Κατά τη διάρκεια της συζήτησης στρογγυλής τραπέζης που διοργάνωσε ο Γερουσιαστής Ron Johnson (Ρεπουμπλικανός από το Ουισκόνσιν) σχετικά με τη νοσοκομειακή περίθαλψη για την COVID-19, ο Brad Seiler περιέγραψε την απεγνωσμένη προσπάθεια να βγάλει τη σύζυγό του, Gail, από νοσοκομείο, αφού το προσωπικό τού είχε πει ότι η κατάστασή της ήταν μη αναστρέψιμη («unsavable»).
Από την Jill Erzen/The Defender
Όταν ο Brad κατάφερε τελικά να εξασφαλίσει το εξιτήριό της, ανέφερε ότι το προσωπικό του νοσοκομείου δεν τους επέτρεψε να εξέλθουν από την κεντρική είσοδο. Αντ’ αυτού, η Gail μεταφέρθηκε με τον ανελκυστήρα εμπορευμάτων —που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά σορών στο νεκροτομείο— και οδηγήθηκε στην έξοδο από πόρτες που χρησιμοποιούνται από τα γραφεία τελετών.
Μια νοσηλεύτρια του είπε: «Θα έχει πεθάνει απόψε, ή και πριν καν φτάσετε στο σπίτι». Η Gail επιβίωσε.
«Σήμερα, η Gail είναι ζωντανή, υγιής, δραστήρια και απολαμβάνει τη ζωή μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια μας», δήλωσε ο Seiler.
Ο Seiler είναι ένας από τους 21 ασθενείς, συγγενείς, γιατρούς και νοσηλευτές που κατέθεσαν τη μαρτυρία τους στη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα «Πρωτόκολλα Νοσοκομειακής Περίθαλψης για την COVID-19: Αληθινές Ιστορίες από Αληθινούς Ανθρώπους». Ο Johnson δήλωσε ότι, έως τις 26 Σεπτεμβρίου, το γραφείο του είχε λάβει 583 μαρτυρίες από ανθρώπους σε 46 Πολιτείες.
«Σήμερα παρέχω το βήμα για να ακουστούν αυτές οι ιστορίες, ώστε να μην επαναληφθεί τέτοιου είδους σκληρότητα», είπε ο Johnson.
🧵Watch my opening remarks here: COVID-19 Hospital Protocols: Real Stories from Real People. pic.twitter.com/O25iiEeHYl
— Senator Ron Johnson (@SenRonJohnson) September 28, 2026
«Είναι ευθύνη μας να διασφαλίσουμε ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί ποτέ»
Η Stephanie Williamson από το New Jersey περιέγραψε την απώλεια του συζύγου της, Dave, μετά από μια σειρά αποφάσεων που, όπως υποστήριξε, ελήφθησαν χωρίς τη συγκατάθεση κατόπιν ενημέρωσης ή τη συμμετοχή της οικογένειας.
«Τα παιδιά μου δεν ξαναείδαν ποτέ τον πατέρα τους. Ο πατέρας του Dave δεν ξαναείδε ποτέ τον γιο του», δήλωσε η Williamson.
Ανέφερε ότι δέχτηκε πιέσεις για να συναινέσει στη διασωλήνωση του συζύγου της.
«Το βράδυ που διασωληνώθηκε ο σύζυγός μου, συνειδητοποίησα ότι είχα εξαναγκαστεί να συναινέσω στη σύνδεσή του με αναπνευστήρα», είπε.
Η Williamson δήλωσε ότι περίμενε τεσσεράμισι χρόνια για να αφηγηθεί την ιστορία του συζύγου της.
«Εδώ πρόκειται για την ανθρωπιά», είπε. «Η φροντίδα των ασθενών δεν πρέπει να καθορίζεται από τις αποζημιώσεις. Τα χέρια ενός γιατρού δεν πρέπει ποτέ να είναι δεμένα και κανένας ασθενής δεν πρέπει να μένει ποτέ μόνος. Είναι ευθύνη μας να διασφαλίσουμε ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί ποτέ».
Η Donna Lowery, νοσηλεύτρια από τη Φλόριντα, δήλωσε ότι απολύθηκε μετά από 31 χρόνια υπηρεσίας επειδή υπερασπίστηκε τα συμφέροντα ενός νοσηλευόμενου ασθενούς και πρότεινε τη χορήγηση ιβερμεκτίνης. Η Lowery ανέφερε ότι, μόλις διακόπηκε η χορήγηση του φαρμάκου, η κατάσταση της υγείας του ασθενούς επιδεινώθηκε ραγδαία, ο ασθενής διασωληνώθηκε και τελικά κατέληξε.
«Για μένα, υπήρχε ένας ασθενής. Υπήρχε μια οικογένεια που χρειαζόταν βοήθεια και υπήρχε μια επιλογή», είπε η Lowery. «Επέλεξα να βοηθήσω. Πλήρωσα το τίμημα γι’ αυτή την απόφαση, αλλά θα την έπαιρνα ξανά».
«Δεν υπάρχει ίαση χωρίς ελπίδα»
Ο γιατρός από τη Φλόριντα, Dr. John Littell, ο οποίος υπέστη κυρώσεις επειδή συνταγογράφησε ιβερμεκτίνη, δήλωσε ότι οι γιατροί έχουν καθήκον να υπερασπίζονται τους ασθενείς που αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από το σύστημα υγείας.
«Το κίνητρό μου —και το κίνητρό μας— πρέπει να είναι η υπεράσπιση εκείνων των ασθενών που έχουν εγκαταλειφθεί από το σύστημα υγείας», είπε ο Littell. «Δεν υπάρχει ίαση χωρίς ελπίδα».
Ο δικηγόρος Ralph Lorigo από τη Νέα Υόρκη περιέγραψε τις δικαστικές προσφυγές κατά νοσοκομείων εκ μέρους οικογενειών που ζητούσαν πρόσβαση στην ιβερμεκτίνη.
Πριν από την πανδημία της Covid-19 «πίστευα σε όσα υποστήριζαν οι κυβερνητικοί μας φορείς», είπε. «Γενικά πίστευα ότι οι επαγγελματίες υγείας θα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να θεραπεύσουν τους ασθενείς και να σώσουν ζωές. Όλα αυτά άλλαξαν το 2021».
Ο Lorigo περιέγραψε την περίπτωση μιας γυναίκας η κατάσταση της οποίας βελτιώθηκε μετά τη χορήγηση ιβερμεκτίνης, αλλά της αρνήθηκαν τη χορήγηση περαιτέρω δόσεων. Εκείνος προσέφυγε στη δικαιοσύνη και το δικαστήριο διέταξε το νοσοκομείο να χορηγήσει το φάρμακο.
«Έξι ημέρες αργότερα, η γυναίκα αυτή μπόρεσε να βγει από το νοσοκομείο. Σήμερα είναι ζωντανή», δήλωσε.
Σε μια άλλη περίπτωση, μια γυναίκα απέτυχε να αναγκάσει τους γιατρούς να χορηγήσουν ιβερμεκτίνη στον σύζυγό της, ο οποίος ήταν διασωληνωμένος. Τότε, χορήγησε κρυφά το φάρμακο η ίδια.
«Η ίδια άλεσε την ιβερμεκτίνη», είπε ο Lorigo. «Τη μετέφερε στο νοσοκομείο. Την εισήγαγε η ίδια στον καθετήρα σίτισης. Το έκανε αυτό επί δύο εβδομάδες. Το νοσοκομείο δεν είχε ιδέα. Ο σύζυγός της επιβίωσε. Αυτή η γυναίκα είναι ηρωίδα».
Ο ερευνητής δημοσιογράφος Michael Capuzzo περιέγραψε επίσης τις υποθέσεις του Lorigo σε μια ανάρτηση στο Substack. Ο Capuzzo έγραψε ότι 212 οικογένειες σε 40 Πολιτείες ανέθεσαν την υπόθεσή τους στον Lorigo και ότι εκείνος κέρδισε 72 υποθέσεις. Από τους 72 ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε τελικά ιβερμεκτίνη, οι 69 επιβίωσαν.
«Οι τρεις που κατέληξαν βρίσκονταν σε τεχνητό κώμα για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα· η βλάβη ήταν πολύ σοβαρή», έγραψε ο Capuzzo.
Ο Capuzzo ανέφερε επίσης ότι σε 140 περιπτώσεις όπου τα νοσοκομεία ματαίωσαν τις προσπάθειες του Lorigo ή εκείνος δεν πρόλαβε να προσφύγει εγκαίρως στο δικαστήριο, και οι 140 ασθενείς κατέληξαν.
«Πρόκειται για εξαιρετικά ισχυρά στοιχεία», δήλωσε ο Johnson.
«Το ζήτημα αφορά την ιατρική ελευθερία και το δικαίωμα στη δοκιμή θεραπείας»
Ο Lorigo δήλωσε ότι το ζήτημα ξεπερνά τα όρια οποιουδήποτε συγκεκριμένου ιού ή θεραπείας.
«Το σύστημα υγείας μας χρειάζεται ριζικές αλλαγές», είπε. «Δεν πρόκειται πλέον για την COVID ή την ιβερμεκτίνη. Πρόκειται για την ιατρική ελευθερία και το δικαίωμα στη δοκιμή θεραπείας. Πρόκειται για τον κυβερνητικό καταναγκασμό και για το πώς κολοσσοί, όπως η φαρμακοβιομηχανία, ελέγχουν τη μοίρα μας».
Ο Johnson δήλωσε ότι ο φόβος κατά τη διάρκεια της πανδημίας έδωσε στους κυβερνητικούς αξιωματούχους υπερβολικό έλεγχο επί των νοσοκομειακών πρωτοκόλλων.
«Υπήρξαν ηγέτες που εκμεταλλεύτηκαν τον φόβο του αγνώστου για να αποκτήσουν υπέρμετρη εξουσία και έλεγχο στον τρόπο αντιμετώπισης της COVID», είπε ο Johnson.
Η συζήτηση στρογγυλής τραπέζης ήταν η πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων του Johnson που αφιερώθηκαν αποκλειστικά στα όσα συνέβησαν εντός των νοσοκομείων κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Το γραφείο του ανακοίνωσε ότι ο γερουσιαστής σκοπεύει να συνεχίσει τη συλλογή μαρτυριών και τη δημοσίευσή τους στον ιστότοπό του στη Γερουσία των ΗΠΑ.
«Δεν είναι εύκολο να διαβάζει κανείς αυτές τις μαρτυρίες», είπε ο Johnson. «Είναι ιστορίες που ραγίζουν την καρδιά».
Για όσους μοιράστηκαν τις ιστορίες τους, η συζήτηση δεν αφορούσε μόνο την καταγραφή των γεγονότων. Αφορούσε επίσης την αναζήτηση ευθυνών και τη διασφάλιση ότι οι εμπειρίες των ασθενών και των οικογενειών τους δεν θα ξεχαστούν.
«Ελπίζω ότι το αποτέλεσμα της σημερινής ημέρας θα είναι η αλήθεια, η απόδοση ευθυνών και η δικαίωση για όσους δεν βρίσκονται πια στη ζωή, καθώς και η επούλωση των πληγών για τις οικογένειες που έμειναν πίσω», δήλωσε στο The Defender ο Dan Rudy, ιδρυτής του Hope House Orlando, ο οποίος συμμετείχε στη συζήτηση. «Οι φωνές τους, οι ιστορίες τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν».
Το επόμενο βήμα ενδέχεται να ξεπεράσει τις προσωπικές μαρτυρίες και να εστιάσει στα επίσημα αρχεία που βρίσκονται πίσω από αυτές. Το TrialSite News κάλεσε το Κογκρέσο να εξασφαλίσει τα νοσοκομειακά πρωτόκολλα για την COVID-19 και τις αναθεωρήσεις τους, καθώς και αρχεία από οικογένειες και μαρτυρίες από κλινικούς ιατρούς που αμφισβήτησαν τα πρωτόκολλα, από στελέχη νοσοκομείων και από ομοσπονδιακούς αξιωματούχους υγείας.
«Η Αμερική οφείλει στους νεκρούς της κάτι πιο διαρκές από τις αντικρουόμενες αφηγήσεις για την πανδημία», έγραψε το TrialSite News. «Τους οφείλει την καταγραφή της αλήθειας».
