Mε μίσος αντιεξουσιαστικής φυλάδας οι New York Times διαφημίζουν τις επιθέσεις των ισλαμικών λεγεώνων κατά των πολυτελών οίκων.
-Πρέπει να τους αφανίσουμε κι αυτούς όπως τις χριστιανικές εκκλησίες και τις εβραικές συναγωγές μαζί με την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού…,
Το σχετικό άρθρο με την υπογραφή της Vanessa Friedman είναι αηδιαστικά τρομαχτικό καθώς δεν διατηρεί ούτε καν τα προσχήματα την ώρα που οι συμμορίες των ισλαμιστών εισβολέων λεηλατούν την δυτική οικογένεια, τον τρόπο ζωής μας, λεηλατούν τα σύμβολα και κατασπαράζουν τον δυτικό πολιτισμό.
Παρόμοια αντιμετώπιση ίσων αποστάσεων είχαν και τα θύματα της 7ης Οκτωβρίου από την κατ΄εξοχήν ναυαρχίδα την οποία το deep state χρησιμοποιεί για να επιβάλει το “επίσημο” αφήγημα των επιχειρήσεών του.
Δείτε την αφ’ υψηλού δημοσιογραφία της καλής trash εφημερίδος>
Ανάμεσα στις πολυάριθμες εικόνες και τα βίντεο που ήρθαν στο φως από τις ταραχές που σημειώθηκαν στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, οι πιο συγκλονιστικές είναι εκείνες που δείχνουν τον πύργο του ρολογιού στη Limoges να καταρρέει, αφού το δημαρχείο της πόλης —ένα κτίριο του 19ου αιώνα— είχε τυλιχθεί στις φλόγες.
Εξίσου εντυπωσιακά, ωστόσο, είναι τα πλάνα με λεηλατητές να εισβάλλουν σε καταστήματα πολυτελών οίκων, όπως οι Celine, Hermès, Louis Vuitton και Saint Laurent. Οι δράστες έσπασαν τις μεγάλες γυάλινες βιτρίνες —που λειτουργούν ως διαχωριστικό πέπλο ανάμεσα στον έξω κόσμο και τους ήσυχους, εσωτερικούς χώρους που εξυπηρετούν τους υπερπλούσιους—, διέλυσαν τις λαμπερές προθήκες και λεηλάτησαν τα εμπορεύματα.
Από τα περισσότερα από 3.000 καταστήματα που εκτιμάται ότι έχουν πληγεί από τις κλιμακούμενες διαδηλώσεις —μεταξύ των οποίων παντοπωλεία, φαρμακεία και οικογενειακές επιχειρήσεις—, η καταστροφή στα καταστήματα ειδών πολυτελείας είναι αυτή που τράβηξε περισσότερο την προσοχή, αλλά και κέντρισε τη φαντασία της παγκόσμιας κοινής γνώμης.
Όταν οι διαδηλώσεις συνοδεύονται από λεηλασίες, πυροδοτούν συζητήσεις για ευρύτερες —και συχνά ασαφείς— εκφράσεις οργής απέναντι στην ανισότητα, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Και παρόλο που θα ήταν εύκολο να ερμηνεύσει κανείς το φαινόμενο αυτό απλώς ως ένα ακόμη επεισόδιο σε μια μακρά ιστορία, όπου τα είδη πολυτελείας χρησιμοποιούνται ως σύμβολα κοινωνικής και οικονομικής αδικίας (μια ιστορία που φτάνει πίσω μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση), πρόκειται ταυτόχρονα για μια αντίδραση σε μια ιδιαιτέρως σύγχρονη πραγματικότητα, την οποία έχει διαμορφώσει η ίδια η βιομηχανία της πολυτέλειας.
Η τρέχουσα κατάσταση αποτελεί, άλλωστε, το τρίτο περιστατικό φυσικών επιθέσεων εναντίον πολυτελών οίκων τα τελευταία οκτώ χρόνια, στην πόλη που αυτοαποκαλείται «πρωτεύουσα της πολυτέλειας». Το 2023, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ενάντια στην κυβερνητική μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, διαδηλωτές εισέβαλαν στα κεντρικά γραφεία του ομίλου LVMH στην Avenue Montaigne στο Παρίσι, κρατώντας αναμμένα βεγγαλικά χειρός, ενώ στη συνέχεια έκαψαν ένα ομοίωμα του Bernard Arnault, του δισεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη του ομίλου (ο οποίος, εκείνη τη χρονιά, υπήρξε για ένα διάστημα ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο).
Το 2019, καταστήματα των οίκων Dior και Chanel στα Ηλύσια Πεδία στο Παρίσι —όπως και άλλα καταστήματα ειδών πολυτελείας— λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων των «Κίτρινων Γιλέκων», ενώ οι βιτρίνες που καλύπτονταν με ξύλινες σανίδες έγιναν ένα συνηθισμένο θέαμα.
Σύμφωνα με τον Serge Carreira, διευθυντή της πρωτοβουλίας για τις αναδυόμενες επωνυμίες στη Fédération de la Haute Couture και καθηγητή στη Σχολή Διοίκησης και Αντικτύπου του Sciences Po: «Η Γαλλία ανέκαθεν διατηρούσε μια σχέση αγάπης-μίσους με την πολυτέλεια: είναι περήφανη για την παγκόσμια επιρροή της, αλλά ταυτόχρονα επιφυλακτική απέναντι στην ηθική της και επικριτική για τον άνισο χαρακτήρα της».
Κατά μία έννοια, ακριβώς αυτή η επιρροή —την οποία οι ίδιες οι επωνυμίες καλλιέργησαν με τόση επιμέλεια— είναι εκείνη που τώρα στρέφεται εναντίον τους.
Ο χώρος της πολυτέλειας αξιοποίησε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το ιδιαίτερο πολιτισμικό του κύρος για να καταστεί πανταχού παρών στη ζωή ακόμη και εκείνων που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αποκτήσουν τα προϊόντα του. Χάρη σε διάσημους πρεσβευτές, στη μετατροπή των επιδείξεων μόδας σε θεάματα ψυχαγωγίας και του κόκκινου χαλιού σε ευκαιρία μάρκετινγκ, όλοι γνωρίζουν τον οίκο Dior, ακόμα κι αν δεν πρόκειται ποτέ να αγοράσουν κάποιο προϊόν του. Το ίδιο ισχύει για τους οίκους Louis Vuitton, Chanel, Burberry και άλλους.
(Ειρωνικά, οι διαδηλώσεις εκείνου του Σαββατοκύριακου συνέπεσαν με την εκδήλωση «Journées Particulières» —ή «Ημέρες Ανοιχτών Θυρών»— του ομίλου LVMH, μια πρωτοβουλία στο πλαίσιο της οποίας πολλές από τις επωνυμίες του ομίλου υποδέχονται το κοινό στα ατελιέ και τα εργαστήριά τους, αποκαλύπτοντας τον τρόπο κατασκευής των προϊόντων και προσκαλώντας τους καταναλωτές σε έναν κόσμο που, υπό άλλες συνθήκες, παραμένει κλειστός.)
Ωστόσο, παραδόξως, ενώ οι εν λόγω επωνυμίες προβάλλονται ως το απόλυτο σύμβολο επιθυμίας και καλαισθησίας, έχουν ταυτόχρονα αυξήσει τις τιμές τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι απρόσιτες για τους περισσότερους ανθρώπους. Είναι συναισθηματικά και ψυχολογικά ελκυστικές, αλλά πρακτικά ανέφικτες. Ως αποτέλεσμα, «το μεγαλύτερο μέρος της νεότερης γενιάς αισθάνεται αποκλεισμένο από αυτόν τον κόσμο», επισημαίνει ο Carreira. «Δεν υπάρχει πια όνειρο, παρά μόνο φθόνος και οργή».
Τα συναισθήματα αυτά βρήκαν διέξοδο στην υλική καταστροφή.
Καταστρέφοντας τις βιτρίνες των πολυτελών καταστημάτων, εξηγεί ο Carreira, οι διαδηλωτές πλήττουν ένα σύστημα που προσφέρει μόνο την υπόσχεση της ένταξης. «Ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα και φτάνουν σε μια μορφή υλιστικής ικανοποίησης», καταλήγει. Ιδιοποιούμενοι τα ίδια τα προϊόντα —πολλά από τα οποία κατέληξαν στη δευτερογενή αγορά ειδών πολυτελείας ή στη μαύρη αγορά— οι λεηλάτες απέκτησαν μέρος αυτού που, υπό άλλες συνθήκες, θα τους ήταν απρόσιτο, βγάζοντάς το, κυριολεκτικά, στον δρόμο.
Σε αυτό το πλαίσιο, αντί να αποτελούν σύμβολα δεξιοτεχνίας και πολιτιστικής κληρονομιάς —όπως συνηθίζουν να περιγράφουν τον εαυτό τους και τα είδη τους οι οίκοι πολυτελείας— τα προϊόντα τους μετατρέπονται σε εμβλήματα της υπερβολής και της καπιταλιστικής σήψης.
Όσον αφορά τις επόμενες εξελίξεις, οι οίκοι Dior, Celine και Hermès είτε δεν ανταποκρίθηκαν στα αιτήματα για σχολιασμό από τους New York Times, είτε αρνήθηκαν να σχολιάσουν τα γεγονότα στα καταστήματά τους, είτε απέφυγαν να αναφέρουν ποια μέτρα έλαβαν για την προστασία τους. Ο Ralph Lauren δεν απάντησε στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Σε εσωτερικό σημείωμα που εστάλη στους εργαζομένους του ομίλου LVMH στις 19 Οκτωβρίου από τον Antoine Arnault —επικεφαλής επικοινωνίας και βιωσιμότητας του ομίλου— και το οποίο περιήλθε σε γνώση των New York Times, αναφέρεται ότι ο όμιλος έχει «λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να διασφαλίσει την ασφάλεια όλων και τη συνέχιση της λειτουργίας μας». (Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει προσληφθεί ιδιωτική ασφάλεια.) Ο ίδιος ευχαρίστησε επίσης τους «τεχνίτες, τους δεξιοτέχνες και όλα τα μέλη των ομάδων μας», χαρακτηρίζοντάς τους ως «τους καλύτερους πρεσβευτές μας».
Καθώς επιβάλλονται απαγορεύσεις κυκλοφορίας στη Γαλλία και οι πόλεις προετοιμάζονται για έναν νέο κύκλο διαδηλώσεων, η κυβέρνηση υπόσχεται ενισχυμένα μέτρα ασφαλείας. «Πιστεύω ότι η Avenue Montaigne και η Rue du Faubourg Saint-Honoré θα θυμίζουν “Φορτ Νοξ” το επόμενο Σαββατοκύριακο, καθώς και σε κάθε άλλη ημέρα διαδηλώσεων τις επόμενες εβδομάδες», δήλωσε ο Carreira.
Είναι γνωστό ότι οι δισεκατομμυριούχοι τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη για τα καταφύγια· άραγε, όμως, οι οίκοι που τους εξυπηρετούν επιθυμούν πραγματικά να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στο εσωτερικό τους;
