Φυσικά δεν είναι πρώτη φορά στη διάρκεια της μεταπολίτευσης που έχουμε την επιβολή ενός ηγέτη με εντολή του Βαθέως Κράτους.
Και δεν ομιλούμε για την εγχώρια ταλαίπωρη και υπό αφανισμό “elite”.
H εντολή επιστροφής του Βασιλιά των πολιτικών κλόουν εδόθη από τις τραπεζικές δυναστείες που έλεγχουν τον δυτικό κόσμο. Καθώς λόγω Τrump κινδυνεύουν να χάσουν τις ΗΠΑ, επιχειρούν να διατηρήσουν τον απόλυτο έλεγχο στην Ε.Ε.
Οι εγχώριοι διαπλεκόμενοι έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει και σπεύδουν να παραδώσουν Γη και Υδωρ σε μία απέλπιδα προσπάθεια να διασωθούν.
Ειδικά εκείνοι που διατηρούν υψηλό δανεισμό συνειδητοποιούν ότι σύντομα δεν θα τους ανήκει τίποτε αλλά θα είναι τόσο χαρούμενοι καθώς στηρίζουν την επιστροφή του Βασιλιά των κλόουν ο οποίος δεσμεύεται ότι θα φορολογήσει τον εγχώριο πλούτο και τους εφοπλιστές και ότι θα οργανώσει δωρεάν μετακινήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στις λεγεώνες των Ισλαμιστών και πάσης φύσεως εισβολέων-δήθεν προσφύγων.
Στη περίπτωση μας ταιριάζει απόλυτα το αυτή η στάνη, αυτό το γάλα βγάζει.
Σχεδόν όλα ξεκινούν από εδώ. Το δημόσιο χρέος. Ένας “φυσικός” σεισμός χτύπησε την πιο χρεωμένη χώρα του κόσμου την ημέρα που οι πολίτες της βρισκόταν στα σπίτια τους -λόγω εθνικής επετείου-και δύο 24ωρα αφότου οι FT απεκάλυπταν ότι το χρέος της Βενεζουέλας είναι διπλάσιο από το δηλωθέν και ξεπερνάει τα 240 δις δολάρια. Εκείνη ακριβώς τη συγκυρία χτύπησε σαν Οπλο Κατευθυνόμενης Ενέργειας ο Εγκέλαδος. Με την ίδια ακρίβεια που ξερνούσε φλόγες ο ουρανός στο Μάτι και μια τεράστια κινηματογραφημένη έκρηξη σαν μανιτάρι [την οποία ένας ειδικός εκ του προχείρου χρέωσε στο ξυλόλιο μια και ο λαός τόση αλήθεια μπορούσε να αντέξει] φώτιζε τα Τέμπη πριν το απόλυτο σκοτάδι σκεπάσει τους νεκρούς.
Ο Τσίπρας λοιπόν που έλαβε το Βάπτισμα του Πυρός και ως θεατρίνος υποδύετο ότι δεν γνωρίζει εάν υπάρχουν νεκροί στο Μάτι [την ώρα που έστελναν τις μαύρες σακούλες περισυλλογής των νεκρών] επιστρέφει για να ολοκληρώσει ακριβώς αυτό στα πλαίσια της Agenda 2030.
[Kλίμα, WOKE, μετανάστες, Πανδημίες, ψηφιακή τυραννία, επιβολή εμβολίων ευθανασίας, πόλεις big brother των 15′, ολοκληρωτικός έλεγχος με σκοπό την θανάτωση του πληθυσμού και τον αφανισμό της δυτικής οικογένειας]
Η Ελλάδα παίζει κομβικό ρόλο στα σχέδια της παγκοσμιοποίησης και ο αφανισμός της ελληνικής οικογένειας είναι κρίσιμος στόχος της Agenda 2030.
Πιο κατάλληλος για να φέρει σε πέρας την αποστολή- με μεθόδους Στάλιν- δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
Το γεγονός ότι η εγχώρια ολιγαρχία δείχνει να εμπιστεύεται τόσο “πιεστικά” τον Τσίπρα θα μπορούσε να ερμηνευθεί μόνο ως εσωτερική πληροφορία που θέλει τον σημερινό πρωθυπουργό να βιάζεται να παραδώσει τη ηγεσία της χώρας για να περάσει περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους του και επειδή δεν αντέχει αυτά που έπονται.
Υπάρχει εκεί έξω μια ασφυκτική πρεμούρα επιστροφής Τσίπρα στο Μαξίμου λες και κάποια διάχυτη απειλή αποκαλύψεων θα μπορούσε να αφανίσει στη κυριολεξία την εγχώριο status quo.
Για την ώρα εκτός από τους ξαφνικούς θανάτους αυτό που μπορεί να διακρίνει κανείς με γυμνό μάτι είναι το Δημόσιο χρέος.
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος θα υπογράψει μια ενδιαφέρουσα ανάλυση στο Νewpost για την Αλχημία του ελληνικού χρέους το οποίο μειώνεται σαν ποσοστό αλλά την ίδια στιγμή εκτοξεύεται σαν αριθμός-πάνω από 360 δις κι αυτός είναι ένας καλός λόγος να γίνεις dust in the wind, να γίνεις δλδ ο επόμενος Βενεζουελάνος. Η Ελλάδα άλλωστε βρίσκεται στη θέση Νο2 της Παγκόσμιας Λίστας Χρέους. Διαθέτει δλδ το πιο προκλητικό χαρακτηριστικό ώστε το deep state να της προκαλέσει μια ακόμη ιστορική καταστροφή προς παραδειγματισμό. Με ηγέτη τον Τσίπρα τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο διασκεδαστικά για τους παππούδες του βαθέως κράτους.
Η εγχώρια elite θα σπεύσει εύκολα να παραδωθεί ώστε στη συνέχεια να μην της ανήκει τίποτε και να είναι ευτυχισμένη. Ο Μητσοτάκης τουλάχιστο τελευταία καθώς συνειδητοποιούσε ότι όσο πιο πολλά εκχωρείς τόσα πιο πολλά απαιτεί η άλλη πλευρά, προσπάθησε να συγκρατηθεί κάπως.
Ίσως κι αυτός είναι ένας λόγος που οι εκλογές μπορεί να προκύψουν ξαφνικά -όπως λέμε Died Suddenly.
Πάμε τώρα να διαβάσουμε την ανάλυση του Νίκου Παναγιωτόπουλου που ακολουθεί>
Δημόσιο χρέος: Η αλήθεια πίσω από τους αριθμούς – Γιατί μειώνεται ως ποσοστό αλλά παραμένει πάνω από 360 δισ. ευρώ
Από τα μνημόνια μέχρι σήμερα: τι δείχνουν πραγματικά τα στοιχεία
Η συζήτηση για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας επανέρχεται συχνά στον δημόσιο διάλογο, συνήθως με δύο διαφορετικές αφηγήσεις. Από τη μία πλευρά προβάλλεται η εντυπωσιακή μείωση του χρέους ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Από την άλλη, επισημαίνεται ότι το συνολικό χρέος σε ευρώ παραμένει υψηλότερο από την περίοδο που η χώρα οδηγήθηκε στα μνημόνια.
Η πραγματικότητα βρίσκεται στους αριθμούς. Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και της Eurostat, το ακαθάριστο χρέος της Γενικής Κυβέρνησης ανέρχεται σήμερα στα 362,9 δισεκατομμύρια ευρώ, αντιστοιχώντας στο 146,1% του ΑΕΠ.
Παράλληλα, το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης κυμαίνεται μεταξύ 389 και 400,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, ανάλογα με τον χρόνο καταγραφής και τον τρόπο συνυπολογισμού των ενδοκυβερνητικών υποχρεώσεων.
Η μεγάλη εικόνα: Από το 22% στο 146% του ΑΕΠ
Το ελληνικό χρέος δεν έγινε πρόβλημα μέσα σε μία νύχτα.
Το 1980 βρισκόταν περίπου στο 22,6% του ΑΕΠ. Μέσα σε μία δεκαετία σχεδόν τριπλασιάστηκε και το 1993 ξεπέρασε για πρώτη φορά το 100% του ΑΕΠ.
Το 2009, όταν ξέσπασε η δημοσιονομική κρίση, το χρέος είχε φτάσει τα 299 δισεκατομμύρια ευρώ, αντιστοιχώντας στο 127% του ΑΕΠ.
Έναν χρόνο αργότερα, με την είσοδο της χώρας στον μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, είχε εκτοξευθεί στα 330 δισεκατομμύρια ευρώ, ή στο 146% του ΑΕΠ.
Το παράδοξο είναι ότι δεκαπέντε χρόνια αργότερα το ποσοστό του χρέους βρίσκεται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με εκείνο της εισόδου στο πρώτο μνημόνιο, ενώ ο απόλυτος αριθμός είναι ακόμη μεγαλύτερος.
Η σύγκριση που προκαλεί συζήτηση
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά:
| Έτος | Χρέος (δισ. ευρώ) | % ΑΕΠ |
| 2009 | 299 | 127% |
| 2010 | 330 | 146% |
| 2025 | 362,9 | 146,1% |
Με απλά λόγια, η Ελλάδα σήμερα έχει περίπου 33 δισεκατομμύρια ευρώ περισσότερο χρέος από ό,τι όταν μπήκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αν η σύγκριση γίνει με το 2009, πριν από την κρίση και τα μνημόνια, η διαφορά αγγίζει τα 64 δισεκατομμύρια ευρώ.
Πρόκειται για μια διαπίστωση που συχνά χρησιμοποιείται από όσους υποστηρίζουν ότι η χώρα πλήρωσε βαρύ οικονομικό και κοινωνικό κόστος χωρίς να επιτύχει ουσιαστική μείωση του συνολικού χρέους.
Γιατί τότε μιλούν όλοι για επιτυχία;
Η απάντηση βρίσκεται στον δείκτη χρέους προς ΑΕΠ. Οι οικονομολόγοι δεν αξιολογούν μόνο το πόσο μεγάλο είναι το χρέος σε ευρώ, αλλά και πόσο εύκολα μπορεί να το εξυπηρετήσει μια οικονομία.
Το 2021, λόγω της πανδημίας και της απότομης πτώσης του ΑΕΠ, το ελληνικό χρέος εκτινάχθηκε στο ιστορικό ρεκόρ του 213% του ΑΕΠ.
Από τότε μέχρι σήμερα έχει υποχωρήσει στο 146,1%, καταγράφοντας μία από τις μεγαλύτερες μειώσεις που έχουν σημειωθεί στην Ευρώπη.
Η αποκλιμάκωση αυτή δεν οφείλεται μόνο στη δημοσιονομική προσαρμογή. Οφείλεται επίσης:
- στην ανάπτυξη της οικονομίας,
- στον πληθωρισμό που αύξησε ονομαστικά το ΑΕΠ,
- στα πρωτογενή πλεονάσματα,
- και στις πρόωρες αποπληρωμές δανείων που βελτίωσαν τη δομή του χρέους.
Το PSI και το μεγάλο ερώτημα
Το 2012 πραγματοποιήθηκε το μεγαλύτερο «κούρεμα» κρατικού χρέους στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, γνωστό ως PSI. Θεωρητικά, η κίνηση αυτή θα έπρεπε να μειώσει δραστικά το χρέος της χώρας. Πράγματι, το χρέος υποχώρησε προσωρινά, όμως η βαθιά ύφεση που ακολούθησε, η ανάγκη νέων δανείων για τη στήριξη του τραπεζικού συστήματος και η συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας περιόρισαν σημαντικά το τελικό όφελος. Έτσι, παρά το PSI και τα τρία μνημόνια, η Ελλάδα εξακολουθεί να διατηρεί ένα από τα υψηλότερα δημόσια χρέη στον κόσμο ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Ο παράγοντας που σπάνια αναφέρεται: Ο πληθωρισμός
Υπάρχει όμως μία ακόμη διάσταση που συχνά απουσιάζει από τη δημόσια συζήτηση. Η εντυπωσιακή μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν οφείλεται αποκλειστικά στη δημοσιονομική διαχείριση ή στην οικονομική ανάπτυξη. Ένα σημαντικό μέρος της βελτίωσης συνδέεται με τον πληθωρισμό των τελευταίων ετών. Από το 2021 έως σήμερα, το ονομαστικό ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά περίπου 80 δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, σύμφωνα με οικονομικές εκτιμήσεις, σχεδόν τα μισά από αυτά τα επιπλέον δισεκατομμύρια δεν προήλθαν από νέα παραγωγή πλούτου αλλά από την αύξηση των τιμών στην οικονομία. Με απλά λόγια, ο πληθωρισμός «φούσκωσε» το ΑΕΠ και συνέβαλε καθοριστικά στη μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ. Αν η Ελλάδα είχε την ίδια ανάπτυξη αλλά χωρίς το κύμα ανατιμήσεων που ακολούθησε την πανδημία και την ενεργειακή κρίση, ο δείκτης χρέους δεν θα βρισκόταν σήμερα στο 146,1% αλλά πιθανότατα κοντά ή και πάνω από το 175% του ΑΕΠ. Αυτό δεν αναιρεί την πρόοδο που έχει επιτευχθεί, δείχνει όμως ότι ένα μέρος της βελτίωσης προέρχεται από τη διόγκωση του παρονομαστή του κλάσματος και όχι από ουσιαστική μείωση του ίδιου του χρέους, το οποίο εξακολουθεί να υπερβαίνει τα 360 δισεκατομμύρια ευρώ.
Το συμπέρασμα
Οι δύο πλευρές της συζήτησης έχουν ταυτόχρονα δίκιο. Όσοι υποστηρίζουν ότι η χώρα έχει πετύχει σημαντική πρόοδο μπορούν να επικαλεστούν τη μείωση του χρέους από το 213% στο 146,1% του ΑΕΠ και τη βελτίωση της βιωσιμότητάς του. Όσοι όμως επισημαίνουν ότι το συνολικό χρέος παραμένει στα 362,9 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή υψηλότερο από το 2009 και το 2010, επίσης στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα. Η ουσία είναι ότι η Ελλάδα έχει σήμερα ένα χρέος πιο διαχειρίσιμο από ό,τι πριν λίγα χρόνια, αλλά εξακολουθεί να κουβαλά ένα βάρος άνω των 360 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο θα συνεχίσει να επηρεάζει τις οικονομικές επιλογές της χώρας για πολλά χρόνια ακόμη.
