δολοφονήθηκαν. Η οικογένεια βυθίστηκε σε βαθύ πένθος. Τρεις μέρες αργότερα, στις 10 Οκτωβρίου, οι ατζέντηδες της στο Ηνωμένο Βασίλειο την ενημέρωσαν απροσδόκητα ότι οι περισσότερες συναυλίες της είχαν ακυρωθεί. Μια χούφτα παραγωγοί festival παγκόσμιας μουσικής ήταν ακόμα πρόθυμοι να τη φιλοξενήσουν, αλλά ως επί το πλείστον, η Charhi, η οποία είχε χτίσει την καριέρα της γύρω από τη σύγχρονη ιρανική μουσική, είδε το έργο της ζωής της να καταρρέει.

«Οι ατζέντηδες και οι διευθυντές festival είχαν μια πολύ σαφή ατζέντα», λέει. «Όσο συνεχίζεται ο πόλεμος, καλλιτέχνες από ζώνες συγκρούσεων δεν θα προσκληθούν στη σκηνή. Ούτε Εβραίοι, ούτε Άραβες, ούτε Ρώσοι, ούτε Ουκρανοί. Έχασα πολλά».

«Έι, έχουμε συμβόλαιο»

   

Η Charhi, 47 ετών, γεννημένη από γονείς που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από την Τεχεράνη, έκανε την εμφάνισή της για πρώτη φορά το 2004 με την ταινία του Avi Nesher «Στρίψτε αριστερά στο τέλος του κόσμου-Turn Left at the End of the World». Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ της, το οποίο περιείχε τραγούδια στα εβραϊκά. Έκτοτε, έχει παίξει ρόλους σε ισραηλινές τηλεοπτικές σειρές, σε ταινίες (συμπεριλαμβανομένου του Fair Game, μαζί με τον Sean Penn και τη Naomi Watts) και στη σκηνή (Rembetiko). Το 2016, επέστρεψε στις περσικές ρίζες της και ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε τη διεθνή της καριέρα με το άλμπουμ NAZ.

Αυτές τις μέρες, η διεθνής ταινία Reading Lolita in Tehran, σε σκηνοθεσία Eran Riklis, παίζεται στους κινηματογράφους. Η Charhi έγραψε τους στίχους για τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στην ταινία, η οποία αφηγείται την ιστορία μιας καθηγήτριας λογοτεχνίας που επιστρέφει στο Ιράν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ακριβώς τη στιγμή που ξεσπά η Ισλαμική Επανάσταση. Αποφασίζει να διδάξει ανατρεπτική λογοτεχνία σε ένα ιδιωτικό μάθημα γυναικών, ελπίζοντας να αποφύγει την ανίχνευση. Η ταινία είναι ένα οπτικό διαμάντι, με ένα εξαιρετικό cast διεθνών ηθοποιών, συμπεριλαμβανομένης της θείας της Charhi, Rita, η οποία προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία τόσο στα αγγλικά όσο και στα περσικά.

«Η 7η Οκτωβρίου ήταν ένας τεράστιος πόνος για εμάς. Όλα άλλαξαν. Εμείς αλλάξαμε. Το σπίτι μας άλλαξε. Τα παιδιά. Oι σχέσεις μας. Χτίζουμε μια εντελώς νέα σχέση τώρα. Όποιος λέει ότι δεν έχει αλλάξει μετά τις 7 Οκτωβρίου είτε είναι αποκομμένος είτε σε άρνηση. Έκλαιγα ασταμάτητα για έξι μήνες.

«Σε αυτό το πρώτο εξάμηνο, ήμουν πολύ λειτουργική. Επισκέφτηκα την οικογένειά μας, η οποία είχε μεταφερθεί σε ένα ξενοδοχείο στην περιοχή της Νεκράς Θάλασσας, και προσπάθησα να συνεχίσω τις λίγες συναυλίες που είχα στο εξωτερικό. Μετά την ακύρωση των πτήσεων, ταξίδεψα στο εξωτερικό μέσω πτήσεων ανταπόκρισης σε δύο διαφορετικές χώρες μόνο και μόνο για να φτάσω σε μια τρίτη χώρα. Κοιμήθηκα σε motel δίπλα στο δρόμο. Κάποτε, στο δρόμο για το αεροδρόμιο, έλαβα ένα μήνυμα ότι η πτήση μου ακυρώθηκε και βρέθηκα να απλώνω πιστωτικές κάρτες στην αγκαλιά μου για να αγοράσω νέα εισιτήρια».

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη LIRAZ (@liraz_naz)

Παρά την αποφασιστικότητα της Charhi να μην αφήσει τον πόλεμο να εκτροχιάσει την καλλιτεχνική της πορεία, δεν τα κατάφερε. Αφού συνήλθε από την αρχική θλίψη, μπήκε στο studio για να ηχογραφήσει το έκτο album της. Αλλά η δισκογραφική εταιρεία με έδρα το Λονδίνο που την εκπροσωπούσε δίσταζε και συνέχισε να καθυστερεί την κυκλοφορία του album. «Για να τηρήσω την προθεσμία τους, βρέθηκα να αποφεύγω πυραύλους στον αυτοκινητόδρομο Ayalon έναν σημαντικό αυτοκινητόδρομο στο Τel Aviv, οδηγώντας με τις κόρες μου, οι οποίες δεν είχαν σχολείο, μόνο και μόνο για να φτάσω στο studio, ενώ όλοι γύρω μου πενθούσαν», λέει. «Στη συνέχεια, κάλεσαν μια συνάντηση μέσω Zoom για να μου πουν ότι έπρεπε να σταματήσω και να σιωπήσω, ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να κυκλοφορήσω ένα album.

«Ε, έχουμε συμβόλαιο! Γιατί να σιωπήσω; Έχω αγωνιστεί όλη μου τη ζωή για γυναίκες χωρίς φωνή, για τις γιαγιάδες μου, για τον εαυτό μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου με είχαν φιμώσει. Δεν ήμουν διατεθειμένη να σιωπήσω και να σταματήσω».

«Τότε οι διευθυντές festival άρχισαν να μου στέλνουν μηνύματα: “Ίσως δεν θα έπρεπε να έρθεις; Ίσως είναι επικίνδυνο;” Αλλά πήγα ούτως ή άλλως. Στο τέλος, όμως, μου είπαν ξεκάθαρα: “Μην έρθεις”. Είχαν λάβει απειλές και δεν ήταν διατεθειμένοι να έχουν Ισραηλινούς μουσικούς στη σκηνή τους, παρόλο που το μήνυμά μου είναι ειρηνικό και αγάπης, και παρόλο που φτιάχνω albums με καλλιτέχνες από εχθρικές χώρες». Τίποτα από αυτά δεν τους ένοιαζε.”

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη LIRAZ (@liraz_naz)

«Δύο μήνες μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Γάζα, βγήκα στις λίγες ημερομηνίες περιοδείας που δεν είχαν ακυρωθεί στο Βερολίνο, τη Φρανκφούρτη, το Αμβούργο και το Παρίσι. Από εμφανίσεις σε χώρους 1.500 ατόμων πέρασα σε clubs με 300 άτομα, επειδή ακυρώθηκαν τόσα πολλά εισιτήρια. Έλαβα μηνύματα μίσους με φωτογραφίες από τους δίσκους βινυλίου μου τυλιγμένους σε παλαιστινιακές σημαίες ή πεταμένους σε κάδους απορριμμάτων».
«Μίλησα γι’ αυτό στο Sky News και το CNN. Κάποια στιγμή, είχα μια κλήση μέσω Zoom με τους διευθυντές της δισκογραφικής μου. Τους είπα: “Προσπαθείτε να μου βάλετε λόγια στο στόμα σας. Ξέρω πώς να δώσω συνέντευξη. Τι θέλετε να πω;” Η απάντησή τους ήταν: “Θέλουμε να δημοσιεύσετε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σας, “Ελευθερώστε την Παλαιστίνη, Κατάπαυση του πυρός τώρα-Free Palestine, Cease-fire now»

«Η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων μου, η οποία ήταν το δεξί μου χέρι στην Ευρώπη και έχτισε την καριέρα μου εκεί, πήγαινε μαζί μου σε συγκεντρώσεις υποστήριξης των οικογενειών των ομήρων και στάθηκε δίπλα μου όταν μιλούσα στο βρετανικό κοινοβούλιο ζητώντας την απελευθέρωση των απαχθέντων γυναικών μας. Ακόμα και αυτό δεν ήταν αρκετό για να την εμποδίσει να κρίνει εμένα και το Ισραήλ. Δεν διατηρώ πλέον καμία επαφή μαζί της».

-Αρνηθήκατε να επαναλάβετε τα μηνύματα των managers σας;

«Σωστά. Προσπάθησα να εξηγήσω ότι η οικογένειά μου είχε δολοφονηθεί. Τους είπα πώς είναι να ζεις σε μια γειτονιά όπου οι γονείς όλων των παιδιών είναι 40 και 50 ετών και υπηρετούν στις εφεδρείες, και οι στρατιώτες μας προστάτευαν. Εξήγησα ότι έπρεπε να αντεπιτεθούμε επειδή μας σφαγίασαν. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν για τι μιλούσα. Είμαι πολύ υπομονετικός άνθρωπος, αλλά σε εκείνο το σημείο, αποφάσισα ότι δεν ήθελα να έχω καμία σχέση με αυτούς τους ανθρώπους.
«Μετακόμισα σε άλλη δισκογραφική εταιρεία. Ήταν μια σπαρακτική απόφαση επειδή με έχτισαν. Ήμουν το αστέρι τους. Μιλάω για αυτό τώρα και μετά βίας μπορώ να αναπνεύσω».

Συνειδητοποίησα ότι ήταν όλοι φιλοπαλαιστινιακοί, και αυτό είναι εντάξει, αλλά δεν έχουν δικαίωμα να με κρίνουν.

«Ξεχάστε τα χρήματα που έβαλα, τη δουλειά, το κοινό που περίμενε να με ακούσει, την ορμή που είχα στην καριέρα μου, έφτασα σε ένα αποκορύφωμα και όλα κατέρρευσαν. Κοιτάζοντας πίσω, μου έκαναν μια τεράστια χάρη. Είμαι σε καλύτερη θέση σήμερα.»

-Σκεφτήκατε να μετακομίσετε προσωρινά;
«Στην αρχή, όταν κατέρρευσε ο κόσμος μου, σκέφτηκα να φύγουμε από τη χώρα για λίγο για να προσπαθήσουμε να σώσουμε την καριέρα μου. Αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να εγκαταλείψω αυτό το μέρος. Δεν μπορούσα να αφήσω τον Tom, που θρηνούσε. Θρηνούσα κι εγώ. Η μουσική είναι απίστευτα σημαντική, αλλά η ζωή έρχεται πρώτη.»

Τον Μάιο του 2024, η Charhi κυκλοφόρησε το έκτο album της, μέρη του οποίου ηχογράφησε σε ένα οικιακό στούντιο που έχτισε η ίδια. Εκτός από μερικές εμφανίσεις στο εξωτερικό, έχει περάσει τον περισσότερο χρόνο της στο Ισραήλ, συνεργαζόμενη με την Ανδαλουσιανή Ορχήστρα, παίζοντας σε εταιρικές εκδηλώσεις και ιδιωτικές συγκεντρώσεις, και γυρίζοντας μια νεανική σειρά (Quest, για το Nickelodeon) και μια ταινία μικρού μήκους της Tamar Karavan. Όταν δεν γράφει μουσική, επιστρέφει στην υποκριτική.

«Παρά όλη τη θλίψη και τα δάκρυα, νιώθω πολλή χαρά και ευγνωμοσύνη», λέει. «Αυτός ο χρόνος στο Ισραήλ ήταν καλός για μένα. Με προσγειώθηκε. Περνάω χρόνο με τις κόρες μου, χωρίς να χρειάζεται να πετάμε συνεχώς μέσα και έξω από το αεροδρόμιο Ben-Gurion, και χωρίς αυτή την ενοχή που πάντα με στοιχειώνει ως μητέρα».«Από τον περασμένο Οκτώβριο, δεν έχω κάνει ούτε μία συναυλία στο εξωτερικό. Πρόσφατα, όμως, με κάλεσαν να εμφανιστώ στην κεντρική σκηνή του Fusion Festival στη Γερμανία τον επόμενο μήνα, μπροστά σε 15.000 άτομα. Ίσως κάτι να αλλάζει».

-Ποια οπτική γωνία θα πάρετε μαζί σας πίσω στη σκηνή;

«Έχω μάθει ότι οι άνθρωποι δεν είναι απαραίτητα αντισημίτες, είναι απλώς βαθιά αδαείς. Δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει εδώ, και δεν θα το κάνουν ποτέ, και μας κρίνουν άδικα. Το να λέμε «Free Palestine» είναι ένα trend . Προέκυψε από το πουθενά, και θα εξασθενίσει με τον ίδιο τρόπο. Δεν γνωρίζουν την ιστορία αυτής της σύγκρουσης». «Ακόμα και στο Λος Άντζελες, όπου ηχογραφώ το έβδομο άλμπουμ μου, βλέπω όλα αυτά τα αυτοκόλλητα. Είμαι σίγουρη ότι τελικά θα καταλάβουν τι μας συνέβη και τι εξακολουθεί να συμβαίνει στο Ισραήλ. Αυτό που συμβαίνει εδώ συμβαίνει και στο εξωτερικό. Στο Βερολίνο, υπάρχει μια τρομοκρατική επίθεση κάθε πέντε λεπτά. Μόλις απέτρεψαν μια βομβιστική επίθεση σε μια συναυλία της Lady Gaga. Ο τρόμος κυριεύει τον κόσμο. Η ίδια ιστορία, διαφορετικό μέρος. Δυστυχώς, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ θα μάθουν με τον δύσκολο τρόπο. Είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι».

– Έχετε ακόμα ελπίδα;

«Βασίζομαι πραγματικά στον Trump. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ακούστε, αν είναι μαζί μας, τον υποστηρίζω», γελάει. «Έχω την αίσθηση ότι θα ανοίξει το Ιράν στον κόσμο. Πιστεύω ότι θα αναδιαμορφώσει την ιστορία. Το εγώ του το χρειάζεται. Και εφόσον αυτό κάνει τον κόσμο καλύτερο, είμαι μαζί του».

O  Shay Khatiri θα έγραφε στον ιστότοπο mosaicmagazine με αφορμή την ισραηλινή σειρά Tehran.

Στην Tehran πρωταγωνιστεί εκτός την Liraz Charhi και η Ισραηλινή ηθοποιός Niv Sultan ως μυστική πράκτορας Tamar Rabinyan. Κατά τη διάρκεια των δύο σεζόν, οι θεατές είναι ενσωματωμένοι στην Tamar στην αποστολή της. Μέσα από τα μάτια της, συναντάμε τοπικές πηγές και δίκτυα υποστήριξης, στρατολογούμε και μετατρέπουμε πιθανούς προδότες, ξεφεύγουμε από την ανίχνευση, αξιολογούμε τους κόμβους εξουσίας και τις τακτικές ευπάθειες της ιρανικής ελίτ και βιώνουμε τόσο τις τεχνικές δυνατότητες όσο και τους γραφειοκρατικούς περιορισμούς των συναδέλφων πρακτόρων στα κεντρικά γραφεία.

Η σειρά έχει όλα όσα θα μπορούσε κανείς να θέλει από το είδος: αγωνία, ανατροπές, έναν συναρπαστικό ήρωα, πλήρως υλοποιημένους χαρακτήρες, εκλεπτυσμένη κατασκοπεία και αρκετή αληθοφάνεια για να δώσει στο κοινό την αίσθηση ότι μαθαίνει πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα η Mossad. Αλλά εκτός από το μυστήριο από επεισόδιο σε επεισόδιο για το πώς η Tamar θα καταφέρει να εκπληρώσει την αποστολή της και αν οι Ιρανοί πράκτορες της αντικατασκοπείας θα την προλάβουν, ένα διαφορετικό είδος μυστηρίου ξετυλίγεται για τους θεατές: αυτό του ίδιου του Ιράν, μιας χώρας που οι περισσότεροι ξένοι -ειδικά οι Ισραηλινοί- δεν τολμούν να επισκεφθούν. Είναι επίσης ένα μυστήριο για την Tamar, η οποία γεννήθηκε εκεί αλλά έφυγε ως παιδί και την ανακαλύπτει μαζί με το κοινό.

Μπορεί να είναι κλισέ να πούμε ότι το Ιράν είναι μια χώρα παραδόξων, αλλά αυτό το καθιστά εξίσου αληθινό, και αυτά τα παράδοξα είναι ιδιαίτερα ενοχλητικά για τους ξένους, επειδή η Ισλαμική Δημοκρατία είναι τόσο αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο από την ίδρυσή της το 1979. Όπως και το Ισραήλ, ξεπερνά το βάρος της, λαμβάνοντας περισσότερη προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής από ό,τι θα έπρεπε μια χώρα ή οικονομία του μεγέθους της. Σε αντίθεση με το Ισραήλ, ο ολοένα και πιο φιλελεύθερος και κοσμικός πληθυσμός του έρχεται σε αντίθεση με ένα καταπιεστικό και φανατικό ισλαμιστικό καθεστώς. Αυτή η συνεχής ένταση μεταξύ κυβερνώντος και κυβερνώμενου θα πρέπει να είναι εμφανής σε όποιον έχει παρακολουθήσει τις ειδήσεις τις τελευταίες εβδομάδες. Το πώς η ιρανική κοινωνία συνεχίζει να λειτουργεί παρά αυτή την αντιπαραθετική σχέση είναι ένα μυστήριο για τους ξένους. Μάλιστα, η τρέχουσα απόπειρα επανάστασης υποδηλώνει ότι δεν λειτουργεί καθόλου.

Αυτό καθιστά την ακρίβεια της απεικόνισης της καθημερινής ζωής στο Ιράν από την Τεχεράνη ακόμη πιο εκπληκτική. Ενώ παρακολουθούσα τη σειρά, συχνά αναρωτιόμουν αν οι σεναριογράφοι, ακόμη και οι σκηνογράφοι, είναι οι ίδιοι πρώην πράκτορες της Mossad που πέρασαν χρόνο στην ομότιμη πόλη. Οι σκηνές στους δρόμους, ακόμη και οι απεικονίσεις της διακόσμησης του σπιτιού, μοιάζουν τόσο πολύ με την πραγματικότητα, που ο σκηνοθέτης της σειράς παρατήρησε ότι οι Πέρσες-Ισραηλινοί συχνά του λένε ότι μεγάλωσαν στον δρόμο όπου γυρίστηκε η σειρά – παρόλο που γυρίστηκε στην Ελλάδα.

Δεν είναι μόνο τα πραγματικά γεγονότα που η σειρά τα καταφέρνει σωστά. Η πρώτη σεζόν αποτυπώνει τέλεια τον μηδενισμό της ιρανικής νεολαίας. Μας δείχνουν πάρτι με σεξ και ναρκωτικά στα οποία παρευρίσκονται άνεργοι νέοι άνδρες και γυναίκες – είτε απλοί άνθρωποι που δεν μπορούν να βρουν δουλειά είτε κακομαθημένα πλούσια παιδιά της ελίτ που δεν τη χρειάζονται – που ζουν μια ζωή χωρίς σκοπό. Αυτές οι σκηνές συμφωνούν με τη δική μου εμπειρία ως έφηβος στο Ιράν. Αυτό που τόσοι πολλοί πολιτικοί επιστήμονες και ιστορικοί φαίνεται να αγνοούν στη χώρα, οι δημιουργοί της σειράς το κατανοούν με ευαισθησία.

Ωστόσο, η Tehran δεν τα καταφέρνει όλα σωστά, και οι ανακρίβειές της είναι επίσης αξιοσημείωτες. Σε μια σκηνή, για παράδειγμα, διαδηλωτές κατά του καθεστώτος αντιμετωπίζουν αντιδιαδηλωτές υπέρ του καθεστώτος σε μια πανεπιστημιούπολη με τρόπο που είναι αδιανόητος δεδομένης της καταπιεστικής ατμόσφαιρας στα ιρανικά πανεπιστήμια ή της ιρανικής πολιτικής κουλτούρας γενικότερα. Πιο σημαντική είναι η διαστρεβλωμένη απεικόνιση της ιδιωτικής ζωής της ιρανικής elite. Ο κύριος ανταγωνιστής, ο Faraz Kamali (Shaun Toub) είναι ένας ανώτερος αξιωματικός των Ιρανών μυστικών υπηρεσιών, βαθιά ερωτευμένος με τη σύζυγό του, Nahid. Τα ίδια τα ονόματα, αν και απολύτως συνηθισμένα, είναι περσικής προέλευσης και στερούνται θρησκευτικής σημασίας, σε αντίθεση με τα αραβικά ονόματα που προτιμά η άρχουσα τάξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είναι αδύνατο να βρει κανείς ένα ζευγάρι με περσικά ονόματα που να έχει φτάσει στα υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας στο Ιράν.

Ακόμα λιγότερο πιστευτό, δεδομένης της κοινωνικής θέσης του συζύγου της, είναι το γεγονός ότι η Nahid δεν φοράει τσαντόρ- chador (τον μακρύ μανδύα που έγινε το σύμβολο της επανάστασης του 1979) και αφήνει μερικά από τα μαλλιά της να προεξέχουν κάτω από τη hijab της. Αυτή η σχετική θρησκευτική χαλαρότητα μπορεί να γίνει ανεκτή μεταξύ των μαζών, αλλά όχι εντός της άρχουσας τάξης, και σίγουρα όχι παρουσία του επικεφαλής της Επαναστατικής Φρουράς, όπως συμβαίνει στη σειρά. Αυτό που εντείνει ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία είναι η στοργική, ρομαντική σχέση μεταξύ του Faraz και της Nahid,, η οποία θα ήταν ασήμαντη στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη, αλλά είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη για τους κατοίκους της Μέσης Ανατολής της γενιάς τους. Κάποιος θα μπορούσε να βρει αυτό το είδος γάμου ανάμεσα σε ένα τμήμα της αστικής, κοσμικής μεσαίας τάξης—αλλά όχι ανάμεσα στους φανατικούς που κατέχουν ανώτερες θέσεις στην κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, ο Faraz θα περίμενε από τη σύζυγό του να είναι υποτακτική και υπάκουη και πιθανότατα θα αναγνώριζε ελάχιστα την παρουσία της, πόσο μάλλον να τη βλέπει ως σύντροφο.

Βρίσκουμε κάτι παρόμοιο σε μεταγενέστερα επεισόδια, τα οποία δείχνουν την οικογενειακή ζωή του διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης-Islamic Revolutionary Guard Corps. Η ιδέα ότι κάποιος στη θέση του θα έπαιζεtennis—ένα αστικό άθλημα σε αντίθεση με ένα καθεστώς του οποίου η βάση αποτελείται από αγρότες και εργάτες—με τον γιο του είναι αδιανόητη. Και ακόμη περισσότερο ότι ο γιος του θα έφερνε σπίτι μια κοπέλα, δεδομένων των θρησκευτικών αντιλήψεων απέναντι στα περιστασιακά ραντεβού. Ομοίως, θα περιμέναμε ένα πάρτι στο οποίο θα παρευρίσκεται η elite να διαχωρίζεται ανάλογα με το φύλο. Το συλλογικό αποτέλεσμα αυτών των λαθών είναι η απόκρυψη της σοβαρότητας με την οποία η κυβέρνηση παίρνει τις θρησκευτικές της αρχές και του βαθμού κοινωνικής διαστρωμάτωσης που συνδέεται στενά με το ίδιο το καθεστώς.

Φυσικά, η Tehran έχει σκοπό να ψυχαγωγήσει, όχι να δημιουργήσει ένα ακριβές πορτρέτο της ιρανικής κοινωνίας. Αλλά οι Ιρανοί παρακολουθούν την εκπομπή και οι περισσότεροι παρατηρούν τις ανακρίβειες. Το πιο σημαντικό είναι ότι όσοι παρακολουθούν από το εσωτερικό του Ιράν δεν μπορούν παρά να ενθουσιαστούν βλέποντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης να δίνουν προσοχή στη ζωή τους με τρόπο που υπερβαίνει τους τίτλους ή τις αποφάσεις της κυβέρνησής τους. Τα παράπονά τους για τις ανακρίβειες μαρτυρούν την εκτίμησή τους που θεωρούνται ξεχωριστοί από τους καταπιεστές τους. Ωστόσο, όπως τα παροιμιώδη ψάρια που δεν ξέρουν ότι είναι βρεγμένα, δεν καταλαβαίνουν πόσο ανώμαλη, ακόμη και εξωφρενική, φαίνεται αυτή η ολοκληρωτική κοινωνία – την οποία η Tehran μεταφέρει με τόση ακρίβεια – σε όσους βρίσκονται εκτός αυτής.

Η κυβέρνηση το έχει επίσης λάβει υπόψη, όπως κατέστη σαφές από όσα έχουν γράψει τα κρατικά μέσα ενημέρωσης για την Τεχεράνη. Μια εφημερίδα ονόμασε τη σειρά «ο τελευταίος πόλεμος της Mossad εναντίον του Ιράν». Η Λέσχη Νέων Δημοσιογράφων κατέγραψε προσεκτικά διάφορες ανακρίβειες. Μια άλλη ιστοσελίδα, αποκαλώντας την «αντιιρανική», παρέθεσε έναν φιλικό προς το καθεστώς σκηνοθέτη που την επέκρινε ότι ήταν «βαρετή» και ότι υποθέτει ότι το κοινό της είναι «ανόητο». Μια τέτοια κάλυψη απλώς προδίδει την παράνοια του καθεστώτος – ή ίσως τις λογικές υποψίες, δεδομένου του βάθους των ισραηλινών επιχειρήσεων πληροφοριών στο Ιράν. Η Τ Tehran παράγεται για θεατές εκτός Ιράν. Το καθεστώς, ωστόσο, δεν μπορεί παρά να υποθέσει ότι η εκπομπή είναι κάποιο είδος επιχείρησης επιρροής που απευθύνεται άμεσα στους Ιρανούς και ενορχηστρώνεται από άδικους Ισραηλινούς. Πάνω απ ‘όλα, αυτή η αντίδραση απλώς αποκαλύπτει το βαθμό στον οποίο η κυβέρνηση φοβάται το Ισραήλ.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η απεικόνιση του εβραϊκού κράτους από την Tehran. Δεν υπάρχει γέφυρα πολύ μακριά για τη Mossad όσον αφορά την υπεράσπιση του Ισραήλ ή τη σωτηρία της ζωής κάθε Ισραηλινού πράκτορα. Συγκρίνετε αυτό με ένα καθεστώς που λιμοκτονεί τον δικό του πληθυσμό για να χρηματοδοτήσει τη Hamas και τη Hizballah, που φέρνει ξένους μισθοφόρους για να σκοτώνουν μαζικά τον δικό του λαό κάθε φορά που γίνεται ανήσυχος, και του οποίου ο πρωταρχικός στόχος δεν είναι η ασφάλεια και η ευημερία των Ιρανών, αλλά η διατήρηση μιας θρησκευτικής ορθοδοξίας ξένης προς την πλειοψηφία του λαού του. Οι πρόσφατοι θάνατοι των Mahsa Amini, Nika Shakarami, Sarina Esmailzadeh και Asra Panahi – για να μην αναφέρουμε τους εκατοντάδες άλλους που σκοτώθηκαν στις πρόσφατες διαμαρτυρίες – υπογραμμίζουν το χάσμα μεταξύ της περιφρόνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας για τη ζωή των υπηκόων της και των αποστάσεων που θα καταβάλει το Ισραήλ για να διατηρήσει τη ζωή ενός μόνο πολίτη. Δείχνει την καταθλιπτική αντίθεση μεταξύ ενός υποκειμένου και ενός πολίτη.

Παρακολουθώντας την εκπομπή ως ένας άπατρις Ιρανός χωρίς κυβερνητική υποχρέωση να με προστατεύσει, φοβούμενος να ταξιδέψω στο εξωτερικό δεδομένου του πόσο συχνά απάγονται Ιρανοί αντιφρονούντες και επιστρέφουν λαθραία στο Ιράν, και εργαζόμενος στην Ουάσινγκτον, όπου αφθονούν οι Ιρανοί πράκτορες, δεν ζηλεύω απλώς αλλά και αγανακτώ για την τύχη των Ισραηλινών φίλων μου που είναι Ισραηλινοί. Ωστόσο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον έχω κάποια απόσταση μεταξύ εμένα και του καθεστώτος. Οι Ιρανοί εντός του Ιράν δεν έχουν τέτοια πολυτέλεια. Αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να τρομάζει τους χασάπηδες της Τεχεράνης δεν είναι η δυσάρεστη εικόνα της δικής τους διακυβέρνησης που παρουσιάζει η εκπομπή. Οι Ιρανοί το γνωρίζουν αυτό καλά. Αυτό που θα έπρεπε να τους ανησυχεί είναι το γεγονός ότι επιτρέπει στους Ιρανούς να δουν κάτι τόσο διαφορετικό στο Ισραήλ, μια κυβέρνηση που προστατεύει αντί να υποτάσσει τους πολίτες της. Πώς μπορούν να μην αναρωτιούνται πώς θα ήταν να έχει μια κυβέρνηση που επενδύει παρόμοια στην ευημερία των πολιτών της; Αναρωτιέται κανείς αν τα μέλη της elite του καθεστώτος έχουν την διορατικότητα να κατανοήσουν αυτό το σημείο.

Παρά τα πλεονεκτήματά της, η Tehran είναι απλώς μια τηλεοπτική εκπομπή, αλλά η υπόθεση και οι κακοί της είναι πολύ αληθινοί. Μετά τις συγκινήσεις και την αγωνία για το τι θα συμβεί στη συνέχεια, κάθε επεισόδιο με αφήνει με μια αίσθηση μουδιασμένης θλίψης. Μια ομάδα εγωιστών φανατικών προκαλεί τρόμο στους Ισραηλινούς και Άραβες γείτονές της κάθε μέρα. Αλλά κάνουν πολύ χειρότερα στους Ιρανούς. Ακόμα και όσοι δεν φυλακίζονται, δεν ξυλοκοπούνται, δεν βιάζονται, δεν δολοφονούνται ή δεν χάνουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα πρέπει να υποφέρουν από την υλική και πνευματική υποβάθμιση που προέρχεται από μια τέτοια υποδούλωση.
Οι γείτονες του Iράν ανησυχούν καθώς έχουν κάτι να χάσουν. Οι κάτοικοί του -που μπορεί κανείς να τους δει στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να διακινδυνεύουν τη ζωή τους κάθε μέρα για να διαμαρτυρηθούν κατά του καθεστώτος- είναι ατρόμητοι επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να ζήσουν. Αυτό είναι το μήνυμα που μεταφέρει τόσο δυναμικά η σειρά.

Καθώς η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία καταστρέφει ιρανικά επιθετικά ελικόπτερα και εκτοξευτές πυραύλων Emad ο Alex Winston της Jerusalem Post εξασφάλισε μία συγκλονιστική συνέντευξη ενός Ιρανού από τη καρδιά της Τεχεράνης. Οι Ιρανοί πολίτες βλέπουν το Ισραήλ σαν απελευθερωτή και θαυμάζουν τον Netanyahu προσωπικά.

Βαθιά μέσα στην Τεχεράνη, καθώς ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη πετούν από πάνω διαλύοντας το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας από ψηλά, μια ήσυχη αλλά αποφασιστική αντίσταση πάλλεται μέσα από ιδιωτικές κατοικίες, κλινικές και κρυπτογραφημένα μηνύματα.

Μια τέτοια φωνή, ένας ιατρικός εργαζόμενος με έδρα την Τεχεράνη, ο «Μ», συμφώνησε να μιλήσει με την Jerusalem Post υπό τον όρο της ανωνυμίας για την ασφάλειά του. Η αφήγησή του προσφέρει μια σπάνια εικόνα για το πώς οι απλοί Ιρανοί, φιμωμένοι από την καταπίεση για δεκαετίες, αντιδρούν σε έναν πόλεμο που ξεκίνησαν οι ηγέτες τους, αλλά ο λαός δεν επέλεξε ποτέ.

«Η γνώμη του ιρανικού λαού απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία έχει αλλάξει εδώ και χρόνια», δήλωσε ο Μ. «Βλέπουν το καθεστώς ως εχθρό τους».

Ο τρέχων πόλεμος, που πυροδοτήθηκε από χρόνια ιρανικής επιθετικότητας μέσω πληρεξουσίων και κορυφώθηκε με τις προληπτικές επιθέσεις του Ισραήλ εναντίον των ηγετών του καθεστώτος και των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, δεν ενώνει τους Ιρανούς πίσω από τη σημαία τους, λέει. Κάνει το αντίθετο. Αντί να ενισχύει την αλληλεγγύη με την Ισλαμική Δημοκρατία, ο Μ λέει ότι ο πόλεμος έχει γίνει σύμβολο ελπίδας.

«Αυτός ο πόλεμος έχει ενισχύσει σε μεγάλο βαθμό την ελπίδα τους και έχει αναζωπυρώσει νέα αισιοδοξία μέσα τους», εξηγεί. «Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους για την Ισλαμική Δημοκρατία». Ο Μ λέει ότι οι συζητήσεις στην πρωτεύουσα επικεντρώνονται στις τελευταίες ημέρες του καθεστώτος και ότι οι ίδιοι την προκάλεσαν. Οι Ιρανοί όχι μόνο έχουν αντιμετωπίσει τέσσερις δεκαετίες καταπιεστικής θρησκευτικής διακυβέρνησης, αλλά έχουν παρακολουθήσει δισεκατομμύρια από τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας να διοχετεύεται σε ομάδες πληρεξουσίων του Ιράν σε όλη τη Μέση Ανατολή, όπως η Hezbollah και το καθεστώς του έκπτωτου Σύρου προέδρου Bashar al-Assad.

«Οι άνθρωποι μιλούν για το πώς περιμένουν να στοχοποιηθούν o Khamenei ή άλλοι ανώτεροι ηγέτες του καθεστώτος. Πιστεύουν ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης του καθεστώτος, αλλά αναρωτιούνται: αν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε αυτό το καθεστώς μόνοι μας, ίσως το Ισραήλ να τους εξαλείψει μια για πάντα».

Διευκρινίζει ότι η υποστήριξη προς τους θεσμούς του καθεστώτος, ιδίως το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης-Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), εξαφανίζεται. «Δεν υπάρχει καμία υποστήριξη για το IRGC», δήλωσε στην Post. «Αντίθετα, ακόμη και εκείνοι που προηγουμένως παρέμεναν σιωπηλοί έχουν πλέον γίνει επικριτές. Αυτό το καθεστώς δεν έχει υποστηρικτές. Πιστέψτε σε αυτήν την βασική πραγματικότητα».

Ακόμα και καθώς η κυβέρνηση εντείνει τα μέτρα ασφαλείας της, αναπτύσσοντας περιπολίες στις γειτονιές και συλλαμβάνοντας πολίτες για διαδικτυακές αναρτήσεις, ο Μ βλέπει μόνο μία εξήγηση: «Ο φόβος του καθεστώτος για τον ιρανικό λαό».

Ακόμα και καθώς η κυβέρνηση εντείνει τα μέτρα ασφαλείας της, αναπτύσσοντας περιπολίες στις γειτονιές και συλλαμβάνοντας πολίτες για διαδικτυακές αναρτήσεις, ο Μ βλέπει μόνο μία εξήγηση: «Ο φόβος του καθεστώτος για τον ιρανικό λαό».
«Η φωνή της αντίστασης παραμένει ζωντανή»

Σε πόλεις όπως η Τεχεράνη-Tehran, το Karaj, τη Shiraz, τη Mashhad και την Isfahan, τα νυχτερινά συνθήματα έχουν επιστρέψει. Υπάρχουν διάσπαρτες διαμαρτυρίες. «Η φωνή της αντίστασης παραμένει ζωντανή», επιμένει ο Μ. «Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι οι δημόσιες διαδηλώσεις υπό τέτοιες συνθήκες μπορεί να είναι επικίνδυνες, αλλά το πνεύμα διαμαρτυρίας τους παραμένει πλήρως ζωντανό και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία».

Την περασμένη εβδομάδα, βίντεο έχουν προέλθει από το Ιράν με ανθρώπους που στέκονται σε μπαλκόνια ζητώντας το τέλος του καθεστώτος.

Περιγράφει τον πόλεμο όχι ως εθνική προσπάθεια, αλλά ως ένα σχέδιο του καθεστώτος, που επιβλήθηκε χωρίς τη συγκατάθεση του λαού. «Ο λαός γνωρίζει ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός του. Δεν έχουν καμία εχθρότητα προς τον λαό του Ισραήλ και βλέπουν αυτή τη σύγκρουση ως μια σύγκρουση που επιβλήθηκε από το καθεστώς».

Είναι ανένδοτος: «Όχι μόνο δεν έχει αυξηθεί η υποστήριξη προς την Ισλαμική Δημοκρατία, αλλά η δυσαρέσκεια έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα». Αυτή η δυσαρέσκεια τώρα εκφράζεται με θαυμασμό – για το Ισραήλ. «Το δημόσιο αίσθημα προς το Ισραήλ έχει γίνει ακόμη πιο θετικό από πριν», λέει ο Μ. «Υπάρχει διάχυτη ευτυχία, ελπίδα και θαυμασμός για τις ενέργειες του Ισραήλ, ιδιαίτερα για τις θέσεις που έλαβε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu».

Σε μια χώρα όπου τα επίσημα μέσα ενημέρωσης έχουν παρουσιάσει το Ισραήλ ως αιώνιο εχθρό, τέτοιες δηλώσεις κάποτε θα ήταν αδιανόητες. Όχι πια.

«Δεν θεωρούμε το Ισραήλ τον επιτιθέμενο», λέει. «Είναι η Ισλαμική Δημοκρατία που έχει αποσταθεροποιήσει την περιοχή… Επομένως, ο ιρανικός λαός δεν βλέπει το Ισραήλ ως επιτιθέμενο, αλλά θεωρεί τις ενέργειές του ως αμυντικά και απαραίτητα μέτρα».

Ακόμα και καθώς μάχεται την εσωτερική πολιτική αναταραχή και τον παρατεταμένο πόλεμο της Γάζας, ο Netanyahu γίνεται σύμβολο ελπίδας για τους απλούς Ιρανούς στους δρόμους.

«Η Ισλαμική Δημοκρατία προσπαθεί εδώ και καιρό να δημιουργήσει μια τέτοια εικόνα μέσω εκτεταμένης αντι-ισραηλινής προπαγάνδας, αλλά αυτή η προπαγάνδα δεν έχει ριζώσει ποτέ στις καρδιές του λαού. Ο ιρανικός λαός θαυμάζει το Ισραήλ, ειδικά για το θάρρος του στην αντιμετώπιση ενός καθεστώτος που εδώ και χρόνια αυτοανακηρύσσεται εχθρός του Ισραήλ. Οι άνθρωποι αισθάνονται ευτυχισμένοι στα σπίτια τους, αισιόδοξοι και βλέπουν τις ενέργειες του Ισραήλ ως επιβεβαίωση ότι οι φωνές τους ακούγονται. Υπάρχει επίσης ιδιαίτερος θαυμασμός για τον Netanyahu προσωπικά».

Και τι γίνεται με ένα όραμα για το μέλλον του Ιράν; Σύμφωνα με τον Μ, καμία πολιτική προσωπικότητα δεν συγκεντρώνει μεγαλύτερη δημόσια εμπιστοσύνη από τον εξόριστο πρίγκιπα διάδοχο Reza Pahlavi, γιο του Σάχη που εκθρονίστηκε στην Ισλαμική Επανάσταση του 1979.

«Τον βλέπουν ως μια ικανή, πατριωτική προσωπικότητα και ως σύμβολο της σταθερότητας και της προόδου που απολάμβανε το Ιράν πριν από την επανάσταση. Καμία άλλη πολιτική προσωπικότητα στο Ιράν δεν πλησιάζει το επίπεδο δημοτικότητάς του.

Ο πρίγκιπας δήλωσε δημόσια την Τρίτη ότι υπάρχουν σχέδια για μια μεταβατική περίοδο 100 ημερών εάν το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας καταρρεύσει στον πόλεμό του με το Ισραήλ, και αφθονούν οι φήμες ότι Ιρανοί στρατιωτικοί αξιωματικοί επικοινωνούν μαζί του στο εξωτερικό για να δηλώσουν πίστη και ότι θα βοηθήσουν σε μια μεταβατική περίοδο εάν χρειαστεί.

Στη βιντεοσκοπημένη δήλωσή του την Τρίτη στα Farsi, ο Pahlavi προσπάθησε να καθησυχάσει τους Ιρανούς ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης έχουν ένα σχέδιο για το μέλλον της χώρας.

Όσον αφορά την ενημέρωση, οι Ιρανοί δεν στρέφονται πλέον στις τηλεοράσεις τους. «Τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης του Ιράν είναι εντελώς δυσφημισμένα», λέει ο Μ. «Η κυβέρνηση προσπαθούσε πάντα να διαστρεβλώσει την αλήθεια και η λογοκρισία έχει μόνο ενταθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η εμπιστοσύνη του κοινού έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί.»

Αντ’ αυτού, οι άνθρωποι βασίζονται σε ξένα μέσα ενημέρωσης στην περσική γλώσσα, όπως το BBC Persian, το Manoto και το Iran International, καθώς και στο Telegram και το Instagram. Οι ηλικιωμένοι πολίτες, σημειώνει ο M, συχνά μαθαίνουν τα νέα τους με τον παραδοσιακό τρόπο: από στόμα σε στόμα.

Ωστόσο, οι κίνδυνοι της δημόσιας έκφρασης παραμένουν υψηλοί. «Πριν από λίγες μέρες, ο Αρχηγός της Δικαιοσύνης Mohseni-Eje’i απείλησε ανοιχτά ότι όποιος συνεργάζεται με εχθρούς, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ ή ξένων μέσων ενημέρωσης, θα αντιμετωπίσει σοβαρές συνέπειες», λέει ο M. Μόνο σε μια επαρχία, τη Mazandaran, 15 άτομα συνελήφθησαν για διαδικτυακή δραστηριότητα.

Ο κυβερνοστρατός του καθεστώτος έχει επίσης περάσει στην επίθεση. «Ένα κύμα κυβερνοπρακτόρων έχει εξαπολυθεί προς αυτές τις πλατφόρμες και αυτό είναι σαφώς ορατό στις ενότητες σχολίων», σημειώνει. «Ακόμα και οι τακτικοί χρήστες συχνά επισημαίνουν: “Είστε όλοι κυβερνοπράκτορες”».

Μιλώντας στην Post, θέτοντας σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό του όσο και τους αγαπημένους του, ο M απηύθυνε άμεση έκκληση στο Ισραήλ και τη Δύση.

«Ο πόλεμος δεν περιορίζεται σε πυραύλους και στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ο πόλεμος των μέσων ενημέρωσης παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο. Ειδικά για το Ισραήλ, το οποίο σήμερα άκουσε τη φωνή του ιρανικού λαού, είναι σημαντικό να αντιμετωπίσει πιο ενεργά την προπαγάνδα του καθεστώτος στον virtual χώρο».

Ωστόσο, προσφέρει επίσης μια προειδοποίηση. «Ορισμένα σχόλια που έκανε ο αξιότιμος Υπουργός Άμυνας Ισραήλ Katz, ενώ είναι κατανοητά από την άποψη της εθνικής ασφάλειας, μπορεί να είναι δύσκολο να τα ακούσει μέρος του ιρανικού κοινού. Το να ακούσει κανείς μια σαφή έμφαση ότι ο αγώνας είναι αποκλειστικά εναντίον του καθεστώτος και όχι εναντίον του λαού θα ήταν πολύ ενθαρρυντικό».

Ο M είχε ένα τελευταίο μήνυμα για την Post κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, γεμάτο σαφήνεια και ελπίδα. «Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο λαός του Ιράν αισθάνεται συναισθηματικά κοντά στον λαό του Ισραήλ και το εβραϊκό έθνος… Συμμερίζομαι όλα αυτά τα σημεία καθαρά από φιλία και καλή θέληση, με την ελπίδα ότι η κοινή μας πορεία προς την ειρήνη, την ελευθερία και την αλήθεια θα προχωρήσει με επιτυχία».

Μέσα στην Ισλαμική Δημοκρατία, σιγοβράζει μια ήσυχη επανάσταση. Οι άνθρωποι περιμένουν, παρακολουθούν και ελπίζουν να επανακάμψουν. Το Ισραήλ κάνει το καθήκον του. Ο ιρανικός λαός έχει τώρα την ευκαιρία να κάνει το ίδιο.

Οι περιγραφές του Μ. είναι πολύ κοντινές όσο αφορά την απέχθεια των Ιρανών πολιτών για το καθεστώς στην ανάλυση του Shay Khatiri για τον ιστότοπο mosaicmagazine με αφορμή την ισραηλινή σειρά Tehran.

Στην Tehran πρωταγωνιστεί η Ισραηλινή ηθοποιός Niv Sultan ως μυστική πράκτορας Tamar Rabinyan. Κατά τη διάρκεια των δύο σεζόν, οι θεατές είναι ενσωματωμένοι στην Tamar στην αποστολή της. Μέσα από τα μάτια της, συναντάμε τοπικές πηγές και δίκτυα υποστήριξης, στρατολογούμε και μετατρέπουμε πιθανούς προδότες, ξεφεύγουμε από την ανίχνευση, αξιολογούμε τους κόμβους εξουσίας και τις τακτικές ευπάθειες της ιρανικής ελίτ και βιώνουμε τόσο τις τεχνικές δυνατότητες όσο και τους γραφειοκρατικούς περιορισμούς των συναδέλφων πρακτόρων στα κεντρικά γραφεία.

Η σειρά έχει όλα όσα θα μπορούσε κανείς να θέλει από το είδος: αγωνία, ανατροπές, έναν συναρπαστικό ήρωα, πλήρως υλοποιημένους χαρακτήρες, εκλεπτυσμένη κατασκοπεία και αρκετή αληθοφάνεια για να δώσει στο κοινό την αίσθηση ότι μαθαίνει πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα η Mossad. Αλλά εκτός από το μυστήριο από επεισόδιο σε επεισόδιο για το πώς η Tamar θα καταφέρει να εκπληρώσει την αποστολή της και αν οι Ιρανοί πράκτορες της αντικατασκοπείας θα την προλάβουν, ένα διαφορετικό είδος μυστηρίου ξετυλίγεται για τους θεατές: αυτό του ίδιου του Ιράν, μιας χώρας που οι περισσότεροι ξένοι -ειδικά οι Ισραηλινοί- δεν τολμούν να επισκεφθούν. Είναι επίσης ένα μυστήριο για την Tamar, η οποία γεννήθηκε εκεί αλλά έφυγε ως παιδί και την ανακαλύπτει μαζί με το κοινό.

Μπορεί να είναι κλισέ να πούμε ότι το Ιράν είναι μια χώρα παραδόξων, αλλά αυτό το καθιστά εξίσου αληθινό, και αυτά τα παράδοξα είναι ιδιαίτερα ενοχλητικά για τους ξένους, επειδή η Ισλαμική Δημοκρατία είναι τόσο αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο από την ίδρυσή της το 1979. Όπως και το Ισραήλ, ξεπερνά το βάρος της, λαμβάνοντας περισσότερη προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής από ό,τι θα έπρεπε μια χώρα ή οικονομία του μεγέθους της. Σε αντίθεση με το Ισραήλ, ο ολοένα και πιο φιλελεύθερος και κοσμικός πληθυσμός του έρχεται σε αντίθεση με ένα καταπιεστικό και φανατικό ισλαμιστικό καθεστώς. Αυτή η συνεχής ένταση μεταξύ κυβερνώντος και κυβερνώμενου θα πρέπει να είναι εμφανής σε όποιον έχει παρακολουθήσει τις ειδήσεις τις τελευταίες εβδομάδες. Το πώς η ιρανική κοινωνία συνεχίζει να λειτουργεί παρά αυτή την αντιπαραθετική σχέση είναι ένα μυστήριο για τους ξένους. Μάλιστα, η τρέχουσα απόπειρα επανάστασης υποδηλώνει ότι δεν λειτουργεί καθόλου.

Αυτό καθιστά την ακρίβεια της απεικόνισης της καθημερινής ζωής στο Ιράν από την Τεχεράνη ακόμη πιο εκπληκτική. Ενώ παρακολουθούσα τη σειρά, συχνά αναρωτιόμουν αν οι σεναριογράφοι, ακόμη και οι σκηνογράφοι, είναι οι ίδιοι πρώην πράκτορες της Mossad που πέρασαν χρόνο στην ομότιμη πόλη. Οι σκηνές στους δρόμους, ακόμη και οι απεικονίσεις της διακόσμησης του σπιτιού, μοιάζουν τόσο πολύ με την πραγματικότητα, που ο σκηνοθέτης της σειράς παρατήρησε ότι οι Πέρσες-Ισραηλινοί συχνά του λένε ότι μεγάλωσαν στον δρόμο όπου γυρίστηκε η σειρά – παρόλο που γυρίστηκε στην Ελλάδα.

Δεν είναι μόνο τα πραγματικά γεγονότα που η σειρά τα καταφέρνει σωστά. Η πρώτη σεζόν αποτυπώνει τέλεια τον μηδενισμό της ιρανικής νεολαίας. Μας δείχνουν πάρτι με σεξ και ναρκωτικά στα οποία παρευρίσκονται άνεργοι νέοι άνδρες και γυναίκες – είτε απλοί άνθρωποι που δεν μπορούν να βρουν δουλειά είτε κακομαθημένα πλούσια παιδιά της ελίτ που δεν τη χρειάζονται – που ζουν μια ζωή χωρίς σκοπό. Αυτές οι σκηνές συμφωνούν με τη δική μου εμπειρία ως έφηβος στο Ιράν. Αυτό που τόσοι πολλοί πολιτικοί επιστήμονες και ιστορικοί φαίνεται να αγνοούν στη χώρα, οι δημιουργοί της σειράς το κατανοούν με ευαισθησία.

Ωστόσο, η Tehran δεν τα καταφέρνει όλα σωστά, και οι ανακρίβειές της είναι επίσης αξιοσημείωτες. Σε μια σκηνή, για παράδειγμα, διαδηλωτές κατά του καθεστώτος αντιμετωπίζουν αντιδιαδηλωτές υπέρ του καθεστώτος σε μια πανεπιστημιούπολη με τρόπο που είναι αδιανόητος δεδομένης της καταπιεστικής ατμόσφαιρας στα ιρανικά πανεπιστήμια ή της ιρανικής πολιτικής κουλτούρας γενικότερα. Πιο σημαντική είναι η διαστρεβλωμένη απεικόνιση της ιδιωτικής ζωής της ιρανικής elite. Ο κύριος ανταγωνιστής, ο Faraz Kamali (Shaun Toub) είναι ένας ανώτερος αξιωματικός των Ιρανών μυστικών υπηρεσιών, βαθιά ερωτευμένος με τη σύζυγό του, Nahid. Τα ίδια τα ονόματα, αν και απολύτως συνηθισμένα, είναι περσικής προέλευσης και στερούνται θρησκευτικής σημασίας, σε αντίθεση με τα αραβικά ονόματα που προτιμά η άρχουσα τάξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είναι αδύνατο να βρει κανείς ένα ζευγάρι με περσικά ονόματα που να έχει φτάσει στα υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας στο Ιράν.

Ακόμα λιγότερο πιστευτό, δεδομένης της κοινωνικής θέσης του συζύγου της, είναι το γεγονός ότι η Nahid δεν φοράει τσαντόρ- chador (τον μακρύ μανδύα που έγινε το σύμβολο της επανάστασης του 1979) και αφήνει μερικά από τα μαλλιά της να προεξέχουν κάτω από τη hijab της. Αυτή η σχετική θρησκευτική χαλαρότητα μπορεί να γίνει ανεκτή μεταξύ των μαζών, αλλά όχι εντός της άρχουσας τάξης, και σίγουρα όχι παρουσία του επικεφαλής της Επαναστατικής Φρουράς, όπως συμβαίνει στη σειρά. Αυτό που εντείνει ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία είναι η στοργική, ρομαντική σχέση μεταξύ του Faraz και της Nahid,, η οποία θα ήταν ασήμαντη στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη, αλλά είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη για τους κατοίκους της Μέσης Ανατολής της γενιάς τους. Κάποιος θα μπορούσε να βρει αυτό το είδος γάμου ανάμεσα σε ένα τμήμα της αστικής, κοσμικής μεσαίας τάξης—αλλά όχι ανάμεσα στους φανατικούς που κατέχουν ανώτερες θέσεις στην κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, ο Faraz θα περίμενε από τη σύζυγό του να είναι υποτακτική και υπάκουη και πιθανότατα θα αναγνώριζε ελάχιστα την παρουσία της, πόσο μάλλον να τη βλέπει ως σύντροφο.

Βρίσκουμε κάτι παρόμοιο σε μεταγενέστερα επεισόδια, τα οποία δείχνουν την οικογενειακή ζωή του διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης-Islamic Revolutionary Guard Corps. Η ιδέα ότι κάποιος στη θέση του θα έπαιζεtennis—ένα αστικό άθλημα σε αντίθεση με ένα καθεστώς του οποίου η βάση αποτελείται από αγρότες και εργάτες—με τον γιο του είναι αδιανόητη. Και ακόμη περισσότερο ότι ο γιος του θα έφερνε σπίτι μια κοπέλα, δεδομένων των θρησκευτικών αντιλήψεων απέναντι στα περιστασιακά ραντεβού. Ομοίως, θα περιμέναμε ένα πάρτι στο οποίο θα παρευρίσκεται η elite να διαχωρίζεται ανάλογα με το φύλο. Το συλλογικό αποτέλεσμα αυτών των λαθών είναι η απόκρυψη της σοβαρότητας με την οποία η κυβέρνηση παίρνει τις θρησκευτικές της αρχές και του βαθμού κοινωνικής διαστρωμάτωσης που συνδέεται στενά με το ίδιο το καθεστώς.

Φυσικά, η Tehran έχει σκοπό να ψυχαγωγήσει, όχι να δημιουργήσει ένα ακριβές πορτρέτο της ιρανικής κοινωνίας. Αλλά οι Ιρανοί παρακολουθούν την εκπομπή και οι περισσότεροι παρατηρούν τις ανακρίβειες. Το πιο σημαντικό είναι ότι όσοι παρακολουθούν από το εσωτερικό του Ιράν δεν μπορούν παρά να ενθουσιαστούν βλέποντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης να δίνουν προσοχή στη ζωή τους με τρόπο που υπερβαίνει τους τίτλους ή τις αποφάσεις της κυβέρνησής τους. Τα παράπονά τους για τις ανακρίβειες μαρτυρούν την εκτίμησή τους που θεωρούνται ξεχωριστοί από τους καταπιεστές τους. Ωστόσο, όπως τα παροιμιώδη ψάρια που δεν ξέρουν ότι είναι βρεγμένα, δεν καταλαβαίνουν πόσο ανώμαλη, ακόμη και εξωφρενική, φαίνεται αυτή η ολοκληρωτική κοινωνία – την οποία η Tehran μεταφέρει με τόση ακρίβεια – σε όσους βρίσκονται εκτός αυτής.

Η κυβέρνηση το έχει επίσης λάβει υπόψη, όπως κατέστη σαφές από όσα έχουν γράψει τα κρατικά μέσα ενημέρωσης για την Τεχεράνη. Μια εφημερίδα ονόμασε τη σειρά «ο τελευταίος πόλεμος της Mossad εναντίον του Ιράν». Η Λέσχη Νέων Δημοσιογράφων κατέγραψε προσεκτικά διάφορες ανακρίβειες. Μια άλλη ιστοσελίδα, αποκαλώντας την «αντιιρανική», παρέθεσε έναν φιλικό προς το καθεστώς σκηνοθέτη που την επέκρινε ότι ήταν «βαρετή» και ότι υποθέτει ότι το κοινό της είναι «ανόητο». Μια τέτοια κάλυψη απλώς προδίδει την παράνοια του καθεστώτος – ή ίσως τις λογικές υποψίες, δεδομένου του βάθους των ισραηλινών επιχειρήσεων πληροφοριών στο Ιράν. Η Τ Tehran παράγεται για θεατές εκτός Ιράν. Το καθεστώς, ωστόσο, δεν μπορεί παρά να υποθέσει ότι η εκπομπή είναι κάποιο είδος επιχείρησης επιρροής που απευθύνεται άμεσα στους Ιρανούς και ενορχηστρώνεται από άδικους Ισραηλινούς. Πάνω απ ‘όλα, αυτή η αντίδραση απλώς αποκαλύπτει το βαθμό στον οποίο η κυβέρνηση φοβάται το Ισραήλ.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η απεικόνιση του εβραϊκού κράτους από την Tehran. Δεν υπάρχει γέφυρα πολύ μακριά για τη Mossad όσον αφορά την υπεράσπιση του Ισραήλ ή τη σωτηρία της ζωής κάθε Ισραηλινού πράκτορα. Συγκρίνετε αυτό με ένα καθεστώς που λιμοκτονεί τον δικό του πληθυσμό για να χρηματοδοτήσει τη Hamas και τη Hizballah, που φέρνει ξένους μισθοφόρους για να σκοτώνουν μαζικά τον δικό του λαό κάθε φορά που γίνεται ανήσυχος, και του οποίου ο πρωταρχικός στόχος δεν είναι η ασφάλεια και η ευημερία των Ιρανών, αλλά η διατήρηση μιας θρησκευτικής ορθοδοξίας ξένης προς την πλειοψηφία του λαού του. Οι πρόσφατοι θάνατοι των Mahsa Amini, Nika Shakarami, Sarina Esmailzadeh και Asra Panahi – για να μην αναφέρουμε τους εκατοντάδες άλλους που σκοτώθηκαν στις πρόσφατες διαμαρτυρίες – υπογραμμίζουν το χάσμα μεταξύ της περιφρόνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας για τη ζωή των υπηκόων της και των αποστάσεων που θα καταβάλει το Ισραήλ για να διατηρήσει τη ζωή ενός μόνο πολίτη. Δείχνει την καταθλιπτική αντίθεση μεταξύ ενός υποκειμένου και ενός πολίτη.

Παρακολουθώντας την εκπομπή ως ένας άπατρις Ιρανός χωρίς κυβερνητική υποχρέωση να με προστατεύσει, φοβούμενος να ταξιδέψω στο εξωτερικό δεδομένου του πόσο συχνά απάγονται Ιρανοί αντιφρονούντες και επιστρέφουν λαθραία στο Ιράν, και εργαζόμενος στην Ουάσινγκτον, όπου αφθονούν οι Ιρανοί πράκτορες, δεν ζηλεύω απλώς αλλά και αγανακτώ για την τύχη των Ισραηλινών φίλων μου που είναι Ισραηλινοί. Ωστόσο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον έχω κάποια απόσταση μεταξύ εμένα και του καθεστώτος. Οι Ιρανοί εντός του Ιράν δεν έχουν τέτοια πολυτέλεια. Αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να τρομάζει τους χασάπηδες της Τεχεράνης δεν είναι η δυσάρεστη εικόνα της δικής τους διακυβέρνησης που παρουσιάζει η εκπομπή. Οι Ιρανοί το γνωρίζουν αυτό καλά. Αυτό που θα έπρεπε να τους ανησυχεί είναι το γεγονός ότι επιτρέπει στους Ιρανούς να δουν κάτι τόσο διαφορετικό στο Ισραήλ, μια κυβέρνηση που προστατεύει αντί να υποτάσσει τους πολίτες της. Πώς μπορούν να μην αναρωτιούνται πώς θα ήταν να έχει μια κυβέρνηση που επενδύει παρόμοια στην ευημερία των πολιτών της; Αναρωτιέται κανείς αν τα μέλη της elite του καθεστώτος έχουν την διορατικότητα να κατανοήσουν αυτό το σημείο.

Παρά τα πλεονεκτήματά της, η Tehran είναι απλώς μια τηλεοπτική εκπομπή, αλλά η υπόθεση και οι κακοί της είναι πολύ αληθινοί. Μετά τις συγκινήσεις και την αγωνία για το τι θα συμβεί στη συνέχεια, κάθε επεισόδιο με αφήνει με μια αίσθηση μουδιασμένης θλίψης. Μια ομάδα εγωιστών φανατικών προκαλεί τρόμο στους Ισραηλινούς και Άραβες γείτονές της κάθε μέρα. Αλλά κάνουν πολύ χειρότερα στους Ιρανούς. Ακόμα και όσοι δεν φυλακίζονται, δεν ξυλοκοπούνται, δεν βιάζονται, δεν δολοφονούνται ή δεν χάνουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα πρέπει να υποφέρουν από την υλική και πνευματική υποβάθμιση που προέρχεται από μια τέτοια υποδούλωση.
Οι γείτονες του Iράν ανησυχούν καθώς έχουν κάτι να χάσουν. Οι κάτοικοί του -που μπορεί κανείς να τους δει στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να διακινδυνεύουν τη ζωή τους κάθε μέρα για να διαμαρτυρηθούν κατά του καθεστώτος- είναι ατρόμητοι επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να ζήσουν. Αυτό είναι το μήνυμα που μεταφέρει τόσο δυναμικά η σειρά.

Before the Revolution> images of secular Iran

On 27th April 2016 By caeciliajane@gmail.comIn Arts

Καθώς η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία καταστρέφει ιρανικά επιθετικά ελικόπτερα και εκτοξευτές πυραύλων Emad ο Alex Winston της Jerusalem Post εξασφάλισε μία συγκλονιστική συνέντευξη ενός Ιρανού από τη καρδιά της Τεχεράνης. Οι Ιρανοί πολίτες βλέπουν το Ισραήλ σαν απελευθερωτή και θαυμάζουν τον Netanyahu προσωπικά.

Βαθιά μέσα στην Τεχεράνη, καθώς ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη πετούν από πάνω διαλύοντας το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας από ψηλά, μια ήσυχη αλλά αποφασιστική αντίσταση πάλλεται μέσα από ιδιωτικές κατοικίες, κλινικές και κρυπτογραφημένα μηνύματα.

Μια τέτοια φωνή, ένας ιατρικός εργαζόμενος με έδρα την Τεχεράνη, ο «Μ», συμφώνησε να μιλήσει με την Jerusalem Post υπό τον όρο της ανωνυμίας για την ασφάλειά του. Η αφήγησή του προσφέρει μια σπάνια εικόνα για το πώς οι απλοί Ιρανοί, φιμωμένοι από την καταπίεση για δεκαετίες, αντιδρούν σε έναν πόλεμο που ξεκίνησαν οι ηγέτες τους, αλλά ο λαός δεν επέλεξε ποτέ.

«Η γνώμη του ιρανικού λαού απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία έχει αλλάξει εδώ και χρόνια», δήλωσε ο Μ. «Βλέπουν το καθεστώς ως εχθρό τους».

Ο τρέχων πόλεμος, που πυροδοτήθηκε από χρόνια ιρανικής επιθετικότητας μέσω πληρεξουσίων και κορυφώθηκε με τις προληπτικές επιθέσεις του Ισραήλ εναντίον των ηγετών του καθεστώτος και των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, δεν ενώνει τους Ιρανούς πίσω από τη σημαία τους, λέει. Κάνει το αντίθετο. Αντί να ενισχύει την αλληλεγγύη με την Ισλαμική Δημοκρατία, ο Μ λέει ότι ο πόλεμος έχει γίνει σύμβολο ελπίδας.

«Αυτός ο πόλεμος έχει ενισχύσει σε μεγάλο βαθμό την ελπίδα τους και έχει αναζωπυρώσει νέα αισιοδοξία μέσα τους», εξηγεί. «Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους για την Ισλαμική Δημοκρατία». Ο Μ λέει ότι οι συζητήσεις στην πρωτεύουσα επικεντρώνονται στις τελευταίες ημέρες του καθεστώτος και ότι οι ίδιοι την προκάλεσαν. Οι Ιρανοί όχι μόνο έχουν αντιμετωπίσει τέσσερις δεκαετίες καταπιεστικής θρησκευτικής διακυβέρνησης, αλλά έχουν παρακολουθήσει δισεκατομμύρια από τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας να διοχετεύεται σε ομάδες πληρεξουσίων του Ιράν σε όλη τη Μέση Ανατολή, όπως η Hezbollah και το καθεστώς του έκπτωτου Σύρου προέδρου Bashar al-Assad.

«Οι άνθρωποι μιλούν για το πώς περιμένουν να στοχοποιηθούν o Khamenei ή άλλοι ανώτεροι ηγέτες του καθεστώτος. Πιστεύουν ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης του καθεστώτος, αλλά αναρωτιούνται: αν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε αυτό το καθεστώς μόνοι μας, ίσως το Ισραήλ να τους εξαλείψει μια για πάντα».

Διευκρινίζει ότι η υποστήριξη προς τους θεσμούς του καθεστώτος, ιδίως το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης-Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), εξαφανίζεται. «Δεν υπάρχει καμία υποστήριξη για το IRGC», δήλωσε στην Post. «Αντίθετα, ακόμη και εκείνοι που προηγουμένως παρέμεναν σιωπηλοί έχουν πλέον γίνει επικριτές. Αυτό το καθεστώς δεν έχει υποστηρικτές. Πιστέψτε σε αυτήν την βασική πραγματικότητα».

Ακόμα και καθώς η κυβέρνηση εντείνει τα μέτρα ασφαλείας της, αναπτύσσοντας περιπολίες στις γειτονιές και συλλαμβάνοντας πολίτες για διαδικτυακές αναρτήσεις, ο Μ βλέπει μόνο μία εξήγηση: «Ο φόβος του καθεστώτος για τον ιρανικό λαό».

Ακόμα και καθώς η κυβέρνηση εντείνει τα μέτρα ασφαλείας της, αναπτύσσοντας περιπολίες στις γειτονιές και συλλαμβάνοντας πολίτες για διαδικτυακές αναρτήσεις, ο Μ βλέπει μόνο μία εξήγηση: «Ο φόβος του καθεστώτος για τον ιρανικό λαό».
«Η φωνή της αντίστασης παραμένει ζωντανή»

Σε πόλεις όπως η Τεχεράνη-Tehran, το Karaj, τη Shiraz, τη Mashhad και την Isfahan, τα νυχτερινά συνθήματα έχουν επιστρέψει. Υπάρχουν διάσπαρτες διαμαρτυρίες. «Η φωνή της αντίστασης παραμένει ζωντανή», επιμένει ο Μ. «Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι οι δημόσιες διαδηλώσεις υπό τέτοιες συνθήκες μπορεί να είναι επικίνδυνες, αλλά το πνεύμα διαμαρτυρίας τους παραμένει πλήρως ζωντανό και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία».

Την περασμένη εβδομάδα, βίντεο έχουν προέλθει από το Ιράν με ανθρώπους που στέκονται σε μπαλκόνια ζητώντας το τέλος του καθεστώτος.

Περιγράφει τον πόλεμο όχι ως εθνική προσπάθεια, αλλά ως ένα σχέδιο του καθεστώτος, που επιβλήθηκε χωρίς τη συγκατάθεση του λαού. «Ο λαός γνωρίζει ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός του. Δεν έχουν καμία εχθρότητα προς τον λαό του Ισραήλ και βλέπουν αυτή τη σύγκρουση ως μια σύγκρουση που επιβλήθηκε από το καθεστώς».

Είναι ανένδοτος: «Όχι μόνο δεν έχει αυξηθεί η υποστήριξη προς την Ισλαμική Δημοκρατία, αλλά η δυσαρέσκεια έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα». Αυτή η δυσαρέσκεια τώρα εκφράζεται με θαυμασμό – για το Ισραήλ. «Το δημόσιο αίσθημα προς το Ισραήλ έχει γίνει ακόμη πιο θετικό από πριν», λέει ο Μ. «Υπάρχει διάχυτη ευτυχία, ελπίδα και θαυμασμός για τις ενέργειες του Ισραήλ, ιδιαίτερα για τις θέσεις που έλαβε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu».

Σε μια χώρα όπου τα επίσημα μέσα ενημέρωσης έχουν παρουσιάσει το Ισραήλ ως αιώνιο εχθρό, τέτοιες δηλώσεις κάποτε θα ήταν αδιανόητες. Όχι πια.

«Δεν θεωρούμε το Ισραήλ τον επιτιθέμενο», λέει. «Είναι η Ισλαμική Δημοκρατία που έχει αποσταθεροποιήσει την περιοχή… Επομένως, ο ιρανικός λαός δεν βλέπει το Ισραήλ ως επιτιθέμενο, αλλά θεωρεί τις ενέργειές του ως αμυντικά και απαραίτητα μέτρα».

Ακόμα και καθώς μάχεται την εσωτερική πολιτική αναταραχή και τον παρατεταμένο πόλεμο της Γάζας, ο Netanyahu γίνεται σύμβολο ελπίδας για τους απλούς Ιρανούς στους δρόμους.

«Η Ισλαμική Δημοκρατία προσπαθεί εδώ και καιρό να δημιουργήσει μια τέτοια εικόνα μέσω εκτεταμένης αντι-ισραηλινής προπαγάνδας, αλλά αυτή η προπαγάνδα δεν έχει ριζώσει ποτέ στις καρδιές του λαού. Ο ιρανικός λαός θαυμάζει το Ισραήλ, ειδικά για το θάρρος του στην αντιμετώπιση ενός καθεστώτος που εδώ και χρόνια αυτοανακηρύσσεται εχθρός του Ισραήλ. Οι άνθρωποι αισθάνονται ευτυχισμένοι στα σπίτια τους, αισιόδοξοι και βλέπουν τις ενέργειες του Ισραήλ ως επιβεβαίωση ότι οι φωνές τους ακούγονται. Υπάρχει επίσης ιδιαίτερος θαυμασμός για τον Netanyahu προσωπικά».

Και τι γίνεται με ένα όραμα για το μέλλον του Ιράν; Σύμφωνα με τον Μ, καμία πολιτική προσωπικότητα δεν συγκεντρώνει μεγαλύτερη δημόσια εμπιστοσύνη από τον εξόριστο πρίγκιπα διάδοχο Reza Pahlavi, γιο του Σάχη που εκθρονίστηκε στην Ισλαμική Επανάσταση του 1979.

«Τον βλέπουν ως μια ικανή, πατριωτική προσωπικότητα και ως σύμβολο της σταθερότητας και της προόδου που απολάμβανε το Ιράν πριν από την επανάσταση. Καμία άλλη πολιτική προσωπικότητα στο Ιράν δεν πλησιάζει το επίπεδο δημοτικότητάς του.

Ο πρίγκιπας δήλωσε δημόσια την Τρίτη ότι υπάρχουν σχέδια για μια μεταβατική περίοδο 100 ημερών εάν το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας καταρρεύσει στον πόλεμό του με το Ισραήλ, και αφθονούν οι φήμες ότι Ιρανοί στρατιωτικοί αξιωματικοί επικοινωνούν μαζί του στο εξωτερικό για να δηλώσουν πίστη και ότι θα βοηθήσουν σε μια μεταβατική περίοδο εάν χρειαστεί.

Στη βιντεοσκοπημένη δήλωσή του την Τρίτη στα Farsi, ο Pahlavi προσπάθησε να καθησυχάσει τους Ιρανούς ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης έχουν ένα σχέδιο για το μέλλον της χώρας.

Όσον αφορά την ενημέρωση, οι Ιρανοί δεν στρέφονται πλέον στις τηλεοράσεις τους. «Τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης του Ιράν είναι εντελώς δυσφημισμένα», λέει ο Μ. «Η κυβέρνηση προσπαθούσε πάντα να διαστρεβλώσει την αλήθεια και η λογοκρισία έχει μόνο ενταθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η εμπιστοσύνη του κοινού έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί.»

Αντ’ αυτού, οι άνθρωποι βασίζονται σε ξένα μέσα ενημέρωσης στην περσική γλώσσα, όπως το BBC Persian, το Manoto και το Iran International, καθώς και στο Telegram και το Instagram. Οι ηλικιωμένοι πολίτες, σημειώνει ο M, συχνά μαθαίνουν τα νέα τους με τον παραδοσιακό τρόπο: από στόμα σε στόμα.

Ωστόσο, οι κίνδυνοι της δημόσιας έκφρασης παραμένουν υψηλοί. «Πριν από λίγες μέρες, ο Αρχηγός της Δικαιοσύνης Mohseni-Eje’i απείλησε ανοιχτά ότι όποιος συνεργάζεται με εχθρούς, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ ή ξένων μέσων ενημέρωσης, θα αντιμετωπίσει σοβαρές συνέπειες», λέει ο M. Μόνο σε μια επαρχία, τη Mazandaran, 15 άτομα συνελήφθησαν για διαδικτυακή δραστηριότητα.

Ο κυβερνοστρατός του καθεστώτος έχει επίσης περάσει στην επίθεση. «Ένα κύμα κυβερνοπρακτόρων έχει εξαπολυθεί προς αυτές τις πλατφόρμες και αυτό είναι σαφώς ορατό στις ενότητες σχολίων», σημειώνει. «Ακόμα και οι τακτικοί χρήστες συχνά επισημαίνουν: “Είστε όλοι κυβερνοπράκτορες”».

Μιλώντας στην Post, θέτοντας σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό του όσο και τους αγαπημένους του, ο M απηύθυνε άμεση έκκληση στο Ισραήλ και τη Δύση.

«Ο πόλεμος δεν περιορίζεται σε πυραύλους και στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ο πόλεμος των μέσων ενημέρωσης παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο. Ειδικά για το Ισραήλ, το οποίο σήμερα άκουσε τη φωνή του ιρανικού λαού, είναι σημαντικό να αντιμετωπίσει πιο ενεργά την προπαγάνδα του καθεστώτος στον virtual χώρο».

Ωστόσο, προσφέρει επίσης μια προειδοποίηση. «Ορισμένα σχόλια που έκανε ο αξιότιμος Υπουργός Άμυνας Ισραήλ Katz, ενώ είναι κατανοητά από την άποψη της εθνικής ασφάλειας, μπορεί να είναι δύσκολο να τα ακούσει μέρος του ιρανικού κοινού. Το να ακούσει κανείς μια σαφή έμφαση ότι ο αγώνας είναι αποκλειστικά εναντίον του καθεστώτος και όχι εναντίον του λαού θα ήταν πολύ ενθαρρυντικό».

Ο M είχε ένα τελευταίο μήνυμα για την Post κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, γεμάτο σαφήνεια και ελπίδα. «Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο λαός του Ιράν αισθάνεται συναισθηματικά κοντά στον λαό του Ισραήλ και το εβραϊκό έθνος… Συμμερίζομαι όλα αυτά τα σημεία καθαρά από φιλία και καλή θέληση, με την ελπίδα ότι η κοινή μας πορεία προς την ειρήνη, την ελευθερία και την αλήθεια θα προχωρήσει με επιτυχία».

Μέσα στην Ισλαμική Δημοκρατία, σιγοβράζει μια ήσυχη επανάσταση. Οι άνθρωποι περιμένουν, παρακολουθούν και ελπίζουν να επανακάμψουν. Το Ισραήλ κάνει το καθήκον του. Ο ιρανικός λαός έχει τώρα την ευκαιρία να κάνει το ίδιο.

Οι περιγραφές του Μ. είναι πολύ κοντινές όσο αφορά την απέχθεια των Ιρανών πολιτών για το καθεστώς στην ανάλυση του Shay Khatiri για τον ιστότοπο mosaicmagazine με αφορμή την ισραηλινή σειρά Tehran.

Στην Tehran πρωταγωνιστεί η Ισραηλινή ηθοποιός Niv Sultan ως μυστική πράκτορας Tamar Rabinyan. Κατά τη διάρκεια των δύο σεζόν, οι θεατές είναι ενσωματωμένοι στην Tamar στην αποστολή της. Μέσα από τα μάτια της, συναντάμε τοπικές πηγές και δίκτυα υποστήριξης, στρατολογούμε και μετατρέπουμε πιθανούς προδότες, ξεφεύγουμε από την ανίχνευση, αξιολογούμε τους κόμβους εξουσίας και τις τακτικές ευπάθειες της ιρανικής ελίτ και βιώνουμε τόσο τις τεχνικές δυνατότητες όσο και τους γραφειοκρατικούς περιορισμούς των συναδέλφων πρακτόρων στα κεντρικά γραφεία.

Η σειρά έχει όλα όσα θα μπορούσε κανείς να θέλει από το είδος: αγωνία, ανατροπές, έναν συναρπαστικό ήρωα, πλήρως υλοποιημένους χαρακτήρες, εκλεπτυσμένη κατασκοπεία και αρκετή αληθοφάνεια για να δώσει στο κοινό την αίσθηση ότι μαθαίνει πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα η Mossad. Αλλά εκτός από το μυστήριο από επεισόδιο σε επεισόδιο για το πώς η Tamar θα καταφέρει να εκπληρώσει την αποστολή της και αν οι Ιρανοί πράκτορες της αντικατασκοπείας θα την προλάβουν, ένα διαφορετικό είδος μυστηρίου ξετυλίγεται για τους θεατές: αυτό του ίδιου του Ιράν, μιας χώρας που οι περισσότεροι ξένοι -ειδικά οι Ισραηλινοί- δεν τολμούν να επισκεφθούν. Είναι επίσης ένα μυστήριο για την Tamar, η οποία γεννήθηκε εκεί αλλά έφυγε ως παιδί και την ανακαλύπτει μαζί με το κοινό.

Μπορεί να είναι κλισέ να πούμε ότι το Ιράν είναι μια χώρα παραδόξων, αλλά αυτό το καθιστά εξίσου αληθινό, και αυτά τα παράδοξα είναι ιδιαίτερα ενοχλητικά για τους ξένους, επειδή η Ισλαμική Δημοκρατία είναι τόσο αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο από την ίδρυσή της το 1979. Όπως και το Ισραήλ, ξεπερνά το βάρος της, λαμβάνοντας περισσότερη προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής από ό,τι θα έπρεπε μια χώρα ή οικονομία του μεγέθους της. Σε αντίθεση με το Ισραήλ, ο ολοένα και πιο φιλελεύθερος και κοσμικός πληθυσμός του έρχεται σε αντίθεση με ένα καταπιεστικό και φανατικό ισλαμιστικό καθεστώς. Αυτή η συνεχής ένταση μεταξύ κυβερνώντος και κυβερνώμενου θα πρέπει να είναι εμφανής σε όποιον έχει παρακολουθήσει τις ειδήσεις τις τελευταίες εβδομάδες. Το πώς η ιρανική κοινωνία συνεχίζει να λειτουργεί παρά αυτή την αντιπαραθετική σχέση είναι ένα μυστήριο για τους ξένους. Μάλιστα, η τρέχουσα απόπειρα επανάστασης υποδηλώνει ότι δεν λειτουργεί καθόλου.

Αυτό καθιστά την ακρίβεια της απεικόνισης της καθημερινής ζωής στο Ιράν από την Τεχεράνη ακόμη πιο εκπληκτική. Ενώ παρακολουθούσα τη σειρά, συχνά αναρωτιόμουν αν οι σεναριογράφοι, ακόμη και οι σκηνογράφοι, είναι οι ίδιοι πρώην πράκτορες της Mossad που πέρασαν χρόνο στην ομότιμη πόλη. Οι σκηνές στους δρόμους, ακόμη και οι απεικονίσεις της διακόσμησης του σπιτιού, μοιάζουν τόσο πολύ με την πραγματικότητα, που ο σκηνοθέτης της σειράς παρατήρησε ότι οι Πέρσες-Ισραηλινοί συχνά του λένε ότι μεγάλωσαν στον δρόμο όπου γυρίστηκε η σειρά – παρόλο που γυρίστηκε στην Ελλάδα.

Δεν είναι μόνο τα πραγματικά γεγονότα που η σειρά τα καταφέρνει σωστά. Η πρώτη σεζόν αποτυπώνει τέλεια τον μηδενισμό της ιρανικής νεολαίας. Μας δείχνουν πάρτι με σεξ και ναρκωτικά στα οποία παρευρίσκονται άνεργοι νέοι άνδρες και γυναίκες – είτε απλοί άνθρωποι που δεν μπορούν να βρουν δουλειά είτε κακομαθημένα πλούσια παιδιά της ελίτ που δεν τη χρειάζονται – που ζουν μια ζωή χωρίς σκοπό. Αυτές οι σκηνές συμφωνούν με τη δική μου εμπειρία ως έφηβος στο Ιράν. Αυτό που τόσοι πολλοί πολιτικοί επιστήμονες και ιστορικοί φαίνεται να αγνοούν στη χώρα, οι δημιουργοί της σειράς το κατανοούν με ευαισθησία.

Ωστόσο, η Tehran δεν τα καταφέρνει όλα σωστά, και οι ανακρίβειές της είναι επίσης αξιοσημείωτες. Σε μια σκηνή, για παράδειγμα, διαδηλωτές κατά του καθεστώτος αντιμετωπίζουν αντιδιαδηλωτές υπέρ του καθεστώτος σε μια πανεπιστημιούπολη με τρόπο που είναι αδιανόητος δεδομένης της καταπιεστικής ατμόσφαιρας στα ιρανικά πανεπιστήμια ή της ιρανικής πολιτικής κουλτούρας γενικότερα. Πιο σημαντική είναι η διαστρεβλωμένη απεικόνιση της ιδιωτικής ζωής της ιρανικής elite. Ο κύριος ανταγωνιστής, ο Faraz Kamali (Shaun Toub) είναι ένας ανώτερος αξιωματικός των Ιρανών μυστικών υπηρεσιών, βαθιά ερωτευμένος με τη σύζυγό του, Nahid. Τα ίδια τα ονόματα, αν και απολύτως συνηθισμένα, είναι περσικής προέλευσης και στερούνται θρησκευτικής σημασίας, σε αντίθεση με τα αραβικά ονόματα που προτιμά η άρχουσα τάξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είναι αδύνατο να βρει κανείς ένα ζευγάρι με περσικά ονόματα που να έχει φτάσει στα υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας στο Ιράν.

Ακόμα λιγότερο πιστευτό, δεδομένης της κοινωνικής θέσης του συζύγου της, είναι το γεγονός ότι η Nahid δεν φοράει τσαντόρ- chador (τον μακρύ μανδύα που έγινε το σύμβολο της επανάστασης του 1979) και αφήνει μερικά από τα μαλλιά της να προεξέχουν κάτω από τη hijab της. Αυτή η σχετική θρησκευτική χαλαρότητα μπορεί να γίνει ανεκτή μεταξύ των μαζών, αλλά όχι εντός της άρχουσας τάξης, και σίγουρα όχι παρουσία του επικεφαλής της Επαναστατικής Φρουράς, όπως συμβαίνει στη σειρά. Αυτό που εντείνει ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία είναι η στοργική, ρομαντική σχέση μεταξύ του Faraz και της Nahid,, η οποία θα ήταν ασήμαντη στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη, αλλά είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη για τους κατοίκους της Μέσης Ανατολής της γενιάς τους. Κάποιος θα μπορούσε να βρει αυτό το είδος γάμου ανάμεσα σε ένα τμήμα της αστικής, κοσμικής μεσαίας τάξης—αλλά όχι ανάμεσα στους φανατικούς που κατέχουν ανώτερες θέσεις στην κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, ο Faraz θα περίμενε από τη σύζυγό του να είναι υποτακτική και υπάκουη και πιθανότατα θα αναγνώριζε ελάχιστα την παρουσία της, πόσο μάλλον να τη βλέπει ως σύντροφο.

Βρίσκουμε κάτι παρόμοιο σε μεταγενέστερα επεισόδια, τα οποία δείχνουν την οικογενειακή ζωή του διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης-Islamic Revolutionary Guard Corps. Η ιδέα ότι κάποιος στη θέση του θα έπαιζεtennis—ένα αστικό άθλημα σε αντίθεση με ένα καθεστώς του οποίου η βάση αποτελείται από αγρότες και εργάτες—με τον γιο του είναι αδιανόητη. Και ακόμη περισσότερο ότι ο γιος του θα έφερνε σπίτι μια κοπέλα, δεδομένων των θρησκευτικών αντιλήψεων απέναντι στα περιστασιακά ραντεβού. Ομοίως, θα περιμέναμε ένα πάρτι στο οποίο θα παρευρίσκεται η elite να διαχωρίζεται ανάλογα με το φύλο. Το συλλογικό αποτέλεσμα αυτών των λαθών είναι η απόκρυψη της σοβαρότητας με την οποία η κυβέρνηση παίρνει τις θρησκευτικές της αρχές και του βαθμού κοινωνικής διαστρωμάτωσης που συνδέεται στενά με το ίδιο το καθεστώς.

Φυσικά, η Tehran έχει σκοπό να ψυχαγωγήσει, όχι να δημιουργήσει ένα ακριβές πορτρέτο της ιρανικής κοινωνίας. Αλλά οι Ιρανοί παρακολουθούν την εκπομπή και οι περισσότεροι παρατηρούν τις ανακρίβειες. Το πιο σημαντικό είναι ότι όσοι παρακολουθούν από το εσωτερικό του Ιράν δεν μπορούν παρά να ενθουσιαστούν βλέποντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης να δίνουν προσοχή στη ζωή τους με τρόπο που υπερβαίνει τους τίτλους ή τις αποφάσεις της κυβέρνησής τους. Τα παράπονά τους για τις ανακρίβειες μαρτυρούν την εκτίμησή τους που θεωρούνται ξεχωριστοί από τους καταπιεστές τους. Ωστόσο, όπως τα παροιμιώδη ψάρια που δεν ξέρουν ότι είναι βρεγμένα, δεν καταλαβαίνουν πόσο ανώμαλη, ακόμη και εξωφρενική, φαίνεται αυτή η ολοκληρωτική κοινωνία – την οποία η Tehran μεταφέρει με τόση ακρίβεια – σε όσους βρίσκονται εκτός αυτής.

Η κυβέρνηση το έχει επίσης λάβει υπόψη, όπως κατέστη σαφές από όσα έχουν γράψει τα κρατικά μέσα ενημέρωσης για την Τεχεράνη. Μια εφημερίδα ονόμασε τη σειρά «ο τελευταίος πόλεμος της Mossad εναντίον του Ιράν». Η Λέσχη Νέων Δημοσιογράφων κατέγραψε προσεκτικά διάφορες ανακρίβειες. Μια άλλη ιστοσελίδα, αποκαλώντας την «αντιιρανική», παρέθεσε έναν φιλικό προς το καθεστώς σκηνοθέτη που την επέκρινε ότι ήταν «βαρετή» και ότι υποθέτει ότι το κοινό της είναι «ανόητο». Μια τέτοια κάλυψη απλώς προδίδει την παράνοια του καθεστώτος – ή ίσως τις λογικές υποψίες, δεδομένου του βάθους των ισραηλινών επιχειρήσεων πληροφοριών στο Ιράν. Η Τ Tehran παράγεται για θεατές εκτός Ιράν. Το καθεστώς, ωστόσο, δεν μπορεί παρά να υποθέσει ότι η εκπομπή είναι κάποιο είδος επιχείρησης επιρροής που απευθύνεται άμεσα στους Ιρανούς και ενορχηστρώνεται από άδικους Ισραηλινούς. Πάνω απ ‘όλα, αυτή η αντίδραση απλώς αποκαλύπτει το βαθμό στον οποίο η κυβέρνηση φοβάται το Ισραήλ.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η απεικόνιση του εβραϊκού κράτους από την Tehran. Δεν υπάρχει γέφυρα πολύ μακριά για τη Mossad όσον αφορά την υπεράσπιση του Ισραήλ ή τη σωτηρία της ζωής κάθε Ισραηλινού πράκτορα. Συγκρίνετε αυτό με ένα καθεστώς που λιμοκτονεί τον δικό του πληθυσμό για να χρηματοδοτήσει τη Hamas και τη Hizballah, που φέρνει ξένους μισθοφόρους για να σκοτώνουν μαζικά τον δικό του λαό κάθε φορά που γίνεται ανήσυχος, και του οποίου ο πρωταρχικός στόχος δεν είναι η ασφάλεια και η ευημερία των Ιρανών, αλλά η διατήρηση μιας θρησκευτικής ορθοδοξίας ξένης προς την πλειοψηφία του λαού του. Οι πρόσφατοι θάνατοι των Mahsa Amini, Nika Shakarami, Sarina Esmailzadeh και Asra Panahi – για να μην αναφέρουμε τους εκατοντάδες άλλους που σκοτώθηκαν στις πρόσφατες διαμαρτυρίες – υπογραμμίζουν το χάσμα μεταξύ της περιφρόνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας για τη ζωή των υπηκόων της και των αποστάσεων που θα καταβάλει το Ισραήλ για να διατηρήσει τη ζωή ενός μόνο πολίτη. Δείχνει την καταθλιπτική αντίθεση μεταξύ ενός υποκειμένου και ενός πολίτη.

Παρακολουθώντας την εκπομπή ως ένας άπατρις Ιρανός χωρίς κυβερνητική υποχρέωση να με προστατεύσει, φοβούμενος να ταξιδέψω στο εξωτερικό δεδομένου του πόσο συχνά απάγονται Ιρανοί αντιφρονούντες και επιστρέφουν λαθραία στο Ιράν, και εργαζόμενος στην Ουάσινγκτον, όπου αφθονούν οι Ιρανοί πράκτορες, δεν ζηλεύω απλώς αλλά και αγανακτώ για την τύχη των Ισραηλινών φίλων μου που είναι Ισραηλινοί. Ωστόσο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον έχω κάποια απόσταση μεταξύ εμένα και του καθεστώτος. Οι Ιρανοί εντός του Ιράν δεν έχουν τέτοια πολυτέλεια. Αυτό που θα έπρεπε πραγματικά να τρομάζει τους χασάπηδες της Τεχεράνης δεν είναι η δυσάρεστη εικόνα της δικής τους διακυβέρνησης που παρουσιάζει η εκπομπή. Οι Ιρανοί το γνωρίζουν αυτό καλά. Αυτό που θα έπρεπε να τους ανησυχεί είναι το γεγονός ότι επιτρέπει στους Ιρανούς να δουν κάτι τόσο διαφορετικό στο Ισραήλ, μια κυβέρνηση που προστατεύει αντί να υποτάσσει τους πολίτες της. Πώς μπορούν να μην αναρωτιούνται πώς θα ήταν να έχει μια κυβέρνηση που επενδύει παρόμοια στην ευημερία των πολιτών της; Αναρωτιέται κανείς αν τα μέλη της elite του καθεστώτος έχουν την διορατικότητα να κατανοήσουν αυτό το σημείο.

Παρά τα πλεονεκτήματά της, η Tehran είναι απλώς μια τηλεοπτική εκπομπή, αλλά η υπόθεση και οι κακοί της είναι πολύ αληθινοί. Μετά τις συγκινήσεις και την αγωνία για το τι θα συμβεί στη συνέχεια, κάθε επεισόδιο με αφήνει με μια αίσθηση μουδιασμένης θλίψης. Μια ομάδα εγωιστών φανατικών προκαλεί τρόμο στους Ισραηλινούς και Άραβες γείτονές της κάθε μέρα. Αλλά κάνουν πολύ χειρότερα στους Ιρανούς. Ακόμα και όσοι δεν φυλακίζονται, δεν ξυλοκοπούνται, δεν βιάζονται, δεν δολοφονούνται ή δεν χάνουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα πρέπει να υποφέρουν από την υλική και πνευματική υποβάθμιση που προέρχεται από μια τέτοια υποδούλωση.
Οι γείτονες του Iράν ανησυχούν καθώς έχουν κάτι να χάσουν. Οι κάτοικοί του -που μπορεί κανείς να τους δει στην τηλεόραση και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να διακινδυνεύουν τη ζωή τους κάθε μέρα για να διαμαρτυρηθούν κατά του καθεστώτος- είναι ατρόμητοι επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να ζήσουν. Αυτό είναι το μήνυμα που μεταφέρει τόσο δυναμικά η σειρά.