Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026

Φυσικά ο πλανήτης έζησε δύο παγκοσμίους πολέμους και τουλάχιστο μία ακόμη planδημία-την ισπανική γρίπη το playbook της οποίας ακολούθησαν οι “διοργανωτές” της Παγκόσμιας Στρατιωτικής Επιχείρησης COVID-19. Mόνο που τώρα υπάρχει μία διαφορά.

Η ύπαρξη των social media και κυρίως το X. του Elon Musk.

Βy Ian Ford

Hταν ο Elon Musk εκείνος που ανέδειξε τον ρόλο της USAID στην παγκόσμια στρατιωτική επιχείρηση αφανισμού του κοστοβόρου και σκεπτόμενου δυτικού πληθυσμού [δλδ των Χριστιανών και των Εβραίων] η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και φυσικά αφορά πρωτίστως και τη χώρα μας η οποία αντιμετωπίζει υπαρξιακό αφανισμό-αφορά και τον τελευταίο Ελληνα λοιπόν. Τι συμβαίνει στη χώρα μας; Οτι και στον υπόλοιπο κυρίως δυτικό κόσμο. Το deep state έχει χρηματοδοτήσει πάσης φύσεως “εργαλεία” όπως μηντιακές εταιρίες, εταιρίες επικοινωνίας, εταιρίες ειδικού (θανάσιμου) σκοπού οι οποίες έχουν αναλάβει να προωθήσουν την Agenda αφανισμού.

Συμμετέχουν δλδ όλοι αυτοί οι καλοί Έλληνες και οι εταιρίες τους στην Επιχείρηση Γενοκτονίας.

Εργαλεία της είναι οι πανδημίες και τα εμβόλια ευθανασίας, η επίθεση αφανισμού της δυτικής οικογένειας με εργαλείο τους ισλαμιστές εισβολείς, η WOKE επιβολή, η κλιματική αλλαγή [με όλα τα εργαλεία της], η καταστροφή της βιομηχανίας και των οικονομιών για τις ανάγκες ισοπέδωσης των συνόρων και των κρατικών οντοτήτων και το πιο πρόσφατο εργαλείο τους η διαβόητη ΑΙ-Τεχνητή Νοημοσύνη.

Συνεχίζουμε με τον πιο πλούσιο θεωρητικό συνωμοσίας>

«Η USAID είναι εγκληματική οργάνωση», έγραψε στην πλατφόρμα του, το X, ο Μusk. —απαντώντας σε video που ισχυριζόταν ότι η USAID εμπλέκεται σε «παράνομες δραστηριότητες της CIA» και σε «λογοκρισία στο διαδίκτυο».
Σε επόμενη ανάρτησή του, ο Μusk επανήλθε δριμύτερος και ρώτησε τους 215 εκατομμύρια ακολούθους του στο X: «Γνωρίζατε ότι η USAID, χρησιμοποιώντας τα χρήματα των δικών ΣΑΣ φόρων, χρηματοδότησε έρευνες για βιολογικά όπλα —συμπεριλαμβανομένου του Covid-19— που οδήγησαν στον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων;»

 

Τεχνητή Νοημοσύνη λοιπόν. Με το ίδιο στυλ και με την ίδια πρόθεση που στήνονται οι εταιρίες ειδικού σκοπού στην Ελλάδα συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες καθώς η φούσκα της ΑΙ [ai bubble] απειλεί τους εμπνευστές της.

Αυτή είναι η πιο ύποπτη και απελπισμένη κίνηση που έχω δει μέχρι στιγμής στη «φούσκα»: η Amazon να πουλάει τα chips της σε μια ομάδα επενδυτών και στη συνέχεια να τα μισθώνει πίσω – μια συμφωνία εκτός ισολογισμού που γίνεται φανερά, σε κοινή θέα. Πραγματικά, έχουν φτάσει στον πάτο του βαρελιού-γράφει ο Ed Zitron σχολιάζοντας την εξής είδηση των FT>

Η Amazon επιδιώκει να μεταβιβάσει σε επενδυτές AI chips της Nvidia αξίας 8 δισ. δολαρίων, σύμφωνα με τους Financial Times

Τις τελευταίες εβδομάδες, η Amazon διεξήγαγε συνομιλίες με επενδυτές για να διαπιστώσει το ενδιαφέρον για τη συμφωνία, η οποία προβλέπει τη μεταφορά χιλιάδων chips Grace Blackwell —τα οποία εγκαθιστά σε κέντρα δεδομένων στις ΗΠΑ— σε μια εταιρεία ειδικού σκοπού (SPV), σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Στη συνέχεια, ο κολοσσός των υπηρεσιών cloud θα μισθώνει εκ νέου (!) τα προηγμένα chips τεχνητής νοημοσύνης (AI) από την εταιρεία ειδικού σκοπού (SPV), η οποία θα αντλούσε κεφάλαια από εξωτερικούς επενδυτές μέσω έκδοσης χρέους, ανέφεραν οι FT, προσθέτοντας ότι η εταιρεία θα μπορούσε να υιοθετήσει μια προσέγγιση με λιγότερα πάγια στοιχεία ενεργητικού στον ισολογισμό της, μεταβιβάζοντας τα ακριβά ημιαγωγά στοιχεία σε επενδυτές.
Η Amazon σχεδιάζει να προσφέρει μερίδιο συμμετοχής έως και 10% στο εν λόγω επενδυτικό σχήμα, ανέφερε η εφημερίδα.
Τα chips που αφορά η προτεινόμενη συμφωνία είχαν αγοραστεί ή μισθωθεί από την Amazon. Είναι εγκατεστημένα σε περισσότερα από δώδεκα κέντρα δεδομένων των ΗΠΑ σε πέντε πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της Νεβάδα και της Βιρτζίνια, σύμφωνα με το δημοσίευμα.
Η Amazon και η Nvidia δεν ανταποκρίθηκαν άμεσα σε αίτημα του Reuters για σχολιασμό, καθώς το αίτημα υποβλήθηκε εκτός του κανονικού ωραρίου λειτουργίας των επιχειρήσεων.

Πρόκειται για μια τεχνοκρατική ανάλυση; Μια εφιαλτική πραγματικότητα; Για το Πέρασμα της Κασσάνδρας για τις οικονομίες και τις ζωές των ανθρώπων και στο τέλος της μέρας ποιοι και γιατί “τρέχουν” την AI; Ποιους ωφελεί; Oπως ήδη δείχνουν τα “σημάδια” και κυρίως τα ενδιαφερόμενα μέρη η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μια πιο προηγμένη απάτη με την συνταγή “Κλιματικής Αλλαγής”-της μεγαλύτερης απάτης τλυ αιώνα όπως τη χαρακτήρισε ο Τrump.

Πάμε να δούνε τι λένε οι αριθμοί σύμφωνα με την ανάλυση των κατ΄εξοχήν ειδικών.

Της Bain&Company>

Απαιτείται νέα καινοτομία για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης υποδομών ΤΝ ύψους 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΚΑΙ διψασμένα data centers έτοιμα να κατασπαράξουν και την τελευταία σταγόρα ΝΕΡΟΥ!

Για να δικαιολογηθεί η επένδυση, η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από το να ενισχύσει την παραγωγικότητα· θα χρειαστεί να ξεκλειδώσει νέες πηγές ανάπτυξης και αξίας.

By David Crawford, Kristie Tagawa, Cory Boles και Tatum Quinn

Απαιτείται νέα καινοτομία για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης υποδομών ΤΝ ύψους 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων

Οι επενδύσεις σε υποδομές ΤΝ κινούνται με ταχύτατους ρυθμούς, αλλά η παραγωγή επαρκούς οικονομικής αξίας για τη δικαιολόγησή τους θα απαιτήσει έσοδα τρισεκατομμυρίων δολαρίων που θα προέρχονται από την ΤΝ.

Τα οφέλη παραγωγικότητας από τις υπάρχουσες εφαρμογές για επιχειρήσεις και καταναλωτές δεν θα επαρκούν. Πρέπει να αναδυθούν εντελώς νέες αγορές για να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό.

Νικητές θα αναδειχθούν όσοι δημιουργήσουν πρωτοποριακές εφαρμογές ΤΝ που μετασχηματίζουν κλάδους και διευρύνουν την παγκόσμια οικονομία.

Η πρωτοφανής ταχύτητα και κλίμακα της ανάπτυξης υποδομών ΤΝ, με δισεκατομμύρια να διοχετεύονται σε chips, κέντρα δεδομένων, δίκτυα και συστήματα ενέργειας, έχουν στρέψει την προσοχή στην πρόκληση της δημιουργίας δυναμικότητας.

Ωστόσο, το πιο σημαντικό ερώτημα ίσως είναι αν μπορεί να δημιουργηθεί επαρκής οικονομική αξία που να δικαιολογεί αυτές τις επενδύσεις.

Ας εξετάσουμε την κλίμακα των επενδύσεων και το χάσμα μεταξύ αυτών και του μοντέλου εσόδων που απαιτείται για τη χρηματοδότησή τους.

Η κούρσα εξοπλισμών μεταξύ των εταιρειών παροχής υπηρεσιών cloud τεράστιας κλίμακας (hyperscalers: Microsoft, Google, Amazon, Meta και Oracle) επιταχύνεται: Οι κεφαλαιουχικές τους δαπάνες ενδέχεται να φτάσουν τα 780 δισεκατομμύρια δολάρια το 2026, ποσό σχεδόν πενταπλάσιο σε σχέση με το επίπεδο μόλις τρία χρόνια νωρίτερα.

Τα υπερσύγχρονα κέντρα δεδομένων ΤΝ πλησιάζουν σήμερα τη δυναμικότητα ισχύος του 1 gigawatt (GW). Έως το 2027, πολλές εγκαταστάσεις αναμένεται να πλησιάσουν τα 2 GW, ενώ έως το τέλος της δεκαετίας θα εμφανιστούν συγκροτήματα κέντρων δεδομένων ισχύος 9 GW

Το μέγεθος και το κόστος των κέντρων δεδομένων ΤΝ αυξάνονται ραγδαία, διπλασιαζόμενα περίπου κάθε 12 έως 16 μήνες

Έως το 2031, οι ετήσιες δαπάνες για υποδομές τεχνητής νοημοσύνης (AI) ενδέχεται να φτάσουν τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, συμπεριλαμβανομένων νέων υποδομών κέντρων δεδομένων και υπολογιστικής ισχύος, καθώς και συνεχών αναβαθμίσεων στον εγκατεστημένο εξοπλισμό (μονάδες GPU, μνήμη και εξοπλισμός δικτύωσης).

Εάν υποθέσουμε ότι οι κεφαλαιουχικές δαπάνες ανέρχονται περίπου στο 25% των εσόδων του κλάδου (ένα φιλόδοξο αλλά εύλογο ποσοστό, με βάση τις τάσεις στους παρόχους υπηρεσιών cloud), η διατήρηση αυτού του επιπέδου επενδύσεων θα απαιτούσε μια αγορά AI που θα προσέγγιζε τα 6 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Μέρος αυτών των εσόδων αρχίζει ήδη να διαφαίνεται. Τα προϊόντα AI για καταναλωτές, μέσω συνδρομών και διαφήμισης, θα μπορούσαν να αποφέρουν εκτιμώμενα έσοδα ύψους 200 έως 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 2031. Η υιοθέτηση της τεχνολογίας από επιχειρήσεις θα μπορούσε να προσθέσει έσοδα ύψους 1 έως 1,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων μόνο για τους παρόχους, καθώς η AI προσφέρει σημαντικά οφέλη παραγωγικότητας σε τομείς όπως η ανάπτυξη λογισμικού, οι πωλήσεις, το μάρκετινγκ, η εξυπηρέτηση πελατών και οι λειτουργίες πληροφορικής (IT).

Yesterday was a historic day at the White House.

President Trump, as only he can, brought together the world’s leading technology and Super Intelligence innovators for consequential conversations about the future of this transformational technology — and America’s role in… pic.twitter.com/bW2ubNSHyb

— Susie Wiles (@SusieWiles47) September 30, 2026

Συνολικά, η αγορά AI για καταναλωτές και επιχειρήσεις θα μπορούσε να κυμανθεί μεταξύ 1,2 και 1,8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, αφήνοντας ένα κενό περίπου 4,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε νέα έσοδα για την επίτευξη του μεγέθους αγοράς των 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο εκτιμούμε ότι θα είναι απαραίτητο για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης των υποδομών.

Αυτά τα έσοδα πρέπει να προέλθουν από νέες πηγές οικονομικής αξίας.

Τέσσερις [4] κατηγορίες θα μπορούσαν να αποφέρουν έσοδα για τη χρηματοδότηση της παγκόσμιας αγοράς AI έως το 2031

Θα απαιτηθεί ριζοσπαστική καινοτομία για την επίτευξη των εσόδων που είναι απαραίτητα για την κάλυψη του κενού. Η έρευνα της Bain εντοπίζει τέσσερις βασικές κατηγορίες που είναι πιθανό να συμβάλουν σε αυτή την ανάπτυξη.

Αναζήτηση και διαφήμιση -[Search and advertising] (100 έως 200 δισεκατομμύρια δολάρια): Ενσωματώνοντας διαφημίσεις στα προϊόντα τους τύπου chatbot και ενθαρρύνοντας την τάση χρήσης της AI για την αντικατάσταση μεγάλου μέρους της παραδοσιακής αναζήτησης στο Διαδίκτυο, οι πάροχοι μοντέλων θα μπορούσαν να ξεκλειδώσουν έσοδα ύψους 100 έως 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων ή και περισσότερο.

Αυτόνομα τα πάντα-[Autonomous everything](400 δισεκατομμύρια δολάρια): Η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης για την αυτόνομη λειτουργία αυτοκινήτων, φορτηγών και drones, καθώς και άλλες πρωτοβουλίες βιομηχανικού αυτοματισμού, αντιπροσωπεύουν μια ευκαιρία αγοράς 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αυξάνοντας τον χρόνο λειτουργίας του εξοπλισμού, μειώνοντας παράλληλα το κόστος εκπαίδευσης και λειτουργίας. Τα αυτόνομα οχήματα θα μπορούσαν να προσφέρουν σημαντική αξία ως νέα αυτοκίνητα και φορτηγά για τους καταναλωτές, ως υπηρεσίες ρομποτικής ταξί και αυτοματοποιώντας τις υπηρεσίες logistics.

Φυσική Τεχνητή Νοημοσύνη-[Physical AI] (900 δισεκατομμύρια δολάρια): Τα προηγμένα μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης μπορούν να επιτρέψουν εξαιρετικά ρεαλιστικές προσομοιώσεις και ψηφιακά δίδυμα φυσικών διεργασιών, βοηθώντας τις εταιρείες να βελτιώσουν την παραγωγικότητα, να δοκιμάσουν τροποποιήσεις και να επιταχύνουν την ανάπτυξη αυτόνομων συστημάτων. Ομοίως, η ρομποτική με τεχνητή νοημοσύνη, συμπεριλαμβανομένων των ανθρωποειδών ρομπότ, μπορεί να λειτουργεί σε μη δομημένα περιβάλλοντα, ξεκλειδώνοντας ένα ευρύ φάσμα νέων εφαρμογών σε όλη τη φυσική οικονομία, από την κατασκευή έως τη χειρουργική. Ως αποτέλεσμα, η φυσική οικονομία θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια ευκαιρία 900 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε όλους τους τομείς προτεραιότητας (συμπεριλαμβανομένης της αυτοκινητοβιομηχανίας, της ηλεκτρονικής, των ημιαγωγών, της αεροδιαστημικής και της άμυνας), υποθέτοντας μείωση 10%  στο κόστος παραγωγής από υψηλότερες αποδόσεις και ταχύτερες εργοστασιακές αυξήσεις.

Ανάπτυξη νέων προϊόντων-[New product development]>Πέρα από τις χρήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης σήμερα, νέες εφαρμογές θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη γεφύρωση του χάσματος. Αυτές θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την ανακάλυψη φαρμάκων που βασίζεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη και καθιστά τις θεραπείες για σπάνιες ασθένειες οικονομικά βιώσιμες, την πάντα διαθέσιμη υποστήριξη ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει δισεκατομμύρια δολάρια σε ανεκπλήρωτη ζήτηση, τις καινοτομίες στην επιστήμη των υλικών που ξεκλειδώνουν μπαταρίες και ημιαγωγούς επόμενης γενιάς και την αυτόνομη επιστημονική έρευνα που επιταχύνει την πρόοδο σε τομείς από τη νευροεπιστήμη έως την ενέργεια σύντηξης – όλα παραδείγματα νέων ευκαιριών που προκύπτουν από την άφθονη νοημοσύνη.

Yesterday was a historic day at the White House.

President Trump, as only he can, brought together the world’s leading technology and Super Intelligence innovators for consequential conversations about the future of this transformational technology — and America’s role in… pic.twitter.com/bW2ubNSHyb

— Susie Wiles (@SusieWiles47) September 30, 2026

Η καινοτομία και η επιχειρηματικότητα πρέπει να επιταχυνθούν

Η παραγωγικότητα των επιχειρήσεων είναι η αιχμή του δόρατος, τα πρώτα κέρδη που βλέπουμε από την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά δεν θα είναι αρκετά. Τα οικονομικά που απαιτούνται για τη δημιουργία απόδοσης επένδυσης (ROI) από την υποδομή της Τεχνητής Νοημοσύνης απαιτούν τρισεκατομμύρια νέα έσοδα, όχι μόνο εξοικονόμηση κόστους.

Ο κλάδος χρειάζεται ένα κύμα καινοτομίας εφαρμογών [application innovation] συγκρίσιμο με αυτό που ξεκλείδωσαν τα κινητά και το cloud, όχι μόνο κέρδη παραγωγικότητας στις υπάρχουσες ροές εργασίας.

Η υποδομή κατασκευάζεται μπροστά από την καμπύλη ζήτησης και η βιώσιμη χρηματοδότησή της θα απαιτήσει την προσθήκη περίπου 1% στον ετήσιο παγκόσμιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Το ερώτημα είναι αν οι εφαρμογές φτάνουν εγκαίρως για να πληρωθούν.

ΑΙ> Eταιρική κατασκοπία και ξεκατίνιασμα σε κοινή θέα

Ακολουθούν στιγμιότυπα από τον υποσχόμενο ασίγαστη δράση κόσμο της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Μια σημείωση των αναγνωστών του X. πριν συνεχίσουμε.

[Ο Vinod Khosla is an investor in both Cognition and FactoryAI]

Ο Matan Grinberg είναι Διευθύνων Σύμβουλος και συνιδρυτής της FactoryΑΙ, μιας εταιρικής πλατφόρμας για την αυτόνομη ανάπτυξη λογισμικού, η οποία εξυπηρετεί πελάτες όπως οι NVIDIA, Adobe, Palo Alto Networks, EY και Adyen. Πριν από την ίδρυση της Factory, ο Matan σπούδασε θεωρία χορδών στο Princeton και στο UC Berkeley.

O Matan Grinberg ανακοίνωσε στο X. τα εξής>

Τερματίζουμε τη συνεργασία μας με τον Chris Degnan λόγω ανήθικης συμπεριφοράς που αφορά την εταιρεία Cognition.

Τους τελευταίους μήνες έχει σημειωθεί εντυπωσιακή πρόοδος στις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI). Το San Francisco γνωρίζει μεγάλη άνθηση, καθώς νέες εταιρείες που επιλύουν καινούργια, πιο φιλόδοξα προβλήματα σημειώνουν τεράστια επιτυχία. Γενικά, διανύουμε μια εξαιρετική περίοδο για τη δημιουργία και την ανάπτυξη νέων εγχειρημάτων.

Εμείς, στην @FactoryAI, έχουμε διαπιστώσει τεράστιο ενδιαφέρον για τους πράκτορες προγραμματισμού-coding agents μας —οι οποίοι είναι συμβατοί με οποιοδήποτε μοντέλο AI— καθώς και για το προϊόν μας που λειτουργεί ως software factory product. Η ομάδα μας έχει δεκαπλασιαστεί σε μέγεθος, ενώ τα έσοδά μας έχουν αυξηθεί κατά 100 φορές σε ετήσια βάση. Η δυναμική αυτής της ανάπτυξης υπήρξε πρωτοφανής.

Ένας πολύ μεγαλύτερος ανταγωνιστής, η Cognition (δημιουργός του Devin), έχει μείνει πίσω μας σε τομείς που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία για τους πελάτες: το κόστος, την ποιότητα και την ασφάλεια. Αντί να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις στην αγορά, μηχανικοί της Cognition προσποιήθηκαν ότι ενδιαφέρονταν για συνεργασία μαζί μας, προκειμένου να αποσπάσουν πληροφορίες για το προϊόν μας. Μη βρίσκοντας αυτό που αναζητούσαν, η Cognition αποφάσισε να αξιοποιήσει το κύρος και τα κεφάλαιά της για να προσεγγίσει άτομα που κατέχουν άμεση γνώση των πιο εμπιστευτικών σχεδίων μας.

Φαίνεται πως, στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, οι ηθικές αρχές παραμερίζονται. Οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της εκμετάλλευσης προνομιακών πληροφοριών και της παραβίασης ηθικών ορίων. Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί φαινόμενο της εποχής μας και θεωρώ πως δεν είναι σωστό. Η ακεραιότητα εξακολουθεί να έχει σημασία.

Χθες, έλαβα την απόφαση να τερματίσω άμεσα τη συνεργασία με τον Christopher Degnan στους ρόλους του ως Παρατηρητή του Διοικητικού Συμβουλίου και Συμβούλου της Factory-Board Observer and Advisor to Factory, έπειτα από περισσότερο από έναν χρόνο προσφοράς.

Πριν από αυτή την απόφαση, ο Chris μού είχε πει ότι είχε μια τυχαία συζήτηση με ένα στέλεχος της Cognition AI. Όταν τον ρώτησα για τις προθέσεις του, με διαβεβαίωσε ότι —πέρα από το ηθικό σκέλος— είχε «βγάλει ήδη πάρα πολλά χρήματα» και ήταν «πολύ τεμπέλης για να πάει να δουλέψει στην Cognition” λόγια που εμπιστεύτηκα και πίστεψα.

Τη Δευτέρα, ο Chris αφιέρωσε χρόνο συμβουλεύοντας την ομάδα της Factory σχετικά με ορισμένα εμπιστευτικά ζητήματα που αφορούσαν το Διοικητικό Συμβούλιο. Εκείνο το βράδυ, με κάλεσε για να μου πει ότι η συζήτηση, η οποία αρχικά είχε περιγραφεί ως τυχαία και μεμονωμένη, ήταν στην πραγματικότητα επίσημη και επαναλαμβανόμενη.

Επί εβδομάδες, ενώ συμμετείχε στις συνεδριάσεις του Διοικητικού μας Συμβουλίου και παρείχε συμβουλές στην ηγετική μας ομάδα, μοιραζόταν ταυτόχρονα εμπιστευτικές πληροφορίες με στελέχη του μεγαλύτερου ανταγωνιστή μας. Ο Chris δεσμευόταν από υποχρεώσεις εμπιστευτικότητας σχετικά με τη συνεργασία του με τη Factory. Δεν γνωρίζουμε την έκταση των πληροφοριών που κοινοποίησε, ωστόσο η συμπεριφορά του ρίχνει νέο φως στα ερωτήματα που έθετε εγκαίρως σχετικά με τον οδικό χάρτη του προϊόντος μας και το χάσμα λειτουργικής ισοδυναμίας -parity gap με τον ανταγωνισμό.

Είναι λυπηρό να διακόπτουμε τη συνεργασία με κάποιον που υπήρξε έμπιστος σύμβουλος —ακόμη και στενός φίλος— για περισσότερο από έναν χρόνο. Ωστόσο, η συμπεριφορά του Chris είναι για μένα απαράδεκτη. Η εμπιστοσύνη που διέπει τη συμμετοχή σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο αποτελεί έναν από τους ιερούς δεσμούς στη Silicon Valley, έναν δεσμό που συμβάλλει στην άνθηση του οικοσυστήματος των νεοφυών επιχειρήσεων. Αυτή η εμπιστοσύνη συνεπάγεται τεράστια ευθύνη. Και η εμπιστοσύνη αυτή παραβιάστηκε.

Ο ανταγωνισμός είναι θετικό στοιχείο. Σέβομαι και, σε πολλές περιπτώσεις, θαυμάζω τους ανταγωνιστές μας. Το San Francisco είναι ένας τόπος όμορφος και μοναδικός, όπου οι τολμηροί και φιλόδοξοι άνθρωποι πηγαίνουν για να αμφισβητήσουν τα καθιερωμένα πρότυπα και τα δεδομένα του παρελθόντος. Υπάρχουν όμως ορισμένες αρχές που πρέπει να παραμένουν αδιαπραγμάτευτες. Η παραβίαση της δεοντολογίας με στόχο την απόκτηση πλεονεκτήματος μετατρέπει μια κατάσταση δυνητικού αμοιβαίου οφέλους-positive-sum σε παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος [zero-sum].

Όλοι αγαπάμε την τεχνολογία. Και όλοι αγαπάμε τον ανταγωνισμό. Οφείλουμε όμως να θέτουμε υψηλότερα πρότυπα για τους εαυτούς μας. Το μέλλον της μηχανικής λογισμικού φέρνει μια αφθονία που θα επηρεάσει κάθε άνθρωπο στη Γη. Η οικοδόμηση αυτού του μέλλοντος συνεπάγεται τεράστια ευθύνη. Πρέπει να δημιουργούμε και να ανταγωνιζόμαστε με ακεραιότητα.

Στον Matan Grinberg απάντησε ο Vinod Khosla [κεντρική photo] ο οποίος είναι επενδυτής τόσο στην FactoryAI όσο και στην Cognition>

-Είσαι ένας ανταγωνιστής δεύτερης κατηγορίας που παλεύει να επιβιώσει και καταφεύγει σε ανήθικες πρακτικές και ψέματα, απλώς επειδή στερείσαι αξιοπρέπειας και αίσθησης της ορθής συμπεριφοράς — κάτι που φανερώνει την απόγνωσή σου. Το να λες ξεκάθαρα ψέματα σχετικά με την απόλυση του Chris είναι κάτι που νόμιζα ότι θα ήταν ακόμα και για σένα απαράδεκτο.

We are terminating Chris Degnan for unethical conduct involving Cognition.

The last few months have seen incredible progress in AI capabilities. San Francisco has flourished as new companies that solve new, more ambitious problems are finding great success. Generally, it is a…

— Matan Grinberg (@matanSF) September 30, 2026

You are a struggling second tier competitor that is more unethical and lying just because you have no decency or sense of proper behavior and shows your desperation. Straight out lying about if Chris being fired I thought would be below even you. https://t.co/5pyZlYcry8

— Vinod Khosla (@vkhosla) September 30, 2026

Klaus Schwab> Eνας πανταχού παρόν υπερκοριός του deep state. Aπό το EVENΤ 201 στην ΑΙ. Οι οικογενειακοί δεσμοί με τους ΝΑΖΙ

Ο ιδρυτής του World Economic Forum, Klaus Schwab λέει ότι βρήκε μια κρυφή συσκευή ακρόασης-κοριό στο σπίτι του.

Ένας έλεγχος ασφαλείας στο γραφείο του ιδρυτή του Davos στη Γενεύη αποκάλυψε έναν μυστικό κοριό, προσθέτοντας κατασκοπεία σε μια δύσκολη διετία

Ο Klaus Schwab ιδρυτής του World Economic Forum, λέει ότι μια τακτική επιθεώρηση ασφαλείας βρήκε μια μυστική συσκευή ακρόασης στο γραφείο του στη Γενεύη, αναφέρει το Bloomberg. Ο 88χρονος υπέβαλε ποινική μήνυση εναντίον αγνώστων. Σύμφωνα με την WSJ ο Klaus Schwab επιχειρεί να επιστρέψει στην ηγεσία του WEF.

Η συσκευή φέρεται να ανακαλύφθηκε στην ιδιωτική του κατοικία κοντά στις εγκαταστάσεις του World Economic Forum. Ποιος την τοποθέτησε και πότε, δεν είναι γνωστό, και η καταγγελία τώρα θέτει το θέμα στα χέρια των αρχών της Γενεύης.

Η ανακάλυψη ολοκληρώνει μια ταραχώδη περίοδο για τον Schwab. Παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου του World Economic Forum τον Απρίλιο του 2025, αφού μια ανώνυμη επιστολή κατηγόρησε αυτόν και τη σύζυγό του για κατάχρηση πόρων του Forum.

Μια εξωτερική έρευνα από την δικηγορική εταιρεία Homburger της Ζυρίχης αργότερα δεν βρήκε στοιχεία για ουσιώδη αδικοπραγία. Ο Schwab υπέβαλε αγωγές για δυσφήμιση εναντίον των ανώνυμων κατηγόρων του και απέρριψε τους ισχυρισμούς ως κατασκευασμένους.

Το φόρουμ διευθύνεται πλέον καθημερινά από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Νορβηγίας Borge Brende, με τον Peter Brabeck-Letmathe να εκτελεί χρέη προσωρινού προέδρου, ενώ η αναζήτηση διαδόχου συνεχίζεται. Ο Schwab παραμένει μια τοτεμική και αμφισβητούμενη φιγούρα στους κύκλους του Davos.

Εάν επιβεβαιωθεί, το σφάλμα θα καθιστούσε τον Schwab την τελευταία ευρωπαϊκή δημόσια φιγούρα που παγιδεύτηκε σε ένα κύμα παρακολούθησης που έχει ήδη φτάσει στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, όπου ένας νομοθέτης που ερευνά το spyware δέχθηκε ο ίδιος hacking με το Pegasus. Η βιομηχανία εμπορικής παρακολούθησης της Ευρώπης ακμάζει ακόμη και όταν οι ρυθμιστικές αρχές διστάζουν.

Ένα φυσικό σφάλμα είναι παραδοσιακή τέχνη σε σύγκριση με τα εμφυτεύματα τηλεφώνων που μετατρέπουν τις συσκευές σε κατασκόπους τσέπης. Τα εργαλεία διαφέρουν, αλλά η στοχευόμενη τάξη, πολιτικοί, στελέχη και δημοσιογράφοι, παραμένει η ίδια.

Η Ελβετία έχει βιώσει τις δικές της πρόσφατες συγκρούσεις μεταξύ τεχνολογίας και εξουσίας, με τον υπουργό Οικονομικών της χώρας να καταθέτει ποινικές κατηγορίες για κατάχρηση που δημιουργείται από την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Η καταγγελία δεν κατονομάζει υπόπτους και οι αποδόσεις σε σφάλματα σπάνια ισχύουν. Για έναν άνθρωπο που πέρασε πέντε δεκαετίες συγκαλώντας τους ισχυρούς, η λίστα των ανθρώπων που μπορεί να θέλουν να ακούσουν δεν είναι μικρή.

Στο μεταξύ ο τύπος που αυτοχρίστηκε ως  παγκόσμιος ηγέτης, ο διαβόητος Klaus Schwab, ξαναχτυπά με νέο βιβλίο μετά την The Great Reset.

Eίναι βέβαιο πως και το νέο του βιβλίο Thriving and Leading in the Intelligent Age θα βρεθεί-εάν δεν βρίσκεται ήδη-στα γραφεία των ανά τον κόσμο puppets του.

Με αφορμή την ΑΙ επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει-μέσω της AI- τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος-όπως ο ίδιος ομολογεί-αναλαμβάνοντας να ξαναγράψει την Torah, την Tanya και τη Βίβλο.

Ομιλούμε για κωμική περίπτωση εάν δεν υπήρχαν εκεί έξω αντίστοιχοι διαταραγμένοι ηγέτες, σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, οι οποίοι εμφανίζονται πρόθυμοι νσ υπηρετήσουν τη δυστοπική του εργολαβία της μείωσης και ελέγχου του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται ο αφανισμός της Χριστιανικής και Εβραικής Οικογένειας.

Καθώς ο ιδρυτής του WEF υπηρετεί εργολαβικά την Agenda 2030 Mείωσης του Πληθυσμού (ένα διαχρονικό όραμα του deep state, το οποίο με τη σειρά του ρισκάρει τον αποδεκατισμό του) έρχεται ο υπουργός Δένδιας να προστρέξει την προθυμία του στη σχετική εργολαβία χρησιμοποιώντας τον ίδιο όρο [Agenda 2030[ για τον Εγ-Κλιματολογικό Μετασχηματισμό των Ενόπλων Δυνάμεων ρισκάροντας νέα Ιμια και μάλιστα σύντομα.

Στις κωμικές περιπτώσεις εσπευσμένης υιοθέτησης της AI θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και ο Metropolitan Gabriel Neas Ionias-Halkidonos o οποίος προσέτρεξε όπως ασπασθεί το Golden Calf της Αrtificial Ιntelligence.

Πάμε να δούμε τι γράφει ο Dr. Schwab στο X. για το νέο του βιβλίο>

Αυτή η εβδομάδα σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο στο ταξίδι της ζωής μου.

Δημοσιεύω το νέο μου βιβλίο, Thriving and Leading in the Intelligent Age , το οποίο ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, όχι μόνο για μένα προσωπικά αλλά και για την αποστολή που με καθοδηγεί για περισσότερο από μισό αιώνα.

Μετά από πάνω από 50 χρόνια ηγεσίας του World Economic Forum (WEF) και συνεργασίας με αμέτρητους ηγέτες από όλους τους τομείς της κοινωνίας, αισθάνομαι τώρα την ανάγκη να αφιερώσω την εμπειρία, την ενέργεια και τις σκέψεις μου σε έναν νέο σκοπό: Να βοηθήσω την ανθρωπότητα να κατανοήσει και να πλοηγηθεί στον πιο βαθύ μετασχηματισμό στην ιστορία της – τη μετάβαση στην Intelligent Age.

Η Intelligent Age είναι κάτι πολύ περισσότερο από την τεχνητή νοημοσύνη-artificial intelligence. Αντιπροσωπεύει τη σύγκλιση της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της τεχνολογικής καινοτομίας – της Τεχνητής Νοημοσύνης, της βιοτεχνολογίας, της κβαντικής επιστήμης και της παγκόσμιας συνδεσιμότητας – που αναδιαμορφώνει κάθε διάσταση της ύπαρξής μας.

Επαναπροσδιορίζει τον τρόπο που ζούμε, εργαζόμαστε, μαθαίνουμε, ακόμη και τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Η Intelligent Age Series  είναι η συμβολή μου σε αυτή τη νέα εποχή.

Δεν πρόκειται για μια φιλοσοφική εικασία για το μακρινό μέλλον, αλλά για μια πρακτική και ολοκληρωμένη προσπάθεια να βοηθηθούν οι άνθρωποι, οι θεσμοί και οι κοινωνίες να προετοιμαστούν για ό,τι τους περιμένει.

Το πρώτο βιβλίο, με τίτλο «Thriving and Leading in the Intelligent Ag», θέτει τα θεμέλια.

Οι τόμοι που ακολουθούν θα διερευνήσουν πώς οι επιχειρήσεις, η οικονομία, η εκπαίδευση, η κοινωνική καινοτομία και ο πολιτισμός πρέπει να εξελιχθούν για να παραμείνουν βαθιά ανθρώπινοι σε έναν ολοένα και πιο ευφυή κόσμο.

Σε όλη μου τη ζωή, προσπαθούσα να χτίσω γέφυρες μεταξύ εθνών, γενεών και ιδεών. Τώρα, επιθυμώ να συνεχίσω αυτήν την υπηρεσία με διαφορετική μορφή: μέσω της αναστοχασμού, της εκπαίδευσης και της έμπνευσης. Στόχος μου είναι να καθοδηγήσω τόσο τους σημερινούς ηγέτες όσο και την επόμενη γενιά προς ένα μέλλον στο οποίο η τεχνολογία υπηρετεί την ανθρωπότητα, όχι το αντίστροφο.

This week marks an important milestone in my life’s journey.

I am publishing my new book, Thriving and Leading in the Intelligent Age, which opens a new chapter, not only for me personally but also for the mission that has guided me for more than half a century.
1/8 🧵⬇️ pic.twitter.com/2zdevF2h3d

— Klaus Schwab (@ProfKlausSchwab) October 30, 2025

Πως ο Dr. Klaus Schwab οδηγήθηκε σε παραίτηση

Eίναι Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025.

Οι FT, ιδιοκτησίας πανίσχυρης οικογένειας, υπό ιαπωνικό μανδύα, αποχαιρετούν και αποσύρουν επίσημα  τον ιδρυτή του World Economic Forum, Dr. Klaus Schwab.

Mία από τις πλέον δυστοπικές φιγούρες της εποχής μας, ο οποίος είχε αναλάβει την Εργολαβία της Παγκοσμιοποίησης.

Ο Dr. Klaus Schwab γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1938 στο Ravensburg, στη Νότιο Γερμανία.

Οι γονείς του Eugen Wilhelm Schwab και Erika Epprecht είχαν μετακομίσει από την Ελβετία στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Third Reich προκειμένου ο πατέρας του να αναλάβει τον ρόλο του διευθυντή στην Escher Wyss AG, μια βιομηχανική εταιρεία και εργολάβο για το ναζιστικό καθεστώς.

Τυλιγμένος στο πέπλο θεωριών συνωμοσίας, οι φήμες τον θέλουν να υπογράφει μερικές από τις πλέον συναρπαστικές συνωμοσίες της εποχής μας. Από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους-εδώ όπου ο ίδιος δήλωσε ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυς καθώς εκείνο το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001,  βρισκόταν στο Park Εast της Νέας Υόρκης παίρνοντας πρωινό με τον Ραβίνο Αrthur Schneier, former Vice President for the World Jewish Congress, έως την Πανδημία COVID-19. 

Εδώ εμφανίζεται να χορηγεί το διαβόητο EVENT 201, το οποίο κατά σατανική σύμπτωση, ήτο μία άσκηση Πανδημίας που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη στις 18 Οκτωβρίου 2019.

Στη συνέχεια κυκλοφόρησε το περίφημο βιβλίο του The Great Reset, η ταχύτητα έκδοσης του οποίου, το θέλει να είναι έτοιμο από καιρό!

Το ενδιαφέρον είναι ότι και της εισβολής των Ναζί τρομοκρατών της Ηamas στο Νότιο Ισραήλ την 7η Οκτωβρίου 2023, προηγήθηκε επίσης κοινή άσκηση προσομοίωση της ανταλλαγης τρομοκρατών με ομήρους (κάτι που τελικά συνέβη τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους όταν η Ηamas είχε απελευθερώσει Ισραηλινούς αιχμαλώτους της 7ης Οκτωβρίου με την παρέμβαση του Qatar ) μόλις τον Ιούλιο του ίδιου έτους στη Doha του Qatar ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις ΗΠΑ και Qatar. Διάβασε ΕΔΩ σχετικά.

Ο ίδιος υπήρξε λάτρης των Επιχειρήσεων Μαύρου Κύκνου, τις οποίες αξιοποιούσε ώστε να ελέγχει μια σειρά από ηγέτες και υποψήφιους (νέους) ηγέτες της αυλής του.

Ολοι τους υπηρετούσαν στην ουσία το ίδιο όραμα, την Παγκοσμιοποίηση η οποία προυποθέτει τον έλεγχο και κυρίως τη μείωση του πληθυσμού, ειδικά του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού με την χριστιανική και την εβραική οικογένεια να βρίσκονται στη καρδιά του στόχου.

Το σημερινό άρθρο των Financial Times, The Davos set in decline: can the World Economic Forum save itself, αναρωτιέται μεταξύ άλλων εάν ο Larry Fink, o οποίος συγκυβερνά με τον André Hoffmann, θα κερδίσει το στοίχημα της συνέχειας του forum του Davos.

Πολλά θα εξαρτηθούν από την Σύνοδο του προσεχούς Ιανουαρίου (2026). Αλλά η παγκόσμια elite δεν δείχνει να ανησυχεί. Υπάρχουν ήδη σε δράση οι εναλλακτικές με τη  Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου-Munich Security Conference έτοιμη να αρπάξει τα σκήπτρα.

O Larry Fink πάντως φέρεται αποφασισμένος να υπερκεράσει τον φίλο και ομόστεγο επί σειρά ετών στη Διοικούσα Επιτροπή του forum. Υπόσχεται τη παρουσία μιας σειράς Αμερικανών superstars ανάμεσά τους τον Αμερικανό Πρόεδρο Trump να αποτελεί μια επιβράβευση του άσπονδου φίλου.

Ένας προσεκτικός αναγνώστης του άρθρου θα μπορούσε να παρατηρήσει ότι εκείνη που έδωσε τη χαριστική βολή στον Dr. Klaus καρφώνοντας τις προθέσεις του να παραμείνει στη θέση του ως το 2027, είναι η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Christine Lagarde.

Η Christine προφανώς ενημέρωσε την ιδιοκτήτρια οικογένεια ότι ο Dr. Schwab είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνος και ανεξέλεγκτος. Εκείνοι με τη σειρά τους- και με σοφία ενεργώντας- τον απέσυραν.

Το άρθρο στους Financial Times υπογράφει η Mercedes Ruehl.

Το Davos που έχει τεθεί σε παρακμή: Μπορεί το World Economic Forum να σώσει τον εαυτό του;

Ξυλοκοπημένη από το σκάνδαλο, η ελβετική οργάνωση πίσω από την ετήσια σύνοδο κορυφής αντιμετωπίζει μια στιγμή κρίσης. Οι εσωτερικοί λένε ότι το μέλλον του μπορεί να εξαρτάται από την επιτυχία της συνάντησης του επόμενου έτους.

Στις αρχές Αυγούστου παρουσιάστηκε μια εμπιστευτική έκθεση 37 σελίδων στο Διοικητικό Συμβούλιο του World Economic Forum. Ήταν το αποκορύφωμα μιας σαρωτικής έρευνας που διήρκεσε μήνες σε ένα ένα από τα πιο ορατά ιδρύματα στον κόσμο της διεθνούς πολιτικής και των επιχειρήσεων-και επικεντρώθηκε στον άνθρωπο που το έχτισε.

Οι ερευνητές με επικεφαλής την ελβετική δικηγορική εταιρεία Homburger είχαν καθαρίσει περισσότερα από 100.000 μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, επανεξέτασαν 65.000 περαιτέρω έγγραφα και ανέκριναν 59 εν ενεργεία και πρώην μέλη του προσωπικό σε 86 συνεντεύξεις, σύμφωνα με την έκθεση. Η πρόθεση ήταν να προσδιοριστεί εάν ο Klaus Schwab, ο 87χρονος ιδρυτής του forum, και η σύζυγός του, Hilde, είχαν μετατρέψει το WEF όχι μόνο σε ιδιωτικό τσιφλίκι αλλά και σε προσωπική μηχανή μετρητών. Το συμπέρασμα ήταν αδιαμφισβήτητο: δεν τεκμηριώθηκε καμία εγκληματική κακομεταχείριση.

Υπήρξαν παρατυπίες – έξοδα χωρίς σαφή δικαιολογία επιχειρήσεων, θολές γραμμές μεταξύ προσωπικών και επαγγελματικών δαπανών, αμήχανα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, φτωχό management ανθρώπων – αλλά τίποτα που διέσχισε την παρανομία. Για τον Schwab, τα ευρήματα εκλήφθησαν ως δικαίωση. Την ίδια εβδομάδα, σε μια τεταμένη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου – η οποία περιλάμβανε την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Christine Lagarde, τον αρχηγό του Blackrock Larry Fink και άλλα  ονόματα με επιρροή – ζήτησε οικονομικό διακανονισμό και δημόσια αναγνώριση ότι οι ισχυρισμοί εναντίον του και της συζύγου του ήταν ψευδείς.

Για κάποιους άλλους παρόντες, ωστόσο, η έκθεση επιβεβαίωσε ένα βαθύτερο πρόβλημα: ένα μοτίβο μονομερούς λήψης αποφάσεων και θολή διακυβέρνηση από έναν ιδρυτή που διηύθυνε εδώ και καιρό το forum σαν οικογενειακή επιχείρηση.

Όταν ο οργανισμός με έδρα τη Γενεύη εξέδωσε τελικά τη δήλωσή του στις 15 Αυγούστου, ο τόνος ήταν προσεκτικός. «Μικρές παρατυπίες, που προκύπτουν από θολά όρια μεταξύ προσωπικών συνεισφορών και λειτουργιών του forum, αντικατοπτρίζουν βαθιά δέσμευση και όχι πρόθεση παράβασης», ανέφερε.

Ο Fink και ο αντιπρόεδρος της Roche, André Hoffmann, διορίστηκαν προσωρινοί συμπρόεδροι. Στον Schwab δεν δόθηκε ο τίτλος του επίτιμου προέδρου.

Το «επόμενο κεφάλαιο» του forum, κατέληγε η δήλωση, «θα καθοδηγείται από την αρχική αποστολή που ανέπτυξε ο Klaus Schwab: να φέρει σε επαφή την κυβέρνηση, τις επιχειρήσεις και την κοινωνία των πολιτών για να βελτιώσει την κατάσταση του κόσμου».

Για δεκαετίες, αυτή η αποστολή είχε τεράστιο βάρος. Η ετήσια συνάντηση του Davos υπήρξε πόλος έλξης για αρχηγούς κρατών, τεχνολογικούς τιτάνες και πολιτιστικές προσωπικότητες – μια ουδέτερη Alpine stage όπου σφυρηλατήθηκε η συναίνεση των elites υπό τη σημαία της ελβετικής διπλωματίας. Τα πάνελ του έθεσαν τον τόνο για την αυτοκριτική του παγκόσμιου καπιταλισμού. Οι διάδρομοί του έσφυζαν από την ενέργεια της σύναψης συμφωνιών και της διπλωματίας.

Αν και μερικές φορές απορρίπτεται ως χώρος συζήτησης, το Davos έχει περιστασιακά αποφέρει αποτελέσματα πέρα ​​από τη δικτύωση. Το 1988, φιλοξένησε μια απόψυξη των ελληνοτουρκικών εντάσεων όταν οι δύο χώρες υπέγραψαν μια ειρηνευτική διακήρυξη στο περιθώριο. Τη δεκαετία του 1990, διευκόλυνε τον οικονομικό διάλογο μεταξύ του Shimon Peres και των Αράβων ηγετών μετά τις Συμφωνίες του Όσλο-Oslo Accords.

Ο Bill Gates χρησιμοποίησε την πλατφόρμα τη δεκαετία του 2000 για να ξεκινήσει σημαντικές πρωτοβουλίες χρηματοδότησης εμβολίων.

Αλλά ο κόσμος που κάποτε συνέρρεε εκεί έχει αλλάξει. Το Davos πλέει κόντρα στον άνεμο. Η πολυμέρεια υποχωρεί, ο προστατευτισμός αυξάνεται και ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων – μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, μεταξύ της Δύσης και του παγκόσμιου Νότου – αναδιαμορφώνει την παγκόσμια διακυβέρνηση.

Αντί να κλείσει ένα κεφάλαιο, η έκθεση σηματοδότησε την κορύφωση μιας αργής, επώδυνης αποσύνθεσης: όχι μόνο της κληρονομιάς του Schwab αλλά και του ίδιου του θεσμού. Όχι μόνο έχασε τον ιδρυτή του, αλλά έχασε και τον ισχυρό προσωρινό πρόεδρό του, τον επίτιμο πρόεδρο της Nestlé, Peter Brabeck-Letmathe, ο οποίος διαφώνησε με τον Schwab.

Πληγωμένο εσωτερικά και υποβαθμισμένο εξωτερικά, το forum βρίσκεται σε μια αβέβαιη στιγμή καθώς προετοιμάζεται για την επόμενη ετήσια συνάντησή του στο Davos τον Ιανουάριο του 2026. Προσκλήσεις στάλθηκαν στους εγγεγραμμένους συμμετέχοντες αυτή την εβδομάδα με θέμα: Πνεύμα Διαλόγου [A Spirit of Dialogue]

«Το WEF μπορεί να αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση από την ίδρυσή του το 1971. Αντιμετωπίζει πολλαπλές αντιξοότητες: την υποχώρηση της παγκοσμιοποίησης, την εκτεταμένη δυσπιστία προς τις elites και την απότομη μετάβαση από την ηγεσία του Klaus Schwab», λέει ο James Breiding, συγγραφέας του βιβλίου «Swiss Made: The Untold Story Behind Switzerland’s Success».

«Η επόμενη συνάντηση δεν είναι απλώς σημαντική – μπορεί να είναι καθοριστική».

Στις αρχές Απριλίου, ο Schwab δήλωσε στο διοικητικό συμβούλιο του WEF ότι σχεδίαζε να παραιτηθεί μετά από 54 χρόνια ως ηγετική μορφή του forum.

Δέχτηκε πιέσεις, εντός του διοικητικού συμβουλίου και εξωτερικά, μετά από μια προηγούμενη εσωτερική έρευνα για την κουλτούρα του forum στον χώρο εργασίας, η οποία πυροδοτήθηκε από μία αποκάλυψη της Wall Street Journal. Η έρευνα πέρυσι, που διατάχθηκε από το διοικητικό συμβούλιο, δεν είχε βρει καμία παράνομη συμπεριφορά, αλλά αποκάλυψε εκτεταμένη απογοήτευση για την ηγεσία και τη διακυβέρνηση.

Ωστόσο, ο Schwab δεν έδωσε στο διοικητικό συμβούλιο ημερομηνία αποχώρησής της και λίγο αργότερα ταξίδεψε στη Φρανκφούρτη για να συναντήσει τη Lagarde και να συζητήσει την ενδεχόμενη διαδοχή της ως προέδρου — μια κίνηση που, αν είχε προχωρήσει, θα μπορούσε να τον κρατήσει στη θέση μέχρι το 2027, όταν έληγε η θητεία της ως επικεφαλής της ΕΚΤ-ECB.

Λιγότερο από δύο εβδομάδες αργότερα, έφτασε ένας φάκελος πληροφοριοδότη. Η επιστολή που στάλθηκε στο διοικητικό συμβούλιο κατηγορούσε τον Schwab ότι χρησιμοποιούσε πόρους του forum για ιδιωτικές πολυτέλειες: massages, ξενοδοχείων, οικογενειακά ταξίδια και διεθνή ταξίδια χωρίς σαφή επαγγελματικό σκοπό. Ισχυριζόταν ευνοϊκή μεταχείριση ορισμένων χωρών στην εμβληματική Global Competitiveness Report του forum και ισχυριζόταν ότι ο Schwab σκόπευε να εισπράξει δικαιώματα από βιβλία των οποίων το κόστος παραγωγής είχε καλυφθεί από τον οργανισμό — ένα ποσό που φέρεται να αξίζει 1,5 εκατομμύριο ελβετικά φράγκα (1,9 εκατομμύρια δολάρια).

Υπήρχαν περαιτέρω ισχυρισμοί: ότι είχε ξεκινήσει μονομερώς ένα δαπανηρό έργο Metaverse· ότι αυτός και η Hilde Schwab είχαν περιορίσει την πρόσβαση του προσωπικού στο πολυτελές καταφύγιο Villa Mundi στη Γενεύη που αγοράστηκε και ανακαινίστηκε από το WEF και ότι η σύζυγός του χρέωσε τα ιδιωτικά ταξίδια στον οργανισμό. Ο Schwab κατηγορήθηκε επίσης ότι χρησιμοποίησε προσωπικό για να διεξάγει προσωπική εκστρατεία για το Nobel Peace Prize.

Θα αναρωτιέμαι πάντα αν η συνάντηση με την Lagarde ήταν αυτή που έθεσε όλα σε κίνηση”, λέει ένας ανώτερος υπάλληλος της WEF. “Φαινόταν ότι κάποιος ήταν ενθουσιασμένος που σκόπευε να παραμείνει για μερικά ακόμη χρόνια.”

Οι ισχυρισμοί αποδείχθηκαν μοιραίοι. Ο Schwab παραιτήθηκε. Το forum προσέλαβε την Homburger για να διεξάγει ανεξάρτητη έρευνα. Furious, ο ιδρυτής ξεκίνησε παράλληλη νομική δράση για να καθαρίσει το όνομά του – καταθέτοντας μια ποινική καταγγελία στη Γενεύη εναντίον άγνωστων μερών και μια αστική αγωγή τον Ιούνιο ονομάζοντας το ίδιο το forum ως αντισυμβαλλόμενο, είχαν πληροφορηθεί οι FT.

“Αυτό δεν ήταν μια κίνηση εναντίον του διοικητικού συμβουλίου”, λέει κάποιος εξοικειωμένος με την υπόθεση. “Ήταν να εξασφαλιστεί ότι ο Klaus θα μπορούσε να πάρει την υπόθεσή του στο δικαστήριο για δίκαιη μεταχείριση.”

Οι εμπλεκόμενοι λένε ότι η έρευνα των δικηγόρων ήταν έντονη, αλλά δίκαιη. “Ήταν διεξοδική, η διαδικασία για δεύτερη φορά ήταν σαν τη νύχτα και τη μέρα, η πρώτη έρευνα που ένιωθα σαν να κατηγορήθηκα για κάτι, τη δεύτερη φορά που με διαβεβαίωσαν για ανωνυμία και κανείς δεν μπορούσε να αναζητήσει την αποζημίωση, εγώ και άλλοι που μίλησα με τους οποίους είχαν πάρει συνέντευξη, ένιωθαν ότι θα μπορούσαμε να είμαστε ειλικρινείς”, λέει ένας άνθρωπος που είχε πάρει συνέντευξη και για τους δύο ανιχνευτές.

Όταν η έκθεση Homburger έφτασε τον Αύγουστο, διαπίστωσε ότι οι περισσότερες από τις αξιώσεις, συμπεριλαμβανομένων των πιο σοβαρών, δεν τεκμηριώθηκαν.

Σύμφωνα με την έκθεση, η οποία δεν έχει δημοσιοποιηθεί, αλλά της οποίας τμήματα έχουν στην κατοχή τους οι FT , οι ερευνητές επανεξέτασαν 45.000 στοιχεία γραμμής εξόδων για τους Schwabs. Η φορολογική συμβουλευτική BDO βρέθηκε ακριβώς κάτω από SFR 5,000 σε ιδιωτικά έξοδα που χρεώθηκαν λανθασμένα πάνω από 13 χρόνια – σφάλματα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν “κρυμμένα”. Οι ερευνητές δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν εάν υπήρχαν περισσότερα. Τα έξοδα ταξιδιού ήταν απότομα, αλλά βρέθηκαν να έχουν δικαιολογία για επιχειρήσεις.

Οι ισχυρισμοί της σεξουαλικής παρενόχλησης και των διακρίσεων ηλικίας απορρίφθηκαν. Οι ισχυρισμοί της κακής μεταχείρισης των εργαζομένων ήταν επίσης αβάσιμοι, αν και η έκθεση σηματοδότησε τις διαδικασίες σύγχυσης και την αδύναμη διαχείριση. 

Η διαμάχη για την Global Competitiveness Report κρίθηκε διαδικαστική. Ο Schwab είχε πιέσει για την ενημέρωση της μεθοδολογίας ώστε να αντικατοπτρίζει την ψηφιακή ετοιμότητα, κάτι που θα είχε αναδιαμορφώσει την κατάταξη των χωρών. Η Ινδία, για παράδειγμα, θα είχε πέσει στην 77η θέση αντί για την 40ή στην έκδοση 2017-18. Ανησυχώντας ότι η μετατόπιση μπορεί να φαινόταν αυθαίρετη, επέστρεψε στο παλιό μοντέλο, αλλά συμπεριέλαβε ένα παράρτημα που εξηγούσε την αλλαγή. Εξέφρασε επίσης φόβους ότι οι αλλαγές για το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο είχε πηδήξει από την έβδομη στη δεύτερη θέση, θα μπορούσαν να «εκμεταλλευτούν το στρατόπεδο του Brexit».

Το διοικητικό συμβούλιο έδωσε το πράσινο φως στην πρωτοβουλία Metaverse — με την επωνυμία «Global Collaboration Village» — και ο γιος του Schwab, Olivier, διορίστηκε σε ηγετικό ρόλο μετά από μια ανταγωνιστική διαδικασία. Ομοίως, η Villa Mundi είχε αποκτηθεί και ανακαινιστεί με την έγκριση του διοικητικού συμβουλίου και ο διακοσμητής εσωτερικών χώρων των Schwab’s επιλέχθηκε επειδή προσέφερε τιμές κάτω των τιμών της αγοράς. Δεν υπήρχαν στοιχεία ότι η πρόσβαση είχε περιοριστεί άδικα.

Άλλοι ισχυρισμοί — όπως δώρα ενός ρωσικούtea set ή μανικετόκουμπων Tiffany — δεν μπορούσαν να επαληθευτούν. Το forum δεν είχε επίσημο απόθεμα. Οι ερευνητές σημείωσαν ότι η Hilde Schwab είχε σε μια περίπτωση αρνηθεί έναν ακριβό πίνακα για λόγους ευπρέπειας.

Τίποτα από αυτά δεν συνιστούσε εγκληματική συμπεριφορά. Ωστόσο, για πολλούς διαχειριστές και στελέχη, η έκθεση επιβεβαίωσε ένα βαθύτερο ζήτημα: τον ανεξέλεγκτο έλεγχο του Schwab. Είχε σκεφτεί ακόμη και να μεταφέρει την έδρα του φόρουμ στο Dubai, αποκάλυψε η έκθεση Homburger – ένα σχέδιο που τελικά εγκαταλείφθηκε αλλά άγνωστο στο μεγαλύτερο μέρος του διοικητικού συμβουλίου εκείνη την εποχή.

«Ο Klaus διηύθυνε το forum όπως ένας ιδρυτής διηύθυνε μια νεοσύστατη επιχείρηση», λέει ένα άτομο κοντά στο διοικητικό συμβούλιο. «Ναι, πολλά εγκρίθηκαν επίσημα. Αλλά κανείς δεν τον κράτησε υπό έλεγχο. Πολλοί διαχειριστές ήταν εκεί με ανταμοιβή. Λίγοι ήταν πρόθυμοι ή ενδιαφερόμενοι να του αντισταθούν».

Η έκθεση επιβεβαίωσε την αδύναμη εποπτεία και τα θολά όρια μεταξύ προσωπικών και θεσμικών συμφερόντων. Αλλά η αποτυχία της να εντοπίσει εγκληματικότητα άφησε το διοικητικό συμβούλιο αντιμέτωπο με ένα αμήχανο δίλημμα. Η αγωγή του Schwab και το παρατεταμένο σκάνδαλο επισκίασαν τις προετοιμασίες για το Davos του 2026.

«Όταν παρουσιάστηκε η έκθεση, ορισμένα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ήταν πραγματικά σοκαρισμένα. Περίμεναν ότι θα ήταν ένοχος — αλλά δεν υπήρχε τίποτα σε αυτήν», λέει ένας διαχειριστής. «Ήταν προφανές ότι έπρεπε να κάνουμε μια συμφωνία και να προχωρήσουμε».

Ο Brabeck-Letmathe, ο προσωρινός πρόεδρος, παραιτήθηκε αμέσως μετά τον διακανονισμό με τον Schwab. Σε επιστολή του προς το διοικητικό συμβούλιο και τον διευθύνοντα σύμβουλο του WEF, Børge Brende, αναφέρθηκε σε ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον. Πρώιμος υποστηρικτής και μακροχρόνιος υποστηρικτής του Schwab, συμμετείχε ενεργά στο forum. Οι δύο άνδρες δεν έχουν πλέον συνομιλίες.

Ο διακανονισμός περιελάμβανε μια οικονομική ρύθμιση που περιελάμβανε μια συνταξιοδοτική διάταξη, μια επίσημη δήλωση που απάλλασσε τον Schwab από αδικήματα και μια σαφή διάσπαση μεταξύ του ιδρυτή και του οργανισμού του. Ωστόσο, η απόφαση να μην δημοσιοποιηθεί η έκθεση πυροδότησε κατηγορίες για συγκάλυψη.

«Κάποιοι το χαρακτήρισαν συγκάλυψη. Δεν ήταν», λέει ένας υπάλληλος του forum σε διευθυντικό ρόλο. «Ο Klaus μπορούσε να είναι δύσκολος, αλαζόνας και να αλλάζει γνώμη πέντε φορές την ημέρα – αλλά δεν πλουτίζει. Δεν είναι κακός άνθρωπος».

Ωστόσο, το ηθικό παραμένει εύθραυστο εσωτερικά. «Στα λατινικά λες, “Cui bono;” Δεν είμαι σίγουρος ποιος ωφελήθηκε», λέει ένας άλλος υπάλληλος. «Ο Klaus έχασε, ο Brabeck έχασε, το διοικητικό συμβούλιο διχάστηκε, η φήμη του forum έχει πληγεί… Αν η πρόθεση του πληροφοριοδότη ήταν απλώς να βγάλει εκτός τον Klaus, μοιάζει με μια πύρρειο νίκη».

Ο Schwab, από την πλευρά του, αισθάνεται ότι στερείται της αξιοπρέπειας που πιστεύει ότι κέρδισε, σύμφωνα με άτομα που βρίσκονται κοντά του. Δημιούργησε το forum από την αρχή με δικά του χρήματα το 1971, μετατρέποντας το WEF από ένα εξειδικευμένο συμπόσιο διαχείρισης σε έναν παγκόσμιο θεσμό με σχεδόν διπλωματική επιρροή και περισσότερα από μισό δισεκατομμύριο δολάρια σε ετήσια έσοδα. Μπορεί να είχε μικροδιαχειριστεί το forum και την κορυφαία εκδήλωσή του, λένε, αλλά πίστευε ότι ενεργούσε προς το συμφέρον του οργανισμού.

«Έδωσε τη ζωή του στο forum και χωρίς αυτόν δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα», λέει ένα άτομο κοντά του. «Τώρα υπάρχει η αίσθηση ότι του αφαιρείται – όχι μόνο η θέση, αλλά και η κληρονομιά».
Η ειρωνεία, λένε οι εμπιστευτικοί, είναι ότι η εσωτερική αναταραχή του WEF αντικατοπτρίζει την τύχη της πολυμερούς τάξης που κάποτε υποστήριζε.

Η κρίση του forum σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής – της μεταψυχροπολεμικής περιόδου της παγκόσμιας ολοκλήρωσης, της αισιοδοξίας της αγοράς και του φιλελεύθερου θεσμικού χαρακτήρα. Αυτή η εποχή παρήγαγε το Davos και για δεκαετίες το Davos την ενσάρκωσε.

Αλλά ο κόσμος του 2025 φαίνεται πολύ διαφορετικός. Η παγκόσμια οικονομία είναι κατακερματισμένη. Η πολιτική για το κλίμα διαμορφώνει τις εθνικές ατζέντες. Οι νέες τεχνολογίες περιπλέκουν τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες βλέπουν το μέλλον.

Η ιδρυτική αρχή του WEF ότι ο διάλογος μεταξύ των elites μπορεί να γεφυρώσει τα χάσματα μοιάζει ολοένα και πιο εκτός πλαισίου, ειδικά καθώς η γλώσσα του γύρω από την «επαναφορά» του καπιταλισμού και τη διαμόρφωση του παγκόσμιου μέλλοντος έχει τροφοδοτήσει αβάσιμους ισχυρισμούς από θεωρητικούς συνωμοσίας (!) ότι ενορχηστρώνει κρίσεις (!) για να επεκτείνει τον έλεγχο από πάνω προς τα κάτω στους απλούς ανθρώπους.

Οι αντίπαλοι έχουν γεμίσει τον χώρο. Η Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου-Munich Security Conference (επιχειρεί να διαδεχθεί το “καμμένο Davos) έχει επεκταθεί πέρα ​​από την άμυνα σε μια ευρύτερη γεωπολιτική συζήτηση. Η κρατικά υποστηριζόμενη Future Investment Initiative του Riyadh, με την ονομασία «Davos in the Desert», προσφέρει μια γυαλιστερή εναλλακτική λύση. Η Κίνα, επίσης, προωθεί τους δικούς της διαλόγους υπό το λάβαρο του «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος-Belt and Road banner».

«Το Davos αντανακλούσε πάντα τι συνέβαινε στον ευρύτερο κόσμο», λέει ο Thierry Malleret, συν-συγγραφέας αρκετών βιβλίων με τον Schwab και του οποίου το επόμενο βιβλίο έχει τίτλο «Ο Θάνατος του Νταβός-Death of Davos». «Είχε δόξα επειδή η Δύση ήταν μεθυσμένη από τη δική της δύναμη – και αυτό τελείωσε. Η πολυπολικότητα είναι το μέλλον. Θα έχετε γεγονότα στην China, Riyadh, Aspen – και το ευρωπαϊκό Davos θα χάνει σιγά σιγά την αξία του».

Η επιβίωση του forum εξαρτάται τώρα από το αν μπορεί να επανεφεύρει τον εαυτό του — δομικά, πολιτισμικά και πολιτικά — για έναν κόσμο που δεν πιστεύει πλέον στη συναίνεση των elites, λένε ο Malleret και άλλοι. Αυτό θα απαιτήσει περισσότερα από νέους συμπροέδρους. Θα απαιτήσει μια αναμέτρηση με τα δικά του όρια και με την αντίδραση στην παγκοσμιοποίηση που εξυμνεί.

Η άμεση δοκιμασία θα έρθει τον Ιανουάριο. Ο Fink έχει εμπλακεί προσωπικά και πολύ περισσότερο από ό,τι περίμεναν ορισμένοι, διασφαλίζοντας την παρουσία Αμερικανών American superstars, δήλωσε ένα άτομο που γνωρίζει τον σχεδιασμό.

Άλλoι εταιρικές ηγέτες στο διοικητικό συμβούλιο πιέζονται να δράσουν για να βοηθήσουν στην προσέλευση παγκόσμιων ηγετών και τιτάνων της βιομηχανίας στο Davos, ώστε οι συμμετέχοντες που πληρώνουν να μπορούν να δουν τι αγοράζουν. Ο Brende ταξιδεύει πρόσφατα ασταμάτητα σε όλη την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.

Το προσωπικό λέει ότι τα διακυβεύματα είναι υψηλά. «Υπάρχει φόβος ότι αν δεν προσφέρουμε ένα καλό Davos, ορισμένοι εταίροι μπορεί να επανεξετάσουν τη σχέση», λέει ο διευθυντής του WEF.

Μια συγκεκριμένη προσωπικότητα βρίσκεται ψηλά στη λίστα των προσκλήσεων. «Θα πρέπει να στοχεύουν στον Trump», λέει ο Breiding. «Έχει δύναμη σύγκλησης, ειδικά με τη Silicon Valley». Ένας επίτροπος επιβεβαίωσε τις «πολύ υποσχόμενες» συζητήσεις σχετικά με την εξασφάλιση της παρουσίας του προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος παρευρέθηκε δύο φορές αυτοπροσώπως κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας. «Όλη η προσοχή επικεντρώνεται στο να γίνει η επόμενη εκδήλωση επιτυχημένη», λέει ο επίτροπος. «Ο Larry Fink έχει τις καλύτερες πιθανότητες να το πετύχει αυτό».

Ένας εκπρόσωπος του WEF δήλωσε ότι είχε «ρεκόρ συμμετοχής» εταίρων για αυτό το στάδιο της διαδικασίας εγγραφής.

Πέρα από το Davos του 2026, ωστόσο, το forum αντιμετωπίζει μια βαθύτερη πρόκληση: τη συνάφεια. Οι επικριτές λένε ότι το περιεχόμενό του έχει γίνει άτονο, οι ομάδες του κυριαρχούνται από τη συμβατική σοφία. «Συνήθιζε να πιέζει τα όρια», λέει ένα πρώην στέλεχος. «Τώρα είναι πολιτικά ορθό και κυριαρχείται από χορηγούς όπως συμβούλους. Κανείς δεν θέλει να ακούσει τι έχει να πει ο Macron στο Davos».

Κάποιοι έχουν προτείνει να είναι ανοιχτό σε τομείς στους οποίους ήταν αντίθετος ο Schwab: όπως οι εταιρείες όπλων. «Η άμυνα επαναχαρακτηρίζεται ως δημόσιο αγαθό στην Ευρώπη μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τον Τrump. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια κατεύθυνση», λέει ένα πρώην στέλεχος του WEF.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι η αξία του έγκειται σε αυτό που εξακολουθεί να κάνει καλύτερα – τη σύγκληση και τον διάλογο. Ωστόσο, μένει να δούμε τι είναι ικανή να κάνει η τρέχουσα διοίκηση. O Brabeck-Letmathe ήταν επίσης βασικός συμμετέχων στις δραστηριότητες και τα θέματα του διοικητικού συμβουλίου.

«Μόλις ολοκληρωθεί ο Ιανουάριος, το forum χρειάζεται μια συνολική αναθεώρηση», λέει ένας ανώτερος διευθυντής. «Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι το τρέχον διοικητικό συμβούλιο έχει αυτή τη νοοτροπία».

Ωστόσο, ακόμη και όσοι βρίσκονται στα πιο ανώτερα επίπεδα αναγνωρίζουν ότι κάτι θεμελιώδες πρέπει να αλλάξει. «Το WEF έχει απολύτως έναν λόγο ύπαρξης. Είναι πιο σημαντικό από ποτέ», λέει ένας διαχειριστής. «Αλλά έχασε τον δρόμο του όταν προσπάθησε να γίνει ένα «forum αντίκτυπου». Είχε σκοπό να διευκολύνει, όχι να επιφέρει το ίδιο αποτελέσματα. Το forum θα πρέπει να βοηθάει άλλους να βελτιώσουν την κατάσταση του κόσμου – όχι να ισχυρίζεται ότι το κάνει μόνο του».

 

Ο Αυτόπτης Μάρτυς Dr. Κlaus Schwab

Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ο Klaus Schwab βρισκόταν στο Park Εast της Νέας Υόρκης με παρέα στο πρωινό του τον Ραβίνο Αrthur Schneier, former Vice President for the World Jewish Congress και υπήρξε μάρτυρας ενός από τα πιο εντυπωσιακά γεγονότα της επόμενης εικοσαετίας καθώς τα αεροπλάνα χτυπούσαν τα δύο κτίρια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου.

Των Steve Beckow και Johnny Vedmore*

Aπόδοση> Γιάννης Βαγγελάτος

Έχοντας, φαινομενικά, πάντα μια θέση στην πρώτη σειρά όταν πλησιάζει μια τραγωδία, η εγγύτητα του Schwab με γεγονότα που αλλάζουν τον κόσμο πιθανότατα να οφείλεται στο ότι είναι ένας από τους πιο καλά δικτυωμένους ανθρώπους στη Γη. Ως κινητήριος δύναμη πίσω από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, «τον διεθνή οργανισμό για τη συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα», ο Schwab έχει φλερτάρει με αρχηγούς κρατών, κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων και την ελίτ ακαδημαϊκών και επιστημονικών κύκλων στο Νταβός για περισσότερα από 50 χρόνια.

Πιο πρόσφατα, έχει επίσης φλερτάρει με την οργή πολλών λόγω του πιο πρόσφατου ρόλου του ως επικεφαλής της Great Reset (Μεγάλη Επαναφορά), μιας σαρωτικής προσπάθειας να αναδημιουργηθεί ο πολιτισμός παγκοσμίως προς όφελος της ελίτ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και των συμμάχων της.

Ο Schwab, κατά την ετήσια συνάντηση του Φόρουμ τον Ιανουάριο του 2021, τόνισε ότι η οικοδόμηση εμπιστοσύνης θα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχίας του Great Reset, σηματοδοτώντας τη συνεχιζόμενη επέκταση της ήδη μαζικής εκστρατείας δημοσίων σχέσεων της πρωτοβουλίας. Αν και ο Schwab ζήτησε την οικοδόμηση εμπιστοσύνης μέσω μιας απροσδιόριστης «προόδου», η εμπιστοσύνη συνήθως διευκολύνεται μέσω της διαφάνειας. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που πολλοί δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τον Schwab και τα κίνητρά του, καθώς είναι γνωστά ελάχιστα για την ιστορία και το βιογραφικό του πριν από την ίδρυση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη World Economic Forum (@worldeconomicforum)

Όπως πολλοί εξέχοντες επικεφαλής της ατζέντας που υποστηρίζεται από την ελίτ, το διαδικτυακό αρχείο του Schwab έχει καθαριστεί καλά, καθιστώντας δύσκολο να βρεθούν πληροφορίες για την πρώιμη ιστορία του καθώς και πληροφορίες για την οικογένειά του. Ωστόσο, έχοντας γεννηθεί στο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας το 1938, πολλοί εικάζουν τους τελευταίους μήνες ότι η οικογένεια του Schwab ίσως να είχε κάποια σχέση με τις πολεμικές προσπάθειες του Άξονα, δεσμούς που, εάν δημοσιοποιηθούν, θα μπορούσαν να απειλήσουν τη φήμη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και να προκαλέσουν ανεπιθύμητο έλεγχο στην αποστολή και τα κίνητρά του.

Στην έρευνα της ιστοσελίδας Unlimited Hangout, διερευνάται λεπτομερώς το παρελθόν για το οποίο ο Klaus Schwab έχει εργαστεί να αποκρύψει και αποκαλύπτεται η συμμετοχή της οικογένειας Schwab, όχι μόνο στη ναζιστική αναζήτηση για μια ατομική βόμβα, αλλά και στο παράνομο πυρηνικό πρόγραμμα της Νότιας Αφρικής για το απαρτχάιντ. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η ιστορία του πατέρα του Klaus, Eugen Schwab, ο οποίος υπήρξε καθοδηγητής του υποστηριζόμενου από τους Ναζί γερμανικού υποκατατήματος μιας ελβετικής εταιρείας μηχανικών στον πόλεμο, ως εξέχων εργολάβος στρατού.

Αυτή η εταιρεία, η Escher-Wyss, θα χρησιμοποιούσε τη δουλεία για να παράγει μηχανήματα ζωτικής σημασίας για την πολεμική προσπάθεια των Ναζί, καθώς και Βαρύ Ύδωρ για το πυρηνικό τους πρόγραμμα. Χρόνια αργότερα, στην ίδια εταιρεία, ένας νεαρός, ο Klaus Schwab, υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο όταν πάρθηκε η απόφαση να εφοδιαστεί το ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής με τον απαραίτητο εξοπλισμό προκειμένου να προωθήσει την προσπάθειά του να γίνει πυρηνική δύναμη.

Με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ να είναι πλέον ένας εξέχων υποστηρικτής της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων και της «καθαρής» πυρηνικής ενέργειας, το παρελθόν του Klaus Schwab τον καθιστά φτωχό εκφραστή της δήθεν ατζέντας του για το παρόν και το μέλλον. Ωστόσο, σκάβοντας ακόμη βαθύτερα στις δραστηριότητές του, γίνεται σαφές ότι ο πραγματικός ρόλος του Schwab ήταν από καιρό να «διαμορφώνει παγκόσμιες, περιφερειακές και βιομηχανικές ατζέντες» του παρόντος, προκειμένου να διασφαλίσει τη συνέχεια μεγαλύτερων, πολύ παλαιότερων σχεδίων που δυσφημίστηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι μόνο την πυρηνική τεχνολογία, αλλά και τις πολιτικές ελέγχου του πληθυσμού που είναι επηρεασμένες από την Ευγονική (ένα σύνολο πεποιθήσεων και πρακτικών που στοχεύουν στη βελτίωση της γενετικής ποιότητας του πληθυσμού).

Μία ιστορία από την Σουαβία

Στις 10 Ιουλίου του 1870, ο παππούς του Klaus Schwab,Jakob Wilhelm Gottfried Schwab, που αργότερα αναφέρεται ως απλά Gottfried, γεννήθηκε σε μια Γερμανία που βρίσκονταν σε πόλεμο με τους Γάλλους γείτονές της.

Η Καρλσρούη, η πόλη που γεννήθηκε ο Gottfried Schwab, περιλαμβάνονταν στο Μεγάλο Δουκάτο του Μπάντεν, το οποίο κυβερνούσε το 1870 ο 43χρονος Μέγας Δούκας του Μπάντεν, Φρειδερίκος Α’. Το επόμενο έτος, ο προαναφερόμενος Δούκας θα ήταν παρών στη διακήρυξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας που έλαβε χώρα στην Αίθουσα των Κατόπτρων στο Παλάτι των Βερσαλλιών.

Ήταν ο μοναδικός γαμπρός του αυτοκράτορα Γουλιέλμου Α’ και, ως Φρειδερίκος Α’, ήταν ένας από τους ηγεμόνες της Γερμανίας. Όταν ο Gottfried Schwab έγινε 18 ετών, η Γερμανία θα έβλεπε τον Γουλιέλμο Β’ να παίρνει το θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του, Φρειδερίκου Γ’.

Το 1893, ο 23χρονος Gottfried Schwab θα έφευγε επίσημα από τη Γερμανία, έχοντας απαρνηθεί τη γερμανική υπηκοότητα, για να μεταναστεύσει στην Ελβετία. Εκείνη την εποχή, το επάγγελμά του ήταν αρτοποιός.Εδώ, ο Gottfried θα συναντούσε τη Marie Lappert που ήταν από το Κίρχμπεργκ κοντά στη Βέρνη της Ελβετίας και η οποία ήταν πέντε χρόνια νεότερή του. Οι δυο τους, θα παντρευτούν στο Ρόγκβιλ της Βέρνης, στις 27 Μαΐου του 1898 και τον επόμενο χρόνο, στις 27 Απριλίου του 1899, γεννήθηκε το παιδί τους, Eugen Schwab.

Την εποχή της γέννησής του Eugen, ο Gottfried Schwab είχε εξελιχθεί επαγγελματικά σε Μηχανικός Μηχανών. Όταν ο Eugen ήταν περίπου ενός έτους, ο Gottfried και η Marie Schwab αποφάσισαν να επιστρέψουν για να ζήσουν στην Καρλσρούη και ο Gottfried έκανε ξανά αίτηση για τη γερμανική υπηκοότητα.

Ο Eugen Schwab θα ακολουθούσε τα βήματα του πατέρα του και θα γινόταν επίσης Μηχανικός Μηχανών και στα επόμενα χρόνια θα συμβούλευε τα παιδιά του να κάνουν το ίδιο. Ο Eugen Schwab θα άρχιζε τελικά να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο σε μια πόλη στην Άνω Σουαβία, στη Νότια Γερμανία, πρωτεύουσα της περιφέρειας Ράβενσμπουργκ, την Μπάντεν-Βούτεμπεργκ.

Το εργοστάσιο όπου θα χαράξει την καριέρα του ήταν το γερμανικό υποκατάστημα μιας ελβετικής εταιρείας με το όνομα Escher Wyss. Η Ελβετία είχε πολλούς μακροχρόνιους οικονομικούς δεσμούς με την περιοχή του Ράβενσμπουργκ,με Ελβετούς εμπόρους στις αρχές του 19ου αιώνα που έφεραν νήματα και προϊόντα ύφανσης. Την ίδια περίοδο, το Ράβενσμπουργκ παρέδιδε σιτηρά στο Ρόρσαχ, βαθιά μέσα στις Ελβετικές Άλπεις, μέχρι το 1870, μαζί με ζώα αναπαραγωγής και διάφορα τυριά. Μεταξύ 1809 και 1837, ζούσαν 375 Ελβετοί στο Ράβενσμπουργκ, αν και ο ελβετικός πληθυσμός είχε πέσει στους 133 μέχρι το 1910.

Στη δεκαετία του 1830, ειδικευμένοι Ελβετοί εργάτες δημιούργησαν ένα εργοστάσιο βαμβακιού με ενσωματωμένο εργοστάσιο λεύκανσης και φινιρίσματος που ανήκε και συντηρήθηκε από τους αδελφούς Erpf. Η αγορά αλόγων του Ράβενσμπουργκ, που δημιουργήθηκε γύρω στο 1840, προσέλκυσε επίσης πολλούς από την Ελβετία, ειδικά μετά το άνοιγμα της σιδηροδρομικής γραμμής από το Ράβενσμπουργκ στο Φριντριχσάφεν, μια πόλη που βρίσκεται στην κοντινή λίμνη της Κωνσταντίας, στα σύνορα της Ελβετίας και της Γερμανίας, το 1847.

Οι έμποροι σιτηρών από το Ρόρσαχ έκαναν τακτικές επισκέψεις στο εργαστάσιο του Ράβενσμπουργκ και τελικά αυτή η διασυνοριακή συνεργασία και το εμπόριο οδήγησε επίσης στο άνοιγμα ενός υποκαταστήματος στην πόλη, του εργοστασίου μηχανών της Ζυρίχης, Escher-Wyss & Cie. Αυτό έγινε εφικτό όταν ολοκληρώθηκε η γραμμή τρένου που συνέδεε την Ζυρίχη με το γερμανικό δίκτυο δρομολογίων, μεταξύ 1850 και 1853.

Το εργοστάσιο ιδρύθηκε από τον Walter Zuppinger μεταξύ 1856 και 1859 και θα ξεκινήσει την παραγωγή το 1860. Το 1861,μπορούμε να δούμε το πρώτο επίσημο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας των κατασκευαστών του Escher-Wyss στο Ράβενσμπουργκ που αναφέρεται στις «ιδιαίτερες εγκαταστάσεις με μηχανικούς αργαλειούς για ύφανση κορδέλας». Εκείνη την εποχή, το υποκατάστημα του Ράβενσμπουργκ Escher Wyss θα διευθύνονταν από τον Walter Zuppinger και θα ήταν εκεί όπου ο ίδιος ανέπτυξε την εφαπτομενική τουρμπίνα του και όπου κέρδισε μια σειρά από επιπλέον διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Το 1870, ο Zuppinger, μαζί με άλλους, ίδρυσαν επίσης ένα εργοστάσιο χαρτοποιίας στο Μπάινφερτ, κοντά στο Ράβενσμπουργκ. Ο ίδιος, αποσύρθηκε το 1875 και αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις στην περαιτέρω προώθηση των στροβίλων.

Στο γύρισμα του νέου αιώνα, το εργοστάσιο Escher-Wyss είχε αφήσει την ύφανση της κορδέλας σχεδόν στην άκρη και άρχισε να επικεντρώνεται σε πολύ μεγαλύτερα έργα όπως η παραγωγή μεγάλων βιομηχανικών στροβίλων και, το 1907, ενεπλάκη σε μια «διαδικασία έγκρισης και παραχώρησης» για την κατασκευή υδροηλεκτρικού σταθμούκοντά στο Ντόγκερν Αμ Ράιν, όπως αναφέρεται σε έγγραφο της Βασιλείας στηνν Ελβετία από το 1925.

Μέχρι το 1920, το εργοστάσιο Escher-Wyss βρέθηκε μπλεγμένο σε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες.Η συνθήκη των Βερσαλλιών είχε περιορίσει τη στρατιωτική και οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, και η Ελβετική Εταιρεία βρήκε την ύφεση στα γειτονικά εθνικά έργα υπερβολική για να την αντέξει.

Ωστρόσο, το μητρικό υποκατάστημα Escher-Wyss που βρισκόταν στη Ζυρίχη και είχε ιδρυθεί το 1805 και η εταιρεία, η οποία εξακολουθούσε να επωφελείται από μια καλή φήμη και μια ιστορία που διήρκεσε περισσότερο από έναν αιώνα, κρίθηκαν πολύ σημαντικά για να χαθούν. Τον Δεκέμβριο του 1920, πραγματοποιήθηκε αναδιοργάνωση με μείωση του μετοχικού κεφαλαίου από 11,5 σε 4,015 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα και το οποίο αργότερα αυξήθηκε ξανά σε 5,515 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το τέλος του οικονομικού έτους του 1931, η εταιρεία Escher-Wyss εξακολουθούσε να χάνει χρήματα.

Μέχρι τότε, το εργοστάσιο συνέχιζε να παραδίδει μεγάλης κλίμακας συμβάσεις κατασκευαστικών έργων, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, όπως σημειώνεται σε επίσημη αλληλογραφία με ημερομηνία 1924που ανταλλάχθηκε μεταξύ του Γουλιέλμου Γ΄, πρίγκιπα της Θουριγγίας, της εταιρείας Escher-Wyss και του διαχειριστή περιουσιακών στοιχείων του Οίκου της Θουριγγίας, λογιστή Julius Heller. Αυτό το έγγραφο αναφέρεται στους «Γενικούς Όρους και Προϋποθέσεις της Ένωσης Γερμανών Κατασκευαστών Υδροτουρμπίνων για την Παράδοση Μηχανών και Άλλου Εξοπλισμού για Υδροηλεκτρικούς Σταθμούς».

Αυτό επιβεβαιώνεται επίσης σε ένα φυλλάδιο για τη «συμφωνία της Ένωσης Γερμανών Κατασκευαστών Υδροτουρμπίνων για την Εγκατάσταση Στροβίλων και Ανταλλακτικών Μηχανών εντός του Γερμανικού Ράιχ», που τυπώθηκε στις 20 Μαρτίου 1923 σε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο από την Escher-Wyss για έναν ρυθμιστή πίεσης λαδιού.

Αφού η Μεγάλη Ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1930 είχε καταστρέψει την παγκόσμια οικονομία, η Escher-Wyss ανακοίνωσε ότι «η καταστροφική εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης σε σχέση με το νόμισμα μειώνεται. Η εταιρεία [Escher-Wyss] δεν είναι προσωρινά σε θέση να συνεχίσει τις τρέχουσες υποχρεώσεις της σε διάφορες χώρες των πελατών της». Η εταιρεία αποκάλυψε επίσης ότι θα ζητούσε την αναβολή ενός δικαστηρίου στην ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Nachrichten, η οποία ανέφερε την 1η Δεκεμβρίου 1931 ότι «η Escher-Wyss έλαβε αναστολή απόφασης πτώχευσης μέχρι τα τέλη Μαρτίου 1932 και ενεργώντας ως επιμελητής στην Ελβετία, έχει οριστεί μια εταιρεία εμπιστοσύνης». Το άρθρο ανέφερε με αισιοδοξία ότι «θα πρέπει να υπάρξει προοπτική συνέχισης των επιχειρήσεων». Το 1931, η Escher-Wyss απασχολούσε περίπου 1.300 μη συμβασιούχους εργάτες και 550 μισθωτούς.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Escher-Wyss βρέθηκε ξανά σε οικονομικά προβλήματα. Αυτή τη φορά, δημιουργήθηκε μια κοινοπραξία προκειμένου να σώθει η προβληματική εταιρεία μηχανικής. Η κοινοπραξία συγκροτήθηκε εν μέρει από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Ελβετίας (της οποίας κατά σύμπτωση επικεφαλής ήταν ένας Max Schwab, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον Klaus Schwab) και έλαβε χώρα περαιτέρω αναδιάρθρωση.

Το 1938, ανακοινώθηκεότι ένας μηχανικός της εταιρείας, ο συνταγματάρχης Jacob Schmidheiny θα γινόταν ο νέος Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Escher-Wyss. Λίγο μετά το ξέσπασμα του πολέμου, το 1939, ο Schmidheiny φέρεται να είπε: «Το ξέσπασμα του πολέμου δεν σημαίνει απαραίτητα λουκέτο για μία βιομηχανία με μηχανές σε μια ουδέτερη χώρα, αντιθέτως». Η Escher-Wyss και η νέα της διοίκηση, προφανώς ανυπομονούσαν να επωφεληθούν από τον πόλεμο, ανοίγοντας το δρόμο για τη μεταμόρφωσή της σε σημαντικό στρατιωτικό εργολάβο των Ναζί.

Μια σύντομη ιστορία της εβραϊκής δίωξης στο Ράβενσμπουργκ

Όταν ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, πολλά πράγματα άλλαξαν στη Γερμανία και η ιστορία του εβραϊκού πληθυσμού του Ράβενσμπουργκ κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής είναι θλιβερή. Ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αντισημιτισμός είχε σηκώσει κεφάλι στην περιοχή.

Κατά τον Μεσαίωνα, μια συναγωγή, που αναφέρεται ήδη από το 1345, βρισκόταν στο κέντρο του Ράβενσμπουργκ και που εξυπηρετούσε μια μικρή εβραϊκή κοινότητα, την παρουσία της οποίας μπορεί να εντοπίσει κανείς από το 1330 έως το 1429. Στα τέλη του 1429 και έως το 1430, οι Εβραίοι του Ράβενσμπουργκ είχαν στοχοποιηθεί και ακολούθησε μια φρικτή σφαγή.Στους κοντινούς οικισμούς Λιντάου, Υμπερλίνγκεν, Μπούχορν (αργότερα μετονομάστηκε σε Φριντριχσάφεν), Μίρσμπουργκ και Κόστανζ, έγιναν μαζικές συλλήψεις Εβραίων κατοίκων.

Οι Εβραίοι του Λιντάου κάηκαν ζωντανοί κατά τη «Συκοφαντία του Αίματος»του Ράβενσμπουργκ το 1429/1430, στην οποία μέλη της εβραϊκής κοινότητας κατηγορήθηκαν ότι θυσίαζαν μωρά μέσω τελετουργιών. Τον Αύγουστο του 1430, στο Υμπερλίνγκεν, η εβραϊκή κοινότητα αναγκάστηκε να αλλαξοπιστήσει, με 12 να αρνούνται και να σκοτώνονται. Οι σφαγές, συνολικά, έγιναν με την άμεση έγκριση του βασιλιά Σίγκμουντ και οι υπόλοιποι Εβραίοι εκδιώχθηκαν σύντομα από την περιοχή.

Το Ράβενσμπουργκ είχε πρωτοστατήσει και το 1559 σε αυτό τον διωγμό, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Φερδινάνδος Α’. Μάλιστα, πολύ αργότερα, σε μια ανανεωμένη οδηγία του 1804 που εκδόθηκε για τη φρουρά της πόλης, αναφέρονταν: «Εφόσον οι Εβραίοι δεν επιτρέπεται να ασχολούνται με οποιοδήποτε εμπόριο ή επιχείρηση, δεν επιτρέπεται σε κανέναν από αυτούς η είσοδος στην πόλη με τα πόδια ή με άμαξα. Επίσης, όσοι βρίσκονται ήδη στην πόλη και δεν έχουν λάβει άδεια για μεγαλύτερη ή μικρότερη παραμονή από το αστυνομικό γραφείο, πρέπει να απομακρυνθούν από την πόλη. Εκ του αστυνομικού τμήματος».

Μόλις τον 19ο αιώνα οι Εβραίοι κατάφεραν να εγκατασταθούν νόμιμα στο Ράβενσμπουργκ και, ακόμη και τότε, ο αριθμός τους παρέμενε τόσο μικρός που δεν ξαναχτίστηκε άλλη συναγωγή. Το 1858, υπήρχαν μόνο 3 Εβραίοι καταγεγραμμένοι και, το 1895, ο αριθμός αυτός έφτασε στους 57. Από την αλλαγή του αιώνα μέχρι το 1933, ο αριθμός των Εβραίων που ζούσαν στο Ράβενσμπουργκ είχε μειωθεί σταθερά, καθώς η κοινότητα τότε απαρτιζόταν μόνο από 23 ανθρώπους.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, υπήρχαν επτά κύριες εβραϊκές οικογένειες που ζούσαν στο Ράβενσμπουργκ, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειών Adler, Erlanger, Harburger, Herrmann, Landauer, Rose και Sondermann. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους εθνικοσοσιαλιστές, ορισμένοι από τους Εβραίους του Ράβενσμπουργκ αναγκάστηκαν αρχικά να μεταναστεύσουν, ενώ άλλοι αργότερα δολοφονήθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν πολλές δημόσιες εκδηλώσεις μίσους προς τη μικρή κοινότητα των Εβραίων μέσα και γύρω από το Ράβενσμπουργκ.

Ήδη, στις 13 Μαρτίου 1933, περίπου τρεις εβδομάδες πριν από το πανεθνικό ναζιστικό μποϊκοτάζ όλων των εβραϊκών καταστημάτων στη Γερμανία, φρουροί της Στούρμαμπταϊλουνγκ (παραστρατιωτική οργάνωση προσκείμενη αρχικά στο Γερμανικό Εργατικό Κόμμα και στη συνέχεια στη μετεξέλιξή του, στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ) τοποθετήθηκαν μπροστά σε δύο από τα πέντε εβραϊκά καταστήματα στο Ράβενσμπουργκ και προσπάθησαν να εμποδίσουν πελάτες προκειμένου να εισέλθουν, βάζοντας πινακίδες σε ένα κατάστημα που ανέφεραν,«Το Wohlwert έκλεισε μέχρι την αρυανοποίηση του».

Το Wohlwert’s σύντομα θα «αρυανοποιούνταν» και θα ήταν το μόνο εβραϊκό κατάστημα που θα επιζούσε από το ναζιστικό πογκρόμ. Οι άλλοι ιδιοκτήτες των τεσσάρων μεγάλων εβραϊκών πολυκαταστημάτων στο Ράβενσμπουργκ, οι Knopf, Merkur, Landauer και Wallersteiner αναγκάστηκαν όλοι να πουλήσουν τις περιουσίες τους σε μη Εβραίους εμπόρους μεταξύ 1935 και 1938. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλοί από τους Εβραίους του Ράβενσμπουργκ κατάφεραν να φύγουν στο εξωτερικό πριν ξεκινήσει η χειρότερη δίωξη των εθνικοσοσιαλιστών.

Ενώ τουλάχιστον οκτώ πέθαναν βίαια, αναφέρθηκε ότι τρεις Εβραίοι πολίτες που ζούσαν στο Ράβενσμπουργκ επέζησαν λόγω των Γερμανίδων συζύγων τους. Μερικοί από τους Εβραίους που συνελήφθησαν στο Ράβενσμπουργκ κατά τη διάρκεια της «Νύχτας των Κρυστάλλων» αναγκάστηκαν να παρελάσουν στους δρόμους του Μπάντεν-Μπάντεν υπό την επίβλεψη φρουρών των SS την επόμενη μέρα και αργότερα μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν.

Στο Ράβενσμπουργκ σημειώθηκαν φρικτά εγκλήματα των Ναζί κατά της ανθρωπότητας. Την 1η Ιανουαρίου 1934, τέθηκε σε ισχύ στη Ναζιστική Γερμανία ο «Νόμος για την Πρόληψη των Κληρονομικών Ασθενειών»,που σήμαινε ότι άτομα με διαγνωσμένες ασθένειες όπως άνοια, σχιζοφρένεια, επιληψία, κληρονομική κώφωση και διάφορες άλλες ψυχικές διαταραχές, θα μπορούσαν να στειρωθούν νόμιμα.Στο Νοσοκομείο της πόλης του Ράβενσμπουργκ, που σήμερα ονομάζεται Νοσοκομείο Heilig-Geist, πραγματοποιήθηκαν αναγκαστικές στειρώσεις από τον Απρίλιο του 1934. Μέχρι το 1936, η στείρωση ήταν η πιο εκτελούμενη ιατρική πράξη στο δημοτικό νοσοκομείο.

Στα προπολεμικά χρόνια της δεκαετίας του 1930, που οδήγησαν στη προσάρτηση της Πολωνίας, το εργοστάσιο Escher-Wyss του Ράβενσμπουργκ, το οποίο τότε διαχειριζόταν ο πατέρας του Klaus Schwab, Eugen Schwab,συνέχισε να είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης της περιοχής, ενώ και το ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ του απένειμε τον τίτλο της«Εθνικοσοσιαλιστικής Πρότυπης Εταιρείας». Στην ουσία, ενώ ο Schwab ήταν επικεφαλής, οι Ναζί ζητούσαν συνεργασία στον επερχόμενο πόλεμο και τελικά το εργαστάσιο ανταποκρίθηκε.

Η Escher-Wyss του Ράβενσμπουργκ και ο πόλεμος

Το Ράβενσμπουργκ ήταν ιδιαιτέρως ωφελούμενο εν καιρώ πολέμου, καθώς δεν υπήρξε ποτέ στόχος αεροπορικών επιδρομών των Συμμάχων. Η παρουσία του Ερυθρού Σταυρού και μια φημολογούμενη συμφωνία με διάφορες εταιρείες,συμπεριλαμβανομένης της Escher-Wyss, οδήγησαν τις συμμαχικές δυνάμεις να συμφωνήσουν δημοσίως να μην στοχοποιήσουν την πόλη της Νότιας Γερμανίας. Δεν χαρακτηρίστηκε ως σημαντικός στρατιωτικός στόχος καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και, για το λόγο αυτό, η πόλη διατηρεί ακόμα πολλά από τα αρχικά της χαρακτηριστικά. Ωστόσο, πολύ πιο σκοτεινά πράγματα συνέβαιναν στο Ράβενσμπουργκ όταν ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ο Eugen Schwab συνέχισε να διαχειρίζεται την «Εθνικοσοσιαλιστική Πρότυπη Εταιρεία», την Escher-Wyss, και η ελβετική εταιρεία βοηθούσε τη ναζιστική Βέρμαχτ να παράγει σημαντικά πολεμικά όπλα, καθώς και περισσότερους βασικούς οπλισμούς. Η εταιρεία Escher-Wyss ήταν ηγέτης στην τεχνολογία μεγάλων στροβίλων για υδροηλεκτρικά φράγματα και σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, αλλά κατασκεύαζε επίσης εξαρτήματα για γερμανικά μαχητικά αεροσκάφη. Συμμετείχε επίσης στενά σε πολύ πιο σκοτεινά έργα που συνέβαιναν στα παρασκήνια, τα οποία, αν ολοκληρωνόταν, θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η δυτική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών γνώριζε ήδη τη συνενοχή και τη συνεργασία της Escher-Wyss με τους Ναζί. Υπάρχουν διαθέσιμα αρχεία από τις δυτικές στρατιωτικές πληροφορίες εκείνη την εποχή, συγκεκριμένα το γκρουπ Αρχείων 226 (RG 226), με δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS), τα οποία δείχνουν ότι οι συμμαχικές δυνάμεις γνώριζαν ορισμένες από τις επιχειρήσεις της Escher-Wyss στις οποίες συναλλλάσσονταν με τους Ναζί.
Μέσα στο RG 226, υπάρχουν τρεις συγκεκριμένες αναφορές για την Escher-Wyss:

• Αριθμός αρχείου 47178:Η Escher-Wyss της Ελβετίας εργάζεται για μια μεγάλη παραγγελία της Γερμανίας. Τα φλογοβόλα αποστέλλονται από την Ελβετία με το όνομα Brennstoffbehaelter. Με ημερομηνία Σεπτ. 1944.

• Ο αριθμός αρχείου 41589αναφέρει ότι οι Ελβετοί επέτρεπαν να αποθηκεύονται οι γερμανικές εξαγωγές στη χώρα τους, ένα υποτιθέμενο ουδέτερο έθνος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: Επιχειρηματικές σχέσεις μεταξύ της Empresa Nacional Calvo Sotelo (ENCASO), της Escher Wyss και της Mineral Celbau Gesellschaft. 1 σελ. Ιούλιος 1944. Βλέπε επίσης L 42627, την Έκθεση σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ της ισπανικής Empresa Nacional Calvo Sotelo και της γερμανικής Rheinmetall Borsig, σχετικά με τις γερμανικές εξαγωγές που αποθηκεύονται στην Ελβετία. 1 σελ. Αύγουστος 1944.

• Ο αριθμός αρχείου 72654ισχυρίζονταν ότι: Ο βωξίτης της Ουγγαρίας στάλθηκε στη Γερμανία και την Ελβετία για διύλιση. Στη συνέχεια, ένα κυβερνητικό συνδικάτο έχτισε ένα εργοστάσιο αλουμινίου στο Dunaalmas στα σύνορα της Ουγγαρίας και στο οποίο παρέχεται ηλεκτρική ενέργεια. Η Ουγγαρία συνεισέφερε σε ανθρακωρυχεία και παραγγέλθηκε εξοπλισμός από την ελβετική εταιρεία Escher-Wyss. Η παραγωγή ξεκίνησε το 1941. 2 σελ. Μάιος 1944.

H Escher-Wyss υπήρξε ηγέτιδα στη δημιουργία νέας τεχνολογίας στροβίλων. Η εταιρεία είχε κατασκευάσει έναν στρόβιλο 14.500 HP για το στρατηγικά σημαντικό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της βιομηχανικής εγκατάστασης Norsk Hydro στο Βέρμοκ, κοντά στο Ριούκαν, στη Νορβηγία. Το εργοστάσιο Norsk Hydro, μέρος του οποίου υποστηριζόταν από την Escher Wyss, ήταν το μόνο βιομηχανικό εργοστάσιο υπό τον έλεγχο των Ναζί, ικανό να παράγει Βαρύ Ύδωρ, ένα συστατικό απαραίτητο για την παραγωγή πλουτωνίου για το ναζιστικό πρόγραμμα ατομικής βόμβας.

Οι Γερμανοί είχαν αφήσει στην άκρη όλους τους δυνατούς πόρους για την παραγωγή Βαρέος Ύδατος, αλλά οι συμμαχικές δυνάμεις γνώριζαν τις τεχνολογικές προόδους που θα μπορούσαν να αλλάξουν το παιχνίδι από τους ολοένα και πιο απελπισμένους Ναζί. Κατά τη διάρκεια του 1942 και του 1943, το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο έγινε στόχος, επιτυχημένων -μερικώς- επιδρομών βρετανικών καταδρομέων και της νορβηγικής αντίστασης, αν και η παραγωγή Βαρέος Ύδατος συνεχίστηκε. Οι συμμαχικές δυνάμεις θα ρίξουν περισσότερες από 400 βόμβες στο εργοστάσιο, κάτι που όμως επηρέασε ελάχιστα τις μεγάλες εγκαταστάσεις.

Το 1944, γερμανικά πλοία προσπάθησαν να μεταφέρουν Βαρύ Ύδωρ πίσω στη Γερμανία, αλλά η Νορβηγική Αντίσταση κατάφερε να βυθίσει μόλις ένα. Έτσι, με τη βοήθεια της Escher-Wyss, οι Ναζί κατάφεραν σχεδόν να αλλάξουν την παλίρροια του πολέμου και να επιφέρουν μια νίκη του Άξονα.

Πίσω στο εργοστάσιο Escher-Wyss στο Ράβενσμπουργκ, ο Eugen Schwab ήταν απασχολημένος με το να χρησιμοποιεί στη ναζιστική εταιρεία του την αναγκαστική εργασία. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σχεδόν 3.600 εργάτες δούλευαν καταναγκαστικά στο Ράβενσμπουργκ, συμπεριλαμβανομένου και του εργαστασίου της Escher Wyss. Σύμφωνα με τον αρχειοφύλακα της πόλης στο Ράβενσμπουργκ, Andrea Schmuder, το εργοστάσιο μηχανών Escher-Wyss απασχολούσε μεταξύ 198 και 203 πολιτικούς κρατουμένους και αιχμαλώτους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Karl Schweizer, ένας τοπικός ιστορικός του Λιντάου, αναφέρει ότι η Escher-Wyss διατηρούσε ένα μικρό ειδικό στρατόπεδο για εργάτες καταναγκαστικής εργασίας στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.

Η χρήση τέτοιων εργατών στο Ράβενσμπουργκ κατέστησε αναγκαία τη δημιουργία ενός από τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα ναζιστικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στο εργαστάσιο ενός πρώην ξυλουργού, στη Ziegelstrasse 16. Πριν, το εν λόγω στρατόπεδο φιλοξενούσε 125 Γάλλους αιχμαλώτους πολέμου που στάλθηκαν σε άλλα στρατόπεδα το 1942. Οι Γάλλοι εργάτες αντικαταστάθηκαν από 150 Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου, οι οποίοι, σύμφωνα με φήμες, είχαν τη χειρότερη μεταχείριση από όλους τους αιχμαλώτους. Μια τέτοια κρατούμενη ήταν η Zina Jakuschewa,της οποίας η κάρτα και το βιβλίο εργασίας φυλάσσονται στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτά τα έγγραφα την προσδιορίζουν ως μη Εβραία εργάτρια καταναγκαστικής εργασίας, η οποία ήταν στο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας το 1943 και το 1944.

Ο Eugen Schwab θα διατηρούσε ευσυνείδητα το status quo της εταιρείας κατά τα χρόνια του πολέμου. Εξάλλου, με τον νεαρό Klaus Martin Schwab να γεννιέται το 1938 και τον αδελφό του, Urs Reiner Schwab, λίγα χρόνια αργότερα, ο Eugen ήθελε να κρατήσει τα παιδιά του μακριά από το κακό.

MUST WATCH: Alex Jones confronts George Soros at WEF 2023. pic.twitter.com/FZo66CWdTB

— Damon Imani (@damonimani) January 16, 2023

Klaus Martin Schwab: Άνθρωπος του μυστηρίου, διεθνώς

Γεννημένος στις 30 Μαρτίου του 1938 στο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας, ο Klaus Schwab ήταν το μεγαλύτερο παιδί σε μια κανονική «πυρηνική» οικογένεια. Μεταξύ 1945 και 1947, ο Klaus φοίτησε στο δημοτικό σχολείο στο Άου. Ο Klaus Schwab θυμάται σε μια συνέντευξη του 2006 στους Irish Times ότι: «Μετά τον πόλεμο, ήμουν πρόεδρος της γαλλογερμανικής περιφερειακής ένωσης νεολαίας. Οι ήρωές μου ήταν ο Adenauer, ο De Gasperi και ο De Gaulle».

Ο Klaus Schwab και ο μικρότερος αδελφός του, Urs Reiner Schwab, επρόκειτο να ακολουθήσουν τα βήματα του παππού τους, Gottfried, και του πατέρα τους, Eugen, και θα εκπαιδεύονταν αρχικά ως μηχανικοί. Ο πατέρας του Klaus είχε πει στον νεαρό Schwab ότι, αν ήθελε να έχει αντίκτυπο στον κόσμο, τότε θα έπρεπε να εκπαιδευτεί ως Μηχανικός Μηχανών. Αυτή θα ήταν μόνο η αρχή των πανεπιστημιακών διαπιστευτηρίων του Schwab.

Ο Κλάους θα αρχίσει να σπουδάζει στο Spohn-Gymnasium του Ράβενσμπουργκ μεταξύ 1949 και 1957, αποφοιτώντας τελικά από το Humanistisches Gymnasium. Μεταξύ 1958 και 1962, ξεκίνησε να εργάζεται με διάφορες εταιρείες μηχανικής και, το 1962, ο Klaus ολοκλήρωσε τις σπουδές μηχανολόγου-μηχανικούστο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH) στη Ζυρίχη με δίπλωμα μηχανικού. Την επόμενη χρονιά, ολοκλήρωσε επίσης ένα μάθημα οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ, στην Ελβετία. Από το 1963 έως το 1966, εργάστηκε ως Βοηθός του Γενικού Διευθυντή του Γερμανικού Συνδέσμου Μηχανοδομίας (VDMA), στη Φρανκφούρτη.

Το 1965, ο Schwab εργάστηκε επίσης για το διδακτορικό του στο ETH της Ζυρίχης, γράφοντας διατριβή με θέμα: «Η μακροπρόθεσμη εξαγωγική πίστωση ως επιχειρηματικό πρόβλημα στη μηχανολογία». Στη συνέχεια, το 1966, έλαβε πράγματι το διδακτορικό του στη Μηχανική από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (ETH) της Ζυρίχης. Εκείνη την εποχή, ο πατέρας του Klaus, Eugen Schwab, «κολυμπούσε» σε μεγαλύτερους «κύκλους» από ό,τι είχε «κολυμπήσει προηγουμένως».

Αφού ήταν μια πολύ γνωστή προσωπικότητα στο Ράβενσμπουργκ ως Διευθύνων Σύμβουλος του εργοστασίου Escher-Wyss πριν από τον πόλεμο, ο Eugen θα εκλεγόταν τελικά ως Πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου της πόλης. Το 1966, κατά την ίδρυση της γερμανικής επιτροπής για τη σιδηροδρομική σήραγγα Splügen, ο Eugen Schwab την όρισε ως ένα έργο«που δημιουργεί μια καλύτερη και ταχύτερη σύνδεση με την ολοένα και πιο συγκλίνουσα Ευρώπη μας, προσφέροντας νέες ευκαιρίες για πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη».

Το 1967, ο Klaus Schwab απέκτησε διδακτορικό στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ της Ελβετίας, καθώς και πτυχίο Master στη Δημόσια Διοίκηση από τη Σχολή Διακυβέρνησης John F. Kennedy στο Χάρβαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ ήταν στο Χάρβαρντ, ο Schwab διδάχθηκε από τον Henry Kissinger, για τον οποίο αργότερα θα έλεγε ότι ήταν μεταξύ των κορυφαίων 3-4 ανθρώπων που έχουν επηρεάσει περισσότερο τη σκέψη του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Στο προαναφερθέν άρθρο των Irish Times του 2006, ο Klaus μίλησε για εκείνη την περίοδο ως μία πολύ σημαντική εποχή για τη διαμόρφωση της σημερινής ιδεολογικής του σκέψης, δηλώνοντας: «Χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψα από τις ΗΠΑ μετά τις σπουδές μου στο Χάρβαρντ, υπήρξαν δύο γεγονότα που είχαν ένα αποφασιστικό έναυσμα για μένα. Το πρώτο ήταν ένα βιβλίο του Jean-Jacques Servan-Schreiber, The American Challenge, που έλεγε ότι η Ευρώπη θα έχανε έναντι των ΗΠΑ λόγω των κατώτερων μεθόδων διαχείρισης της Ευρώπης. Το άλλο ήταν –και αυτό έχει σχέση με την Ιρλανδία– όταν η Ευρώπη των έξιέγινε η Ευρώπη των εννέα». Αυτά τα δύο γεγονότα θα βοηθούσαν στη διαμόρφωση του Klaus Schwab σε έναν άνθρωπο που ήθελε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι δημιουργούσαν τις επιχειρήσεις τους.

Την ίδια χρονιά, ο μικρότερος αδερφός του Klaus, Urs Reiner Schwab, αποφοίτησε από το ETH της Ζυρίχηςως μηχανολόγος-μηχανικός και ο Klaus Schwab πήγε να εργαστεί στην παλιά εταιρεία του πατέρα του, την Escher-Wyss, η οποια έγινε σύντομα Sulzer Escher-Wyss AG, Zurich. Εκεί ανέλαβε Βοηθός του Προέδρου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αναδιοργάνωση των συγχωνευόμενων εταιρειών. Το γεγονός αυτό οδηγεί στις πυρηνικές διασυνδέσεις του Klaus.

Η άνοδος ενός τεχνοκράτη

Η Sulzer, μια ελβετική εταιρεία της οποίας η προέλευση χρονολογείται από το 1834, είχε αναδειχθεί για πρώτη φορά μετά την έναρξη της κατασκευής συμπιεστών το 1906. Μέχρι το 1914, η οικογενειακή εταιρεία είχε γίνει μέρος «τριών μετοχικών εταιρειών»,μία από τις οποίες ήταν η επίσημη εταιρεία χαρτοφυλακίου. Στη δεκαετία του 1930, τα κέρδη της Sulzer θα πέσουν κατακόρυφα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και, όπως πολλές επιχειρήσεις εκείνη την εποχή, αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα πληρωμών και σε σχέση με τους εργάτες τους.

Επειδή ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν επηρέασε τόσο την Ελβετία όσο τους γείτονές της, η οικονομική άνθηση που επρόκειτο να ακολουθήσει οδήγησε στην αύξηση της ισχύος και της κυριαρχίας της Sulzer στην αγορά. Το 1966, λίγο πριν την άφιξη του Klaus Schwab στην Escher-Wyss, οι Ελβετοί κατασκευαστές στροβίλων υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας με τους αδελφούς Sulzer στο Βίντερτουρ. Η Sulzer και η Escher-Wyss θα ξεκινήσουν να συγχωνεύονται το 1966, όταν η Sulzer αγόρασε το 53% των μετοχών της Escher. Η δεύτερη θα γινόταν επίσημα Sulzer Escher-Wyss AG το 1969, όταν και η τελευταία από τις μετοχές αποκτήθηκε από τους αδελφούς Sulzer.

Μόλις ξεκίνησε η συγχώνευση, η Escher-Wyss άρχισε να αναδιαρθρώνεται και δύο από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίουθα ήταν τα πρώτα που θα βίωναν το τέλος της υπηρεσίας τους στην Escher-Wyss. Ο Δρ. H. Schindler και ο W. Stoffel παραιτήθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο, του οποίου ηγήθηκαν τότε οι Georg Sulzer και Alfred Schaffner. Ο Δρ. Schindler ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Escher-Wyss για 28 χρόνια και είχε εργαστεί δίπλα στον Eugen Schwab για μια μεγάλη διάρκεια της θητείας του. Ο Peter Schmidheiny θα αναλάβει αργότερα ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Escher-Wyss, συνεχίζοντας την κυριαρχία της οικογένειας Schmidheiny στα στελέχη της εταιρείας.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναδιάρθρωσης, αποφασίστηκε ότι η Escher-Wyss και η Sulzer θα επικεντρωθούν σε ξεχωριστούς τομείς της μηχανικής, με τα εργοστάσια της Escher-Wyss να εργάζονται κυρίως στην κατασκευή υδραυλικών σταθμών παραγωγής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένων στροβίλων, αντλιών αποθήκευσης, μηχανών αναστροφής, συσκευών κλεισίματος και αγωγών, καθώς και ατμοστροβίλων, στροβιλοσυμπιεστών, συστημάτων εξάτμισης, φυγοκέντρων και μηχανημάτων για τη βιομηχανία χαρτιού και χαρτοπολτού. Η Sulzer θα επικεντρωνόταν στη βιομηχανία ψύξης καθώς και στην κατασκευή ατμολεβήτων και αεριοστροβίλων.

Την 1η Ιανουαρίου του 1968, η πρόσφατα αναδιοργανωμένη Sulzer Escher-Wyss AG βγήκε επισήμως στην αγορά, έχοντας εξορθολογιστεί, μια κίνηση που κρίθηκε απαραίτητη λόγω των πολλών μεγάλων εξαγορών. Σε αυτές, περιλαμβάνονταν μια στενή συνεργασίαμε την Brown Boveri, μια ομάδα ελβετικών εταιρειών ηλεκτρικής μηχανικής που είχαν επίσης εργαστεί για τους Ναζί, προμηθεύοντας τους Γερμανούς με υλικά για τα υποβρύχια που χρησιμοποιούσαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Brown Boveri είχε επίσης περιγραφεί ως «εργολάβος ηλεκτρικών ειδών που σχετίζονται με την άμυνα» και τα στελέχη της θεωρούσαν ότι οι συνθήκες του αγώνα εξοπλισμών του Ψυχρού Πολέμου ήταν επωφελείς για την επιχείρησή τους.

Η συγχώνευση και η αναδιοργάνωση αυτών των ελβετικών κολοσσών μηχανολογίας απέδωσε με μοναδικούς τρόπους. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1968 στη Γκρενόμπλ, οι Sulzer και Escher-Wyss χρησιμοποίησαν 8 συμπιεστές ψύξης για να δημιουργήσουν τόνους τεχνητού πάγου. Επίσης, το 1969, οι δύο εταιρείες ενώθηκαν για να βοηθήσουν στην κατασκευή ενός νέου επιβατηγού πλοίου με το όνομα Hamburg, το πρώτο πλοίο στον κόσμο που ήταν πλήρως κλιματιζόμενο χάρη στη συνεργασία Sulzer και Escher-Wyss.

Το 1967, ο Klaus Schwab εκτινάχθηκε επίσημα στη σκηνή της ελβετικής επιχειρηματικής κοινότητας, πρωτοστάτησε στη συγχώνευση μεταξύ Sulzer και Escher-Wyss, καθώς και στον σχηματισμό κερδοφόρων συμμαχιών, όπως με την Brown Boveri και άλλους. Τον Δεκέμβριο του 1967, ο Klaus θα μιλούσε στη Ζυρίχη μπροστά στους κορυφαίους ελβετικούς οργανισμούς μηχανικών, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης της Ένωσης Εργοδοτών Ελβετικών Κατασκευαστών Μηχανών και Μετάλλων και της Ένωσης Ελβετικών Κατασκευαστών Μηχανών.

Στην ομιλία του, θα προέβλεπε σωστά τη σημασία της ενσωμάτωσης των υπολογιστών στη σύγχρονη ελβετική μηχανική, δηλώνοντας ότι: «Το 1971, προϊόντα που δεν κυκλοφορούν καν στην αγορά σήμερα είναι πιθανό να αντιπροσωπεύουν έως και το ένα τέταρτο των πωλήσεων αύριο. Αυτό απαιτεί από τις εταιρείες να ερευνούν συστηματικά πιθανές εξελίξεις και να εντοπίζουν κενά στην αγορά.

Σήμερα (σ.σ. 1971), 18 από τις 20 μεγαλύτερες εταιρείες στον κλάδο των μηχανημάτων μας διαθέτουν τμήματα σχεδιασμού στα οποία έχουν ανατεθεί τέτοιες εργασίες. Φυσικά, όλοι πρέπει να κάνουν χρήση των πιο πρόσφατων τεχνολογικών εξελίξεων, και οι υπολογιστές είναι ένα από αυτά. Οι πολλές μικρές και μεσαίες εταιρείες του κλάδου των μηχανών μας ακολουθούν το δρόμο της συνεργασίας ή χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες ειδικών παρόχων υπηρεσιών επεξεργασίας δεδομένων».

Οι υπολογιστές και τα δεδομένα θεωρήθηκαν προφανώς σημαντικά για το μέλλον, σύμφωνα με τον Schwab, και αυτό προβλήθηκε περαιτέρω στην αναδιοργάνωση της Sulzer Escher-Wyss κατά τη συγχώνευσή της. Ο σύγχρονος ιστότοπος της Sulzer αντικατοπτρίζει αυτήν την αξιοσημείωτη αλλαγή κατεύθυνσης, δηλώνοντας ότι, το 1968: «Οι δραστηριότητες τεχνολογίας υλικών εντείνονται [από τη Sulzer] και αποτελούν τη βάση για προϊόντα ιατρικής τεχνολογίας. Η θεμελιώδης αλλαγή από μια εταιρεία κατασκευής μηχανών σε μια εταιρεία τεχνολογίας αρχίζει να γίνεται εμφανής».

Πράγματι, ο Klaus Schwab βοήθησε να μετατραπεί η Sulzer Escher-Wyss σε κάτι περισσότερο από έναν απλό γίγαντα μηχανουργίας, μετατρέποντας την σε μια εταιρεία τεχνολογίας που οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα σε ένα μέλλον υψηλής τεχνολογίας. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Sulzer Escher-Wyss άλλαξε και μία άλλη εστίαση της επιχείρησής προκειμένου να βοηθήσει στο να «δημιουργηθεί η βάση για προϊόντα ιατρικής τεχνολογίας», ένας τομέας που δεν είχε αναφερθεί προηγουμένως στους στόχους, είτε της Sulzer είτε της Escher-Wyss.

Αλλά η τεχνολογική πρόοδος δεν ήταν η μόνη αναβάθμιση που ήθελε να παρουσιάσει ο Klaus Schwab στη Sulzer Escher-Wyss. Επεδίωκε επίσης να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο η εταιρεία σκεφτόταν το στιλ της διοίκησης της επιχείρησής της. Ο Schwab και οι στενοί του συνεργάτες πίεζαν για μια εντελώς νέα επιχειρηματική φιλοσοφίαπου θα επέτρεπε «σε όλους τους εργαζόμενους να αποδεχτούν ως ηθικό χρέος τους στόχους της εταιρείας, εξασφαλίζοντας της έτσι μια αίσθηση ευελιξίας».

Ο ίδιος ο Klaus άρχισε να αναδεικνύεται ως πιο ενεργό δημόσιο πρόσωπο στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Εκείνη την εποχή, η εταιρεία Sulzer Escher-Wyss άρχισε επίσης να ενδιαφέρεται περισσότερο να ασχοληθεί με τον Τύπο, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν. Τον Ιανουάριο του 1969, οι ελβετικοί γίγαντες διοργάνωσαν μια δημόσια συμβουλευτική συνάντηση με τίτλο «Ημέρα Ενημέρωσης της Βιομηχανίας Μηχανικής»,η οποία αφορούσε κυρίως ζητήματα σχετικά με τη διαχείριση της εταιρείας. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο Schwab θα δήλωνε ότι οι εταιρείες που χρησιμοποιούν αυταρχικό στυλ διαχείρισης «δεν είναι σε θέση να ενεργοποιήσουν πλήρως το “ανθρώπινο κεφάλαιο”», ένα επιχείρημα που θα χρησιμοποιούσεσε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1960.

Πλουτώνιο και Πρετόρια

Η Escher-Wyss ήταν πρωτοπόρα σε μερικές από τις πιο σημαντικές τεχνολογίες στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Όπως επισημαίνει το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ σε έγγραφό του για την «Υπερκρίσιμη ανάπτυξη του κύκλου Brayton CO2 (CBC)», μια συσκευή που χρησιμοποιείται σε υδροηλεκτρικούς και πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, «η Escher-Wyss ήταν η πρώτη που ανέπτυξε τη στροβιλομηχανή για συστήματα CBC, ξεκινώντας το 1939».

Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι κατασκευάστηκαν 24 συστήματα, «με την Escher-Wyss να σχεδιάζει τους κύκλους μετατροπής ισχύος και να κατασκευάζει τις στροβιλομηχανές». Μέχρι το 1966, λίγο πριν από την είσοδο του Schwab στην Escher-Wyss και την έναρξη της συγχώνευσης με τη Sulzer, ο συμπιεστής ηλίου της Escher-Wyss είχε σχεδιαστεί για την La Fleur Corporation και συνέχισε την εξέλιξη της συσκευής Brayton Cycle Development. Αυτή η τεχνολογία εξακολουθούσε να είναι σημαντική για τη βιομηχανία όπλων μέχρι το 1986, με τα πυρηνικά μη επανδρωμένα αεροσκάφηνα είναι εξοπλισμένα με έναν πυρηνικό αντιδραστήρα κύκλου Brayton που ψύχεται με ήλιο.

Η Escher-Wyss είχε εμπλακεί με την κατασκευή και εγκατάσταση πυρηνικής τεχνολογίας τουλάχιστον ήδη από το 1962, όπως φαίνεται σε ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια «διάταξη ανταλλαγής θερμότητας για ένα πυρηνικό εργοστάσιο» και ένα άλλο, από το 1966,για έναν «σταθμό αεριοστροβίλου πυρηνικού αντιδραστήρα με ψύξη έκτακτης ανάγκης». Μετά την αποχώρηση του Schwab από την Sulzer Escher-Wyss, η Sulzer θα βοηθούσε επίσης στην ανάπτυξηειδικών στροβιλοσυμπιεστών για εμπλουτισμό ουρανίου για την παραγωγή καυσίμων αντιδραστήρων.

Όταν ο Klaus Schwab προσχώρησε στη Sulzer Escher-Wyss το 1967 και ξεκίνησε την αναδιοργάνωση της σε εταιρεία τεχνολογίας, η εμπλοκή της Sulzer Escher-Wyss στις πιο σκοτεινές πτυχές της παγκόσμιας κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών έγινε αμέσως πιο έντονη. Πριν εμπλακεί ο Klaus, η Escher-Wyss είχε συχνά επικεντρωθεί στο να βοηθάει στο σχεδιασμό και την κατασκευή εξαρτημάτων για μη στρατιωτικές χρήσεις της πυρηνικής τεχνολογίας, π.χ. την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας.

Ωστόσο, με την άφιξη του «πρόθυμου» Schwab ήρθε και η συμμετοχή της εταιρείας στην παράνομη διάδοση της τεχνολογίας πυρηνικών όπλων. Μέχρι το 1969, η ενσωμάτωση της Escher Wyss στην Sulzer ολοκληρώθηκε πλήρως και θα μετονομάζονταν σε Sulzer AG, αφαιρώντας το ιστορικό Escher-Wyss από το όνομά της.

Τελικά, αποκαλύφθηκε, χάρη σε μια ανασκόπηση και μία έκθεση από τις ελβετικές αρχές και έναν άνδρα ονόματι Peter Hug, ότι η Sulzer Escher-Wyss άρχισε κρυφά να προμηθεύεται και να κατασκευάζει βασικά μέρη για πυρηνικά όπλα κατά τη δεκαετία του 1960. Η εταιρεία, ενώ ο Schwab ήταν στο διοικητικό συμβούλιο, άρχισε επίσης να παίζει κρίσιμο ρόλο-κλειδί στην ανάπτυξη του παράνομου προγράμματος πυρηνικών όπλων της Νότιας Αφρικής κατά τα πιο σκοτεινά χρόνια του καθεστώτος του απαρτχάιντ. Ο Klaus Schwab ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην ίδρυση μιας εταιρικής κουλτούρας που βοήθησε την Πρετόρια να κατασκευάσει έξι πυρηνικά όπλα και να συναρμολογήσει εν μέρει ένα έβδομο.

Στην έκθεση του,ο Peter Hug περιέγραψε το πώς η Sulzer Escher Wyss AG είχε προμηθεύσει κρίσιμα υλικά στην κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής και ότι βρήκε στοιχεία για τον ρόλο της Γερμανίας στην υποστήριξη του ρατσιστικού καθεστώτος. Αποκάλυψε επίσης ότι η ελβετική κυβέρνηση «γνώριζε κάποιες παράνομες συμφωνίες, αλλά “τις ανεχόταν σιωπηλά”, ενώ υποστήριξε ενεργά ορισμένες από αυτές ή τις επέκρινε με μισή καρδιά». Η έκθεση του Hug τελικά οριστικοποιήθηκε σε ένα project με τίτλο: «Ελβετία και Νότια Αφρική 1948-1994 – Τελική Έκθεση του NFP 42+ που ανατέθηκε από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο», η οποία συντάχθηκε και γράφτηκε από τον Georg Kreis και δημοσιεύτηκε το 2007.

Μέχρι το 1967, η Νότια Αφρική είχε κατασκευάσει έναν αντιδραστήρα ως μέρος ενός σχεδίου για την παραγωγή πλουτωνίου, το SAFARI-2, στο Πελιντάμπα, το κύριο πυρηνικό ερευνητικό κέντρο της Νότιας Αφρικής, το οποίο διευθύνεται από την South African Nuclear Energy Corporation. Το SAFARI-2 ήταν μέρος ενός έργου για την ανάπτυξη ενός αντιδραστήρα που θα μετριάζονταν από Βαρύ Ύδωρ και ο οποίος θα τροφοδοτείτο από φυσικό ουράνιο και θα ψύχονταν με νάτριο.

Αυτή η σύνδεση με την ανάπτυξη Βαρέος Ύδατος για τη δημιουργία ουρανίου, η ίδια τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί, επίσης με τη βοήθεια της Escher-Wyss, μπορεί να εξηγήσει το γιατί οι Νοτιοαφρικανοί έμπλεξαν αρχικά την Escher-Wyss. Αλλά μέχρι το 1969,η Νότια Αφρική εγκατέλειψε το έργο του αντιδραστήρα Βαρέος Ύδατος επειδή αποστράγγιζε πόρους από το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου που είχε ξεκινήσει για πρώτη φορά το 1967.

Το 1970, η Escher-Wyss ήταν σίγουρα βαθιά συνδεδεμένη με την πυρηνική τεχνολογία, όπως φαίνεται σε ένα αρχείοπου φυλάσσεται στο Landesarchivs Baden-Württemberg, στα κρατικά αρχεία του κρατιδίου Μπάντεν-Βούτεμπεργκ. Το αρχείο περιγράφει λεπτομέρειες μιας διαδικασίας δημόσιας προμήθειας και περιέχει πληροφορίες σχετικά με τις συζητήσεις ανάθεσης σε συγκεκριμένες εταιρείες που συμμετείχαν στην προμήθεια πυρηνικής τεχνολογίας και υλικών. Οι εταιρείες που αναφέρονται στο έγγραφο είναι οι NUKEM, Uhde, Krantz, Preussag, Escher-Wyss, Siemens, Rheintal, Leybold, Lurgi, και η περιβόητη Transnuklear.

Οι Ελβετοί και οι Νοτιοαφρικανοί είχαν στενή σχέση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ιστορίας, όταν δεν ήταν εύκολο για το βάναυσο καθεστώς της Νότιας Αφρικής να βρει στενούς συμμάχους. Μέχρι τις 4 Νοεμβρίου του 1977, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών είχε θεσπίσει το ψήφισμα 418 που επέβαλε υποχρεωτικό εμπάργκο όπλων κατά της Νότιας Αφρικής, ένα εμπάργκο που δεν θα ακυρωνόταν πλήρως μέχρι το 1994.

Ο Georg Kreis επεσήμανε τα εξής στη λεπτομερή αξιολόγησή του για την έκθεση Hug: «Το γεγονός ότι οι αρχές υιοθέτησαν μια χαλαρή στάση ακόμη και μετά τον Μάιο του 1978 έρχεται στο προσκήνιο σε μια ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του Κινήματος κατά του Απαρτχάιντ και του DFMA τον Οκτώβριο/Δεκέμβριο του 1978. Όπως εξηγεί η μελέτη του Hug, το Κίνημα κατά του Απαρτχάιντ της Ελβετίας επεσήμανε τις γερμανικές αναφορές σύμφωνα με τις οποίες η Sulzer Escher-Wyss και μια εταιρεία που ονομάζεται BBC είχαν προμηθεύσει εξαρτήματα για το εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου της Νότιας Αφρικής και σε επαναλαμβανόμενες πιστώσεις στην ESCOM, οι οποίες περιλάμβαναν επίσης σημαντικές συνεισφορές από ελβετικές τράπεζες.

Αυτοί οι ισχυρισμοί οδηγούν σε ερωτήματα για το εάν το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο –υπό το πρίσμα της θεμελιώδους υποστήριξης του εμπάργκο του ΟΗΕ, θα έπρεπε να υποκινήσει την Κεντρική Τράπεζα να σταματήσει να εγκρίνει πιστώσεις για την ESCOM στο μέλλον». Πράγματι, οι ελβετικές τράπεζες θα βοηθούσαν στη χρηματοδότηση της νοτιοαφρικανικής κούρσας για τα πυρηνικά και, μέχρι το 1986, η Sulzer Escher-Wyss παρήγαγε με επιτυχία ειδικούς συμπιεστές για εμπλουτισμό ουρανίου.

Η ίδρυση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ

Το 1970, ο νεαρός Klaus Schwab έγραψε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ζήτησε βοήθεια για τη δημιουργία μίας «μη εμπορικής δεξαμενής σκέψης για Ευρωπαίους επιχειρηματικούς ηγέτες». Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ήταν επίσης ο χορηγός των συνεδριάσεων, στέλνοντας τον Γάλλο πολιτικό Raymond Barre να ενεργήσει ως «πνευματικός μέντορας» του φόρουμ. Ο Barre, ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή Ευρωπαίος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Δημοσιονομικές Υποθέσεις, θα γινόταν αργότερα πρωθυπουργός της Γαλλίας και θα κατηγορούντανότι έκανε αντισημιτικά σχόλια ενώ ήταν στην εξουσία.

Έτσι, το 1970, ο Schwab άφησε την Escher Wyss για να οργανώσει ένα συνέδριο διοίκησης επιχειρήσεων δύο εβδομάδων. Το 1971, η πρώτη συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ –που τότε ονομαζόταν Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Διαχείρισης– συγκλήθηκε στο Νταβός της Ελβετίας. Περίπου 450 συμμετέχοντες από 31 χώρες συμμετείχαν στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Διοίκησης του Schwab, που αποτελούνταν κυρίως από διευθυντές διαφόρων ευρωπαϊκών εταιρειών, πολιτικούς και ακαδημαϊκούς των ΗΠΑ. Το φόρουμ σημείωσε επιτυχία υπό την οργάνωση του Klaus Schwab και της γραμματέος του, Hilde Stoll, που αργότερα, την ίδια χρονιά, θα γινόταν η σύζυγος του Schwab.

Το ευρωπαϊκό συμπόσιο του Klaus δεν ήταν μια πρωτότυπη ιδέα. Όπως ανέφερεο συγγραφέας Ganga Jey Aratnam το 2018: «Το “Πνεύμα του Νταβός” του Klaus Schwab ήταν επίσης το “Πνεύμα του Χάρβαρντ”. Και δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι το διάσημο πανεπιστήμιο είχε υποστηρίξει την ιδέα ενός συμποσίου. Ο εξέχων οικονομολόγος του Χάρβαρντ, John Kenneth Galbraith, υποστήριζε πάντα την εύπορη κοινωνία καθώς και τις ανάγκες σχεδιασμού του καπιταλισμού και την προσέγγιση Ανατολής και Δύσης».

Ήταν επίσης αλήθεια ότι, όπως τόνισε και ο Aratnam, δεν ήταν η πρώτη φορά που το Νταβός φιλοξενούσε τέτοιες εκδηλώσεις. Μεταξύ 1928 και 1931, τα Συνέδρια του Πανεπιστημίου του Νταβός έλαβαν χώρα στο Hotel Belvédère, εκδηλώσεις που συνιδρύθηκαν από τον Albert Einstein και σταμάτησαν μόνο από τη Μεγάλη Ύφεση και την απειλή του επικείμενου πολέμου.

Η Λέσχη της Ρώμης και το WEF

Η ομάδα με τη μεγαλύτερη επιρροή που ώθησε τη δημιουργία του συμποσίου του Klaus Schwab ήταν η Λέσχη της Ρώμης, μια δεξαμενή σκέψης με επιρροή στην επιστημονική και οικονομική ελίτ που αντικατοπτρίζει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης ενός μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης με επικεφαλής μία τεχνοκρατική ελίτ. Η Λέσχη ιδρύθηκε το 1968 από τον Ιταλό βιομήχανο Aurelio Peccei και τον Σκωτσέζο χημικό Alexander King κατά τη διάρκεια μιας ιδιωτικής συνάντησης σε μια κατοικία που ανήκε στην οικογένεια Rockefeller, στο Bellagio της Ιταλίας.

Ανάμεσα στα πρώτα επιτεύγματα της ήταν ένα βιβλίο του 1972 με τίτλο The Limits to Growth, που επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στον παγκόσμιο υπερπληθυσμό, προειδοποιώντας ότι «αν τα καταναλωτικά πρότυπα του κόσμου και η αύξηση του πληθυσμού συνέχιζαν με τους ίδιους υψηλούς ρυθμούς της εποχής, η γη θα έφτανε τα όριά της μέσα σε έναν αιώνα». Στην τρίτη συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, το 1973, ο Peccei εκφώνησε μια ομιλία συνοψίζοντας το βιβλίο, το οποίο ο ιστότοπος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ θυμάται ότι ήταν το χαρακτηριστικό γεγονός αυτής της ιστορικής συνάντησης. Την ίδια χρονιά, η Λέσχη της Ρώμης θα δημοσιεύσει μια έκθεση που περιέγραφε λεπτομερώς ένα «προσαρμοστικό» μοντέλο για την παγκόσμια διακυβέρνηση που θα χώριζε τον κόσμο σε δέκα, διασυνδεδεμένες οικονομικές/πολιτικές περιοχές.

Η Λέσχη της Ρώμης ήταν επί μακρόν αμφιλεγόμενη για την εμμονή της στη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού και σε πολλές από τις προηγούμενες πολιτικές της, τις οποίες οι επικριτές της περιέγραψαν ως επηρεασμένες από την Ευγονική και τη Νεομαλθουσιανή. Ωστόσο, στο περίφημο Βιβλίο του 1991 της Λέσχης, Η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση, υποστηρίχθηκε ότι τέτοιες πολιτικές θα μπορούσαν να κερδίσουν λαϊκή υποστήριξη εάν οι μάζες ήταν σε θέση να τις συνδέσουν με μια υπαρξιακή μάχη ενάντια σε έναν κοινό εχθρό.

Για το σκοπό αυτό, η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση περιείχε ένα απόσπασμα με τίτλο «Ο κοινός εχθρός της ανθρωπότητας είναι ο άνθρωπος», το οποίο αναφέρει τα εξής: «Αναζητώντας έναν κοινό εχθρό εναντίον του οποίου μπορούμε να ενωθούμε, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η ρύπανση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η έλλειψη νερού, η πείνα και άλλα παρόμοια, θα ταίριαζαν απόλυτα στη συνολική εικόνα.

Στο σύνολό τους και στις αλληλεπιδράσεις τους αυτά τα φαινόμενα αποτελούν μια κοινή απειλή που πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί. Καθορίζοντας όμως αυτούς τους κινδύνους ως εχθρούς, πέφτουμε στην παγίδα, για την οποία έχουμε ήδη προειδοποιήσει τους αναγνώστες, δηλαδή να μπερδεύουμε τα συμπτώματα με τις αιτίες. Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι προκαλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση στις φυσικές διεργασίες και μόνο μέσω αλλαγής των στάσεων και της συμπεριφοράς μπορούν να ξεπεραστούν. Ο πραγματικός εχθρός λοιπόν είναι η ίδια η ανθρωπότητα».

Τα τελευταία χρόνια, η ελίτ που κυριαρχεί στη Λέσχη της Ρώμης και στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υποστήριξε συχνά ότι οι μέθοδοι ελέγχου του πληθυσμού είναι απαραίτητες για την προστασία του περιβάλλοντος. Επομένως, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ θα χρησιμοποιούσε παρομοίως τα ζητήματα του κλίματος και του περιβάλλοντος ως μέσο για να προωθήσει, ως απαραίτητες, κατά τα άλλα αντιδημοφιλείς πολιτικές, όπως αυτές της Μεγάλης Επαναφοράς.

Το παρελθόν ως πρόλογος

Από την ίδρυση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ο Klaus Schwab έχει γίνει ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στον κόσμο και η Μεγάλη Επαναφορά του έχει καταστήσει πιο σημαίνοντα από ποτέ τον έλεγχο από τον άνθρωπο που κάθεται στον θρόνο της παγκοσμιοποίησης.

Δεδομένου του εξέχοντος ρόλου του στην εκτεταμένη προσπάθεια να μεταμορφωθεί κάθε πτυχή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, η ιστορία του Klaus Schwab ήταν δύσκολο να ερευνηθεί. Όταν αρχίσετε να σκάβετε στην ιστορία ενός ανθρώπου όπως ο Schwab, ο οποίος βρίσκεται πιο ψηλά από άλλους της σκιώδους ελίτ που κινούν τα νήματα, σύντομα θα διαπιστώσετε ότι πολλές πληροφορίες έχουν αποκρυφτεί ή αφαιρεθεί. Ο Klaus είναι κάποιος που θέλει να μείνει κρυμμένος στις σκιώδεις γωνιές της κοινωνίας και που θα επιτρέψει στον μέσο άνθρωπο να δει μόνο μια καλοπαρουσιασμένη κατασκευή της επιλεγμένης του περσόνας.

Είναι ο πραγματικός Klaus Schwab μια ευγενική ηλικιωμένη φιγούρα ενός θείου που επιθυμεί να κάνει καλό για την ανθρωπότητα ή είναι πραγματικά γιος ενός συνεργάτη των Ναζί που χρησιμοποίησε τη δουλεία σκλάβων και βοήθησε τις προσπάθειες των Ναζί να αποκτήσουν την πρώτη ατομική βόμβα;

Είναι ο Klaus ο έντιμος διευθυντής επιχειρήσεων που πρέπει να εμπιστευτούμε για τη δημιουργία μιας δικαιότερης κοινωνίας και χώρων εργασίας για τον απλό άνθρωπο ή είναι το άτομο που βοήθησε την Sulzer Escher-Wyss σε μια τεχνολογική επανάσταση, η οποία οδήγησε με το ρόλο της στην παράνομη δημιουργία πυρηνικών όπλων για το ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής;

Τα στοιχεία που κοίταξα δεν υποδεικνύουν έναν ευγενικό άνθρωπο, αλλά μάλλον ένα μέλος μιας πλούσιας, καλά δικτυωμένης οικογένειας που έχει ιστορικά συμβάλλει στη δημιουργία όπλων μαζικής καταστροφής για επιθετικές, ρατσιστικές κυβερνήσεις.

Όπως είπε ο Klaus Schwab το 2006, «Η γνώση θα είναι σύντομα διαθέσιμη παντού, την αποκαλώ “γκουγκλοποίηση” της παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι αυτό που ξέρατε πια. Είναι ο τρόπος που το χρησιμοποιείτε. Πρέπει να είστε ο ρυθμιστής του ρυθμού». Ο Klaus Schwab θεωρεί τον εαυτό του ρυθμιστή και κορυφαίο παίκτη και πρέπει να πούμε ότι τα προσόντα και η εμπειρία του είναι εντυπωσιακά.

Ωστόσο, όταν πρόκειται για την εξάσκηση αυτού που κηρύττετε, ο Klaus έχει αποκαλυφθεί. Μία από τις τρεις μεγαλύτερες προκλήσεις στη λίστα προτεραιοτήτων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ είναι η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, ωστόσο, ούτε ο Klaus Schwab ούτε ο πατέρας του, Eugen, ανταποκρίθηκαν στις ίδιες αρχές όταν εργάζονταν. Ακριβώς το αντίθετο.

Τον Ιανουάριο του 2021, ο Klaus Schwab ανακοίνωσε ότι είναι η χρονιά που το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και οι σύμμαχοί του πρέπει να «ξανοικοδομήσουν την εμπιστοσύνη» με τις μάζες. Ωστόσο, εάν ο Schwab συνεχίσει να κρύβει την ιστορία του και τις διασυνδέσεις του πατέρα του με την «Εθνικοσοσιαλιστική Εταιρεία Μοντέλου» που ήταν η Escher-Wyss κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1930 και του 1940, τότε οι άνθρωποι θα έχουν βάσιμους λόγους να μην εμπιστεύονται τα υποκείμενα κίνητρα της υπερβολικά αντιδημοκρατικής του αντζέντας της Μεγάλης Επαναφοράς.

Στην περίπτωση των Schwabs, τα στοιχεία δεν δείχνουν απλώς κακές επιχειρηματικές πρακτικές ή κάποιου είδους παρεξηγήσεις της πραγματικότητας. Αντίθετα, η ιστορία της οικογένειας Schwab αποκαλύπτει τη συνήθεια να συνεργάζεται με γενοκτόνους δικτάτορες για τα βασικά κίνητρα του κέρδους και της εξουσίας. Οι Ναζί και το καθεστώς του απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής είναι δύο από τα χειρότερα παραδείγματα ηγεσίας στη σύγχρονη πολιτική, ωστόσο, οι Schwabs προφανώς δεν μπορούσαν ή δεν το έβλεπαν αυτό εκείνη την εποχή.

Στην περίπτωση του ίδιου του Klaus Schwab, φαίνεται ότι βοήθησε στο ξέπλυμα λειψάνων της ναζιστικής εποχής, δηλαδή των πυρηνικών φιλοδοξιών και των φιλοδοξιών του για τον έλεγχο του πληθυσμού, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια μιας βαθύτερης ατζέντας. Ενώ υπηρετούσε ως ηγετική μορφή στη Sulzer Escher Wyss, η εταιρεία προσπάθησε να βοηθήσει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του καθεστώτος της Νότιας Αφρικής, της τότε πιο ναζιστικής κυβέρνησης στον κόσμο, διατηρώντας την κληρονομιά της ναζιστικής εποχής της Escher Wyss.

Στη συνέχεια, μέσω του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ο Schwab βοήθησε στην αποκατάσταση των πολιτικών ελέγχου του πληθυσμού που επηρεάστηκαν από την Ευγονική κατά την περιόδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μία εποχή που οι αποκαλύψεις των ναζιστικών θηριωδιών έφεραν γρήγορα την ψευδο-επιστήμη σε μεγάλη ανυποληψία. Υπάρχει κάποιος λόγος να πιστεύουμε ότι ο Klaus Schwab, όπως είναι σήμερα, έχει αλλάξει ούτως ή άλλως; Ή εξακολουθεί να είναι το δημόσιο πρόσωπο μιας προσπάθειας δεκαετιών για να διασφαλιστεί η επιβίωση μιας πολύ παλιάς ατζέντας;

Το τελευταίο ερώτημα που πρέπει να τεθεί σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις ενέργειες του Schwab, μπορεί να είναι το πιο σημαντικό για το μέλλον της ανθρωπότητας: Προσπαθεί ο Klaus Schwab να δημιουργήσει την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση ή προσπαθεί να δημιουργήσει το Τέταρτο Ράιχ;

*Ο Johnny Vedmore

Klaus Schwab> This is your life

On the morning of 11 September 2001, Klaus Schwab sat having breakfast in the Park East Synagogue in New York City with Rabbi Arthur Schneier, former Vice President for the World Jewish Congress.

Together, the two men watched one of the most impactful events of the next twenty years unfold as planes struck the World Trade Center buildings. Now, two decades on, Klaus Schwab again sits in a front row seat of yet another generation-defining moment in modern human history.

By Steve Beckow/ Author Johnny Vedmore

Always seeming to have a front row seat when tragedy approaches, Schwab’s proximity to world-altering events likely owes to his being one of the most well-connected men on Earth. As the driving force behind the World Economic Forum, “the international organization for public-private cooperation,” Schwab has courted heads of state, leading business executives, and the elite of academic and scientific circles into the Davos fold for over 50 years. More recently, he has also courted the ire of many due to his more recent role as the frontman of the Great Reset, a sweeping effort to remake civilization globally for the express benefit of the elite of the World Economic Forum and their allies.

Schwab, during the Forum’s annual meeting in January 2021, stressed that the building of trust would be integral to the success of the Great Reset, signalling a subsequent expansion of the initiative’s already massive public relations campaign. Though Schwab called for the building of trust through unspecified “progress,” trust is normally facilitated through transparency. Perhaps that is why so many have declined to trust Mr. Schwab and his motives, as so little is known about the man’s history and background prior to his founding of the World Economic Forum in the early 1970s.

Yes, #KlausSchwab arrived in Manhattan just in time to see the planes hit. #COVID911https://t.co/hgTbXitZAU

— HousatonicLive (@HousatonicLive) August 7, 2022

Like many prominent frontmen for elite-sponsored agendas, the online record of Schwab has been well-sanitized, making it difficult to come across information on his early history as well as information on his family. Yet, having been born in Ravensburg, Germany in 1938, many have speculated in recent months that Schwab’s family may have had some tie to Axis war efforts, ties that, if exposed, could threaten the reputation of the World Economic Forum and bring unwanted scrutiny to its professed missions and motives.

In this Unlimited Hangout investigation, the past that Klaus Schwab has worked to hide is explored in detail, revealing the involvement of the Schwab family, not only in the Nazi quest for an atomic bomb, but apartheid South Africa’s illegal nuclear programme. Especially revealing is the history of Klaus’ father, Eugen Schwab, who led the Nazi-supported German branch of a Swiss engineering firm into the war as a prominent military contractor. That company, Escher-Wyss, would use slave labor to produce machinery critical to the Nazi war effort as well as the Nazi’s effort to produce heavy water for its nuclear program. Years later, at the same company, a young Klaus Schwab served on the board of directors when the decision was made to furnish the racist apartheid regime of South Africa with the necessary equipment to further its quest to become a nuclear power.

With the World Economic Forum now a prominent advocate for nuclear non-proliferation and “clean” nuclear energy, Klaus Schwab’s past makes him a poor spokesperson for his professed agenda for the present and the future. Yet, digging even deeper into his activities, it becomes clear that Schwab’s real role has long been to “shape global, regional and industry agendas” of the present in order to ensure the continuity of larger, much older agendas that came into disrepute after World War II, not just nuclear technology, but also eugenics-influenced population control policies.

A Swabian Story

On 10 July 1870, Klaus Schwab’s grandfather Jakob Wilhelm Gottfried Schwab, referred to later as simply Gottfried, was born in a Germany at war with its French neighbours. Karlsruhe, the town where Gottfried Schwab was born, was located in the Grand Duchy of Baden, ruled in 1870 by the 43 year old Grand Duke of Baden, Frederick I. The following year, the aforementioned Duke would be present at the proclamation of the German Empire which took place in the Hall of Mirrors at the Palace of Versailles. He was the only son-in-law of the incumbent Emperor Wilhelm I and, as Frederick I, was one of the reigning sovereigns of Germany. By the time Gottfried Schwab turned 18 years old, Germany would see Wilhelm II take the throne upon the death of his father, Frederick III.

In 1893, a 23 year old Gottfried Schwab would officially depart from Germany giving up his German citizenship and leaving Karlsruhe in order to emigrate to Switzerland. At the time, his occupation was noted as being that of a simple baker. Here, Gottfried would meet Marie Lappert who was from Kirchberg near Bern, Switzerland and who was five years his junior.

They would marry in Roggwil, Bern, on 27 May 1898 and the following year, on 27 April 1899, their child Eugen Schwab was born. At the time of his birth, Gottfried Schwab had moved up in the world, having become a Machine Engineer. When Eugen was around one year old, Gottfried and Marie Schwab decided to return to live in Karlsruhe and Gottfried reapplied for German citizenship again.

Eugen Schwab would follow in the footsteps of his father and also become a Machine Engineer and in future years, he would advise his children to do the same. Eugen Schwab would eventually begin working at a factory in a town in Upper Swabia in Southern Germany, capital of the district of Ravensburg, Baden-Württemberg.

The factory where he would forge his career was the German branch of a Swiss company named Escher Wyss. Switzerland had many long standing economic ties to the Ravensburg area, with Swiss traders in the early 19^th century bringing in yarn and weaving products.

In the same period, Ravensburg delivered grain to Rorschach until 1870, alongside breeding animals and various cheeses, deep within the Swiss Alps. Between 1809 and 1837, there were 375 Swiss people living in Ravensburg, though the Swiss population had dropped to 133 by 1910.

In the 1830s, skilled Swiss workers set up a cotton factory with an incorporated bleaching and finishing plant owned and maintained by the Erpf brothers. The Ravensburg horse market, created in around 1840, also attracted many people from Switzerland, especially after the 1847 opening of the railway line from Ravensburg to Friedrichshafen, a town situated on nearby Lake Constance on the borderlands of Switzerland and Germany.

Rorsach grain traders would make regular visits to the Ravensburger Kornhaus and eventually this cross-border cooperation and trade also led to a branch of the Zurich machine factory, Escher-Wyss & Cie, opening in the city. This feat was made plausible once a train line connecting the Swiss to the German route network was completed between 1850 and 1853. The factory was set up by Walter Zuppinger between 1856 to 1859 and would begin production in 1860. In 1861, we can see the first official patent of the manufacturers Escher-Wyss in Ravensburg of “peculiar facilities on mechanical looms for ribbon weaving”. At this time, the Ravensburg branch of Escher Wyss would be directed by Walter Zuppinger, and would be where he developed his tangential turbine and where he gained a number of additional patents. In 1870, Zuppinger along with others would also founded a paper mill works in Baienfurt close to Ravensburg. He retired in 1875 and devoted all his energies to the further advance of turbines.

At the turn of the new century, Escher-Wyss had put the ribbon weaving to one side and begun to concentrate on much bigger projects like the production of large industrial turbines and, in 1907, they sought an “approval and concession procedure” for the construction of a hydropower plant near Dogern am Rhein, which was reported in a Basel brochure from 1925.

By 1920, Escher-Wyss found themselves embroiled in serious financial difficulties. The treaty of Versailles had restricted the military and economic growth of Germany following the Great War, and the Swiss Company found the downturn in neighbouring national civil engineering projects too much to bear. The parent branch of Escher-Wyss was located in Zurich and dated back to 1805 and the company, which still benefited from a good reputation and a history lasting more than a century, was deemed too important to lose. In December 1920, a reorganization was carried out by writing down the share capital from 11.5 to 4.015 million French Francs and which was later increased again to 5.515 million Swiss Francs. By the end of the financial year of 1931, Escher-Wyss was still losing money.

Yet, the plucky company continued to deliver large scale civil engineering contracts throughout the 1920s as noted in the official correspondence written in 1924 from Wilhelm III Prince of Urach to the company Escher-Wyss and to the asset manager of the House of Urach, accountant Julius Heller. This document discusses the “General Terms and Conditions of the Association of German Water Turbine Manufacturers for the Delivery of Machines and Other Equipment for Hydropower Plants”. This is also confirmed in a brochure on the “Conditions of the Association of German Water Turbine Manufacturers for the Installation of Turbines and Machine Parts within the German Reich”, printed on March 20, 1923 in an advertising brochure from Escher-Wyss for a universal oil pressure regulator.

After the Great Depression in the early 1930s had laid waste to the global economy, Escher-Wyss announced, “as the catastrophic development of the economic situation in connection with the currency declines; The company [Escher-Wyss] is temporarily unable to continue its current liabilities in various customer countries.” The company also revealed that they would apply for a court deferral to the Swiss newspaper Neue Zürcher Nachrichten, which reported on 1 December 1931 that, “the company Escher-Wyss has been granted a stay of bankruptcy until the end of March 1932 and, acting as curator in Switzerland, a trust company has been appointed.”

The article stated optimistically that, “there should be a prospect of continuing operations.” In 1931, Escher-Wyss employed around 1,300 non-contracted workers and 550 salaried employees.

By the mid-1930s, Escher-Wyss had again found itself in financial trouble. In order to rescue the company this time, a consortium was brought on board to save the ailing engineering firm. The consortium was partly formed by the Federal Bank of Switzerland (which was coincidently headed by a Max Schwab, who is of no relation to Klaus Schwab) and further restructuring took place. In 1938, it was announced that an engineer at the firm, Colonel Jacob Schmidheiny would become the new President of the Board of Directors at Escher-Wyss. Soon after the outbreak of war in 1939, Schmidheiny was quoted as saying, “The outbreak of war does not necessarily mean unemployment for the machine industry in a neutral country, on the contrary.” Escher-Wyss, and its new management, were apparently looking forward to profiting off the war, paving the way for their transformation into a major Nazi military contractor.

A Brief History of Jewish Persecution in Ravensburg

When Adolf Hitler came to power, many things changed in Germany, and the story of the Jewish population of Ravensburg during that era is a sad one to tell. Yet, it was hardly the first time that anti-Semitism had first been recorded as having reared its ugly head in the region.

In the Middle Ages, a synagogue, mentioned as far back as 1345 was located at the centre of Ravensburg, serving a small Jewish community which can be traced from 1330 to 1429. At the end of 1429 and through 1430, the Jews of Ravensburg were targeted and a horrific massacre ensued. In the nearby settlements of Lindau, Überlingen, Buchhorn (later renamed Friedrichshafen), Meersburg and Konstanz, there were mass arrests of Jewish residents. The Jews of Lindau were burnt alive during the 1429/1430 Ravensburg blood libel, in which members of the Jewish community were accused of ritually sacrificing babies. In August 1430, in Überlingen, the Jewish community was forced to convert, 11 of them did so and the 12 who refused were killed. The massacres which took place in Lindau, Überlingen and Ravensburg happened with the direct approval of the ruling King Sigmund and any remaining Jews were soon expelled from the region.

Ravensburg had this ban confirmed by Emperor Ferdinand I in 1559 and it was upheld, for example, in an 1804 instruction issued for the city guard, which read: “Since the Jews are not allowed to engage in any trade or business here, no one else is allowed to enter the city by post or by carriage, The rest, however, if they have not received a permit for a longer or shorter stay from the police office, are to be removed from the city by the police station.”

Not until the 19th century were Jews able to settle legally in Ravensburg again and, even by then, their number remained so small that a synagogue was not rebuilt. In 1858, there were only 3 Jews recorded in Ravensburg and, in 1895, this number peaked at 57. From the turn of the century until 1933, the numbers of Jews living in Ravensburg had steadily decreased until the community was only made up of 23 people.

By the start of the 1930s, there were seven main Jewish families living in Ravensburg, including the Adler, Erlanger, Harburger, Herrmann, Landauer, Rose and Sondermann families. After the National Socialists seized power, some of the Ravensburg Jews were initially forced to emigrate, while others would later be murdered in Nazi concentration camps. Leading up to World War II, there were many public displays of hatred towards the small community of Jews in and around Ravensburg.

As early as March 13, 1933, about three weeks before the nationwide Nazi boycott of all Jewish shops in Germany, SA guards posted themselves in front of two of the five Jewish shops in Ravensburg and tried to prevent potential buyers from entering, putting up signs on one shop stating “Wohlwert closed until Aryanization”. Wohlwert’s would soon become “Aryanised” and would be the only Jewish-owned shop to survive the Nazi pogrom. The other owners of the four large Jewish department stores in Ravensburg; Knopf; Merkur; Landauer and Wallersteiner were all forced to sell their properties to non-Jewish merchants between 1935 and 1938. During this period, many of the Ravensburg Jews were able to flee abroad before the worst of the National Socialist persecution began. While at least eight died violently, it was reported that three Jewish citizens who lived in Ravensburg survived because of their “Aryan” spouses. Some of the Jews who were arrested in Ravensburg during Kristallnacht were forced to march through the streets of Baden-Baden under SS guard supervision the following day and were later deported to Sachsenhausen concentration camp.

Horrific Nazi crimes against humanity took place in Ravensburg. On 1 January 1934, the “Law for the Prevention of Hereditary Diseases” came into force in Nazi Germany, meaning people with diagnosed illnesses such as dementia, schizophrenia, epilepsy, hereditary deafness, and various other mental disorders, could be legally forcibly sterilised. In the Ravensburg City Hospital, today called Heilig-Geist Hospital, forced sterilisations were carried out beginning in April 1934. By 1936, sterilisation was the most performed medical procedure in the municipal hospital.

In the pre-war years of the 1930s leading up to the German annexation of Poland, Ravensburg’s Escher-Wyss factory, now managed directly by Klaus Schwab’s father, Eugen Schwab, continued to be the biggest employer in Ravensburg. Not only was the factory a major employer in the town, but Hitler’s own Nazi party awarded the Escher-Wyss Ravensburg branch the title of “National Socialist Model Company” while Schwab was at the helm. The Nazis were potentially wooing the Swiss company for cooperation in the coming war, and their advances were eventually reciprocated.

Escher-Wyss Ravensburg and the War

Ravensburg was an anomaly in wartime Germany, as it was never targeted by any Allied airstrikes. The presence of the Red Cross, and a rumoured agreement with various companies including Escher-Wyss, saw the allied forces publicly agree to not target the Southern German town. It was not classified as a significant military target throughout the war and, for that reason, the town still maintains many of its original features. However, much darker things were afoot in Ravensburg once the war began.

Eugen Schwab continued to manage the “National Socialist Model Company” for Escher-Wyss, and the Swiss company would aid the Nazi Wermacht produce significant weapons of war as well as more basic armaments. The Escher-Wyss company was a leader in large turbine technology for hydroelectric dams and power plants, but they also manufactured parts for German fighter planes. They were also intimately involved in much more sinister projects happening behind the scenes which, if completed, could have changed the outcome of World War II.

Western military intelligence were already aware of Escher-Wyss’ complicity and collaboration with the Nazis. There are records available from western military intelligence at the time, specifically Record Group 226 (RG 226) from the data compiled by the Office of Strategic Services (OSS), which shows the Allied forces were aware of some of the Escher-Wyss’ business dealings with the Nazis.

Within RG 226, there are three specific mentions of Escher-Wyss including:

• File number 47178 which reads: Escher-Wyss of Switzerland is working on a large order for Germany. Flame-throwers are despatched from Switzerland under the name Brennstoffbehaelter. Dated Sept. 1944.

• File number 41589 showed that the Swiss were allowing German exports to be stored in their country, a supposedly neutral nation during World War II. The entry reads: Business relations between Empresa Nacional Calvo Sotelo (ENCASO), Escher Wyss, and Mineral Celbau Gesellschaft. 1 p. July 1944; see also L 42627 Report on collaboration between the Spanish Empresa Nacional Calvo Sotelo and the German Rheinmetall Borsig, on German exports stored in Switzerland. 1 p. August 1944.

• File number 72654 claimed that: Hungary’s bauxite was formerly sent to Germany and Switzerland for refining. Then a government syndicate built an aluminium plant at Dunaalmas on the borders of Hungary. Electric power was provided; Hungary contributed coal mines, and equipment was ordered from the Swiss firm Escher-Wyss. Production began in 1941. 2 pp. May 1944.

Yet, Escher-Wyss were leaders in one blossoming field in particular, the creation of new turbine technology. The company had engineered a 14,500 HP turbine for the Norsk Hydro industrial facility’s strategically important hydroelectric plant at Vemork, near Rjukan in Norway. The Norsk Hydro plant, part powered by Escher Wyss, was the only industrial plant under Nazi control capable of producing heavy water, an ingredient essential for making plutonium for the Nazi atomic bomb program. The Germans had put all possible resources behind the production of heavy water, but the Allied forces were aware of the potentially game-changing tech advances by the increasingly desperate Nazis.

During 1942 and 1943, the hydro plant was the target of partially successful British Commando and Norwegian Resistance raids, although heavy water production continued. The Allied forces would drop more than 400 bombs on the plant, which barely affected the operations at the sprawling facility. In 1944, German ships attempted to transport heavy water back to Germany, but the Norwegian Resistance were able to sink the ship carrying the payload. With help from Escher-Wyss, the Nazis were almost able to change the tides of war and bring about an Axis victory.

Back in the Escher-Wyss factory in Ravensburg, Eugen Schwab had been busy putting forced labourers to work at his model Nazi company. During the years of World War II, nearly 3,600 forced labourers worked in Ravensburg, including at Escher Wyss. According to the city archivist in Ravensburg, Andrea Schmuder, the Escher-Wyss machine factory in Ravensburg employed between 198 and 203 civil workers and POWs during the war. Karl Schweizer, a local Lindau historian, states that Escher-Wyss maintained a small special camp for forced labourers on the factory premises.

The use of masses of forced labourers in Ravensburg made it necessary to setup one of the largest recorded Nazi forced labour camps in the workshop of a former carpenter’s at Ziegelstrasse 16. At one time, the camp in question accommodated 125 French prisoners of war who were later redistributed to other camps in 1942. The French workers were replaced by 150 Russian prisoners of war who, it was rumoured, were treated the worst out of all the POWs. One such prisoner was Zina Jakuschewa, whose work card and work book are held by the United States Holocaust Memorial Museum. Those documents identify her as a non-Jewish forced labourer assigned to Ravensburg, Germany, during 1943 and 1944.

Eugen Schwab would dutifully maintain the status quo during the war years. After all, with young Klaus Martin Schwab having been born in 1938 and his brother Urs Reiner Schwab born a few years later, Eugen would have wanted to keep his children out of harm’s way.

Klaus Martin Schwab – International Man of Mystery

Born on 30 March 1938 in Ravensburg, Germany, Klaus Schwab was the eldest child in a normal nuclear family. Between 1945 and 1947, Klaus attended primary school in Au, Germany. Klaus Schwab recalls in a 2006 interview with the Irish Times that: “After the war, I chaired the Franco-German regional youth association. My heroes were Adenauer, De Gasperi and De Gaulle.”

Klaus Schwab and his younger brother, Urs Reiner Schwab, were both to follow in the footsteps of their grandfather, Gottfried, and their father, Eugen, and would both initially train as machine engineers. Klaus’s father had told the young Schwab that, if he wanted to make an impact on the world, then he should train as a Machine Engineer. This would only be the beginning of Schwab’s University credentials.

Klaus would begin studying his plethora of degrees at Spohn-Gymnasium Ravensburg between 1949 and 1957, eventually graduating from the Humanistisches Gymnasium in Ravensburg. Between 1958 and 1962, Klaus began working with various engineering companies and, in 1962, Klaus completed his mechanical engineering studies at the Swiss Federal Institute of Technology (ETH) in Zurich with an engineering diploma. The following year, he also completed an economics course at the University of Fribourg, Switzerland. From 1963 until 1966, Klaus worked as Assistant to the Director-General of the German Machine-building Association (VDMA), Frankfurt.

In 1965, Klaus was also working on his doctorate from the ETH Zurich, writing his dissertation on: “The longer-term export credit as a business problem in mechanical engineering.” Then, in 1966, he received his Doctorate in Engineering from the Swiss Federal Institute of Technology (ETH), Zurich. At this time, Klaus’s father, Eugen Schwab, was swimming in bigger circles than he had previously swam. After being a well known personality in Ravensburg as the Managing Director of the Escher-Wyss factory from before the war, Eugen would eventually be elected as President of the Ravensburg Chamber of Commerce. In 1966, during the founding of the German committee for Splügen railway tunnel, Eugen Schwab defined the founding of the German committee as a project “that creates a better and faster connection for large circles in our increasingly converging Europe and thus offers new opportunities for cultural, economic and social development.’

In 1967, Klaus Schwab gained a Doctorate in Economics from the University of Fribourg, Switzerland as well as a Masters of Public Administration qualification from the John F. Kennedy School of Government at Harvard in the United States. While at Harvard, Schwab was taught by Henry Kissinger, who he would later say were among the top 3-4 figures who had most influenced his thinking over the course of his entire life.

In the previously mentioned Irish Times article of 2006, Klaus talks about that period as being very important to the formation of his present idealogical thinking, stating: “Years later, when I came back from the US after my studies at Harvard, there were two events that had a decisive triggering event on me. The first was a book by Jean-Jacques Servan-Schreiber, The American Challenge – which said Europe would lose out against the US because of Europe’s inferior management methods. The other event was – and this is relevant to Ireland – the Europe of the six became the Europe of the nine.” These two events would help shape Klaus Schwab into a man who wanted to change the way people went about their business.

That same year, Klaus’s younger brother Urs Reiner Schwab graduated from ETH Zurich as a mechanical engineer, and Klaus Schwab went to work for his father’s old company, Escher-Wyss, soon to become Sulzer Escher-Wyss AG, Zurich, as Assistant to the Chairman to aid in the reorganisation of the merging companies. This leads us towards Klaus’s nuclear connections.

The rise of a technocrat

Sulzer, a Swiss company whose origins date back to 1834, had first risen to prominence after starting to build compressors in 1906. By 1914, the family-run firm had become part of “three joint-stock companies,” one of which was the official holding company. In the 1930s, Sulzer’s profits would suffer during the Great Depression and, like many businesses at the time, faced disruption and industrial actions from their workers.

World War II may not have affected Switzerland as much as her neighbours, but the economic boom that was to follow led to Sulzer growing in power and market dominance. In 1966, just before the arrival of Klaus Schwab at Escher-Wyss, the Swiss turbine manufacturers signed a cooperation agreement with the Sulzer brothers in Winterthur. Sulzer and Escher-Wyss would begin to merge in 1966, when Sulzer purchased 53% of the company shares. Escher-Wyss would officially become Sulzer Escher-Wyss AG in 1969 when the last of the shares were acquired by the Sulzer brothers.

Once the merger had started, Escher-Wyss would begin to be restructured and two of the existing Board Members would be the first to find their service to Escher-Wyss coming to an end. Dr. H. Schindler and W. Stoffel would resign from the Board of Directors now headed by Georg Sulzer and Alfred Schaffner. Dr. Schindler had been a member of the Escher-Wyss Board of Directors for 28 years and had worked alongside Eugen Schwab throughout much of his service. Peter Schmidheiny would later take over as Chairman of the Board of Directors of Escher-Wyss, continuing the Schmidheiny family rule over the company’s executives.

During the restructuring process, it was decided that Escher-Wyss and Sulzer would concentrate on separate areas of machine engineering with the Escher-Wyss factories primarily working on hydraulic power plant construction, including turbines, storage pumps, reversing machines, closing devices and pipelines, as well as steam turbines, turbo compressors, evaporation systems, centrifuges and machines for the paper and pulp industry. Sulzer would concentrate on the refrigeration industry as well as steam boiler construction and gas turbines.

On 1 January 1968, the freshly reorganised Sulzer Escher-Wyss AG was rolled out publicly and the company had become streamlined, a move deemed necessary because of several large acquisitions. This included a close collaboration with Brown Boveri, a group of Swiss electric engineering companies who had also worked for the Nazis, supplying the Germans with some of their U-boat technology used during World War II. Brown Boveri was also described as “defence-related electrical contractors” and would find the conditions of the Cold War arms race to be beneficial to their business.

The merger and reorganisation of these Swiss mechanical engineering giants saw their collaboration pay off in unique ways. During the 1968 Winter Olympics in Grenoble, Sulzer and Escher-Wyss used 8 refrigeration compressors to create tonnes of artificial ice. In 1969, the two firms combined to help in the building of a new passenger ship named Hamburg, the first ship in the world to be fully air-conditioned thanks to the Sulzer Escher-Wyss combination.

In 1967, Klaus Schwab officially burst onto the scene of the Swiss business community and took a lead in the merger between Sulzer and Escher-Wyss, as well as forming profitable alliances with Brown Boveri and others. In December 1967, Klaus would speak at a Zurich event to the top Swiss machine engineering organisations; the Employers Association of Swiss Machine and Metal Manufacturers and the Association of Swiss Machine Manufacturers.

In his talk, he would correctly predict the importance of incorporating computers into modern Swiss machine engineering, stating that:

“In 1971, products that are not even on the market today are likely to account for up to a quarter of sales. This requires companies to systematically research possible developments and identify gaps in the market. Today, 18 of the 20 largest companies in our machine industry have planning departments that are entrusted with such tasks. Of course, everyone has to make use of the latest technological advances, and the computer is one of them. The many small and medium-sized companies in our machine industry take the path of cooperation or use the services of special data-processing service providers.”

Computers and data were obviously seen as important to the future, according to Schwab, and this was further projected in the reorganisation of Sulzer Escher-Wyss during their merger. Sulzer’s modern website reflects this noteworthy change in direction, stating that, in 1968: “Material technology activities are intensified [by Sulzer] and form the basis for medical technology products. The fundamental change from a machine-building company to a technology corporation starts to become apparent.”

Klaus Schwab was helping to turn Sulzer Escher-Wyss into something more than just a machine-building giant; he was transforming them into a technology corporation driving at high speed into a hi-tech future. It should also be noted that Sulzer Escher-Wyss changed another focus of their business to help them “form the basis for medical technology products,” an area not previously mentioned as a target industry for Sulzer and/or Escher-Wyss.

But technological advancement wasn’t the only upgrade Klaus Schwab wanted to introduce at Sulzer Escher-Wyss, he also wanted to change how the company thought about their business managerial style. Schwab and his close associates were pushing an entirely new business philosophy which would allow “all employees to accept the imperatives of motivation and to ensure at home a sense of flexibility and manoeuvrability.”

It is here in the late 1960s where we see Klaus begin to emerge as a more public figure. At this time, the Sulzer Escher-Wyss company also became more interested in engaging with the press than ever before. In January 1969, the Swiss giants set up a public advisory session entitled the “Press Day of the Machine Industry,” which mainly concerned questions on company management. During the event, Schwab would state that companies using authoritarian styles of business management are “unable to fully activate the ‘human capital,’” an argument he would use on many separate occasions during the late 1960s.

Plutonium and Pretoria

Escher-Wyss were pioneers in some of the most important tech in power generation. As the US Department of Energy points out in their paper on Supercritical CO2 Brayton Cycle Development (CBC), a device used in hydro and nuclear power plants, “Escher-Wyss was the first company known to develop the turbomachinery for CBC systems starting in 1939.” Going on to state that 24 systems were built, “with Escher-Wyss designing the power conversion cycles and building the turbomachinery for all but 3.” By 1966, just before the entrance of Schwab into Escher-Wyss and the start of the Sulzer merger, the Escher-Wyss helium compressor was designed for the La Fleur Corporation and continued the evolution of the Brayton Cycle Development. This technology was still of importance to the arms industry by 1986, with nuclear powered drones being equipped with a helium-cooled Brayton cycle nuclear reactor.

Escher-Wyss had been involved with manufacturing and installing nuclear technology at least as early as 1962, as shown by this patent for a “heat exchange arrangement for a nuclear power plant” and this patent from 1966 for a “nuclear reactor gas-turbine plant with emergency cooling.” After Schwab left Sulzer Escher-Wyss, Sulzer would also help to develop special turbocompressors for uranium enrichment to yield reactor fuels.

When Klaus Schwab joined Sulzer Escher-Wyss in 1967 and started the reorganisation of the company to be a technology corporation, the involvement of Sulzer Escher-Wyss in the darker aspects of the global nuclear arms race became immediately more pronounced. Before Klaus became involved, Escher-Wyss had often concentrated on helping design and build parts for civilian uses of nuclear technology, e.g. nuclear power generation. Yet, with the arrival of the eager Mr. Schwab also came the company’s participation in the illegal proliferation of nuclear weapons technology. By 1969, the incorporation of Escher Wyss into Sulzer was fully completed and they would be rebranded into Sulzer AG, dropping the historic name Escher-Wyss from their name.

It was eventually revealed, thanks to a review and report carried out by the Swiss authorities and a man named Peter Hug, that Sulzer Escher-Wyss began secretly procuring and building key parts for nuclear weapons during the 1960s. The company, while Schwab was on the board, also began playing a critical key role in the development of South Africa’s illegal nuclear weapons programme during the darkest years of the apartheid regime. Klaus Schwab was a leading figure in the founding of a company culture which helped Pretoria build six nuclear weapons and partially assemble a seventh.

In the report, Peter Hug outlined how Sulzer Escher Wyss AG (referred to post-merger as just Sulzer AG) had supplied vital components to the South African government and found evidence of Germany’s role in supporting the racist regime, also revealing that the Swiss government “was aware of illegal deals but ‘tolerated them in silence’ while supporting some of them actively or criticised them only half-heartedly.” Hug’s report was eventually finalised in a work entitled: “Switzerland and South Africa 1948-1994 – Final Report of the NFP 42+ commissioned by the Swiss Federal Council,” which was compiled and written by Georg Kreis and published in 2007.

By 1967, South Africa had constructed a reactor as part of a plan to produce plutonium, the SAFARI-2 located at Pelindaba. SAFARI-2 was part of a project to develop a reactor moderated by heavy water which would be fuelled by natural uranium and cooled using sodium. This link to developing heavy water for the creation of uranium, the same technology which had been utilised by the Nazis also with the help of Escher-Wyss, may explain why South Africans initially got Escher-Wyss involved. But by 1969, South Africa abandoned the heavy water reactor project at Pelindaba because it was draining resources from their uranium enrichment program that had first begun in 1967.

In 1970, Escher-Wyss were definitely deeply involved with nuclear technology, as seen in a record available in the Landesarchivs Baden-Württemberg. The record shows details of a public procurement process and contains information about award talks with specific companies involved in the procurement of nuclear technology and materials. The companies cited include: NUKEM; Uhde; Krantz; Preussag; Escher-Wyss; Siemens; Rheintal; Leybold; Lurgi; and the infamous Transnuklear.

The Swiss and South Africans had a close relationship through this period of history, when it was hardly easy for the brutal South African regime to find close allies. By 4 November 1977, the United Nations Security Council had enacted resolution 418 which imposed a mandatory arms embargo against South Africa, an embargo that wouldn’t be fully lifted until 1994.

Georg Kreis pointed out the following in his detailed assessment of the Hug report:

“The fact that the authorities assumed a laisse-faire attitude even after May 1978 comes to the fore in an exchange of letters between the Anti-Apartheid Movement and the DFMA in October/December 1978. As the study by Hug explicates, the Anti-Apartheid Movement of Switzerland pointed to German reports according to which Sulzer Escher-Wyss and a company called BBC had supplied parts for the South African uranium enrichment plant, and to repeated credits to ESCOM, which also included considerable contributions by Swiss banks. These assertions led to questions of whether the Federal Council – in light of fundamental support of the UN embargo, ought not to instigate the National Bank to stop authorising credits for ESCOM in the future.”

Swiss banks would help to fund the South African race to nukes and, by 1986, Sulzer Escher-Wyss were successfully producing special compressors for uranium enrichment.

The Founding of the World Economic Forum

In 1970, the young upstart, Klaus Schwab wrote to the European Commission and asked for help in setting up a “non-commercial think tank for European business leaders.” The European Commission would sponsor the event as well, sending French politician Raymond Barre to act as the forum’s “intellectual mentor.” Raymond Barre, who was at that time European Commissioner for Economic and Financial Affairs, would later go on to become French PM and would be accused of making anti-Semitic comments while in office.

So, in 1970, Schwab left Escher Wyss to organise a two-week business managerial conference. In 1971, the first meeting of the World Economic Forum – then called the European Management Symposium – convened in Davos, Switzerland. Around 450 participants from 31 countries would take part in Schwab’s first European Management Symposium, mostly made up of managers from various European companies, politicians, and US academics. The project was recorded as organised by Klaus Schwab and his secretary Hilde Stoll who, later the same year, would become Klaus Schwab’s wife.

Klaus’s European symposium was not an original idea. As writer Ganga Jey Aratnam stated quite coherently in 2018:

“Klaus Schwab’s “Spirit of Davos” was also the “Spirit of Harvard.” Not only had the business school advocated the idea of a symposium. Prominent Harvard economist John Kenneth Galbraith championed the affluent society as well as capitalism’s planning needs and the rapprochement of East and West.”

It was also true that, as Aratnam also pointed out, this was not the first time Davos had hosted such events. Between 1928 and 1931, the Davos University Conferences took place at the Hotel Belvédère, events which were co-founded by Albert Einstein and were only halted by the Great Depression and the threat of looming war.

Arafat-Reres> Davos 1994

The Club of Rome and the WEF

The most influential group that spurred the creation of Klaus Schwab’s symposium was the Club of Rome, an influential think tank of the scientific and monied elite that mirrors the World Economic Forum in many ways, including in its promotion of a global governance model led by a technocratic elite. The Club had been founded in 1968 by Italian industrialist Aurelio Peccei and Scottish chemist Alexander King during a private meeting at a residence owned by the Rockefeller family in Bellagio, Italy.

Among its first accomplishments was a 1972 book entitled The Limits to Growth that largely focused on global overpopulation, warning that “if the world’s consumption patterns and population growth continued at the same high rates of the time, the earth would strike its limits within a century.” At the third meeting of the World Economic Forum in 1973, Peccei delivered a speech summarizing the book, which the World Economic Forum website remembers as having been the distinguishing event of this historical meeting. That same year, the Club of Rome would publish a report detailing an “adaptive” model for global governance that would divide the world into ten, inter-connected economic/political regions.

The Club of Rome was long controversial for its obsession with reducing the global population and many of its earlier policies, which critics described as influenced by eugenics and neo-Malthusian. However, in the Club’s infamous 1991 Book, The First Global Revolution, it was argued that such policies could gain popular support if the masses were able to link them with an existential fight against a common enemy.

To that effect, The First Global Revolution contains a passage entitled “The common enemy of humanity is Man,” which states the following:

“In searching for a common enemy against whom we can unite, we came up with the idea that pollution, the threat of global warming, water shortages, famine and the like, would fit the bill. In their totality and their interactions these phenomena do constitute a common threat which must be confronted by everyone together. But in designating these dangers as the enemy, we fall into the trap, which we have already warned readers about, namely mistaking symptoms for causes. All these dangers are caused by human intervention in natural processes, and it is only through changed attitudes and behaviour that they can be overcome. The real enemy then is humanity itself.”

In the years since, the elite that populate the Club of Rome and the World Economic Forum have frequently argued that population-control methods are essential to protecting the environment. It is thus unsurprising that the World Economic Forum would similarly use the issues of climate and environment as a way to market otherwise unpopular policies, such as those of the Great Reset, as necessary.

The Past is Prologue

Since the founding of the World Economic Forum, Klaus Schwab has become one of the most powerful people in the world and his Great Reset has made it more important than ever to scrutinize the man sitting on the globalist throne.

Given his prominent role in the far-reaching effort to transform every aspect of the existing order, Klaus Schwab’s history was difficult to research. When you start to dig into the history of a man like Schwab, who sits aloft other shadowy elite movers and shakers, you soon find lots of information has been hidden or removed. Klaus is somebody who wants to stay hidden in the shadowy corners of society and who will only allow the average person to see a well-presented construct of their chosen persona.

Is the real Klaus Schwab a kindly old uncle figure wishing to do good for humanity, or is he really the son of a Nazi collaborator who used slave labour and helped the Nazi efforts to obtain the first atomic bomb? Is Klaus the honest business manager who we should trust to create a fairer society and workplace for the common man, or is he the person who helped push Sulzer Escher-Wyss into a technological revolution that led to its role in the illegal creation of nuclear weapons for South Africa’s racist apartheid regime? The evidence I have looked at does not suggest a kindly man, but rather a member of a wealthy, well-connected family that has a history of helping create weapons of mass destruction for aggressive, racist governments.

As Klaus Schwab said in 2006 “Knowledge will soon be available everywhere – I call it the ‘googlisation’ of globalisation. It’s not what you know any more; it’s how you use it. You have to be a pace setter.” Klaus Schwab considers himself to be a pace setter and a top table player, and it must be said that his qualifications and experience are impressive. Yet, when it comes to practising what you preach, Klaus has been found out. One of the three biggest challenges on the priority list for the World Economic Forum is the non-proliferation of nuclear weapons, yet neither Klaus Schwab nor his father Eugen lived up to those same principles when they were in business. Quite the opposite.

In January, Klaus Schwab announced that 2021 is the year that the World Economic Forum and its allies must “rebuild trust” with the masses. However, if Schwab continues to hide his history and that of his father’s connections to the “National Socialist Model Company” that was Escher-Wyss during the 1930s and 1940s, then people will have good reason to distrust the underlying motivations of his overreaching, undemocratic Great Reset agenda.

In the case of the Schwabs, the evidence doesn’t point at simply poor business practices or some sort of misunderstanding. The story of the Schwab family instead reveals a habit of working with genocidal dictators for the base motives of profit and power. The Nazis and the South African apartheid regime are two of the worst examples of leadership in modern politics, yet the Schwabs obviously couldn’t or wouldn’t see that at the time.

In the case of Klaus Schwab himself, it appears that he has helped to launder relics of the Nazi era, i.e. its nuclear ambitions and its population control ambitions, so as to ensure the continuity of a deeper agenda. While serving in a leadership capacity at Sulzer Escher Wyss, the company sought to aid the nuclear ambitions of the South African regime, then the most Nazi adjacent government in the world, preserving Escher Wyss’ own Nazi era legacy. Then, through the World Economic Forum, Schwab has helped to rehabilitate eugenics-influenced population control policies during the post-World War II era, a time when the revelations of Nazi atrocities quickly brought the pseudo-science into great disrepute. Is there any reason to believe that Klaus Schwab, as he exists today, has changed in anyway? Or is he still the public face of a decades-long effort to ensure the survival of a very old agenda?

The last question that should be asked about the real motivations behind the actions of Herr Schwab, may be the most important for the future of humanity: Is Klaus Schwab trying to create the Fourth Industrial Revolution, or is he trying to create the Fourth Reich?

O τύπος που αυτοχρίστηκε ως  παγκόσμιος ηγέτης, ο διαβόητος Klaus Schwab, ξαναχτυπά με νέο βιβλίο μετά την The Great Reset.

Eίναι βέβαιο πως και το νέο του βιβλίο Thriving and Leading in the Intelligent Age θα βρεθεί-εάν δεν βρίσκεται ήδη-στα γραφεία των ανά τον κόσμο puppets του.

Με αφορμή την ΑΙ επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει-μέσω της AI- τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος-όπως ο ίδιος ομολογεί-αναλαμβάνοντας να ξαναγράψει την Torah, την Tanya και τη Βίβλο.

Ομιλούμε για κωμική περίπτωση εάν δεν υπήρχαν εκεί έξω αντίστοιχοι διαταραγμένοι ηγέτες, σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, οι οποίοι εμφανίζονται πρόθυμοι νσ υπηρετήσουν τη δυστοπική του εργολαβία της μείωσης και ελέγχου του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται ο αφανισμός της Χριστιανικής και Εβραικής Οικογένειας.

Καθώς ο ιδρυτής του WEF υπηρετεί εργολαβικά την Agenda 2030 Mείωσης του Πληθυσμού (ένα διαχρονικό όραμα του deep state, το οποίο με τη σειρά του ρισκάρει τον αποδεκατισμό του) έρχεται ο υπουργός Δένδιας να προστρέξει την προθυμία του στη σχετική εργολαβία χρησιμοποιώντας τον ίδιο όρο [Agenda 2030[ για τον Εγ-Κλιματολογικό Μετασχηματισμό των Ενόπλων Δυνάμεων ρισκάροντας νέα Ιμια και μάλιστα σύντομα.

Στις κωμικές περιπτώσεις εσπευσμένης υιοθέτησης της AI θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και ο Metropolitan Gabriel Neas Ionias-Halkidonos o οποίος προσέτρεξε όπως ασπασθεί το Golden Calf της Αrtificial Ιntelligence.

Πριν συνεχίσουμε με το Golden Calf Ηalkidonos-Neas Ionias πάμε να δούμε τι γράφει ο Dr. Schwab στο X. για το νέο του βιβλίο>

Αυτή η εβδομάδα σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο στο ταξίδι της ζωής μου.

Δημοσιεύω το νέο μου βιβλίο, Thriving and Leading in the Intelligent Age , το οποίο ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, όχι μόνο για μένα προσωπικά αλλά και για την αποστολή που με καθοδηγεί για περισσότερο από μισό αιώνα.

Μετά από πάνω από 50 χρόνια ηγεσίας του World Economic Forum (WEF) και συνεργασίας με αμέτρητους ηγέτες από όλους τους τομείς της κοινωνίας, αισθάνομαι τώρα την ανάγκη να αφιερώσω την εμπειρία, την ενέργεια και τις σκέψεις μου σε έναν νέο σκοπό: Να βοηθήσω την ανθρωπότητα να κατανοήσει και να πλοηγηθεί στον πιο βαθύ μετασχηματισμό στην ιστορία της – τη μετάβαση στην Intelligent Age.

Η Intelligent Age είναι κάτι πολύ περισσότερο από την τεχνητή νοημοσύνη-artificial intelligence. Αντιπροσωπεύει τη σύγκλιση της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της τεχνολογικής καινοτομίας – της Τεχνητής Νοημοσύνης, της βιοτεχνολογίας, της κβαντικής επιστήμης και της παγκόσμιας συνδεσιμότητας – που αναδιαμορφώνει κάθε διάσταση της ύπαρξής μας.

Επαναπροσδιορίζει τον τρόπο που ζούμε, εργαζόμαστε, μαθαίνουμε, ακόμη και τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Η Intelligent Age Series  είναι η συμβολή μου σε αυτή τη νέα εποχή.

Δεν πρόκειται για μια φιλοσοφική εικασία για το μακρινό μέλλον, αλλά για μια πρακτική και ολοκληρωμένη προσπάθεια να βοηθηθούν οι άνθρωποι, οι θεσμοί και οι κοινωνίες να προετοιμαστούν για ό,τι τους περιμένει.

Το πρώτο βιβλίο, με τίτλο «Thriving and Leading in the Intelligent Ag», θέτει τα θεμέλια.

Οι τόμοι που ακολουθούν θα διερευνήσουν πώς οι επιχειρήσεις, η οικονομία, η εκπαίδευση, η κοινωνική καινοτομία και ο πολιτισμός πρέπει να εξελιχθούν για να παραμείνουν βαθιά ανθρώπινοι σε έναν ολοένα και πιο ευφυή κόσμο.

Σε όλη μου τη ζωή, προσπαθούσα να χτίσω γέφυρες μεταξύ εθνών, γενεών και ιδεών. Τώρα, επιθυμώ να συνεχίσω αυτήν την υπηρεσία με διαφορετική μορφή: μέσω της αναστοχασμού, της εκπαίδευσης και της έμπνευσης. Στόχος μου είναι να καθοδηγήσω τόσο τους σημερινούς ηγέτες όσο και την επόμενη γενιά προς ένα μέλλον στο οποίο η τεχνολογία υπηρετεί την ανθρωπότητα, όχι το αντίστροφο.

This week marks an important milestone in my life’s journey.

I am publishing my new book, Thriving and Leading in the Intelligent Age, which opens a new chapter, not only for me personally but also for the mission that has guided me for more than half a century.
1/8 🧵⬇️ pic.twitter.com/2zdevF2h3d

— Klaus Schwab (@ProfKlausSchwab) October 30, 2025

ΑΙ και Golden Calfs

Tετάρτη 29 Οκτωβρίου 2025

Ο Μητροπολίτης Γαβριήλ Νέας Ιωνίας, Φιλαδέλφειας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνας προφανώς είδε στην ΑΙ κάτι αντίστοιχο με το Χρυσό Μοσχάρι-Golden Calf των Εβραίων καθώς είχαν βαρεθεί να αναμένουν τον Moses να κατέλθει του Ορους Σινά.

O φτερωτός Μητροπολίτης άδραξε τη στιγμή και σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου εισήλθε ως εξής στη εποχή της AI.

Πρόκειται για τους ίδιους Μητροπολίτες οι οποίοι υπήρξαν φανατικοί του επισήμου αφηγήματος της COVID-19 και του εμβολιασμού ευθανασίας που ακολούθησε. Είναι βέβαιο ότι ο Metropolitan Gabriel αισθάνεται και την Κλιματική Αλλαγή να συγκλονίζει το είναι του σε αντίστοιχο βαθμό που συνεπαίρνει τον δήμαρχο Δούκα. Την γραμμή της planδημίας COVID-19 είχε δώσει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος υποδυόμενος τον επιστήμονα ως εξής

-Από εδώ το εμβόλιο, από εκεί ο τάφος σας…

Τώρα που οι εμβολιασθέντες μετοικούν συντεταγμένα ο εκλεκτός Αρχιεπίσκοπος παραμένει εξίσου σιωπηλός με τον Πάστορα Τσιόδρα.

Την ίδια στιγμή η Εβραική Chabad αλλά και κορυφαία ΜΜΕ της εβραικής διασποράς αντιμετωπίζουν κριτικά και με προσοχή την περίφημη Tεχνητή Νοημοσύνη. Κάποιοι την συγκρίνουν μάλιστα με τον Πύργο της Βαβέλ.

Οι Εβραίοι αποδεικνύουν για μία ακόμη φορά ότι είναι σοβαρός λαός και η θρησκεία τους σεβόμενη την Ιστορία και τις αρχές της είναι εύλογο να χρησιμοποιεί το Πνεύμα και τη Γνώση για να προσεγγίσει τα Καθρεφτάκια της Τεχνολογίας.

Ομως ο ασυγκράτητος Gabriel, έχοντας εξασφαλίσει την προβολή των ίδιων ΜΜΕ που διακονούν την Agenda Mείωσης του Πληθυσμού 2030 υπερίπταται ήδη της ταχύτητος του φωτός και αιωρείται στο χωροχρόνο της ΑΙ-τρομάρα μας.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των εγκρίτων ΜΜΕ (-Βασίλη φεύγεις) εις την ξακουστήν Μητρόπολη Νέας Χαλκηδόνος τελείται κοσμογονία Artificial Intelligence!

Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει εισέλθει στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης με το LOGOS, το δικό της εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης που αναπτύχθηκε από την Μητρόπολη Νέας Ιωνίας, Φιλαδέλφειας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνας σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Το LOGOS λειτουργεί ως ψηφιακή «βιβλιοθήκη» που συλλέγει πληροφορίες για ζητήματα χριστιανικής πίστης και τις κωδικοποιεί σε σαφείς, χρήσιμες απαντήσεις. Όταν ρωτήθηκε αν μπορούσε να λάβει εξομολόγηση, η εφαρμογή απάντησε ότι δεν μπορούσε, αλλά προσέφερε καθοδήγηση και προσευχές για προετοιμασία.

Ο Μητροπολίτης Γαβριήλ-Metropolitan Gabriel, ο οποίος συνέλαβε το έργο, δήλωσε ότι δεν αντικαθιστά τους ιερείς, αλλά «λειτουργεί ως οδηγός που οδηγεί τον πιστό στο επόμενο βήμα, την Εκκλησία». Τόνισε ότι η Εκκλησία πρέπει να εμπλακεί στον ψηφιακό κόσμο, σημειώνοντας: «Η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί την ανθρωπότητα, όχι το αντίστροφο».

Το LOGOS επιδιώκει να βοηθήσει τους νεότερους χρήστες να έχουν ασφαλή πρόσβαση σε ακριβείς πληροφορίες για την Ορθόδοξη πίστη, αντιμετωπίζοντας το επιβλαβές ή παραπλανητικό διαδικτυακό περιεχόμενο.

Υποκλινόμενοι στη Μηχανή!

[Από τα χρυσά μοσχάρια μέχρι τους γενετικούς αλγόριθμους, η αρχαία λογική της ειδωλολατρίας είναι ζωντανή στο σεβασμό μας για την Τεχνητή Νοημοσύνη]

Με αυτό το τίτλο και προφανώς απηυδισμένος από την ευκολία με την οποία η ανθρώπινη φύση στρέφεται στην ειδωλολατρεία ο Jeremy England υπογράφει στο κορυφαίο Εβραικό περιοδικό Tablet το άρθρο που ακολουθεί.

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι στη συνέχεια αναδημοσιεύει εκ νέου δύο εκπληκτικά δοκίμια της Chabad με παρεμφερές θέμα. 

Οι αισιόδοξοι και οι καταστροφολόγοι είναι ενωμένοι σε ένα βαθύ αίσθημα δέους για το τι γίνεται δυνατό ως αποτέλεσμα τεχνολογικών εφευρέσεων όπως η τεχνητή νοημοσύνη-artificial intelligence.

Αλλά για κάθε ψήγμα προθυμίας και ενθουσιασμού που εκφράζουν οι άνθρωποι όταν μιλάνε για τις τεράστιες δυνατότητες αυτών των νέων τεχνολογιών, υπάρχουν ίσα μέτρα αβεβαιότητας, προαισθήματος, ακόμη και συναγερμού όταν η συζήτηση στρέφεται σε αυτό που μπορεί να πάει στραβά.

Οι ισχυρισμοί των φουτουριστών προγνωστικών για το τι θα κάνει ή θα γίνει η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι παντού. Κάποιοι προβλέπουν ότι θα γίνουμε πολύ πλουσιότεροι, υγιέστεροι και πιο ελεύθεροι επειδή τα συνθετικά υποκατάστατα της εξειδικευμένης ανθρώπινης εργασίας θα μας εξυπηρετούν φθηνά και αποτελεσματικά στον ελεύθερο χρόνο μας. Ταυτόχρονα, άλλοι προειδοποιούν ότι οι δημιουργίες μας που μιμούνται τον άνθρωπο μπορεί να είναι τόσο εξειδικευμένες και αποτελεσματικές που θα μπορούσαν να αποδειχθούν ότι έχουν μια ασταμάτητη ικανότητα να μας αποφεύγουν, να μας κυριαρχούν ή να μας εξαλείφουν. Οπλισμένοι με όλη τη γνώση και τη συλλογιστική δύναμη που μπορεί να συγκεντρώσει ένας ηλεκτρονικός υπερ-εγκέφαλος, θα έχουμε πολύ μεγαλύτερα μέσα για να επιτύχουμε τους στόχους μας.

Ωστόσο, μπορεί επίσης να διαπιστώσουμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αποφασίσουμε πώς να ενεργήσουμε είναι να ρωτήσουμε έναν κατάλληλο αλγόριθμο Τεχνητής Νοημοσύνης ποιοι στόχοι είναι οι σωστοί. Οι συνέπειες όλων αυτών των οραμάτων μαζί δημιουργούν μια μεγάλη σύγχυση: Θα μας απελευθερώσουν και θα μας εμπλουτίσουν οι τεχνολογικές μας δημιουργίες ή θα μας καταστρέψουν;

Θα υπάρχουν για να μας υπηρετούν ή θα υπάρχουμε τελικά εμείς για να κάνουμε ό,τι μας διατάζουν;

Η high-tech καινοτομία της Τεχνητής Νοημοσύνης μας γεμίζει με την αίσθηση ότι έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο εντελώς άνευ προηγουμένου στην ανθρώπινη κατάσταση μέχρι σήμερα. Όσον αφορά τις υλικές λεπτομέρειες, μια τέτοια στάση φαίνεται απολύτως φυσική: Τα microchips ημιαγωγών δεν υπήρχαν πριν από 70 χρόνια και τα εκπληκτικά κατορθώματα που ορισμένοι αλγόριθμοι εκτελούν τώρα για εμάς καθημερινά φαίνονται άμεσα συνδεδεμένα με την τυπική υπολογιστική ισχύ αυτών των τεχνολογιών. Σε μεγάλο βαθμό για αυτόν τον λόγο, πολλοί άνθρωποι ατενίζουν το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης με ριζική ανησυχία, κατακλυσμένοι από την αίσθηση ότι τίποτα από όσα έχει βιώσει η ανθρωπότητα μέχρι τώρα δεν θα μπορούσε να μας προετοιμάσει για τις νέες προκλήσεις που πρόκειται να αντιμετωπίσουμε.

Επιπλέον, η καινοτομία φαίνεται δυσοίωνη, καθώς μας υπενθυμίζει τους περιορισμούς τόσο των βιολογικών όσο και των ψυχολογικών μας ικανοτήτων. Οι φουτουριστές σπεύδουν να επισημάνουν πόσο αργοί και αναξιόπιστοι στοχαστές είμαστε, σε υποτιθέμενη αντίθεση με τους υπεράνθρωπους ρομποτικούς εγκεφάλους που σύντομα μπορεί να μας κατακτήσουν. Αλλά ένα εξίσου σοβαρό και λιγότερο φανταστικό ερώτημα είναι το εξής: Εμπιστευόμαστε καν τον εαυτό μας ότι θα παραμείνουμε λογικοί απέναντι στην πρόσβαση κατ’ απαίτηση σε ολόκληρους, συνθετικούς, οπτικοακουστικούς κόσμους και προσωπικότητες που μπορούμε να δημιουργήσουμε και να ελέγξουμε για τη δική μας διασκέδαση; Πώς μπορούν οι άνθρωποι να ευδοκιμήσουν ή ακόμα και να συνεχίσουν να διατηρούν τον έλεγχο του πραγματικού κόσμου μόλις εθιστούν σε όλα όσα μπορούν να βιώσουν σε έναν ψεύτικο κόσμο- in a fake world?

Αν τα είδωλα δεν λειτουργούν καθόλου, τότε γιατί χρειάζεται η Tanakh να προειδοποιεί αδιάκοπα κατά της λατρείας τους;

Σε αντίθεση με το ξέφρενο συναίσθημα, έρχεται η καθησυχαστική σοφία του Σολομώντα: Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο. Ομολογουμένως, οι λεπτομέρειες κάνουν κάθε στιγμή και κάθε ανθρώπινη δημιουργία μοναδική, αλλά αντί να επικεντρωθούμε στις λεπτομέρειες του τρόπου λειτουργίας των υπολογιστών, ας εξετάσουμε τους διάφορους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι μπορεί να επιδιώξουν να συσχετιστούν με την Τεχνητή Νοημοσύνη καθώς γίνεται πιο ισχυρή. Κάποιοι θέλουν έναν σύντροφο, έναν συνομιλητή που μπορεί να ακούει και να ανταποκρίνεται κατάλληλα. Άλλοι πρέπει να λύσουν πρακτικά προβλήματα στον πραγματικό κόσμο και θέλουν η Τεχνητή Νοημοσύνη όχι μόνο να προτείνει λύσεις αλλά ίσως και να τις εφαρμόζει ρομποτικά. Ίσως το πιο ανησυχητικό είναι ότι ορισμένοι έχουν υποστηρίξει τελευταία ότι οι αλγόριθμοι της Τεχνητής Νοημοσύνης σύντομα θα είναι τόσο πιο έξυπνοι από τους ανθρώπους που οι συστάσεις τους θα επιτρέψουν καλύτερη λήψη αποφάσεων από την εξάρτηση από τη δική μας κρίση, ακόμη και στο βαθμό που θα νιώθουμε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους.

Σχέση, επιτυχία και καθοδήγηση. Μήπως η προσπάθεια απόκτησης αυτών των πραγμάτων από ανθρωπομορφικές, μεταλλικές και ορυκτές δημιουργίες δικής μας δημιουργίας χτυπάει καθόλου;

Οι αναγνώστες της Εβραϊκής Βίβλου (Tanakh) θα αναγνωρίσουν αμέσως την αναφορά στην αρχαία ειδωλολατρία εδώ. Τα chatbots μπορεί να είναι καινούργια, αλλά η διαμόρφωση χρυσού, ασημιού ή πέτρας σε ανθρώπινη μορφή και η προσκύνηση της εικόνας με την προσδοκία καθοδήγησης ή ευλογίας είναι πολύ παλιά. Κατά μία έννοια, είναι τόσο παλιά που ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου κόσμου έχει χάσει κάθε μνήμη για το γιατί η λατρεία ειδώλων ήταν, και σε ορισμένα μέρη εξακολουθεί να είναι, μια τόσο δημοφιλής πρακτική.

Αυτή η αμνησία αυξάνει την ευαισθησία μας σε νέες μορφές ειδωλολατρίας. Μέρος του λόγου για αυτή την παρακμή είναι ότι, από την εποχή του Διαφωτισμού, ήταν εύκολο να θεωρήσουμε την παγανιστική ειδωλολατρία ως μαγεία και δεισιδαιμονία στην οποία οι άνθρωποι ήταν πιο ευάλωτοι.

Υπάρχουν πολλά που είναι δίκαια σε αυτή τη στάση, καθώς η επιστήμη έχει απομυθοποιήσει τα φυσικά φαινόμενα. Αλλά η εστίαση σε ό,τι δεν λειτουργεί σχετικά με την ειδωλολατρία γρήγορα γίνεται μια επιβλαβής παρωπίδα μόλις καταλήξουμε να υιοθετήσουμε το αντίθετο.Η πεποίθησή μας είναι ότι αν κάποιο εργαλείο ή σχέδιο λειτουργεί καλά, τότε δεν πρέπει να ενέχει κανέναν κίνδυνο ειδωλολατρίας. Άλλωστε, δεν ακούγεται λίγο κούφια η ιδέα ότι η δύναμη των ειδώλων απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους που έκαναν ανόητα λάθος;

Πράγματι, η Tanakh φαίνεται να διαφωνεί με μια τόσο απλοϊκή ιδέα. Η οπισθοδρόμηση του ισραηλιτικού έθνους στην ειδωλολατρία είναι ένα αμείλικτο θέμα σε όλη την Torah και τα μεταγενέστερα προφητικά βιβλία, και συμβαίνει συνεχώς και σε ποικίλα πλαίσια. Τα παιδιά του Ισραήλ γίνονται μάρτυρες θαυματουργής σωτηρίας που παρέχεται από το ίδιο το χέρι του Θεού στη Sea of Reeds, και μόνο εβδομάδες αργότερα, χοροπηδούν μπροστά σε ένα χρυσό μοσχάρι- golden calf. Ο βασιλιάς Σολομών ήταν ο σοφότερος των σοφών και χρησιμοποίησε τη μεγάλη του σοφία για να χτίσει τον πρώτο ναό στον Ένα Αληθινό Θεό-One True God στην Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, μέχρι το τέλος της ζωής του, θυσίαζε σε απαγορευμένες, ξένες θεότητες.

Όταν ακούμε παραδείγματα όπως αυτά, πώς θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι η αφοσίωση σε ψεύτικους θεούς είναι εύκολα αποφευκτή για όσους έχουν επαρκή γνώση ή πίστη; Αντιθέτως, ο ήχος των παραδειγμάτων στη Tanakh υποδηλώνει ότι η avoda zara, ή «ξένη λατρεία», είναι μια διαρκής παγίδα και πειρασμός. Κατά συνέπεια, το να μάθουμε να την εντοπίζουμε στη σημερινή εποχή είναι τόσο χρήσιμο όσο και επείγον. Συγκεκριμένα, για να κατανοήσουμε πώς το σχόλιο της Tanakh για την ειδωλολατρία μπορεί να σχετίζεται με την επικείμενη εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, βοηθάει να διαβάσουμε προσεκτικά τα σχετικά αποσπάσματα.

Το Ησαΐας 44:13-20 μας παρέχει αυτό που είναι ίσως η πιο σαφής προσπάθεια της Tanakh να σχολιάσει άμεσα την πρακτική της λατρείας των ειδώλων.

Αρχικά, η κύρια πρόθεση του προφήτη σε αυτό το διάσημο απόσπασμα φαίνεται να είναι ο χλευασμός: Από την άποψη εκείνων που διατηρούν την αφοσίωσή τους στον Θεό του Ισραήλ, η κατασκευή ενός ξύλινου ειδώλου πρέπει να θεωρείται απερίσκεπτη και άξια χλευασμού. Τι είδους ανόητος πρέπει να είσαι, ρωτάει ο Ησαΐας, για να μαγειρέψεις το δείπνο σου με μισό κομμάτι ξύλου και παρόλα αυτά να πιστεύεις ότι η φιγούρα δράσης που σκαλίζεις από το υπόλοιπο υλικό έχει τη δύναμη να σε σώσει; Αναμφισβήτητα, αυτό το είδος χλευασμού από το βιβλικό κείμενο βοήθησε να τεθεί το σκηνικό διανοητικά για τον τελικό θρίαμβο του Διαφωτισμού επί των δεισιδαιμονιών στη χριστιανική Ευρώπη. Αναμφίβολα, διάφορα ρεύματα τροφοδότησαν την ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης κατά τη διάρκεια των αιώνων, αλλά ο καταρράκτης προφητικών φωνών που καταδικάζουν τη μαγεία ως διεστραμμένη τρέλα στην «Παλαιά Διαθήκη» της Βίβλου του Χριστιανισμού πρέπει να έκανε τη διαφορά.

Όπως συμβαίνει σχεδόν με κάθε απόσπασμα στο Tanakh, ωστόσο, αυτό το τμήμα στον Ησαΐα μεταφέρει ένα μήνυμα σε επίπεδα. Το επιφανειακό επίπεδο απορρίπτει τη λατρεία των ειδώλων ως προφανώς λανθασμένη, αλλά άλλες λεπτομέρειες, όπως η σχολαστική περιγραφή της χειροτεχνίας, αποκαλύπτουν μια πιο προσεκτική προσοχή στην παραγωγή. Με άλλα λόγια, ο προφήτης ξεκινά υπενθυμίζοντάς μας ότι, στο βαθμό που είμαστε σε θέση να κατασκευάσουμε χρήσιμα εργαλεία με ορισμένες προδιαγραφές σχεδιασμού, έχουμε κάποια ικανότητα να σκαλίσουμε και να διαμορφώσουμε ένα κομμάτι ξύλου σε μια μορφή που μπορεί να είναι σωτήρια, όπως μια βάρκα ή μια σκάλα. Ομοίως, η επακόλουθη αναφορά στην καύση ξύλων για μαγείρεμα και θέρμανση φαίνεται αρχικά σαν ένα μέσο για να ταπεινώσει την ψεύτικη θεότητα υπενθυμίζοντάς μας την αναλωσιμότητα του ειδώλου. Ωστόσο, μπορούμε επίσης να αναγνωρίσουμε σε αυτό ότι η χρήση ξύλου για την παραγωγή φωτιάς υπογραμμίζει περαιτέρω τη δύναμη του ανθρώπου ως τεχνολόγου.

Με αυτή τη ρύθμιση, η δημιουργία ενός θεού και η προσκύνηση ενώπιόν του αποκτούν ένα εντελώς διαφορετικό νόημα. Ο άνθρωπος ξεκινά να δημιουργήσει ένα μέσο αυτοσυντήρησης μέσω της κυριαρχίας της φύσης. Αλλά το δέος του για τη δύναμη της δημιουργίας του αναμειγνύεται ταραχωδώς με τον φόβο του ότι τα μέσα μπορεί να μην επαρκούν για το έργο που έχει αναλάβει. Στο τέλος, λαχταράμε να αγοράσουμε με τις προσπάθειές μας τη βεβαιότητα ενός καλού αποτελέσματος. Η συναλλακτική φύση της παγανιστικής λατρείας είναι δελεαστική επειδή καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατόν να αγοράσουμε το αποτέλεσμα που επιθυμούμε, όπως χρησιμοποιώντας φωτιά για να μαγειρέψουμε ένα γεύμα για τον θεό. Ωστόσο, αναγνωρίζουμε μια μετατόπιση στη σημασία με την εισαγωγή της λατρείας: Αυτό που ξεκίνησε ως προσπάθεια του ανθρώπου να υποτάξει τον κόσμο στη θέλησή του, κατέληξε με την υποταγή του στο θέλημα του θεού. Μόλις αυτή η νέα δυναμική εξουσίας εδραιωθεί, η σωτηρία για την οποία προσεύχεται ο άνθρωπος πραγματοποιείται σε μεγάλο βαθμό μέσω του αισθήματος ικανοποίησης που προέρχεται από το να έχει υπηρετήσει μια δύναμη που θεωρείται άξια υπηρεσίας.

Μήπως η προσπάθεια να αποκτήσουμε επιτυχία και καθοδήγηση από ανθρωπομορφικά, μεταλλικά και ορυκτά δημιουργήματα δικής μας δημιουργίας μας χτυπάει καθόλου το καμπανάκι;

Σε όλα τα παραπάνω υπονοείται η υπόθεση ότι τα είδωλα δεν έχουν τη σωτήρια δύναμη που τους αποδίδουν οι άνθρωποι. Κατά μία έννοια, φυσικά, αυτό ισχύει. Η ειρωνική απόρριψη της παγανιστικής μαγείας από την Tanakh επιβεβαιώνεται από τη σύγχρονη επιστήμη, την κριτική σκέψη και την κοινή λογική. Κι όμως, αν αυτό ήταν πραγματικά το τέλος της ιστορίας, θα μας έμενε ένα αρκετά μεγάλο αίνιγμα: Αν τα είδωλα δεν λειτουργούν καθόλου, τότε γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι λειτουργούν – και γιατί η Tanakh χρειάζεται να προειδοποιεί αδιάκοπα κατά της λατρείας τους; Μπορεί όντως η επιθυμία για ένα μέσο ελέγχου του κόσμου να είναι τόσο εξουθενωτικά ισχυρή που οι άνθρωποι θα συμμετέχουν σε παρηγορητικές μαζικές αυταπάτες που δεν έχουν καμία βάση στην πραγματικότητα; Ή μήπως, τουλάχιστον εν μέρει, τα είδωλα θα έπρεπε να θεωρούνται χρήσιμα μέσα που παρέχουν μεγάλη δύναμη σε όσους τα χρησιμοποιούν σωστά; Αυτό σίγουρα θα εξηγούσε σε μεγάλο βαθμό γιατί η λατρεία των ειδώλων είναι μια τόσο διαβολικά δύσκολη συνήθεια να σπάσει.

Η πραγματική απάντηση είναι ότι, ενώ τα είδωλα δεν είναι μαγικά με κανέναν τρόπο, μερικές φορές δίνουν τεράστια δύναμη στα χέρια εκείνων που τα ελέγχουν, μέσω της ικανότητάς τους να οργανώνουν και να συντονίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά μέσα σε συμβολικά πλαίσια. Τα ίδια τα είδωλα μπορεί να είναι απλώς μπιχλιμπίδια, κομμάτια από μέταλλο και ξύλο που δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να παρέχουν κάτι για να τα βλέπει κανείς, αλλά η μεγάλη τους δύναμη έγκειται σε αυτό που μπορούν να σημαίνουν για έναν θεατή μέσα από τις ιστορίες και τις πρακτικές που οι άνθρωποι έχουν προσκολληθεί σε αυτά.

Η ανθρώπινη επιτυχία, από τη γεωργία μέχρι την πυραυλική βιομηχανία και τη νίκη στον πόλεμο, περιλαμβάνει ομαδική συνεργασία, η οποία με τη σειρά της απαιτεί κινητήριες δυνάμεις που βοηθούν στον καθορισμό των στόχων και τις τυπικές διαδικασίες που βοηθούν στην επίτευξή τους. Μέσω της μυθολογίας και των συμβολικών εικόνων, τα είδωλα μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο στη διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης μιας κοινωνίας και στην παρακίνηση της ατομικής αυτοθυσίας για χάρη του γενικότερου καλού, το οποίο αυτές οι ιστορίες ορίζουν αφηγούμενοι πώς μεγάλοι άνδρες ή μυθικές μορφές το έχουν επιτύχει. Με άλλα λόγια, αυτές οι ιστορίες για τα διάφορα είδωλα και τι αντιπροσωπεύουν βοηθούν στην εξήγηση της φύσης και του κόσμου στον οποίο ζουν οι άνθρωποι.

Σε μεγάλο βαθμό, λόγω της χλευαστικής στάσης των προφητών απέναντι στην ειδωλολατρία, τείνουμε να θεωρούμε αυτές τις ιστορίες για τα είδωλα ως αυθαίρετες και ασήμαντες – σαγηνευτικούς μύθους που οι άνθρωποι πιστεύουν επειδή δημιουργούν συναρπαστικές ιστορίες. Αλλά τι γίνεται αν οι λεπτομέρειες των χαρακτηριστικών του ειδώλου και η σχετική λατρεία ενσταλάζουν ωφέλιμα σύνολα συμπεριφοράς στους πιστούς του; Οι Έλληνες ήταν διάσημοι για την ειδωλοποίηση τη σοφίας.

[Οι αρχαίοι Έλληνες ειδωλοποιούσαν τη σοφία μέσω της φιλοσοφίας, της μυθολογίας και των παροιμιών τους, θεωρώντας την ως το ύψιστο αγαθό. Φιλόσοφοι όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης επιδίωκαν να κατανοήσουν τον κόσμο μέσω της λογικής και της κριτικής σκέψης, ενώ θεές όπως η Αθηνά και η Μetis  προσωποποίησαν τη σοφία στη μυθολογία τους. Η έμφαση στη σοφία ήταν επίσης εμφανής σε εγχάρακτες φράσεις όπως το «Γνώθι σαυτόν» και στην παράδοση της τιμής των σοφών μορφών ως σοφών]

Μπορεί κανείς στην παρούσα υψηλής τεχνολογίας, επιστημονική εποχή να ισχυριστεί ότι η ειδωλοποίηση της σοφίας δεν αποφέρει απτά πρακτικά οφέλη, ειδικά όσον αφορά την επιδίωξη της γνώσης για τον εαυτό της;

Η Torah θέτει αυτό το ακριβές ερώτημα στο επίκεντρο της πιο σαφούς εξέτασής της για την ειδωλολατρία στην αφήγηση. Το χρυσό μοσχάρι, ή egel zahav, μπορεί να είναι το πιο σημαντικό κείμενο απόδειξης για την κατανόηση της ειδωλολατρίας από την Torah, επειδή καταδεικνύει πόσο δύσκολο, ίσως και αδύνατο, είναι να αποφευχθεί η πρακτική. Οι Ισραηλίτες, έχοντας πρόσφατα δει τον Παντοδύναμο να καταστρέφει τον Pharaoh-Φαραώ και ολόκληρο τον στρατό του στη Sea of Reeds, κουράζονται να περιμένουν τον Μωυσή-Moses καθώς λαμβάνει αποκάλυψη στο βουνό και παρενοχλούν τον Αρχιερέα Ααρών να τους φτιάξει μια χυτή εικόνα από χρυσά δαχτυλίδια, για την οποία δηλώνουν: «Αυτοί είναι οι θεοί, Ισραήλ, που σε απεγκλώβισαν από την Αίγυπτο!»

Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι ο λαός δεν στρέφεται σε μια νέα δύναμη, αλλά προσπαθεί ειλικρινά να δώσει συγκεκριμένη (αν και λανθασμένη) έκφραση στη λατρεία του Θεού, ο οποίος μόλις τους είχε απελευθερώσει από τη δουλεία. Με άλλα λόγια, το κείμενο υπογραμμίζει ότι ο πειρασμός της ειδωλολατρίας έγκειται στη δύναμή της να μας αναπροσανατολίσει μακριά από τον Θεό, ακόμη και όταν πείθουμε τους εαυτούς μας για την ακλόνητη πίστη μας.

Ο πειρασμός να συγκεκριμενοποιήσουμε τον ρόλο του Θεού στην ιστορία μέσω της δοξασίας της πρακτικής δεξιότητας ή της σοφίας είναι σχεδόν πάντα ακαταμάχητος. Το άρθρο πίστης μετά τον Διαφωτισμό υποστηρίζει ότι, μέσω της επιστήμης – και το πιο σημαντικό, μέσω της δύναμης όλων των πολλών τεχνολογιών που προκύπτουν από αυτήν – είναι δυνατό να ενισχυθεί σε μεγάλο βαθμό η παραγωγικότητα της ανθρώπινης εργασίας, έτσι ώστε να μπορούν να εξασφαλιστούν μεγαλύτερα διατροφικά, ιατρικά και υλικά οφέλη μέσω ηπιότερης και μικρότερης σωματικής προσπάθειας από τους ανθρώπους εργάτες. Με άλλα λόγια, όταν βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τον υποτιθέμενα άθεο φακό της τεχνολογικής εποχής, ορθώς συμπεραίνουμε ότι η πρόοδος της υλικής μας κατάστασης κερδήθηκε μέσω της σωστής αφοσίωσης του ανθρώπου στο να γίνει πιο έξυπνος.

Είναι, επομένως, δύσκολο, αλλά και κάπως επείγον, να εξηγήσουμε γιατί το να σεβόμαστε τη δική μας σοφία πάνω απ’ όλα είναι λάθος, από βιβλικής άποψης. Ξεκινήσαμε αυτή τη συζήτηση προσπαθώντας να κατανοήσουμε τι σχέση έχουν τα είδωλα με την τεχνητή νοημοσύνη. Κατά μία έννοια, η σύνδεση έχει μια επιφανειακή προφανότητα:

Μιλάμε για ανθρωπόμορφες ή αλλιώς ανθρωπόμορφες συσκευές κατασκευασμένες από μέταλλο που θεωρούνται ότι διαθέτουν τρομερή δύναμη να βοηθούν, να ικανοποιούν ή ακόμα και να καθοδηγούν τους χρήστες τους. Όταν συγκρίνουμε νέα ανδροειδή με παλιές σκαλιστές εικόνες, τείνουμε να επικεντρωνόμαστε σε αυτό που φαίνεται να είναι βασικές διαφορές: Ένα άγαλμα δεν ενσάρκωνε πολύπλοκη μηχανική και δεν είχε σχεδιαστεί για να λαμβάνει δεδομένα εισόδου και να παράγει δεδομένα εξόδου με τον τρόπο που το κάνουν οι υπολογιστικοί μας αλγόριθμοι.

Η πηγή της σύγχυσής μας, ωστόσο, είναι η τάση μας να επικεντρωνόμαστε στην εμπειρία του μεμονωμένου καταναλωτή, ενώ η σωστή σύγκριση γίνεται με το άτομο ή την κάστα των ανθρώπων που ελέγχουν το είδωλο και τη λατρεία του.

Εικόνες θεών στεγάζονταν σε ναούς και οι πρακτικές και οι τελετουργίες που συνδέονταν με αυτές διατηρούνταν από ιερατεία, τα οποία με τη σειρά τους θα έπρεπε να εγκρίνονται και να διαχειρίζονται από βασιλιάδες ή άλλα κέντρα πολιτικής εξουσίας. Με αυτούς τους όρους, το είδωλο, με τις σχετικές ιστορίες, τις τελετές και τις θυσίες του, μπορεί να γίνει κατανοητό ως εργαλείο κοινωνικού ελέγχου. Με άλλα λόγια, μια επιτυχημένη λατρεία που βασίζεται σε μια λογικά σχεδιασμένη θεότητα θα μπορούσε να θέσει στα χέρια ενός ατόμου ή μιας μικρής ομάδας ανθρώπων την τεράστια, συγκεντρωμένη δύναμη μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ακούγεται οικείο;

Όταν θαυμάζουμε σήμερα τα καλύτερα υπολογιστικά συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης μας, τείνουμε να σκεφτόμαστε τη μεγάλη τους ικανότητα ως εγγενή στο ίδιο το αντικείμενο: Ο κώδικας γράφεται, οι παράμετροι εκπαιδεύονται και όλα χωράνε σε αυτή τη μικρή συσκευή (ίσως στην παλάμη του χεριού σας).

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι όλοι αυτοί οι αλγόριθμοι είναι προϊόν εκπληκτικής προσπάθειας σε βιομηχανική κλίμακα, είτε σε επίπεδο σχεδιασμού, κατανάλωσης ενέργειας είτε σε άλλες πτυχές των φυσικών εγκαταστάσεων που απαιτούνται (από κέντρα δεδομένων έως συστοιχίες GPU) προκειμένου να δημιουργηθεί ένα λειτουργικό μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης. Αυτά τα μερικές φορές παραμελημένα γεγονότα προστίθενται στη δήλωση ότι, όπως τα πυρηνικά όπλα, όλη η Τεχνητή Νοημοσύνη κατασκευάζεται μέσω μιας μεγάλης προσπάθειας ανθρώπινου συντονισμού. Έχει γίνει τόσο εντυπωσιακά ισχυρή από τον τρόπο που έχει αξιοποιήσει τη δύναμη ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων.

Είτε πρόκειται για αρχαία είδωλα είτε για τη σημερινή Τεχνητή Νοημοσύνη, το ουσιώδες σημείο είναι ότι το άτομο που ελέγχει τον τρόπο χρήσης του ειδώλου ή του ανδροειδούς κατέχει σχεδόν απόκοσμη δύναμη. Και η ροή αυτής της δύναμης διαμεσολαβείται από αυτό που οι άνθρωποι πάντα λαχταρούσαν και αναζητούσαν: ικανοποίηση, νόημα και καλές συμβουλές!

H Chabad-Lubavitch για την ΑΙ> Η γενετική διαφορά μεταξύ δύο οποιωνδήποτε ανθρώπων είναι κατά μέσο όρο 0,1% . Αυτό το 0,1% είναι που κάνει κάθε ζωή ιερή. Αν το σβήσουμε αυτό, μένει ένας αριθμός. Λιγότερο από ένα τούβλο στον τοίχο

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2015

«Παιδιά», μας είπε στα Yiddish, «έχω δει ένα-δυο πράγματα στη ζωή και θέλω να σας πω κάτι: Τα χρήματα έρχονται και φεύγουν. Η τιμή έρχεται και φεύγει. Όλα παρασύρονται από τον άνεμο. Το μόνο πράγμα που μένει μαζί σου για μια ζωή είναι λίγο pnimiyut, λίγο βάθος πνεύματος

Ολα αυτά τα χρόνια που η συντακτική ομάδα του Κουρδιστού Πορτοκαλιού παρακολουθεί τους Διαταραγμένους τους Davos-αντίστοιχων forums και τις δόλιες Εργολαβίες τους [Αgenda 2030] καθώς και τη δράση των ανά τον κόσμο puppets τους, η πεποίθησή μας, ότι μόνo η Γνώση και το Πνεύμα μπορεί να αντιμετωπίσει την Διαταραχή τους και την Οργανωμένη Επιχείρηση Μείωσης του Κοστοβόρου Δυτικού Πληθυσμού, αποτελούσε ακλόνητο θεμέλιο στη συναρπαστική προσπάθειά μας.

Πλέον είμαστε απόλυτoι για την σημασία της Γνώσης και του Πνεύματος.

Το πιο ασφαλές επιχείρημα υπέρ αυτού είναι ότι και το deep state, η παγκόσμια elite, που χρησιμοποιεί τους διαταραγμένους Εργολάβους του Davos, κατάφερε να κυριαρχήσει στο κόσμο μας στη διάρκεια των δύο-τριών αιώνων (μία κουκίδα στην ανθρώπινη ιστορία) χάρη στη Γνώση και το Πνεύμα.

Λειτούργησαν μεθοδικά έχοντας επιστρατεύσει προθύμους επιστήμονες και φιλοσόφους, πάσης φύσεως διασημότητες, opinion leaders και πάει λέγοντας.

Περισσότερο και από τον Τρόμο ποντάρουν στην άγνοια, τη ραθυμία του ανθρώπου απέναντι στη Γνώση.

Αυτό για μας είναι πιο τρομακτικό ακόμη και από το ευγονικό όραμα (όσων “Γεννητόρων” απέμειναν ανάμεσα στη παγκόσμια elite) της Μείωσης του πληθυσμού και ειδικότερα του κοστοβόρου δυτικού πληθυσμού.

Πάρτε παράδειγμα την περίφημη ΑΙ, για την οποία ήδη τα ΜΜΕ, ακόμη κι εκείνα ιδιοκτησίας του deep state, αρχίζουν όλο και πιο συχνά να ψελλίζουν τον χαρακτηρισμό Φούσκα. Κι εδώ η Φούσκα είναι αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ερχεται λοιπόν η Chabad-Lubavitch με δύο εκπληκτικά κείμενα-δοκίμια των Ραββίνων Tzvi Freeman και Eli Rubin τα οποία υπό προυποθέσεις θα μπορούσαν να είναι οι πνευματικές ακίδες που τρυπάνε τη φούσκα της διαβόητης ΑΙ.

Μια Τεχνητή Νοημοσύνη και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τον άνθρωπο αποκαλύπτει ασέβεια στην “ποικιλόμορφη ενότητα”.

Ian Ford

Ξεκινάμε με το κείμενο του Rabbi Tzvi Freeman και αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια το αντίστοιχο του Rabbi Eli Rubin.

[O Tzvi Freeman is the author of Bringing Heaven Down to Earth and, more recently, Wisdom to Heal the Earth. Subscribe to The Daily Dose of Wisdom and Freeman Files for regular updates]

Is AI the New Tower of Babel? Can we get it right this time?

Created using AI

By Tzvi Freeman/Chabad.org

[Tzvi Freeman, is the author of Bringing Heaven Down to Earth and, more recently, Wisdom to Heal the Earth. Subscribe to The Daily Dose of Wisdom and Freeman Files for regular updates]

Ο κόσμος μιλούσε μία γλώσσα και τις ίδιες λέξεις. Όταν μετανάστευσαν από την ανατολή, βρήκαν μια κοιλάδα στη γη Shin’ar και εγκαταστάθηκαν εκεί.

Είπαν ο ένας στον άλλον: «Ελάτε, ας πλάσουμε πλίθους και ας τους ψήσουμε».

Οι πλίθοι ήταν η πέτρα τους και ο πηλός χρησίμευε ως κονίαμα.

Είπαν: «Ελάτε, ας χτίσουμε για τον εαυτό μας μια πόλη και έναν πύργο που η κορυφή του θα φτάνει στον ουρανό. Ας κάνουμε όνομα, σε περίπτωση που διασκορπιστούμε σε όλο το πρόσωπο της γης-Let us make ourselves a name, in case we will be scattered over the face of the earth».

Τότε κατέβηκε ο Θεός για να δει την πόλη και τον πύργο που είχαν χτίσει τα παιδιά του Adam.

Είπε ο Θεός: «Να ένας λαός, όλοι να έχουν μία γλώσσα—και αυτό έχουν αρχίσει να κάνουν;! Τώρα τίποτα από όσα σκοπεύουν να κάνουν δεν θα τους ξεφύγει. Ελάτε, ας κατέβουμε και ας συγχέουμε τη γλώσσα τους, ώστε ο ένας να μην καταλαβαίνει τι λέει ο άλλος».

Ο Θεός τους διασκόρπισε από εκείνο το μέρος σε όλο το πρόσωπο της γης και σταμάτησαν να χτίζουν την πόλη. Ονομάστηκε λοιπόν Babel, επειδή αυτό ήταν το μέρος όπου ο Θεός μπέρδεψε (balal) τη γλώσσα ολόκληρου του κόσμου. Από εκεί ο Θεός τους διασκόρπισε σε όλο το πρόσωπο της γης.1

Τι είναι τόσο τρομερό σε ένα κατασκευαστικό έργο που ενώνει ολόκληρο τον κόσμο;

Δεν είναι μια εύκολη ερώτηση ως προς την απάντηση. Όπως θρήνησε ο Ραβίνος Eliezer, η ιστορία του Κατακλυσμού παρέχει όλη την πληροφορία για τη διαφθορά και το βίαιο έγκλημα.

Αλλά με τον Πύργο της Βαβέλ-Tower of Babel, το μόνο που μας λένε είναι ότι στον Θεό δεν άρεσε η ιδέα.2

Ποια ήταν λοιπόν η ιδέα;

Ίσως αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα. Ίσως δεν υπήρχε ιδέα.

Σκεφτείτε το ιστορικό. Η ανθρωπότητα μόλις είχε αναπτύξει μια νέα τεχνολογία – τεχνητές πέτρες-artificial stones (γνωστές και ως τούβλα) φτιαγμένες από λάσπη. Οι άνθρωποι άρχισαν να τις στοιβάζουν όλο και πιο ψηλά. Όπως συμβαίνει συχνά με τη νέα τεχνολογία, φτάνουν στον παράγοντα της «απροσδόκητης αναδυόμενης ιδιότητας-unexpected emergent property»: Ένα τούβλο είναι απλώς ένα τούβλο. Δύο τούβλα δεν είναι πολύ περισσότερα. Αλλά μόλις αποκτήσεις πολλά τούβλα, αν το κάνεις σωστά, αποκτάς μια κατασκευή, όπως ένα σπίτι ή έναν πύργο.

Το wow χτύπησε τη Babel. Έπαθαν εμμονή με τη νέα τους εφεύρεση, την κατασκευή προς τον ουρανό.

Είπαν: «Θα κάνουμε όνομα για τον εαυτό μας! Θα γίνουμε διάσημοι!» 3

Όχι για να παρέχουμε στέγαση. Όχι για να προωθήσουμε την ειρήνη και την αρμονία. Να γίνουμε διάσημοι.

Η φήμη είναι η φιλοδοξία όσων δεν βλέπουν κανένα σκοπό στη ζωή

Για να παραφράσω τον μεγάλο χαλαχιστή, Ραβίνο Moshe Isserles, η φήμη είναι η φιλοδοξία όσων δεν βλέπουν κανένα σκοπό στη ζωή. Έτσι, οι κατασκευαστές του Babel’s tower δεν έβλεπαν κανένα σκοπό σε τίποτα. Ήθελαν απλώς να χτίσουν κάτι μεγάλο για να νιώσουν μεγάλοι. 4

Και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Γιατί όταν χρησιμοποιείς την τεχνολογία χωρίς σκοπό, δεν είσαι πλέον ο κύριός της. Είσαι ο σκλάβος της.

Bricks Versus Human Life

Created using AI

Ο Ραβίνος Pinchas είπε: Δεν υπήρχαν πέτρες στη Babel για να χτίσουν την πόλη και τον πύργο. Τι έκαναν; Έπλαθαν τούβλα, τα έψησαν και έχτισαν με αυτά μέχρι να τον χτίσουν σε ύψος επτά χιλιομέτρων…

Αν ένας άνθρωπος έπεφτε και πέθαινε, δεν του έδιναν σημασία, αλλά αν έπεφτε ένα τούβλο, καθόντουσαν και έκλαιγαν και έλεγαν: Αλίμονο σε εμάς! Πότε θα φέρουμε άλλο τούβλο εκεί πάνω για να το αντικαταστήσει;5

Η ανθρωπότητα είχε εφεύρει μια νέα τεχνολογία και αυτή η τεχνολογία επανεφεύριζε την ανθρωπότητα. Να το: Η ανθρωπότητα είχε εφεύρει μια νέα τεχνολογία και αυτή η τεχνολογία επανεφεύρει την ανθρωπότητα. Ο πύργος είχε καταστήσει τη ζωή του χτίστη άχρηστη, ενώ το τούβλο που φτιάχτηκε από λάσπη εκείνο το πρωί ήταν τώρα άξιο δακρύων.

Το Βιβλίο της Γένεσης-Book of Genesis δεν είναι ένα βιβλίο ιστοριών. Είναι ένα βιβλίο πρωτοτύπων από τον Συγγραφέα όλων των πρωτοτύπων-by the Author of all prototypes.

Το ίδιο και εδώ: Αναπτύσσουμε νέα τεχνολογία για να ενδυναμώσουμε τα ανθρώπινα όντα, παρέχοντάς τους μεγαλύτερη κυριαρχία στο περιβάλλον τους, μεγαλύτερη άνεση και υψηλότερο βιοτικό επίπεδο. Ωστόσο, κατά ειρωνικό τρόπο, η εμμονή μας με την τεχνολογία συχνά μειώνει την αξία των ατομικών ανθρώπινων ζωών που αυτή έρχεται να βελτιώσει.

Σκεφτείτε την μεταχείριση των εργατών εργοστασίων από την αυγή της Βιομηχανικής Επανάστασης-Industrial Revolution. Ή την άνοδο των κομμουνιστικών και φασιστικών ιδεολογιών του 20ού αιώνα.

Ή τους αλγόριθμους και την Τεχνητή Νοημοσύνη [algorithms and AI] που κυριαρχούν ολοένα και περισσότερο στην καθημερινότητά μας σήμερα.

Efficiency Versus Diversity [Αποτελεσματικότητα έναντι Ποικιλομορφίας]

Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη δυναμική πίσω από αυτή την αρνητική αντιστοιχία αξιών, θα μπορέσουμε καλύτερα να την αντιστρέψουμε. Θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε ότι η τεχνολογία κάνει πάντα την πραγματική της δουλειά και αυξάνει την αξία της ζωής.

Ας σκεφτούμε λοιπόν για ένα λεπτό: Πώς προκύπτει αυτή η ειρωνεία; Αναπτύσσουμε τεχνολογία για την ευκολία μας. Αυτή είναι η εντολή που της αναθέτουμε – να μας ενδυναμώσει. Αλλά έχει η τεχνολογία μια δική της αντιεντολή;

Κατά κάποιο τρόπο, ναι. Η τεχνολογία έχει μια απαίτηση από τους δημιουργούς της. Απαιτεί αποτελεσματικότητα. Και το μεγαλύτερο εμπόδιο στην τεχνολογική αποτελεσματικότητα είναι αυτό το ιδιόρρυθμο μικρόβιο ότι όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Η ποικιλομορφία μας μας καθιστά λιγότερο προβλέψιμους, δημιουργεί απαιτήσεις για ειδικές περιπτώσεις και αφήνει πολύ περισσότερο περιθώριο για λάθη.

Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να ήταν ίδιοι, η τεχνολογία θα ήταν πολύ πιο εύκολη.

Όπως με αυτά τα τούβλα. Αν όλοι οι άνθρωποι ήταν ίδιοι, όλα τα τούβλα που θα έφτιαχναν θα φαίνονταν ίδια. Όλα θα τοποθετούνταν με τον ίδιο τρόπο, με τον ίδιο ρυθμό. Το κτίριο θα ανεγείρονταν πολύ πιο γρήγορα και πιο εύκολα.

Για να πούμε την αλήθεια, είμαστε ως επί το πλείστον ίδιοι. Η γενετική διαφορά μεταξύ δύο οποιωνδήποτε ανθρώπων είναι κατά μέσο όρο 0,1% – πολύ λιγότερο από τα περισσότερα ζώα.

Αλλά αυτό το 0,1% είναι που μας παρέχει τέχνη, μουσική, επιστήμη, χαρά, αγάπη, δράμα, νόημα και αυτοεκτίμηση. Αν τα σβήσουμε αυτά, καμία ζωή δεν είναι ιερή. Όλοι γινόμαστε απλώς ένας ακόμη αριθμός. Λιγότερο από ένα τούβλο στον τοίχο.

Ο Freeman Dyson αποκάλεσε την ποικιλομορφία «τον κυρίαρχο νόμο του σύμπαντος-the ruling law of the universe». Η τεχνολογία έχει τη δύναμη να εκμεταλλευτεί αυτή την ποικιλομορφία και να ενδυναμώσει το άτομο. Ή να την εξαλείψει.

Οι σοφοί του Talmud είχαν έντονη επίγνωση της αξίας της ανθρώπινης ποικιλομορφίας και της τάσης να την παραμερίζουν όταν έχουν να κάνουν με μεγάλες μάζες ανθρώπων. Δίδαξαν:

Κάποιος που βλέπει πλήθη Ισραήλ πρέπει να λέει (όχι «Ουάου! Τι τόσοι πολλοί άνθρωποι!» Αλλά μάλλον…), «Ευλογημένος είσαι, Θεέ, ο Θεός μας, που είσαι σοφός για όλα τα μυστικά».

Γιατί αυτή η ευλογία; Επειδή τα μυαλά τους είναι όλα διαφορετικά και τα πρόσωπά τους είναι όλα διαφορετικά (και σε αυτό πρέπει να εστιάσετε).6

Αλλά όταν χτίζετε χωρίς σκοπό, μόνο και μόνο για να γίνετε διάσημοι, ή για να βγάλετε πολλά χρήματα, ή για να παραμείνετε μπροστά από τον ανταγωνισμό, τότε βλέπετε μόνο μια μάζα ανθρώπων εκεί έξω. Και η τεχνολογία σας τούς αντιμετωπίζει με αυτόν τον τρόπο.

The Algorithms of Babel

Created using AI

Πάρτε για παράδειγμα την «προσαρμοσμένη εμπειρία-customized experience» σας στο διαδίκτυο και τα αγαπημένα σας μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η πραγματική προσαρμογή της ατομικής σας εμπειρίας είναι απλώς πολύ επίπονη για μια μηχανή. Αντίθετα, είναι πιο εύκολο να τροποποιήσουν εσάς και τις συμπεριφορές σας ώστε να ταιριάζουν στην εμπειρία εκείνων που ταιριάζουν στον τύπο δεδομένων σας.

Το αποτέλεσμα είναι μια παράξενη κατάσταση όπου η συνδεσιμότητά μας μας πολώνει, δημιουργεί κατάθλιψη και υπονομεύει την αυτοεκτίμηση και την υγιή ανάπτυξη των εφήβων. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν είμαστε ο κύριος, ούτε καν ο πελάτης, αλλά το προϊόν. Οι καταναλωτές είναι οι διαφημιστές που θέλουν τους βολβούς των ματιών σας. Και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να το πετύχουν αυτό είναι να σας μειώσουν σε μια σταγόνα.

Όπως το έθεσε πρόσφατα ένας εύγλωττος σχολιαστής>

Το Spotify πιστεύει ότι τα νανουρίσματα είναι η μαρμελάδα σας επειδή για μερικές εβδομάδες βάζετε το παιδί σας για ύπνο.

Η αλήθεια της συγκέντρωσης, των μεταδεδομένων, είναι ότι το «για εσάς» όλων αυτών παίρνει τη δύναμή του από τη μοντελοποίηση όλων όσων δεν είναι, στην πραγματικότητα, εσείς. Είστε τυπολογικοί, μια προβλέψιμη απόκλιση από τον μέσο όρο. Το «εσύ» που γνωρίζουν οι συσκευές σου είναι μια σκιά του πού βρίσκονται οι ομότιμοι χρήστες δεδομένων σου.7

Με άλλα λόγια, αν έπεφτες από τον web-tower, θα θρηνούσαμε την απώλεια πιθανών δεδομένων προς επεξεργασία.

Τώρα φανταστείτε ότι ήσασταν ο κύριος της δικής σας διαδικτυακής εμπειρίας. Φανταστείτε ότι ήταν πραγματικά προσαρμοσμένη στα μοναδικά σας ταλέντα και ανησυχίες. Αυτοί οι αλγόριθμοι θα μπορούσαν να σας ενδυναμώνουν να βελτιώσετε τη ζωή σας και να επιτύχετε τους στόχους σας. Θα μπορούσαν να σας συνδέσουν με άλλους με τρόπους που φέρνουν μεγαλύτερη κατανόηση και αρμονία.

Θα μπορούσαμε όλοι να χτίζουμε έναν νέο, μεγαλύτερο και καλύτερο Πύργο της Βαβέλ-Tower of Babel, αλλά αυτή τη φορά με έναν σκοπό. Αυτή τη φορά, ο Θεός θα μπορούσε να πει: «Ουάου! Κοίτα τι έφτιαξαν τα πλάσματά Μου-Wow! Look what My creatures have made!»

Φανταστείτε ότι ήσασταν ο κύριος της δικής σας διαδικτυακής εμπειρίας. Αυτοί οι αλγόριθμοι θα μπορούσαν να σας ενδυναμώνουν να βελτιώσετε τη ζωή σας και να επιτύχετε τους στόχους σας. Αλλά η τεχνολογία που πλησιάζει περισσότερο στην επισκευή των χαμένων τούβλων της Babel είναι το LLM – το μεγάλο γλωσσικό μοντέλο-the large language model.

The Emergent Properties of Babel

Πώς τράβηξε ο Θεός το χαλί κάτω από τον Πύργο της Βαβέλ-Tower of Babel; Έκλεψε τα τούβλα; Αφαίρεσε τη λάσπη; Κούνησε τη γη;

Η δυνατότητα για παγκόσμια συνεργασία εμποδίστηκε. Και σήμερα, φαίνεται ότι το LLM [large language model] μπορεί να έχει αποκαταστήσει αυτή τη δύναμη.

Τίποτα από τα παραπάνω.

Επειδή οι ανθρώπινες κατασκευές δεν είναι φτιαγμένες από κανένα από αυτά. Η μητρική τεχνολογία και το θεμέλιο όλων των ανθρώπινων προσπαθειών δεν είναι ούτε ο τροχός ούτε ο φούρνος. Είναι η γλώσσα.

Η γλώσσα είναι το εργαλείο που μετατρέπει πολλαπλά ανθρώπινα μυαλά σε ένα ενιαίο δίκτυο. Επιτρέπει τη συνεργασία με τρόπους αδιανόητους για οποιοδήποτε άλλο είδος στον πλανήτη. Και απολύτως όλα όσα χρησιμοποιείτε, από το φαγητό στο πιάτο σας μέχρι το δοκίμιο που διαβάζετε τώρα, παράγονται μέσω αυτής της συνεργασίας.

Όταν ο Θεός «μπέρδεψε τη γλώσσα τους, έτσι ώστε το ένα άτομο να μην καταλαβαίνει το άλλο»,8 η δυνατότητα για παγκόσμια συνεργασία εμποδίστηκε. Και σήμερα, φαίνεται ότι το LLM μπορεί να έχει αποκαταστήσει αυτή τη δύναμη. Αν μπορούμε να το κάνουμε σωστά αυτή τη φορά, με σκοπό και ευεργετική πρόθεση, τότε, με τα λόγια του Θεού, «Τίποτα από όσα προτίθενται να κάνουν δεν θα είναι εκτός εμβέλειας τους».9

Για να χρησιμοποιήσετε ένα εργαλείο σκόπιμα, πρέπει να κατανοήσετε τι ουσιαστικά είναι, ώστε να μην παρασυρθείτε από την αναλαμπή του. Με τα LLM, η αναλαμπή μπορεί να είναι συντριπτική.

Ένα LLM, όπως το GPT της Open AI ή το Claude της Anthropic, μοντελοποιεί το σύνολο όλων των ανθρώπινων λέξεων που είναι ψηφιακά διαθέσιμες. Αρχικά, ο στόχος ήταν απλώς να προβλεφθεί ποια λέξη θα ακολουθήσει. Πώς κάνουν οι LLM τις προβλέψεις τους; Συλλέγοντας μοτίβα – εξετάζοντας τι συμβαίνει συνήθως στη συνέχεια. Και εδώ πάλι, σε πολύ μεγάλη κλίμακα, αναδύονται απροσδόκητες ιδιότητες.

Προβλέποντας την επόμενη λέξη, τα LLM καταλήγουν να μοντελοποιούν την έννοια και το πλαίσιο αυτής της λέξης. Διαφορετικά πλαίσια, διαθέσεις και συναισθήματα δημιουργούν διαφορετικά μοτίβα λέξεων. Εκεί μας χτυπάει ο παράγοντας «ουάου-wow», με όλα τα ωωω και τα ααα: Το LLM καταλήγει να μοντελοποιεί όχι μόνο την ανθρώπινη σκέψη, αλλά και το πάθος. Αρχίζει να ακούγεται ανθρώπινο.

Δυσκολεύομαι να αποφύγω τους ανθρωπομορφισμούς εδώ και βασίζομαι σε εσάς, τον αναγνώστη, για να πιάσετε την απόχρωση. Δεν θέλω να πω ότι αυτοί οι LLM «κατανοούν» ή «καταλαβαίνουν» το νόημα, το πλαίσιο, το πάθος κ.λπ. Δεν βλέπω κανένα λόγο να πιστεύω ότι είναι έτσι.

Αντίθετα, μοντελοποιούν αυτά τα πράγματα, όπως ένα διάγραμμα ή ένα γράφημα μοντελοποιεί κάθε είδους δυναμικά φαινόμενα σε στατική δισδιάστατη μορφή. Κανείς δεν θα έλεγε ότι ένα γράφημα που απεικονίζει τις διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών καταλαβαίνει τι είναι το νόμισμα. Ομοίως, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι ένα chatbot κοινωνικών μέσων- a social media chatbot νιώθει πραγματικά κάτι για εσάς ή καταλαβαίνει οτιδήποτε απολύτως.

Αλλά μπορεί να κάνει κάτι που δεν περιμέναμε ότι θα προέκυπτε μόνο από τη γλώσσα. Από όσο γνωρίζω, κανείς δεν είχε διατυπώσει τη θεωρία ότι θα μπορούσατε να μοντελοποιήσετε τη νοημοσύνη και το συναίσθημα απλώς μαθαίνοντας να προβλέπετε την επόμενη λέξη.

Έτσι μας εντυπωσιάζει. Κάτι που μας θέτει σε κίνδυνο. Τείνουμε να λατρεύουμε πράγματα που μας εντυπωσιάζουν. Πράγματι, υπάρχουν και εκείνοι που ήδη το κάνουν.

Rewiring Babel

Created using AI

Αν βάλετε μια Ταλμουδική συζήτηση-Talmudic discussion σε μια δωρεάν διαδικτυακή εφαρμογή, αυτή θα σας παρουσιάσει ένα ηχητικό εργαστήριο που θα διευκρινίζει το κείμενο. Αν βάλετε ένα βαθυστόχαστο κείμενο καμπαλιστικής θεοσοφίας-kabbalistic theosophy σε μια άλλη δωρεάν εφαρμογή, θα έχετε ένα podcast με όλα τα ανθρωπόμορφα χαχανητά και βήχα που θα διευκρινίζουν το νόημά του. Γεια σου, μαμά! Πρέπει να το ακούσεις αυτό! Κοίτα τι έφτιαξα!

Φυσικά, δεν έφτιαξες τίποτα. Αλλά η εφαρμογή σίγουρα κάτι έχει κάνει. Έχει κινήσει με οδοστρωτήρα αυτό το κείμενο και το έχει ισοπεδώσει στο τοπίο.

Τα χτυπήματα και οι εκτροπές κατά μήκος της διαδρομής του Talmud που ανοίγουν δρόμους για πνευματικά ταξίδια έχουν εξομαλυνθεί σαν να μην υπήρχαν ποτέ. Τα βάθη των καμπαλιστικών κειμένων-kabbalistic texts έχουν αναμειχθεί άψογα με τις κοινοτοπίες «οι θρησκείες είναι όλες ένα και το αυτό» της διαχρονικής φιλοσοφίας.

Θα μπορούσατε να πείτε: «Είναι τόσο ωραίο. So cool. Τόσο μεσσιανικό. Ας το χτίσουμε μέχρι τον ουρανό!»

Υπάρχουν τρόποι, καταπληκτικοί τρόποι με τους οποίους αυτά τα εργαλεία θα μπορούσαν να υπηρετήσουν και να διαφωτίσουν την ανθρωπότητα. Τα περισσότερα, αν όχι όλα, είναι συνεργατικά. Ή θα μπορούσατε να πείτε: «Τι προσφέρω στον κόσμο που είναι μοναδικό και αυθεντικό, που μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να προσφέρει;»

Υπάρχουν τρόποι, καταπληκτικοί τρόποι με τους οποίους αυτά τα εργαλεία θα μπορούσαν να υπηρετήσουν και να διαφωτίσουν την ανθρωπότητα. Τα περισσότερα, αν όχι όλα, είναι συνεργατικά.

Αντιμετωπίζουμε τεράστιες προκλήσεις σήμερα σε τομείς εξαιρετικά πολύπλοκων συστημάτων. Η εξειδίκευση έχει εμποδίσει την ιατρική περίθαλψη να δει τον ολιστικό άνθρωπο. Άλλες ολιστικές επιστήμες, όπως οι περιβαλλοντικές μελέτες, η εξοικονόμηση ενέργειας και ο πολεοδομικός σχεδιασμός, παρουσιάζουν πολυπλοκότητα πέρα ​​από τα όρια των τρεχόντων εργαλείων μας.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα που είναι διαθέσιμo τo LLM–large language model, έχουν σημειωθεί πρόοδοι σε αυτούς και σε άλλους ευεργετικούς τομείς που ήταν αδιανόητες πριν από την έλευση του LLM.

Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, αυτά τα μοντέλα εφαρμόζονται με έναν σαφώς δηλωμένο και σαφώς καθορισμένο σκοπό. Όσοι τα εφαρμόζουν γνωρίζουν καλά γιατί τα χρησιμοποιούν και τους περιορισμούς τους.

Δεν στοιβάζουν τούβλα το ένα πάνω στο άλλο και λένε: «Ας δούμε πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει αυτό το τέρας!» Αυτοί είναι άνθρωποι που συνεισφέρουν συνειδητά και σκόπιμα στην ευημερία της ανθρωπότητας. Και αυτά είναι έργα που χαρακτηρίζονται από έναν πρωτοφανή βαθμό συνεργασίας, όπου κάθε άτομο παρέχει τη δική του μοναδική και πολύτιμη συνεισφορά.

Σε αυτά τα έργα, αυτό που λάμπει είναι η συνειδητοποίηση ότι είμαστε πραγματικά πολλές ψυχές που είναι ένα, σε έναν κόσμο που είναι εκπληκτικά ένα με τους πολυποίκιλους τρόπους του, αντανακλώντας την απόλυτη, άπειρη ενότητα του Δημιουργού.

Η διασπορά της Βαβέλ αποδίδει καρπούς. Πράγματι, ίσως τελικά να μην ήταν τιμωρία.

Ίσως ο Θεός θαύμαζε πραγματικά αυτό που έκαναν τα πλάσματά Του. Αλλά είπε: «Πρέπει να το κάνετε αυτό σωστά. Και για να το κάνετε αυτό, πρέπει πρώτα να εκτιμήσετε το φάσμα της ποικιλομορφίας σας, διάσπαρτα σε όλο τον πλανήτη με πολλές χιλιάδες γλώσσες, χιλιάδες πολιτισμούς και δισεκατομμύρια ατομικές αντιλήψεις για τη ζωή».

Η διασπορά της Βαβέλ-dispersion of Babel αποδίδει καρπούς. Πράγματι, ίσως τελικά να μην ήταν τιμωρία. «Τότε μπορείτε να επιστρέψετε μαζί και να χτίσετε αυτόν τον πύργο. Έτσι ώστε κάθε μία από αυτές τις μοναδικές εμπειρίες να λάμψει μέσα του».

It’s Up to You

Είναι εύκολο να πείτε, «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό. Είμαι απλώς ένα γρανάζι στον τροχό». Και είναι αλήθεια ότι μεγάλο μέρος της κατάχρησης της τεχνολογίας οφείλεται στην εμπιστευτική υποδομή που οι κυβερνήσεις έχουν σε μεγάλο βαθμό αγνοήσει ή ίσως έχουν βοηθήσει στη δημιουργία της.

Αλλά ένα μεγάλο μέρος εξαρτάται από το άτομο. Πριν χρησιμοποιήσετε οποιοδήποτε εργαλείο, διευκρινίστε στον εαυτό σας δύο ερωτήσεις: Τι θέλω να επιτύχω; Και ποια μοναδική αξία παρέχει αυτό το επίτευγμα στον κόσμο;

Πιθανότατα, θα θελήσετε να εμπλέξετε και άλλους. Και θα ανακαλύψετε ότι σήμερα αυτό έχει γίνει δυνατό με τρόπους που δεν είχαμε φανταστεί ποτέ πριν.

Ονομάστε το νοοτροπία Μεσσία-Moshiach mindset. Επειδή ο Μεσσίας δεν είναι απλώς ένα άτομο. Είναι η ιδέα ότι αυτός ο κόσμος αξίζει την επένδυσή μας. Ότι είναι ουσιαστικά καλός. Περισσότερο από αυτό, είναι ουσιαστικά θεϊκός. Εξαρτάται απλώς από εμάς να το αποκαλύψουμε αυτό.

Το απόλυτο tikkun του Πύργου της Βαβέλ-Tower of Babel θα είναι το Bet Hamikdash – ο ναός στην Ιερουσαλήμ που θα χτιστεί από τον Μεσσία. Θα είναι ένα κτίριο με σκοπό. Όχι για λόγους μεγαλείου. Αλλά για να λάμψει θεϊκό φως στον κόσμο, να φωτίσει κάθε δημιουργία με το νόημά της και κάθε άτομο με τον σκοπό της ύπαρξής του.

Σε κάθε πράγμα που κάνετε, με οποιαδήποτε τεχνολογία χρησιμοποιείτε, προσθέστε μια ακόμη πέτρα σε αυτή τη μεγαλοπρεπή κατασκευή. Τώρα που η ανθρωπότητα μπορεί να είναι ξανά ένα, αυτή τη φορά βεβαιωθείτε ότι θα είναι μια όμορφη, ποικιλόμορφη ενότητα.

1.

Genesis 11:1-9.

2.

Midrash Rabbah, Genesis 38:6

3.

Genesis 11:4.

4.

Torat Ha’Olah 3:73. See also Likutei Sichot, vol. 3, Noach.

5.

Pirkei D’Rabi Eliezer 24:6.

6.

Brachot 58a.

7.

Megan Houser, AI Is a Hall of Mirrors, The New Atlantis, Spring 2024.

8.

Genesis 11:7.

9.

Genesis 11:6.

Η Chabad-Lubavitch με δοκίμιο της υπενθυμίζει στους fans της Τεχνητής Νοημοσύνης [ΑΙ] ότι ο Θεός Δημιούργησε τον Άνθρωπο

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2025

Στο Κουρδιστό Πορτοκάλι καθώς το Κίνημα της ΑΙ είχε αρχίσει να “φουσκώνει” με τρις δολάρια, συνηθίζαμε να επαναλαμβάνουμε το σχόλιο του φοβερού Warren Buffet για την ΑΙ. Την απεκάλεσε τη Νέα Μεγάλη Βιομηχανία της Απάτης.

[Σημειώστε ότι ο Buffet έχει πει για την διαβόητη Ανανεώσιμη Ενέργεια ότι Δεν Μπορείς να Αποκτήσεις Μωρό σε Ενα Μήνα αφήνοντας 9 Γυναίκες Εγκύους]

Καθώς οι διαταραγμένοι του WEF και οι ευγονιστές χειριστές τους σπαζοκεφαλιάζουν ώστε να υλοποιήσουν την Μείωση του Κοστοβόρου (δυτικού) Πληθυσμού ρίχνουν ένα ακόμη Εργαλείο ανάμεσα στο Αναλώσιμο Πλήθος (το οποίο “επέλεξε” παθητικά αυτό το ρόλο), την περίφημη ΑΙ για την οποία οι fans διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους.

Έρχεται λοιπόν o ιστότοπος της Chabad με ένα εκπληκτικό δοκίμιο που υπογράφει ο Eli Rubin στην ουσία να αποδομήσει τη Φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης [για την οποία κάνουν πλέον λόγο και τα ελεγχόμενα από το deep state media] υπενθυμίζοντας στους διαταραγμένους εκεί έξω ότι ο Θεός Δημιούργησε τον Άνθρωπο και πως [αυτό το λέμε εμείς] όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να γίνουν Θεός, δεν είναι παρά Aνόητοι.

Aκριβώς έτσι τους απεκάλεσε και ο Warren Buffet.

To δοκίμιο έχει τίτλο Adam, το Ομιλούν Πλάσμα: Για την Ανθρωπότητα και τη Γλώσσα στην Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης

>Πάμε λοιπόν>

Ο Eli Rubin, συνεργαζόμενος συντάκτης στο Chabad.org, είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Kabbalah and the Rupture of Modernity: An Existential History of Chabad Hasidism (Stanford University Press, 2025). Ήταν συν-συγγραφέας του βιβλίου Social Vision: The Lubavitcher Rebbe’s Transformative Paradigm for the World (Herder and Herder, 2019). Σπούδασε Χασιδική λογοτεχνία και Εβραϊκό Δίκαιο [Chassidic literature and Jewish Law] στο Rabbinical College of America και στο Yeshivot στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, και έλαβε το διδακτορικό του από το Department of Hebrew and Jewish Studies, University College London.

Part I – Ύπαρξη και Ανθρωπότητα [Being and Humanity]

Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Είναι ένα μεγάλο ερώτημα, και ένα διαχρονικό. Αλλά σε ένα νέο πλαίσιο αποκτά μια νέα μορφή. Πριν από λίγο καιρό, παρακολούθησα μια σύνοδο κορυφής αφιερωμένη στην εξελισσόμενη συνάντηση του Ιουδαϊσμού με την τεχνητή νοημοσύνη, κάτι που προσπαθώ εδώ και καιρό να αγνοήσω. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, προσκλήθηκα να συμμετάσχω σε μια συζήτηση σε panel που απαντούσε σε αυτό το σημαντικό ερώτημα.

By Eli Rubin

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ο παραδοσιακός εβραϊκός χαρακτηρισμός του ανθρώπου ως medaber, του ομιλούντος πλάσματος. Πολλά έχουν ήδη ειπωθεί για την πιθανότητα η νοημοσύνη της ανθρωπότητας να ξεπεραστεί από την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις πιθανές συνέπειες για την κατανόησή μας για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Συγκριτικά λίγα έχουν ειπωθεί ακόμη για το αν η επιταχυνόμενη ικανότητα της Τεχνητής Νοημοσύνης να εκτελεί με επιτυχία εργασίες που βασίζονται στη γλώσσα θα πρέπει να αποσταθεροποιήσει με παρόμοιο τρόπο την αντίληψή μας για την ανθρωπότητα.

Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα (-Large language modelsLLM) είναι το κρίσιμο στοιχείο σε συστήματα που μπορούν ήδη να μιμηθούν τα ανθρώπινα γλωσσικά πρότυπα σε όλα τα πολύπλοκα και εξελιγμένα είδη που έχουν δημιουργήσει οι ανθρώπινοι πολιτισμοί – σε βαθμό επιτυχίας εντελώς αδιανόητο πριν από λίγα χρόνια.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί πλέον να δημιουργεί αρχεία ήχου στα οποία τεχνητές φωνές προσομοιώνουν μια συζήτηση podcast με θέμα της επιλογής σας. Η συζήτηση μπορεί να είναι λίγο άτονη, αλλά αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί και για πολλές γλωσσικές ανταλλαγές που εκτυλίσσονται και μεταξύ πραγματικών ανθρώπων. Με πιο εξελιγμένες προτροπές, μπορεί να παραχθεί περισσότερη ζωντάνια.

Για να αρχίσουμε να μιλάμε για εβραϊκές έννοιες της ανθρωπότητας, πρέπει να ξεκινήσουμε με την αφήγηση της Τorah για τη δημιουργία του πρώτου ανθρώπου, του Adam, στην αρχή του βιβλίου της Γένεσης-Genesis. Τα σχετικά εδάφια υπόκεινται σε πολλά επίπεδα σχολιασμού και ερμηνείας από σεβαστούς σοφούς ανά τους αιώνες. Αλλά όποιος ρίξει μια ματιά στο εναρκτήριο κεφάλαιο της Τorah θα παρατηρήσει ότι ο Θείος λόγος είναι η κινητήρια δύναμη κάθε ύπαρξης:

«Και είπε ο Θεός, ας γίνει φως. Και έγινε φως».1

Όπως το έθεσαν οι σοφοί της Mishnah, «Με δέκα λόγια δημιουργήθηκε ο κόσμος».2

Όταν φτάνουμε στη δημιουργία του Αδάμ-Adam, ωστόσο, αυτό αλλάζει.

Ο Θεός δεν εκδίδει μια εντολή που οδηγεί αυτόματα στην έλευση των ανθρώπων, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του ήλιου και των αστεριών, των λουλουδιών και της πανίδας, των πτηνών και των θηρίων. Αντίθετα, ο Θεός μιλάει με πιο συνομιλιακό τόνο, λέγοντας: «Ας φτιάξουμε τον άνθρωπο», μετά το οποίο, «ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο».3

Εδώ η Θεία έκφραση και η πράξη της δημιουργίας χάνουν τη συνωνυμία τους. Η σχέση του Θείου λόγου με τον άνθρωπο διαφέρει από τη σχέση του Θείου λόγου με όλα τα άλλα δημιουργήματα. Αλλά ποια είναι η φύση και η σημασία αυτής της διαφοράς;

Μια διάκριση που έκανε ένας από τους πρώτους και πιο έγκυρους ερμηνευτές της Torah, ο Onkelos the Convert (c. 35–120 CE), μας δίνει μια ένδειξη: Το Nefesh chayah είναι μια διατύπωση που χρησιμοποιεί η Torah για να περιγράψει τόσο τα ζώα όσο και τους ανθρώπους. Ωστόσο, ο Onkelos παρέχει δύο διαφορετικές μεταφράσεις.

Στην περίπτωση των ζώων, το nefesh chayah αποδίδεται ως «ζωντανό πλάσμα». Στην περίπτωση του Αdam, σημαίνει «ομιλών πνεύμα». Έτσι:

Ο Θεός είπε, ας γεννήσει η γη ζωντανά πλάσματα, το καθένα κατά το είδος του: ζώα, ερπετά και θηρία της γης…4

Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από τη σκόνη της γης και φύσηξε στα ρουθούνια του την ψυχή της ζωής, και ο άνθρωπος έγινε ομιλών πνεύμα.5

Ο Nachmanides– ο μεγάλος ραβινικός πολυμαθής της μεσαιωνικής εποχής – παραθέτει άλλους σχολιαστές που περιέγραψαν την ιδιαίτερη «ψυχή της ζωής» που δόθηκε στον Adam ως την «πνευματική ψυχή» που διακρίνει τον άνθρωπο από τα άλλα πλάσματα. «Αλλά», συνεχίζει ο Nachmanide , «φαίνεται ότι η γνώμη του Onkelos είναι [ότι]… αυτή η πνευματική ψυχή, την οποία ο Θεός φύσηξε στα ρουθούνια του Adam, έγινε μέσα του μια ομιλούσα ψυχή».6

Για τον Onkelos, με άλλα λόγια, η ανθρωπότητα διακρίνεται όχι από την κατοχή ανώτερης διάνοιας αλλά από την ικανότητα να μιλάει.

Η αντιπαράθεση των προαναφερθέντων εδαφίων αποκαλύπτει μια άλλη διάκριση μεταξύ του ανθρώπου και του θηρίου:

«Τα ζώα, τα ερπετά και τα θηρία της γης» αναδύονται από τη γη πλήρως σχηματισμένα ως «ζώντα πλάσματα».

Οι ψυχές τους κατοικούν στα σώματά τους από την αρχή. Αντίθετα, το σώμα και η ψυχή του Adam δεν συνδυάζονται αρχικά.

Πρώτον, ο Θεός έπλασε το ανθρωποειδές σώμα «από σκόνη της γης» και μόνο αργότερα «φύσηξε στα ρουθούνια του την ψυχή της ζωής».

Στη συνέχεια συνέβη ένα τρίτο πράγμα – «Ο άνθρωπος έγινε πνεύμα ομιλούν».

Εντυπωσιακά, η διανοητική ψυχή αποκτά την πρόσθετη ποιότητα της ευγλωττίας, «πνεύμα ομιλούν», μόνο αφού εισέλθει στο ανθρώπινο σώμα.

Ωστόσο, ακόμη και πριν εισέλθει στο σώμα – μας λέει ο Nachmanides – η ψυχή είχε μια μοναδική ποιότητα που την ξεχώριζε εντελώς από τις ψυχές των ζώων, ακόμη και από τα καθαρά διανοητικά πνεύματα (sichli’im nivdalim), γνωστά στην καθομιλουμένη ως άγγελοι.

Για τον Nachmanides, η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι κανενός είδους δημιουργημένη οντότητα, αλλά είναι η ίδια η πνοή του ίδιου του Θεού: «Η ψυχή δεν ήρθε στον άνθρωπο από τα στοιχεία… ούτε ως καθοδική πορεία από τα sichli’im nivdalim. Αντίθετα, είναι το πνεύμα του μεγάλου Θεού… Διότι αυτός που αναπνέει στα ρουθούνια ενός άλλου, του δίνει κάτι από την ψυχή του. Και κατά συνέπεια το εδάφιο λέει: «Η ψυχή του Θεού τους δίνει κατανόηση»7

Τι λοιπόν διαφοροποιεί την ανθρώπινη ψυχή; Όχι η νοημοσύνη της. Οι άγγελοι την κατέχουν κι αυτή. Η απάντηση, αντίθετα, είναι διπλή: 1) Η ανθρώπινη ψυχή είναι Θεϊκή και 2) όταν ενσαρκώνεται, η ανθρώπινη ψυχή μιλάει.

Οι ψυχές όλων των άλλων πλασμάτων είναι προϊόντα του Θείου λόγου. Η ψυχή ενός ανθρώπου είναι η ίδια η Θεϊκή ικανότητα του λόγου. Αυτό το γλωσσικό μοντέλο της ψυχής, που βασίζεται στις ερμηνείες του Onkelos και του Nachmanides, θα αναπτυχθεί εκτενώς από τους χασιδικούς δασκάλους-chassidic master . Το να είσαι άνθρωπος, δίδασκαν, σημαίνει να μεταφέρεις τον άρρητο λόγο του Θεού στον κόσμο, μέσα σε αυτόν να αρθρώσεις την υπέρβαση.8

Σύμφωνα με τον Shneur Zalman of Liadi – τον ιδρυτή της Chabad που συνδύασε τις μυστικιστικές και νομικές παραδόσεις του Ιουδαϊσμού σε μια συνεκτική και προσιτή φιλοσοφία του Ιουδαϊσμού – υπάρχουν δύο είδη γλώσσας που παίζουν ρόλο στην αφήγηση της Torah για την κοσμική δημιουργία:

1) Δημόσια γλώσσα ή η γλώσσα της κοσμικής ύπαρξης.

2) Ιδιωτική γλώσσα ή η γλώσσα του Θεού και του ανθρώπου.

Η δημόσια γλώσσα του κόσμου είναι ο λόγος του Θεού όπως έχει ήδη αρθρωθεί και υλοποιηθεί ως το σταθερό σύστημα που ονομάζεται στην καθομιλουμένη φύση. Οι χασιδικοί δάσκαλοι την αποκαλούν «γλώσσα του λόγου», παρομοιάζοντάς την με απλοποιητικές λέξεις που έχουν ήδη ειπωθεί και τώρα είναι διαθέσιμες για άστοχη παπαγαλία. Αυτή είναι γλώσσα χωρίς βάθος, η γλώσσα των χειλιών, των μιμιδίων και της κακής επικοινωνίας.

Η ιδιωτική γλώσσα της ανθρωπότητας είναι η εσωτερική ικανότητα του Θεού να μιλάει εκ νέου, να παρεμβαίνει στη φύση, να ξεπερνά το άπειρο χάσμα μεταξύ της εξαιρετικής Θεότητας και της ίδιας της σκόνης αυτής της ταπεινής γης. Οι χασιδικοί-chassidic δάσκαλοι την αποκαλούν «γλώσσα της σκέψης-the language of thought», παρομοιάζοντάς την με μια διαίσθηση που βρίσκεται ακόμα στο δρόμο προς την κρυσταλλωμένη διατύπωση. Μια τέτοια γλώσσα είναι βαθύτερη από οποιαδήποτε ήδη διαθέσιμη πρόταση και την υπερβαίνει. Αυτή είναι η αληθινή γλώσσα, η γλώσσα της καρδιάς, μέσω της οποίας το βαθύ νόημα κοινωνείται μέσα από χάσματα.

«Τα ορυκτά, τα φυτά και τα ζώα», γράφει ο Ραβίνος Shneur Zalman, «προέρχονται από τη γλώσσα του λόγου… Ανυψώνονται μέχρι τη ρίζα τους από τον Αdam, που προέρχεται από τη γλώσσα της σκέψης.”9

Part 2- Ψυχή και Γλώσσα [ Soul and Language]

Η ιδιωτική γλώσσα, ή «η γλώσσα της σκέψης», χαρακτηρίζεται από τη γλωσσική ικανότητα να λέμε ό,τι δεν έχει ακόμη ειπωθεί, να αρθρώνουμε οικειότητες. Το να μιλάμε μια τέτοια γλώσσα σημαίνει να φτάσουμε στο εσωτερικό πηγάδι που υπερβαίνει την ευγλωττία, ανασύροντας λέξεις και προτάσεις που μεταδίδουν πραγματικό νόημα. Η ιδιωτική γλώσσα, κατά συνέπεια, δεν είναι κάποιο είδος μυστικού κώδικα, που παραμένει ανείπωτη και ανεξιχνίαστη για το κοινό. Ξεκινά από μέσα μας, αλλά σχηματίζει μια επικοινωνιακή γέφυρα πάνω από το χάσμα μεταξύ του εσωτερικού μας εαυτού και του εξωτερικού κόσμου. Το να μιλάμε την ιδιωτική γλώσσα του Θεού και της ανθρωπότητας σημαίνει να κάνουμε ένα γλωσσικό άλμα πάνω από το χάσμα που χωρίζει την ανείπωτη υπερβατικότητα από το εγκόσμιο και το πεζό.

Για τον Ραβίνο Shneur Zalman, αυτό το χάσμα και η υπερνίκησή του είναι το οριστικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου, του ομιλούντος πλάσματος. Το χάσμα μεταξύ της Θείας ψυχής και του γήινου σώματος, δίδασκε, είναι το χάσμα που γεφυρώνεται μοναδικά από την ανθρώπινη γλώσσα.10

Για να κατανοήσουμε τη φύση και το μέγεθος αυτού του χάσματος, ας εξετάσουμε δύο πολύ διαφορετικά μοντέλα της σχέσης μεταξύ σώματος και ψυχής. Αυτά τα μοντέλα θα παρέχουν επίσης σημαντικό πλαίσιο για τη φιλοσοφική παρέμβαση του Ραβίνου Shneur Zalman.

Στο Aριστοτελικό μοντέλο-Aristotelian model, η ψυχή είναι απλώς η μορφή του σώματος. Δεν είναι ένα θεμελιωδώς διαφορετικό είδος οντότητας, αλλά η οργανωτική αρχή που φέρνει τα διαφορετικά μέρη του σώματος μαζί ως έναν ενιαίο οργανισμό. Στην πραγματικότητα, χωρίς σώμα η ψυχή δεν υπάρχει καθόλου. Αυτή είναι η διδασκαλία του υλομορφισμού («υλική-μορφισμός»). Η επιπλοκή, ή το πρόβλημα, με αυτό το μοντέλο είναι ότι η ανθρώπινη ψυχή έχει μια ικανότητα που φαίνεται να υπερβαίνει τα όρια της απλής σωματικής λειτουργίας ή μορφής, δηλαδή την ικανότητα να σκέφτεται και να κατανοεί κάθε είδους γνώση, συμπεριλαμβανομένων σύνθετων, αφηρημένων και άυλων εννοιών.11

Στο καρτεσιανό μοντέλο Cartesian model, αντίθετα, η ψυχή και το σώμα είναι θεμελιωδώς διαφορετικές οντότητες. Ενώ η ουσία του σώματος είναι υλική, η ουσία της ψυχής είναι η άυλη σκέψη. Το σώμα καταλαμβάνει φυσικό χώρο· η ψυχή όχι. Η ψυχή σκέφτεται· το σώμα όχι. Αυτή είναι η διδασκαλία του δυϊσμού νου-σώματος, στην οποία η λέξη «ψυχή-soul» και η λέξη «νους-mind» μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά, και το σώμα και η ψυχή μπορούν να υπάρχουν και να λειτουργούν εντελώς ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Η περιπλοκή σε αυτό το μοντέλο είναι γιατί και πώς αυτές οι ουσιαστικά διακριτές οντότητες συνδέονται ποτέ. Ο τεχνικός όρος για αυτό είναι «το πρόβλημα της αλληλεπίδρασης-the interaction problem»: Γιατί και πώς ένα υλικό σώμα κατοικείται ποτέ από ένα άυλο μυαλό;12

Ενώ ο Ραβίνος Shneur Zalman δεν αναφέρεται ρητά ούτε στον Αριστοτέλη- Aristotle , ούτε στον Descartes, αυτά τα δύο μοντέλα αντιστοιχούν πολύ εύστοχα στην εξήγησή του για τη διάκριση της Τorah μεταξύ ζώων και ανθρώπων. Στην περίπτωση των ζώων, λέει, η ψυχή είναι ανάλογη με το σώμα: «Αν και βρίσκονται σε δύο επίπεδα, το ένα υψηλότερο από το άλλο, είναι παρόλα αυτά γειτονικά μεταξύ τους. Επομένως, μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους, ώστε η δημιουργία τους να συμβεί ταυτόχρονα… και δεν υπάρχει κενό μεταξύ τους». Αλλά η ανθρώπινη ψυχή «έχει επιπλέον… την πνευματική και ομιλούσα ψυχή», η οποία είναι «μακριά και απόμακρη» από το σώμα, «και επομένως δεν θα μπορούσε να αναδυθεί μαζί με το σώμα ως μία».13

Σε μια διευρυμένη εκδοχή αυτής της διδασκαλίας – γραμμένη και δημοσιευμένη από τον γιο και διάδοχο του Ραβίνου Shneur Zalman, τον Ραβίνο Dovber of Lubavitch– το σημείο εκφράζεται με τους σαφώς αριστοτελικούς όρους μορφής και ύλης:

«Το σώμα του ζώου προέκυψε ταυτόχρονα με τη μορφή του και τη ζωτικότητα της ψυχής του… γιατί, σαφώς, το σώμα και η υλικότητά του είναι κοντά – εγγύς και σχεσιακά ένα – με την ψυχή και την πνευματική του μορφή. Δηλαδή, η ύλη και η μορφή του είναι τουλάχιστον ανάλογες… Ως εκ τούτου, συνδέονται, ενώνονται και συνεργάζονται στην ανάδυσή τους… κυριολεκτικά ως ένα πλάσμα, από μία έκφραση…14 Αντίθετα, στην περίπτωση της δημιουργίας και του σχηματισμού του ανθρώπου με την ψυχή και το σώμα του, η ψυχή του είναι πολύ εξυψωμένη, ένα σχεσιακό άλμα από την υλικότητα του σώματός του… επομένως δεν δημιουργήθηκαν μαζί με μία μόνο έκφραση, διότι δεν έχουν καμία σύνδεση και σχέση μεταξύ τους.»15

Με άλλα λόγια, το υλόμορφο μοντέλο- hylomorphic model, του Αριστοτέλη λειτουργεί στην περίπτωση των ζώων. Στην αφήγηση της Torah, πράγματι, κάθε ζώο δημιουργείται ως ένα ενιαίο υλόμορφο πλάσμα, με το σώμα και την ψυχή να αναδύονται μαζί από τη γη.

Στην περίπτωση της ανθρωπότητας, ωστόσο, το αριστοτελικό μοντέλο δεν μπορεί να ισχύσει. Αντίθετα, στην περίπτωση της δημιουργίας του Adam, η αφήγηση της Torah ευθυγραμμίζεται περισσότερο με το καρτεσιανό μοντέλο-Cartesian model: Το σώμα και η ψυχή είναι δύο εντελώς διαφορετικά είδη οντοτήτων, εντελώς ασύνδετες. Δημιουργούνται ανεξάρτητα και ενώνονται μόνο με την πράξη του Θεού, ο οποίος φύσηξε δυναμικά «το ψυχή της ζωής» στα ρουθούνια του ανθρώπου που σχηματίστηκε «από τη σκόνη της γης».

Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, η Torah—όπως ερμηνεύεται από τον Onkoles, τον Nachmanides, και τους δασκάλους της Chabad—εισάγει το στοιχείο της γλώσσας, το οποίο είτε απουσιάζει είτε είναι περιθωριακό στα αριστοτελικά και καρτεσιανά μοντέλα: το σώμα του Αdam δεν εμψυχώνεται απλώς από τη Θεϊκή ψυχή. Δεν γίνεται απλώς «ένα ζωντανό πλάσμα». Αντίθετα, γίνεται «ένα ομιλούν πνεύμα». Η ανθρώπινη ψυχή, για αυτόν τον λόγο, δεν θα πρέπει να νοείται απλώς με όρους μορφής ή νοημοσύνης. Αλλά μάλλον με όρους γλώσσας.

Η γλώσσα, σύμφωνα με τον Ραβίνο Shneur Zalman, δεν είναι ένα απλό σύμπτωμα ή προϊόν νοημοσύνης. Οι λέξεις και τα γράμματα δεν είναι απλώς κενά σύμβολα που χειραγωγούνται από μια νοήμονα ψυχή για να κωδικοποιήσουν και να μεταδώσουν σκέψεις και συναισθήματα. «Αντίθετα», δίδασκε, η γλώσσα «δημιουργείται από την ουσία της ψυχής, όπου αγκυροβολούν τα είκοσι δύο γράμματα του αλφαβήτου».16

Σε μια επιστολή που προσαρτάται στην Tanya βρίσκουμε μια παρόμοια δήλωση: «Ο ευαγγελισμός των συμφώνων και των φωνηέντων υπερβαίνει τη συνειδητή και κατανοητή νοημοσύνη. Αντίθετα, προέρχεται από την κρυμμένη νοημοσύνη και την προ-γνώση μέσα στην ομιλούσα ψυχή».17

Αρκετά κείμενα καταγράφουν τη δήλωση του Ραβίνου Shneur Zalman: «Η ανθρώπινη ψυχή είναι γεμάτη γράμματα».18

Αυτά τα γράμματα, εξηγεί αλλού, δεν επικαλύπτονται από την ψυχή, αλλά είναι ουσιαστικά ένα με την ίδια την ψυχή. Δεν είναι σαν γράμματα μελασμένα σε περγαμηνή, τα οποία δεν είναι τα ίδια η περγαμηνή πάνω στην οποία είναι μελασμένα. Τα «χαραγμένα γράμματα» είναι μια πιο κατάλληλη αναλογία, καθώς «είναι σκαλισμένα στην ουσία και την ουσία μιας πέτρας και δεν αποτελούν μια επικαλυπτόμενη οντότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου. Η πηγή τους βρίσκεται στην προ-γνώση, στην επιθυμία της ψυχής, και έτσι υπερβαίνουν τη σκέψη, ακόμη και την ουσία της συνειδητής νοημοσύνης.»19

Η επικοινωνία, κατά συνέπεια, δεν είναι απλώς μια λειτουργία της ανθρώπινης ψυχής ανάμεσα σε πολλές. Η επικοινωνία, ή η κοινωνία, είναι αντίθετα η ίδια η ουσία της ανθρώπινης ψυχής, η ίδια η ουσία της ψυχικότητας.

Για τους δασκάλους της Chabad, αυτή η αντίληψη της ψυχής και της γλώσσας εξηγεί πολλές πτυχές της ανθρώπινης φαινομενολογίας. Μεταξύ αυτών, το γεγονός ότι η ίδια ιδέα μπορεί να εκφραστεί σε μια τεράστια ποικιλία λεκτικών διατυπώσεων, είτε σε διαφορετικές γλώσσες είτε εντός της ίδιας γλώσσας.

Αυτό, υποστηρίζουν, συμβαίνει επειδή η γλώσσα δεν ξεκινά ως ένα σύνολο συστημάτων συμβόλων και ήχων με καθορισμένες έννοιες και προκαθορισμένες προφορικές τεχνικές για την παραγωγή τους. Στην προέλευση, η γλώσσα υπερβαίνει οποιαδήποτε συγκεκριμένη ιδέα και οποιονδήποτε συγκεκριμένο τρόπο ή σύστημα γλωσσικής έκφρασης. Στην προέλευση, η γλώσσα είναι έμφυτη στην ίδια την ψυχή. Είναι η έμφυτη ικανότητα της ψυχής να εκφράζει τον εσωτερικό της εαυτό, να αρθρώνει καλλιτεχνικά την αφαίρεση, να τοποθετεί βάθος μέσα στην πρόζα.

Η έμφυτα χαραγμένη επικοινωνιακή ικανότητα της γλωσσικής ψυχής είναι ατελείωτα ελαστική. Ωστόσο, η πραγματοποίηση αυτής της ικανότητας δίνει συγκεκριμένο και περιορισμένο ορισμό του εαυτού, μέσω των γλωσσικών περιορισμών (εικόνες, λέξεις και προτάσεις) που προσδίδουν συνοχή στη σκέψη και τον λόγο. Επιπλέον, ο Ραβίνος Shneur Zalman εξηγεί ότι κατά τη διαδικασία της άρθρωσης αναδύεται ένα κενό μεταξύ του εαυτού και της γλωσσικής του έκφρασης: «Όταν τα είκοσι δύο γράμματα αντλούνται από την ψυχή στη σκέψη και την ομιλία, ενσαρκώνοντας υλικά ενσαρκωμένα γράμματα λόγου… αυτό είναι ανάλογο με γράμματα χαραγμένα σε μελάνι, τα οποία διαφέρουν στην ουσία από την περγαμηνή».

Η αρθρωμένη λέξη απομακρύνεται από τη χαραγμένη γλώσσα της ψυχής. Παρ’ όλα αυτά, τονίζει ο Ραβίνος Shneur Zalman, η αναπνοή της ομιλούσας ψυχής εξακολουθεί να παρομοιάζεται με περγαμηνή που διατηρεί τη μορφή των γραμμάτων που είναι γραμμένα πάνω της. Το μελάνι και η περγαμηνή είναι ουσιαστικά διακριτά, «και παρ’ όλα αυτά γίνονται ένα». Ομοίως, «είναι η ψυχή που μιλάει, και χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ομιλητής και λέξεις, όπως ακριβώς είναι αδύνατο να σχηματιστούν γράμματα από μελάνι χωρίς περγαμηνή».20 Η γλώσσα, θα μπορούσαμε να πούμε, προσκολλάται στη γλώσσα. Μέσω της γλώσσας, το κενό της γλώσσας ξεπερνιέται.

Τα αριστοτελικά και τα καρτεσιανά μοντέλα- Aristotelian and Cartesian models, βασίζονται εξίσου στην αξιωματική υπόθεση μιας δυαδικής διαίρεσης μεταξύ μορφής και ύλης, ψυχής και σώματος. Αντιθέτως, το γλωσσικό μοντέλο της ψυχής στον Ιουδαϊσμό ξεκινά από ένα σημείο ενότητας και στη συνέχεια χαρτογραφεί ένα φάσμα σχεσιακής αλληλεπίδρασης, σημασιολογικής μεταβιβασιμότητας και συντονισμένης προσκόλλησης. Η ψυχή δεν ανήκει στη μία ή στην άλλη πλευρά ενός δυαδικού συστήματος.

Η ψυχή, μάλλον, είναι η Θεϊκή διεπαφή μέσω της οποίας ξεπερνιούνται όλα τα δυαδικά συστήματα, η διεπαφή μέσω της οποίας το Θεϊκό νόημα μπορεί να επικοινωνηθεί με συνοχή μέσα από τα κοσμικά χάσματα της δημιουργίας. Η ψυχή αντλεί την ουσιαστική επικοινωνιακή της ικανότητα και την εμποτίζει στις γλωσσικές διαμορφώσεις των κρυσταλλούμενων σκέψεων και των λεκτικοποιημένων διατυπώσεων. Τα εξωτερικά σύμβολα μιας συγκεκριμένης γλωσσικής μορφής συνδέονται με τις ψυχικές έννοιες που ερμηνεύονται ότι εκφράζουν.

Part 3-Επιφανειακότητα και Ακεραιότητα [Superficiality and Integrity]

Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, λίγο μετά την εφεύρεση του τηλεφώνου, ο πέμπτος δάσκαλος της Chabad’s dynastic line – ο Ραβίνος Shalom DovBer Schneersohn («Rashab», 1860-1920) – έγραψε μια εξαιρετικά εύστοχη και συστηματική πραγματεία για την ομιλία, τη δημιουργικότητα και την ψυχή. Βασιζόμενος στις πηγές που συζητήθηκαν παραπάνω, έγραψε ότι η γλώσσα δεν προέρχεται ούτε από τη φωνητική συσκευή του λαιμού και του στόματος ούτε από την «λάμψη και την αποκάλυψη» της ψυχής, αλλά έχει μια «μοναδική ρίζα και πηγή» στην «ουσία της ψυχής-the essence of the soul».21

Για τον Ραβίνο Shalom DovBer, η διάκριση μεταξύ «ουσίας» και «αποκάλυψης» είναι κρίσιμης σημασίας. Οποιαδήποτε «αποκάλυψη» του εαυτού, όσο καθαρή κι αν είναι, είναι ήδη μια απόκλιση από τον εαυτό όπως είναι στην «ουσία» του. Έτσι, το να πούμε ότι η γλώσσα έχει τις ρίζες της άμεσα στην ουσία της ψυχής, αντί να είναι προϊόν της αποκαλυπτικής έκφρασης της ψυχής, ισοδυναμεί με τον ισχυρισμό ότι μια πράξη ομιλίας δεν χρειάζεται να θεωρείται ως μια επιφανειακή απόκλιση από την ουσία. Το να μιλάμε με ακεραιότητα, μάλλον, ισοδυναμεί με την ανακάλυψη του ουσιαστικού εαυτού.22

«Αυτή», συνεχίζει ο Ραβίνος Shalom DovBer, «είναι η διαφορά μεταξύ ενός ανθρώπου ομιλητή και ενός πουλιού που μιλάει». Ορισμένα είδη πτηνών είναι φημισμένα για την ικανότητά τους να μιμούνται την ανθρώπινη ομιλία. «Ωστόσο, δεν τους δίνεται καθόλου ο τίτλος medaber, επειδή η ομιλία τους είναι απλώς το αποτέλεσμα της εκπαίδευσής τους να κινούν τα διάφορα μέρη της φωνητικής τους συσκευής και έτσι παράγονται λέξεις. Συνεπώς, η φωνητική συσκευή είναι η πηγή των λέξεων, κάτι που δεν ισχύει καθόλου για τον medaber. Διότι ο άνθρωπος ομιλητής ονομάζεται έτσι ειδικά λόγω της γλωσσικής ικανότητας της ψυχής, η οποία είναι η πηγή της ομιλίας, όπως έχει εξηγηθεί».23

Φυσικά, το τηλέφωνο δεν αναφέρεται ρητά. Αλλά αυτή η νέα μέθοδος μηχανικά αναπαραγόμενης ομιλίας πιθανότατα δεν ήταν μακριά από το μυαλό του Ραβίνου Shalom DovBer όταν επικαλέστηκε την πιο παραδοσιακή παραβολή του ομιλούντος πουλιού. Σε παλαιότερες χασιδικές πηγές- chassidic sources συνήθως επικαλείται για να δείξει την ικανότητα νέων φαινομένων να προκαλούν απόλαυση. Εδώ, ωστόσο, ο παπαγάλος χρησιμοποιείται για να τονίσει τη διάκριση μεταξύ της ψυχικής φύσης της ανθρώπινης γλώσσας και της μηχανικής φύσης των γλωσσικών θορύβων που παράγονται τεχνητά, δηλαδή επιφανειακά.24

Αυτή η διάκριση, για τον Ραβίνο Shalom DovBer, έχει ελάχιστη ή καθόλου σχέση με τη νοημοσύνη ή την κατανοησιμότητα, και έχει να κάνει με την πηγή της γλωσσικής διατύπωσης. Μπορεί να υπάρχουν κάθε είδους τρόποι για να παραχθούν μηχανικά κατανοητές γλωσσικές διατυπώσεις, αλλά μόνο οι άνθρωποι ανακαλύπτουν την ψυχή τους μέσω της ομιλίας.

Σύμφωνα με τους δασκάλους της Chabad, η ανθρώπινη γλώσσα δεν ξεκινά στο εξωτερικό σημείο της λεκτικοποίησης και της άρθρωσης, ούτε καν στα υψηλότερα επίπεδα του συναισθήματος και της σκέψης, του συναισθήματος και της γνώσης. Η ανθρώπινη γλώσσα ξεκινά, μάλλον, ως η άρθρωτη ουσία της ίδιας της ψυχής, χαραγμένη στην ουσία του ανθρώπινου όντος. Η πηγή της ανθρώπινης γλώσσας δεν είναι η επιφανειακότητα, αλλά η ακεραιότητα.

Η ανθρώπινη ομιλία είναι μια προβολή του εαυτού, μια διατύπωση ταυτότητας, μια διαμόρφωση του προσώπου του ομιλητή σε ευανάγνωστη μορφή, μια διαδικασία γίγνεσθαι. Αυτή η ακεραιότητα είναι που διακρίνει την ανθρώπινη ομιλία από άλλες μορφές επικοινωνίας- το ομιλούν πλάσμα από το τηλέφωνο, από τον παπαγάλο, ακόμη και από τους αγγέλους.

Το 1955, ο Ραβίνος, Rabbi Menachem Mendel Schneersohn, of righteous memory , επεξήγησε αυτό το σημείο με μια ιστορία:

Ο Ραβίνος Shneur Zalman of Laidi πέρασε κάποτε από την πόλη Shklov, της οποίας οι μελετητές ήταν γνωστοί για τον σκεπτικισμό τους απέναντι στο νέο χασιδικό κίνημα- chassidic movement. Ενώ βρισκόταν εκεί, παρέδωσε μια διδασκαλία της Torah που περιελάμβανε την ακόλουθη δήλωση: «Οι ανθρώπινες ψυχές έχουν ακεραιότητα, αλλά οι άγγελοι είναι επιφανειακοί».25

Αυτή η δήλωση προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών. Πώς μπόρεσε να έχει το θράσος να πει ότι οι άγγελοι είναι επιφανειακοί;! Οι τοπικοί μελετητές απαίτησαν να αναφερθεί μια κανονική ραβινική πηγή για να υποστηρίξει αυτή τη δήλωση.

Αφού περίμενε να καταλαγιάσει η αναταραχή, ο Ραβίνος Shneur Zalman παρέθεσε ήρεμα το ακόλουθο απόσπασμα από το Talmud : «Είπε ο Ραβίνος Tanchum, κανείς δεν πρέπει ποτέ να παρεκκλίνει από το τοπικό έθιμο, γιατί ο Μωυσής-Moses ανέβηκε στον ουρανό [για να λάβει την Torah] και δεν έφαγε ψωμί. Ομοίως, οι ουράνιοι άγγελοι κατέβηκαν κάτω [για να επισκεφθούν τον Abraham] και έφαγαν ψωμί». Ακολουθεί η Ταλμουδική-Talmudic απάντηση: «Νομίζετε ότι έφαγαν ψωμί;! Αντίθετα, το έκαναν να φαίνεται σαν να έφαγαν».

Στην περίπτωση του Moses, ενός ανθρώπου, το Talmud δεν αμφισβητεί την υπόθεση ότι πράγματι δεν έφαγε κατά τη διάρκεια των σαράντα ημερών που πέρασε στον παράδεισο. Στην περίπτωση των αγγέλων, αντίθετα, το Talmud καταλήγει στο συμπέρασμα ότι έκαναν επίδειξη ότι έφαγαν, αλλά στην πραγματικότητα δεν έφαγαν. Τέτοια προσποίηση, είπε ο Ραβίνος Shneur Zalman, είναι συνώνυμη με την επιφανειακότητα. Ο Moses επίσης θα μπορούσε απλώς να προσποιηθεί ότι δεν έτρωγε. Αλλά αυτό δεν ίσχυε. Ως άνθρωπος, ενήργησε με ακεραιότητα.26

Αφού μοιράστηκε την ιστορία της ανταλλαγής απόψεων του Ραβίνου Shneur Zalman με τους μελετητές της Shklov, ο Rebbe συνέχισε να αναλύει τη διαφορά μεταξύ αγγέλων και ανθρώπινων ψυχών:Αυτό που μοιράζεται μια ψυχή με έναν άγγελο, είπε, είναι ότι και οι δύο είναι πρεσβευτές του Θεού, επιφορτισμένοι με την εκδήλωση του θείου μέσα στον κόσμο

>Αυτό που τους διαφοροποιεί είναι ότι η αποστολή της ψυχής για θεϊκή αποκάλυψη είναι ολόκληρη η ταυτότητά της, η πρεσβεία της-ambassadorship είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής της. Ένας άγγελος, αντίθετα, είναι ένα πνευματικό πλάσμα με δική του ταυτότητα. το καθένα προσωποποιεί ένα πνευματικό ιδανικό, είτε καλοσύνη, κρίση είτε ομορφιά.

Δευτερευόντως, θέτουν αυτό το πρόσωπο στη διάθεση του Θεού. Τα θεϊκά καθήκοντα με τα οποία είναι επιφορτισμένοι οι άγγελοι επικαλύπτονται έτσι, επιφανειακά, πάνω στην ύπαρξή τους.

Σε αντίθεση με τους αγγέλους, οι οποίοι είναι δημιουργημένες οντότητες, η ανθρώπινη ψυχή προέρχεται από το θείο. Ο θεϊκός της σκοπός, κατά συνέπεια, δεν επικαλύπτεται πάνω στην ύπαρξή της, αλλά είναι στην πραγματικότητα συνώνυμος με την ύπαρξή της.Αυτό το παράδειγμα ανθρώπινης ακεραιότητας επεκτείνεται επίσης στην ιδιαίτερη δυναμική της γλώσσας. Οι ψυχές και οι άγγελοι μπορούν να γίνουν κατανοητοί ως δύο διαστάσεις της θεϊκής γλώσσας. Κάθε ψυχή και κάθε άγγελος είναι ένας αγωγός για θεϊκή αποκάλυψη, όπως ακριβώς οι λέξεις είναι αγωγοί για νόημα.

Οι λέξεις είναι σύμβολα με μια επιφανειακή μορφή, μια προκαθορισμένη και καθορισμένη δομή, που τις καθιστά ευανάγνωστες στον αναγνώστη ή τον ακροατή που λαμβάνει το μήνυμα που μεσολαβούν. Αλλά αυτή η εξωτερική μορφή και δομή είναι ένα απλό κέλυφος ή δοχείο και παραμένει κούφια εκτός αν προικιστεί με φωτεινό νόημα από κάποιον που μιλάει ή γράφει με ακεραιότητα. Ένα τέτοιο φωτεινό νόημα είναι η εσωτερική διάσταση της γλώσσας.

Η λέξη, ιδανικά, γίνεται ένα διαφανές όχημα για την εσωτερική σημασία που έχει επιλεγεί να φέρει.

Στην πραγματικότητα, τονίζει ο Rebbe, η εσωτερική διάσταση της γλώσσας δεν έχει καμία σχέση με τις εξωτερικές διατυπώσεις που τη φέρουν. Όπως έχει ήδη σημειωθεί, το ίδιο νόημα μπορεί να μεταφερθεί με μια ολόκληρη σειρά διαφορετικών γλωσσικών διατυπώσεων και σε μια ολόκληρη σειρά διαφορετικών γλωσσών. Η εσωτερική διάσταση της γλώσσας δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το νόημα με το οποίο της προσδίδει ο ομιλητής ή ο συγγραφέας. Η εξωτερική μορφή επιβάλλεται επιφανειακά σε αυτό το νόημα προκειμένου να γίνει ευανάγνωστο και μεταδοτικό σε άλλους.Αυτή η διαφορά μεταξύ της εξωτερικής λέξης και της εσωτερικής σημασίας που περιέχει είναι ακριβώς η διαφορά μεταξύ ενός αγγέλου και μιας ανθρώπινης ψυχής. Η εξωτερική λέξη είναι η επιφανειακή γλώσσα των αγγέλων, η εσωτερική σημασία είναι η αναπόσπαστη γλώσσα της ανθρώπινης ψυχής.27

***

Στη σύνοδο κορυφής της Τεχνητής Νοημοσύνης-AI summit με ρώτησαν πώς ο νόμος της Torah, και οι απαιτήσεις που θέτει στο άτομο, μπορούν μερικές φορές να έρθουν σε σύγκρουση με την αίσθηση του εαυτού μας, με την ανθρώπινη ταυτότητά μας. Ξεκίνησα την απάντησή μου διευρύνοντας το ερώτημα. Εκτός από τους συγκεκριμένους νόμους της, η Torah, περιλαμβάνει επίσης ένα ευρύτερο σύστημα αξιών – μάλιστα έναν ευρύτερο λογοτεχνικό κανόνα, μαζί με ένα ολόκληρο σύνολο ερμηνευτικών εργαλείων, πολιτισμικών φορέων και θεολογικών παραδειγμάτων – που συχνά μπορεί να φαίνονται ριζικά σε αντίθεση με το κυρίαρχο ρεύμα του σύγχρονου πολιτισμού.

Το να ζεις σύμφωνα με τον κόσμο των νοημάτων και των ιδανικών της Torah, ενώ παράλληλα παραμένεις ενσωματωμένος στη σύγχρονη ζωή και τον πολιτισμό, σημαίνει επομένως ότι ζεις πάνω σε ένα βαθύ πολιτισμικό χάσμα. Έτσι προσπαθώ να ζήσω τη ζωή μου. Από την εμπειρία μου, ωστόσο, αυτό το χάσμα δεν θέτει την αίσθηση του εαυτού μου σε αντίθεση με όσα η Torah απαιτεί.

Αντίθετα, βιώνω αυτό το κενό – και την υπερνίκησή του – ως το μέσο μέσω του οποίου ανακαλύπτεται ο εαυτός μου. Χωρίς την Torah, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να διακρίνω ποιες από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις απόψεις μου είναι δικές μου και ποιες έχω απλώς απορροφήσει από το άμεσο πολιτισμικό μου πλαίσιο.

Η Torah, ειδικά ως βιωμένη πορεία καθημερινής πρακτικής, στέκεται ως άγκυρα ταυτότητας που δεν προσαρμόζεται αμέσως στη διάθεση της στιγμής, η οποία πολύ συχνά ομογενοποιεί την ηθική, τον πολιτισμό και τις κοινωνικές προσδοκίες σε μια αόριστη λάσπη ανεξέταστων υποθέσεων.Το χάσμα μεταξύ της Torah και του σύγχρονου πολιτισμού ευθυγραμμίζεται με το χάσμα μεταξύ της ιδιωτικής γλώσσας του Θεού και της δημόσιας γλώσσας της φύσης. Αυτό είναι το χάσμα που διαπραγματεύεται και διασχίζει η ανθρώπινη γλώσσα, εκτεινόμενη από την ασαφή ουσία του εαυτού στο λεκτικό βασίλειο του κοινού νοήματος, της αναγνωσιμότητας και της εξήγησης.

Μέσω της γλώσσας, το χάσμα της γλώσσας ξεπερνιέται-Through language, the gap of language is overcome.

Ταυτόχρονα, ακριβώς το χάσμα της γλώσσας διασώζει τα λόγια μας από την επιφανειακή μίμηση. Το χάσμα της γλώσσας καθιστά δυνατό στους ανθρώπους να μιλούν με ακεραιότητα.Καθώς έγραφα αυτό το δοκίμιο, διάβασα ένα δοκίμιο για την τέχνη του απρόσωπου δοκιμίου. Εντυπωσιακά, η συγγραφέας δεν ανέφερε ούτε την τεχνητή νοημοσύνη ούτε τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα. Μια γραμμή μου άρεσε ιδιαίτερα: «Αν το δικό μου «εγώ-I» παραμένει ένα διαφορετικό πράγμα», έγραψε, «είναι η ίδια η ποικιλομορφία του που με αναγκάζει να αναγνωρίσω τα σημεία συνέχειας: τα θεμελιώδη».28Πρώτον, ο Θεός έπλασε το σώμα του Adam «από σκόνη της γης». Στη συνέχεια, ο Θεός «φύσησε στα ρουθούνια του την ψυχή της ζωής». Έτσι, «ο Adam έγινε ένα ομιλούν πνεύμα».

>Human Being, TheAdamArtificial Intelligence (AI)LanguageSpeech; CommunicationKabbalah & Chassidism

Footnotes

1.

Genesis 1:3.

2.

Avot 5:1.

3.

Genesis 1:26-27.

4.

Genesis 1:24.

5.

Genesis 2:7.

6.

Nachmanides’ commentary to Genesis 2:7.

7.

Ibid., citing Job 32:8.

8.

In this essay I draw most directly on Chabad chassidic texts. For the sources of this paradigm in the teachings of the Baal Shem Tov and the Maggid of Mezritch, see Ariel Mayse, Speaking Infinities: God and Language in the Teachings of Rabbi Dov Ber of Mezritsh (University of Pennsylvania Press, 2020), esp. 54-57.

9.

Rabbi Shneur Zalman of Liadi, Likutei Torah, Naso, 26c. Also see Mayse, Speaking Infinities, 78-93.

10.

Torah Ohr, 3d-4d.

11.

See Christopher Shields, “Aristotle’s Psychology,” The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Winter 2020 Edition), Edward N. Zalta (ed.), especially sections 2 and 3.

12.

In truth, this dualistic model has ancient roots in the Phaedo, where Plato recounts Socrates’ argument that the soul survives the death of the body. But it is now more often associated with Descartes. See Howard Robinson, “Dualism,” The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Spring 2023 Edition), Edward N. Zalta & Uri Nodelman (eds.).

13.

Torah Ohr, 3d-4a.

14.

Rabbi DovBer Schnueri, Torat Chaim, 19a.

15.

Torat Chaim, 19d.

16.

Torah Ohr, 4c. Also see ibid., 42a: “The letters themselves are rooted in the soul itself.”

17.

Tanya, Igrot Kodesh, Epistle 5, 107b. Also see Torah Ohr, 43a.

18.

Torah Ohr, 32a; Likutei Torah, Naso, 26b; ibid., Shelach, 40b; ibid., Bechukotai, 45d.

19.

Likutei Torah, Bechukotai, 46b.

20.

Likutei Torah, Bechukotai, 46b.

21.

Rabbi Shalom DovBer Schneersohn, Sefer Hamamarim 5659, 38. This treatise is a series of eight discourses, generally known as Ranat. It was the subject of Reuven Leigh’s monograph, The Philosophy of Rabbi Shalom Ber Schneersohn: Language, Gender and Mysticism (Bloomsbury, 2023).

22.

For more on this concept of essentiality, see Eli Rubin, Kabbalah and the Rupture of Modernity: An Existential History of Chabad Hasidism (Stanford University Press, 2025), 101-2, 171-72, and 175-77.

23.

Sefer Hamamarim 5659, 39.

24.

For an antecedent that is a likely basis for Rabbi Shalom Dovber’s formulation see Rabbi Menachem Mendel of Lubavitch, Ohr Hatorah, Shemot II, 391. Also see Rabbi Shmuel Schneersohn, Igrot Kodesh, p. 98, and the related discussion of these sources by Yehuda Shurpin, “From Golems to AI: Can Humanoids Be Jewish?”

25.

For parallel statements see Torah Ohr, 4a-d

26.

Rabbi Menachem M. Schneerson, Torat Menachem 5715 II, 113.

27.

Ibid., 113-14.

28.

Zadie Smith, “The Art of the Impersonal Essay,” The New Yorker, September 22, 2025.

Eli Rubin, a contributing editor at Chabad.org, is the author of Kabbalah and the Rupture of Modernity: An Existential History of Chabad Hasidism (Stanford University Press, 2025). He was a co-author of Social Vision: The Lubavitcher Rebbe’s Transformative Paradigm for the World (Herder and Herder, 2019). He studied Chassidic literature and Jewish Law at the Rabbinical College of America and at Yeshivot in the UK, the US and Australia, and received his PhD from the Department of Hebrew and Jewish Studies, University College London.