Ιδού η GHG [Global Health Governance]

Περίληψη των σημείων που τέθηκαν σε δύο παλαιότερα άρθρα των Jacob Levich και Sophie Harman.

Και τα δύο άρθρα έχουν να κάνουν με το Ίδρυμα Bill και Melinda Gates.

Ο Levich στο άρθρο του προτείνει έναν νέο όρο: «Παγκόσμιος Ιμπεριαλισμός Υγείας» αντί του Παγκόσμια Διακυβέρνηση Υγείας για να αποδείξει τα κίνητρα των ιδρυμάτων, των κυβερνήσεων και των θεσμών στη νέα εποχή.

Η Harman ελέγχει εάν αυτά τα ιδρύματα, συγκεκριμένα το BMGF [BillMelinda Gates Foundation] μπορεί να χαρακτηριστεί νόμιμο.

Ένας ορισμός του GHG [Global Health Governance] παρουσιάστηκε από τον Levich για να δείξει την αλλαγή στα προηγούμενα μοντέλα διεθνούς υγειονομικής περίθαλψης:

«Η χρήση επίσημων και άτυπων θεσμών, κανόνων και διαδικασιών από κράτη, διακυβερνητικούς οργανισμούς και μη κρατικούς φορείς για την αντιμετώπιση προκλήσεων στην υγεία που απαιτούν τη διασυνοριακή συλλογική δράση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση. (Fidler 2010: 3) Εξηγεί ότι ο παραπάνω ορισμός σημαίνει ότι τώρα οι μη κρατικοί φορείς έχουν εξουσία στον τομέα δράσης που είχε προηγουμένως τεθεί στην αρμοδιότητα των εθνικών κυβερνήσεων.

Στο παρελθόν, η παγκόσμια υγεία θεωρούνταν συνήθως μια συνεργατική προσπάθεια, μεταξύ κυρίαρχων εθνών υπό την καθοδήγηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Στη θέση του προέκυψε «μια ομάδα μερικώς αλληλεπικαλυπτόμενων και μη ιεραρχικών καθεστώτων» (Youde 2012) – δηλαδή, μια αφθονία θεμελιωδών και κρατικών χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ, που βασίζονται κυρίως στη Δύση και χρηματοδοτούνται άμεσα από πολλούς δισεκατομμυριούχους.

Το BMGF είναι ένας από αυτούς. Ένας παγκόσμιος φιλάνθρωπος που έχει δημιουργήσει μια παγκόσμια, στρατιωτικοποιημένη, υπερεθνική αρχή ικανή να ανταποκριθεί αποφασιστικά σε κρούσματα μολυσματικών ασθενειών (Gates 2015a). Μετά την υπόθεση Έμπολα η Δύση απέκτησε μια λευκή επιταγή για μελλοντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Έτσι, η επιδημία του Έμπολα χρησιμοπιήθηξε για να εισαγάγει μια αιτιολόγηση και ένα σχεδόν νομικό πλαίσιο για την πραγματοποίηση της στρατιωτικοποιημένης «παγκόσμιας διακυβέρνησης της υγείας» – με δυνατότητα παρέμβασης οποτεδήποτε, οπουδήποτε στον αναπτυσσόμενο κόσμο, υπό την κάλυψη ανθρωπιστικής ανησυχίας.

Η Μεγάλη Φιλανθρωπία, λοιπόν, αναλαμβάνει κάθετες πρωτοβουλίες που είναι δυνητικά κερδοφόρες για διεθνικές εταιρείες με έδρα τη Δύση — για παράδειγμα, εμβόλια και άλλα φαρμακευτικά προϊόντα – αντί να υποστηρίζει την πρωτοβάθμια περίθαλψη και να ενισχύει τα εθνικά συστήματα υγείας. Φάρμακα και άλλα προϊόντα υγειονομικής περίθαλψης που παράγονται από Δυτικές TNC χρηματοδοτούνται από τους φόρους των φτωχών.

Πως γίνεται ο Φιλάνθρωπος που “σώζει” τα παιδάκια της Αφρικής εμβολιάζοντάς τα να είναι την ίδια στιγμή και στενός φίλος ενός Παιδόφιλου και εμπλεκόμενου σε sex trafficking σε τέτοιο βαθμό που οδήγησε τη σύζυγό του να ζητήσει διαζύγιο; pic.twitter.com/sGRjFNrbe0

— The Clockwork Orange Times (@kportocali) May 14, 2021

Ένα παράδειγμα αυτών των διαδικασιών δίνεται από τον Levich: Τον Μάρτιο του 2015, το ίδρυμα ανακοίνωσε ότι είχε λάβει μερίδιο 52 εκατομμυρίων δολαρίων στην CureVac, μια ιδιωτική φαρμακευτική εταιρεία που συμμετείχε στην ανάπτυξη εμβολίων χρησιμοποιώντας γενετικά τροποποιημένο mRNA (Herper 2015).

Για πρώτη φορά, η BMGF θα είχε άμεσο οικονομικό συμφέρον στην επιτυχία μιας εμπορικής φαρμακευτικής επιχείρησης. Εξαιτίας του γεγονότος ότι το ίδρυμα διαδραματίζει ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση των αγορών εμβολίων από κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, η επένδυση αποτέλεσε μια σαφή σύγκρουση συμφερόντων.

Ωστόσο, ο κόσμος της Μεγάλης Φιλανθρωπίας, ενώ στο παρελθόν καυχιόταν για την ανεξαρτησία του από τις έντονες εμπορικές πιέσεις, παρέμεινε σιωπηλός και δεν εμφανίστηκε κριτική στον δημοφιλή ή επιχειρηματικό τύπο. Το δημόσιο συμφέρον ήταν τώρα τόσο καλά συνυφασμένο με ιδιωτικό κέρδος που η ιστορία του CureVac δεν φαινόταν αξιοσημείωτη.

Η BMGF κατόρθωσε επίσης να βοηθήσει τη Big Pharma στις προσπάθειές της να παρακάμψει τα ρυθμιστικά καθεστώτα, υποστηρίζοντας τις δοκιμασίες για φάρμακα με μειωμένες τιμές στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Ως αποτέλεσμα, τα υπάρχοντα συστήματα διεθνούς διακυβέρνησης υγειονομικής περίθαλψης αντικαθίστανται από νέες μορφές υπερεθνικής διακυβέρνησης που περιλαμβάνουν τους επίσημους θεσμούς του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ο Levich δηλώνει ότι ο «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός υγείας» είναι σαφώς ανοδικός.

Αυτό που δίνουν τα μέρη που εμπλέκονται σε αυτό το νέο πλαίσιο παγκόσμιας υγειονομικής περίθαλψης ως δικαιολογία για το φαινόμενο που λέει ο Levich, είναι το εξής: «Ο κόσμος, λένε οι υποστηρικτές, τώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη, άνευ προηγουμένου στιγμή – εκείνη στην οποία η επιτάχυνση της, τα συνοριακά ταξίδια, η αστικοποίηση και το εμπόριο έχουν καταστήσει αναπόφευκτες και δυνητικά καταστροφικές «αναδυόμενες μολύνσεις».
(Αυτό επιβεβαιώνεται ως αυτονόητο, παρά το γεγονός ότι δύο από τις τρεις πιο θανατηφόρες πανδημίες του περασμένου αιώνα – η ισπανική γρίπη του 1918 και η ασιατική γρίπη του 1957–1958 – πραγματοποιήθηκαν δεκαετίες πριν η «παγκόσμια διασύνδεση» να γίνει μοντέρνα έννοια.)

Η απειλή διαμορφώνεται πάντοτε με όρους που αντικατοπτρίζουν αποικιοκρατικές υποθέσεις και καλούν φυλετικούς φόβους: οι μεταδοτικές ασθένειες συζητούνται ως φαινόμενα που αναδύονται από φτωχές χώρες και απειλούν τον Δυτικό Κόσμο. Η θεωρία της GHG είναι «παγκόσμια» με μια πολύ συγκεκριμένη έννοια: ασχολείται με την αντιμετώπιση των αντιληπτών απειλών για τον πλούσιο πυρήνα που θέτει η φτωχή περιφέρεια. Είναι μια ιδεολογία που ταιριάζει με την παρούσα φάση του ιμπεριαλισμού.

Η Harman στο άρθρο της εγείρει το ζήτημα της νομιμότητας του BMGF.
Υποστηρίζει ότι για να θεωρηθεί ένας θεσμός νόμιμος, εκτός από τη συγκατάθεση και την αμφισβήτηση των κυβερνηθέντων, απαιτεί επίσης αιτιολόγηση των κανόνων και αποδείξεις δυσαρέσκειας.

Η συγκατάθεση από εκείνους εκτός της παγκόσμιας ελίτ οι οποίοι τελικά είναι οι αποδέκτες των σχεδίων και ιδεών του BMGF είναι λιγότερο εμφανής καθώς θα υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων. Τα ιδρύματα που λαμβάνουν χρηματοδότηση δεν μπορούν να αντικρούσουν τους δωρητές τους. Ενώ καθώς το BMGF έχει ήδη κερδίσει την αποδοχή του κοινού μέσω της παρουσίας του στα μέσα ενημέρωσης και το γεγονός ότι έχει τοπικές κυβερνήσεις ως εταίρους, δεν υπάρχει δημόσια αμφισβήτηση. .

Η απουσία δημόσιας αμφισβήτησης δεν αποτελεί πλεονέκτημα για το BMGF, αλλά υπονομεύει τη νομιμότητα τόσο του ιδρύματος όσο και των ευρύτερων διαδικασιών των ελίτ παγκόσμιας διακυβέρνησης υγείας που αναπαράγει.
Συνοψίζοντας, η εμφάνιση του νέου παγκόσμιου ιμπεριαλισμού υγείας από μια παγκόσμια υπερεθνική αρχή είναι προφανής και πρέπει να αμφισβητηθεί η νομιμότητά του.

Global Health Imperialism and the legitimacy problem with global philanthropy.

A summary of the points raised in two articles by Jacob Levich and Sophie Harman.

Both articles have to do with the Bill and Melinda Gates Foundation.
Levich in his article proposes a new term: “Global Health Imperialism” instead of Global Health Governance to prove the motives of foundations, governments, and institutions in the new era. Harman checks whether these foundations, BMGF [BillMelinda Gates Foundation] in particular can be called legitimate.

A definition of GHG [Global Health Governance] was presented by Levich to show the change in the earlier models of international healthcare:

“the use of formal and informal institutions, rules and processes by states, intergovernmental organizations, and nonstate actors to deal with challenges to health that require cross-border collective action to address effectively. (Fidler 2010: 3) He explains that the above definition means that now non-state actors have an authority in the action area previously reserved to national governments.

Previously, world health was typically seen as a collaborative effort, among sovereign nations under the guidance of the World Health Organization. In its place arose “a collective of partially overlapping and nonhierarchical regimes” (Youde 2012)—that is, a profusion of foundationand state-sponsored NGOs, based primarily in the West and funded directly by multi-billionaires.
BMGF is one of those. A global philanthropist that has created a global, militarized, supranational authority capable of responding decisively to outbreaks of infectious disease (Gates 2015a).

After the Ebola case the West had written itself a blank check for future military operations in the developing world.

Thus, the Ebola epidemic was exploited to introduce a justification and a quasi-legal framework for the realization of militarized “global health governance”— intervention anytime, anywhere in the developing world, under cover of humanitarian concern.

Big Philanthropy thus, underwrites vertical initiatives potentially profitable to Western-based transnational corporations—for example, vaccines and other pharmaceuticals—instead of supporting primary care and strengthening national health systems. Drugs and other health-care commodities produced by Western TNCs are financed by the taxes of the poor.

An example of these procedures is given by Levich: In March 2015, the foundation announced that it had taken a $52 million stake in CureVac, a private pharmaceutical firm involved in the development of vaccines using genetically engineered mRNA (Herper 2015).

For the first time, BMGF would hold a direct financial interest in the success of a commercial pharmaceutical business. Since the foundation takes a leading role in shaping the vaccine purchases of governments worldwide, the investment constituted a clear-cut conflict of interest.
Yet the world of Big Philanthropy, formerly boastful of its independence from crass commercial pressures, remained silent, and no criticism appeared in the popular or business press. Public interest was by now so thoroughly intertwined with private gain that the CureVac story seemed unremarkable.

BMGF also managed to assist Big Pharma in its efforts to circumvent regulatory regimes by sponsoring cut-rate drug trials in the developing countries.

As a result, existing systems of international health-care governance are being superseded by new forms of supranational governance comprising the formal institutions of global capitalism. Levich states that “global health imperialism” is clearly on the ascendant.

What the parts involved in this new framework of world health care used as an excuse for the phenomenon Elich says, that the following: “The world, advocates say, now stands at a critical, unprecedented juncture—one at which the acceleration of cross-border travel, urbanization, and trade has made “emerging infections” inevitable and potentially catastrophic. (This is asserted as self-evident, despite the fact that two of the three most deadly pandemics of the past century—the Spanish Flu of 1918 and the Asian flu of 1957–1958—took place decades before “global interconnectedness” became a fashionable concept.)

The menace is invariably framed in terms reflecting colonialist assumptions and summoning racial fears: communicable diseases are discussed as phenomena emerging from poor countries and threatening to the Western World. GHG theory is “global” in a very specific sense: it is concerned with addressing perceived threats to the wealthy core posed by the impoverished periphery. It is an ideology that meshes neatly with the present phase of imperialism.

Harman in her article raises the question of legitimacy of the BMGF.

She argues that in order for a foundation to be called legitimate apart from having consent and contestation of the ruled, it also requires justification of the rules and evidence of discontent.

Consent by those outside of the global health elite and on the receiving end of the projects and ideas of the BMGF is less evident as there would be a conflict if interests. Institutions that receive financing cannot contradict their donors. Whereas as the BMGF has already gained public acceptance through their media presence and the fact that it has local governments as partners there is no public contestation.

The absence of public contestation is not an asset to the BMGF, but undermines the legitimacy of both the foundation and the wider processes of elite global health governance that it reproduces.

To sum up, the emergence of the new Global Health Imperialism by a global supranational authority is evident and its legitimacy should be questioned.

(Σας συνιστούμε να πατήσετε πάνω στα 3 link που ακολουθούν και να αρχειοθετήσετε-εκτυπώσετε τις αναλύσεις πάνω στις οποίες βασίστηκε το συνοπτικό άρθρο που διαβάσατε. Στη συνέχεια διαβάστε το άρθρο ως το τέλος)